Verschillen nog niet zo groot

Het is weer zondagavond! Tijd om te schrijven. Over mijn leven hier en over de mensen die ik ontmoet. Dat zijn er, ondanks alle beperkende maatregelen toch nog heel wat elke dag. Misschien wel te veel, als ik er goed over nadenk. Maar ja…. Hier binnen gaan zitten en niets doen is geen optie. Ik probeer voorzichtig te zijn, maar me niet door angst te laten weerhouden van het zien en spreken van mensen. Vandaag was weer een volle dag. Vanochtend gingen Solomon en ik zoals gebruikelijk op zondagochtend, de straat op. We ontmoetten Ali, uit de Gazastrook. Hij zat op het grote plein waar wij onze theeronde beginnen. Met een bekertje, om het geld in ontvangst te nemen, dat hij hoopte op te halen. Er zat nog niks in, maar het was ook pas 8 uur. Wat een droevig verhaal weer. Hij had asiel aangevraagd op Chios en kreeg een voorlopige verblijfsvergunning. Hij had zelfs een reisdocument weten te bemachtigen. Dat is al heel wat. Naar Athene reizen lijkt dan een goede vervolgstap. Maar dat liep verkeerd af. Geen verblijfplaats. Dat betekent op straat slapen. En daar wordt werkelijk alles wat niet muurvast aan jou vastzit gejat. Vervolgens wordt zo’n paspoort weer voor een paar honderd euro verkocht aan iemand die genoeg geld heeft. Die er dan weer op probeert door te reizen naar een ander Europees land. De dief koopt misschien drugs van de opbrengst of wat dan ook. Voor Ali is dit rampzalig. Hij kan geen kant op. Hij probeert nu geld bij elkaar te bedelen om terug te gaan naar Chios, waar hij opnieuw papieren kan aanvragen. Doet hij dat in Athene dan kan het een jaar duren. Gaat hij terug naar Chios, misschien een paar maanden. Je vraagt je af hoe slecht het moet zijn in je eigen land om dit er allemaal voor over te hebben. Nu weten we wel dat de Gazastrook niet bepaald een prettige woonomgeving is, maar dan nog…… Ik had zo met die jongen te doen. Wat is er voor hem te hopen. Ik heb hem 5 euro gegeven als begin voor het kaartje naar Chios. Als hij het niet voor iets anders gebruikt of het niet gestolen wordt tenminste…..

Vanmiddag mocht ik weer de Bijbelles doen bij Crossroads. Wat zijn dat toch aardige jongens, die ik in mijn klasjes heb. Ik raak echt op ze gesteld. Zal nog moeilijk worden om er weer mee te stoppen. Ik ben maar invaller helaas. Ik ben ze flink aan het dresseren om een beetje corona-proef te kunnen werken. We hebben nu een thermometer (met dank aan de supporters uit NL) zodat we in elk geval weten dat ze geen verhoging hebben. Handen ontsmetten jongens, geen hugs en geen handjes schudden, sorry, dat kan nu echt niet. Je masker hoort over je mond én je neus ja en we houden afstand. Wow, het ging al een stuk beter vandaag. Gelukkig luisteren ze wel naar de juf haha. Maar wat is dat eigenlijk bijzonder hè dat ik dit doen mag. Een gemengde groep, ik zei het vorige keer al, van christenen en moslims. We spreken over de eerste hoofdstukken van de Bijbel , zodat de verschillen nog niet zo groot zijn. Ik probeer zoveel mogelijk interactief te werken, zodat ze ook zelf aan het woord komen en het niet teveel éénrichtingsverkeer wordt. Ze lezen ook zelf de teksten voor want dat kan in hun eigen taal. Het geheel wordt natuurlijk nogal beïnvloed doordat er vertaling nodig is. Maar met goede wil van weerskanten ontstaat er toch echt een gesprek. Het is belangrijk vind ik dat er gen stortvloed van woorden over ze wordt heen gegoten maar dat er ook reactie kan zijn en reflectie.

Daarna wandelde ik nog maar eens een rondje in ‘mijn’ achtertuin, of eigenlijk voortuin de Acropolis. Het is schitterend weer hier. Warm nog zelfs! Heel anders dan bij jullie op dit moment, begreep ik. Ik kan me wel iets voorstellen bij somberheid die sommige mensen kan bevangen wanneer alles zo donker is. En de omstandigheden zijn in zijn algemeenheid op dit moment niet zo vrolijk. Hier lijkt het leven letterlijk wat lichter en dat heeft een positieve uitwerking op je geest. Ds. Guido had het er vanavond in de kerk nog over. Gelukkig hebben we het Woord van onze God dat eeuwig standhoudt. Daar ging het vanavond ook over in de preek. Een licht op ons pad wordt het genoemd. En een lamp voor onze voet. Bij dat licht leven wij. In voor- en tegenspoed.

Goede week!

Strandwandeling

Mijn week begon goed. Ik had mezelf een paar vrije dagen gegeven. Sinds ik met pensioen ben, moet dat kunnen af en toe. Ik ging naar Dilesi, een klein stadje op een uurtje treinen ten noorden van Athene. Wat was dat leuk zeg! Als iemand een mooi plekje zoekt… ik kan het van harte aanbevelen. Ik logeerde bij Ria, een Nederlandse, die er een leuk huis heeft met een appartementje voor gasten. We ontdekten dat we een beetje hetzelfde werk doen. Ria verzorgt zwervende dieren, honden en katten en ik zoek straatmensen op. 😊 Ons eerste ritje vanaf het station was het al meteen raak. We gingen koffiedrinken op een terrasje lekker aan zee, maar daarna ontdekten we al snel een drietal zwerf puppies, die door Ria liefdevol werden ‘gevangen’ én vervolgens opgevangen. Het waren geweldige dagen. Langs de zee gelopen, aan het strand gezeten, en gezwommen. Het was er zo rustig. Er komen doorgaans alleen Grieken op vakantie, maar het seizoen is nu voorbij, dus het was super rustig aan het strand. Het was ook goed om tot mezelf en tot God te komen, want mijn werkzaamheden zijn momenteel nogal aan het schuiven. Ik moet alles een beetje herschikken. Het Leger des Heils is nog steeds dicht en bovendien, zolang we corona hebben voor mij toch verboden terrein. Een paar dagen bezinning hebben me goed gedaan. Ik ga me vooral richten op de personen die ik al ken. Ik zoek ze op en ik probeer ze te helpen waar ik kan. Een paar jongens die ik goed ken van het LdH helpen me door mensen ‘aan te dragen’ die hulp nodig hebben. Zo krijg ik weer nieuwe contacten. De nood is zo groot. Ook in Piraeus bevalt ons systeem van ‘bestellingen opnemen’ en de volgende week afleveren prima. Een broek, een trui, een slaapzak, een deken. We hebben een grote voorraad in het centrum, dus we kunnen aan de vraag voldoen. We weten ook wel, dat de meesten van deze mensen geen ander leven willen dan dit straatbestaan, maar toch is het goed om een beetje voor ze te zorgen. Dat heeft iedereen nodig toch, dat er iemand naar je omkijkt….

Verder houd ik me bezig met lessen voorbereiden en geven. Engels, Grieks en Bijbellessen. Vanmiddag in Crossroads Bijbelstudie gegeven uit Genesis 1. Er komt een gemengde groep van christenen en moslims en het Oude Testament lijkt wel veel op de koran, zodat we een beetje eenzelfde uitgangspunt hebben. Zoveel van die jonge gasten, vooral uit Pakistan en Bangladesh die allemaal in Athene rondlopen zonder hoop op een fatsoenlijke toekomst… wat is dat toch ook zielig, goed beschouwd. Ik zou ze zo graag nieuwe hoop geven. Hoop op God en Zijn toekomst. We hadden een fijne middag met elkaar. Het was op z’n Hollands gezegd heel gezellig! Zoals jullie wellicht weten ben ik een grote fan van de zondagsheiliging. Ik weet heus wel dat daar ook van alles tegenin te brengen valt, maar goed - eigenlijk wil ik dan niet ‘werken’. Maar de gelegenheid om tijdelijk de Bijbelstudies te geven deed zich voor en dát kon ik niet laten lopen. Zodoende heb ik me voor een week of 5 afgemeld in de kerk en ga ik naar mijn zondag missie. Ik ben vanochtend wel in de Anglicaanse kerk geweest, want die is dichtbij en hebben een vroege dienst. Daarbij de ontbijtronde nog en toen was mijn dag wel gevuld.

Ik mis mijn collega-vrijwilligers van het Leger des Heils. Dat is echt familie geworden. Vrijdag was ik er een kwijt. Nima, zo heet hij, komt me op zaterdag helpen als we de vluchtelingen een ontbijtje brengen. Hij reageerde niet op mijn berichtjes en telefoontjes. We weten ook dat hij niet zo goed in zijn vel zit, dus je bent eerder bezorgd. Meteen kwamen er verschillende mensen van onze groep in actie. Reza stapte op de bus om te gaan kijken wat er aan de hand was. Gelukkig bleek hij ‘gewoon’ te slapen en hij had zijn telefoon uitgezet. Pfffff wat een opluchting. Daarna werden we kwaad. Is tie nou helemaal! Het geeft iets aan van de verstandhouding. Het is echt jammer dat deze fijne samenwerking nu ten einde loopt. Want als het centrum weer open gaat zal het niet meer in de huidige vorm doorgaan. Hoe dan wel? We willen zo graag mensen helpen met de spullen die we hebben. Daar zijn we nu heel erg over aan het nadenken. We geloven dat God ons een weg zal wijzen, ook als we die zelf nog niet zien! Willen jullie ervoor bidden?

Goede week!

Rondje thee

Vandaag is het dierendag. En de gedenkdag van Franciscus van Assisi. Ik werd er aan herinnerd omdat ik vanochtend in de St. Pauls kathedraal was hier in Athene, de Anglicaanse kerk. Daar werd gepreekt over Franciscus. En…. iets waar ik natuurlijk met mijn reformatorische achtergrond wel even bij moet slikken… de huisdieren mochten ook mee naar de kerk om een ‘blessing’, een zegen te ontvangen. Wat zal ik daarvan zeggen. Ach, misschien is het ook niet zo’n gek idee, gegeven het feit dat veel mensen hun huisdieren toch enigszins als mensen beschouwen. Hoe dan ook, het gedicht dat ik hierbij opneem, wordt aan Franciscus toegeschreven en is echt heel mooi:

Gebed van Franciscus van Assisi (1181-1226)
Heer, maak mij een instrument van Uw vrede.
Laat mij liefde brengen waar haat heerst,
laat mij vergeven wie mij beledigde,
laat mij verzoenen wie in onmin leven,
laat mij geloof brengen aan wie twijfelt,
laat mij waarheid brengen aan wie dwaalt,
laat mij hoop brengen aan wie wanhoopt,
laat mij licht brengen aan wie in duisternis is,
laat mij vreugde brengen aan wie bedroefd zijn.

Laat mij niet zoeken getroost te worden, maar te troosten,
niet begrepen te worden, maar te begrijpen,
niet bemind te worden, maar te beminnen.
Want het is toch door te geven, dat men ontvangt
door te verliezen, dat men vindt
door te vergeven, dat men vergiffenis ervaart
door te sterven, dat men verrijst tot het eeuwige leven. Amen.

In onze kerk in Werkendam daarentegen was het vandaag Israëlzondag. Daar zongen we een lied op de wijs van het Hatikva, het Joodse volkslied. De preek ging over de Jodenhaat die weer zo duidelijk gevoeld wordt, ook in Nederland. Ik durf er hier in Griekenland amper iets over te zeggen, de stemming is erg pro Palestijns en erg anti Joods. En met moslims is het al helemaal moeilijk om dit onderwerp aan te snijden. Ik vind dat wel een beetje problematisch, maar ik weet echt niet hoe ik dat zou moeten doen. Twee zulke uiteenlopende onderwerpen en dat allemaal in Gods wereldwijde kerk. De veelkleurige genade van God zullen we maar zeggen…..

Verder heb ik mijn Eritrese vriend Solomon beloofd dat ik weer iets over hem zal schijven. Hij stuurde me gisteren weer een paar foto’s van zijn zoontje dat nu 3 maanden is. Het is nu pas de 2e keer dat hij een paar foto’s krijgt hè! Geen internet voor de gewone mensen daar! Wat heb ik toch met hem te doen. Hij heeft de baby nog nooit gezien. Hij voelt zich ook niet echt vader zegt hij, als is hij het wel. Ik kan het me voorstellen. Hij heeft zulke cruciale momenten met zijn gezin gemist. Het leven is hier ook moeilijk voor hem. Hij wil zo graag werken, maar hij mag niet, hij heeft geen papieren. Een paar keer heeft hij geprobeerd om illegaal het vliegtuig te nemen, maar dat mislukte altijd. Hij kan zich niet concentreren, terwijl hij vroeger heel graag las. Zijn leven speelt zich af in een kamer in een pension met 4of 5 anderen. Niet echt een prettige omgeving. Ik probeer hem een beetje aan de gang te houden, met hem over de Bijbel en het geloof te praten en hem aan te moedigen tijd te nemen om in een park of zo de stilte te zoeken. Willen jullie voor hem bidden?

Samen met hem ga ik op zondagmorgen met de thee rond. Vanochtend hadden we weer zo’n 25 klantjes. Van allerlei nationaliteiten. Wat kunnen we weinig voor hen doen. Gisteren op het Victoriaplein waar de vluchtelingen zonder dak neerstrijken, konden we zo’n 45 ontbijtjes kwijt. Ook hier geldt dat de hoop ver te zoeken is. Zodra het plein volstroomt, komt er een politiebus en worden ze weggebracht. Naar een kamp waar de situatie ook weer troosteloos is. Daarna gingen we kinderkleding kopen voor een vluchtelingenfamilie met 2 zoontjes. Afgelopen week hadden ze amper gegeten. Zij zitten dus echt finaal aan de grond. Over een maand moeten ze hun huis uit en ze hebben NIETS. Geen werk, geen steun van wie dan ook. Gelukkig heb ik nog wat te geven, dankzij goede gevers in NL en ook een Engelse dame steunt hen. Overigens is er geen voedseltekort in Athene. Je moet alleen de weg weten. En de tijden waarop het wordt uitgedeeld.

Het Leger des Heils is nog steeds dicht. Dat betekent dat ik mijn platform om te helpen kwijt ben momenteel. Ik ben hard aan het nadenken over een manier om toch mensen te kunnen bereiken. Op kleinere schaal misschien, maar toch. Mijn vriend Nima, uit Iran, is mijn toegewijde hulp. Hij is ook degene die me met mensen in contact brengt die in nood zijn.

Gisteren was er de boekenmarkt in Werkendam! Geweldige opbrengst! Wat is het toch een zegen, dat zovelen meeleven met de missie die ik hier in Athene nog steeds mag hebben! Heel veel dank!

Goede week!

Weer juf

Een nieuwe week is begonnen. Er was heel wat aan de hand. Zoals ik vorige week vertelde mocht ik niet meer naar het centrum van het LdH komen, omdat ik in de risicogroep zit. Ergens deze week kwam het bericht dat het centrum tot nader order helemaal sluit. De veiligheid van de vrijwilligers is de belangrijkste reden. Tot nader order. Dat betekent voorlopig tot 4 oktober, maar wie weet wordt het langer. Geen goed nieuws. We hebben spullen om uit te delen en er zijn mensen die ze nodig hebben….. Heel veel mensen. Er komen nu ook mensen van Lesbos naar Athene. Daar zijn nogal veel mensen besmet, dus dat wordt heel lastig.

Ik deed nogal veel straatwerk deze week. Op zaterdagochtend ben ik weer met mijn collega’s Dimitra en Mohammed naar het Victoriaplein gegaan om een ontbijt uit te delen. We hadden deze keer ruim 30 mensen. Dat wisselt heel sterk. En donderdagochtend hebben we een sapje en een broodje uitgedeeld aan ongeveer 50 mensen in de haven van Piraeus. We kunnen momenteel zo weinig doen voor de daklozen dat we toch maar iets hebben georganiseerd. We proberen ook een vorm te vinden om de mensen aan kleding te helpen. Ons centrum blijft dicht. Ook tot nader order. Onze klantjes, die natuurlijk niet alleen bij ons komen vinden wegen om met al deze problemen om te gaan. Het zijn echte overlevers. Er zijn nog steeds veel organisaties en kerken actief met eten klaarmaken en uitdelen.

Gelukkig komt er geen totale lock down. Dat is alweer iets om dankbaar voor te zijn! Maar de toekomst ziet er niet rooskleurig uit. Ondertussen geef ik lessen. Dat is iets waar ik mijn tijd toch goed mee kan besteden. Op vrijdagmiddag Engels en - had ik het al geschreven- ook Grieks aan een groep jongens uit Pakistan en Bangladesh. Na 4 jaar Grieks is het nu tijd om eens te proberen of ik het ook kan overbrengen op anderen. Wat is les geven eigenlijk anders dan doorgeven wat je zelf geleerd hebt….. En ik vind het zó leuk! Vrijdagmiddag was één van de deelnemers Pryal, helemaal happy. Hij had zijn voorlopige verblijfsvergunning gekregen en was in een juichstemming. Om het te vieren hebben we met de groep ijs gegeten. Daarna heb ik een Bijbelstudie gegeven. Helemaal ad hoc. Er was iemand voor gevraagd, maar die kwam niet opdagen. Dus zei ik dat ik het wel wilde doen. Wat was dát een geweldige ervaring zeg! Ik had aan de ene kant van de tafel jongens die christen zijn (geworden) en aan de andere kant moslims. En ook hier geldt: je geeft door wat je zelf geleerd hebt. Dus nu heb ik al 3 ‘klasjes’. Ik word weer een echte juf, geloof ik. Alles overziende is dat misschien nog wel het beste wat je kunt doen. Het brengt mensen hopelijk een stukje verder in hun bizarre, uitzichtloze bestaan, waarin ze moeten overleven en ook nog een soort van toekomst moeten zien op te bouwen. Wat dat betreft zie ik nog zoveel gebieden waarop educatie, om het maar eens deftig te zeggen, heel hard nodig is. Hoe overleef je in een andere, vreemde cultuur. Hoe kun je staande blijven als je nauwelijks of geen middelen van bestaan hebt. Hoe zie je jouw toekomst. Hoe ga je om met de situatie waarin je als vluchteling jaren in de ‘wachtkamer’ van het leven zit. Hoe ga je om met je kinderen in de nieuwe vreemde situatie. Kortom allemaal levensvragen, waar ik graag met mensen over in gesprek zou willen gaan.

Ik weet ook niet hoe het allemaal verder moet. Waar komt onze hulp vandaan. Dat is de vraag. Zonder God zal het niet gaan. Ik hoorde op een podcast een gebed. N.a.v. Exodus 33 vers 15:

‘Als U niet meekomt, dan komen wij nergens. Breng ons tot stilte; samen tot inkeer en schenk ons in die stilte gezichten.’ (Eerst Dit)

Goede week!

Gerechtigheid

Alweer is een week voorbijgevlogen! Corona houdt ons, net als jullie, stevig in zijn greep. Het aantal ‘gevallen’ is nog steeds veel lager dan in NL, maar is de laatste tijd toch flink opgelopen. Dat betekent vanaf morgen tot ergens begin oktober weer strengere maatregelen. Niet meer dan 9 mensen in een groep en overal waar het maar een beetje druk is, mondkapjes. Het Leger des Heils is daarom de komende 2 dagen weer dicht, omdat gekeken moet worden hoe we de mensen nog volgens de nieuwe regels kunnen helpen. Wel erg jammer, want de nood is groot. Ik weet niet of jullie dat op het nieuws ook zien, maar er komen steeds meer vluchtelingen op straat terecht. Er zijn heel veel verschillende organisaties, die doen wat ze kunnen, maar het is nooit genoeg. Ook uit de verschillende kampen hoor je afschuwelijke verhalen. En natuurlijk is de situatie op Lesbos nog steeds verschrikkelijk. Er wordt een nieuw tentenkamp opgetuigd, maar de mensen willen er niet in, ze zijn heel bang dat ze er dan nooit meer vandaan komen. Vanmiddag hoorde ik nog een akelig verhaal. Twee Syrische jongens, die christen geworden zijn, zitten in een wooncontainer in een kamp. Zo’n container is in tweeën gedeeld. Zij, die gasten die ik sprak, waren met elkaar in gesprek over het geloof, maar dat hoorden de ‘buren’ in de andere helft van de container. Die trommelden nog wat anderen op en gewapend met messen en zelfs een geweer kwamen ze de twee in elkaar slaan. Onder het aanroepen van de naam van Allah. Dat zijn Isis-strijders zeggen ze. Een kruis, dat één van hen om zijn nek droeg, werd kapotgetrapt, een telefoon en geld werden gestolen. De één heeft een gat in zijn hoofd, wat niet behandeld was, de andere had verwondingen op zijn rug. Beide hadden veel pijn. Een van de mensen met wie ik daar was, een Griek is met ze naar de Eerste Hulp van een ziekenhuis gereden. De jongens hadden de politie in het kamp ingelicht, maar die doen dus helemaal niets. In wat voor wereld leven we……!!!! Is er dan nergens nog gerechtigheid?

Al een tijdje heb ik niets verteld over Piraeus. Omdat er niets te vertellen wás! Het centrum waar de mensen konden komen voor kleding en een douche, mag niet open. We kunnen dus niets doen voor de mensen die in de haven en omgeving slapen. Die missen het meest de douche, eten is er de meeste dagen nog wel. Ze ‘douchen’ nu in zee, dat kan hier natuurlijk nog wel even, maar als we naar de herfst toegaan is er geen oplossing voor dit probleem. We gaan nu wel kleding uitdelen volgens een systeem met afspraken en strenge regels. Zal nog een hele toer worden. Ik hoorde van andere organisaties die een flat hebben gehuurd, waar ze douchegelegenheid aanbieden. In dit geval voor vluchtelingenfamilies die op het Victoriaplein bivakkeren. Vind ik een geweldig project, dat ik zeker ga ondersteunen. Iets soortgelijks zouden we ook in Piraeus moeten kunnen opzetten voor de daklozen. Ik ben erover aan het brainstormen met een Nederlandse die in Piraeus woont. Ik laat het weten als we een goed plan op stapel hebben staan. Ik zou er jullie gebed voor willen vragen, omdat ik geloof dat God onmogelijke situaties ten goede kan veranderen.

En verder gaat er aan mijn website gewerkt worden. Arno, de webmaster, kwam met Word Press op de proppen. Dat ziet er veelbelovend uit, nieuwe lay-out, mogelijkheden om te reageren, statistieken…kortom een prima voorstel. Ik ben altijd in voor iets nieuws! Ik houd jullie op de hoogte!

Goede week!

Internationale samenwerking

Terwijl ik naar de kerkdienst luister vanuit Werkendam, begin ik alvast met schrijven. Ze zingen nu net: ‘God heeft een plan met je leven’….. Dat geloven we. Willen wij Hem volgen en dat plan ontdekken…. Dat is de vraag. Dat is ook het jaarthema van de kerk begreep ik. De navolging van Christus. Hoe geef je die gestalte in het leven van elke dag. Waarin vaak zo weinig van God te merken valt. Daar heb je echt de ogen van het geloof voor nodig. Dat mag ons gebed zijn aan het begin van een nieuw seizoen, waarvan we minder dan ooit weten wat het ons gaat brengen. ‘Open mijn ogen Heer, dat ik U mag zien in alle omstandigheden van het leven!’

Gisteren zijn we met vier collega’s van het LdH naar het Victoriaplein geweest om een ontbijt uit te delen aan de vluchtelingen die zich daar bevinden. Afgelopen dagen hadden we al gezien dat het wisselende groepen zijn, die steeds worden weggebracht (om niet te zeggen afgevoerd) naar een kamp ten noorden van Athene. Deze keer waren er zo’n 75 mensen, groot en klein. Samen met Nima deed ik inkopen in de naast het plein gelegen supermarkt. Toen ze daar eenmaal doorhadden wat we nodig hadden, werden ze toch behulpzaam en gingen dozen aanslepen met bananen, sapjes en croissantjes. We namen eerst 50 stuks van alles af, maar moesten toch nog terug, omdat het niet genoeg was. We mochten zelfs hun winkelwagentjes gebruiken. We spraken met verschillende mensen over waar ze vandaan kwamen, dat was niet uit Moria op Lesbos. Zoals jullie vast gehoord en gezien hebben is dit beruchte kamp afgelopen week vrijwel helemaal afgebrand. De meesten kwamen uit een ander kamp of van een ander eiland, zoals Samos bijv. Dat betekent niet dat de situatie voor hen minder nijpend is trouwens. Er is geen toekomst voor hen en nu ze hun verblijfsvergunning hebben, wordt het er eigenlijk nog slechter op. Hoe dan ook, het was fijn om iets te kunnen doen. Ik was ook blij dat ik er samen was met Nima uit Iran, Mohammed uit Syrië en Dimitra uit Griekenland. En met de financiële hulp van mensen uit NL. Dát is nog es internationale samenwerking!

Zou voor Moria ook fijn zijn als daar iets dergelijks zou kunnen. De brand heeft deze akelige plek weer op de Europese kaart gezet. De eerste reacties zijn niet al te positief. Nederland die 100 mensen opneemt, die in mindering komen op het quotum van volgend jaar……. Wel erg zuinigjes….. Holland op z’n smalst. Ik zeg dit niet om makkelijk te scoren, want ik begrijp best dat er veel politieke implicaties zijn die allemaal een rol spelen. Ik heb echt ook bedenkingen bij de grote toestroom en hoe we dat in goede banen moeten leiden. Maar we kunnen niet wegkijken van zo’n grote groep mensen die zich dichtbij ons bevindt en die in nood is. Als we dit niet zien als onze opdracht, met name als christenen, kunnen we onszelf en de ander niet recht in de ogen kijken. Over de navolging van Christus gesproken!

Verder hebben we deze week weer babykleertjes uitgezocht. Wát een prachtige spullen zeg! Komende week gaan we uitdeeldagen houden. Een aantal wandelwagens, kleertjes dus én melkpoeder. Dat laatste zal deze week meteen alweer op zijn. Wat we nu nog hebben is voor ongeveer 50 gezinnen voor 10 dagen. Hebben jullie nog iets over voor een nieuwe voorraad? Kijk dan op mijn website www.judithgoesgreece voor het rekeningnummer. Melkpoeder is hier veel duurder dan in NL, scheelt meer dan de helft, daarom probeer ik het hierheen te laten komen. Die van de Jumbo is heel goed, volgens Reza, één van onze vrijwilligers, die het ook krijgt voor zijn zoontje Ermia. Niet dat hij de Nederlandse Jumbo kent, maar met de melk heeft hij inmiddels ervaring.

Goede week!