Vakantie in eigen land

Daar gaan we weer! Een dag vol zon en reizen achter de rug. Vanochtend om 7 uur lag ik in zee. Ik bracht een paar dagen door in Agria. Een dorpje in midden Griekenland, waar ik mijn goede vrienden Spiros en Marja met hun kinderen bezocht. Ze zijn hier op vakantie vanuit Finland waar ze inmiddels al een jaar wonen. Het was even op gang komen. Maar al snel was het weer als vanouds. De kinderen en ik zijn erg op elkaar gesteld, vooral Miltos, de jongste, die ik als mijn speciale vriendje beschouw. Het was zo gezellig om weer met hen op te trekken. We wandelden, aten ijsjes en genoten van elkaars gezelschap. De kinderen verstaan nog wel Grieks, maar het spreken doen ze niet zo makkelijk meer. Toch is Grieks de taal waarin ik met hen praat, aangezien ik geen Fins versta. Ik had deze keer een appartementje gehuurd, dat naast de zee ligt. Heerlijk, zo uit mijn bed kon ik het water instappen. Daarna een ontbijtje met koffie en op naar de familie Vampoulas. Om 11 uur zat ik in de kerk in Volos, met al even strenge veiligheidsmaatregelen als in mijn kerk in Piraeus. De preek ging over de vraag die de discipelen Jezus stelden in Mattheus 17. ‘Waarom konden wij de boze geest niet uitwerpen bij de maanzieke jongen?’ Omdat je niet gelooft was het antwoord van Jezus. Als je een geloof had als een mosterdzaad, zou je een berg kunnen verplaatsen. Dat kunnen we ons als hedendaagse christenen ook wel aantrekken. Waar is ons geloof in de kracht van het gebed…..

Na kerktijd ging ik met Spiros nog een tsiporo drinken. Met mezè, zoals dat heet, dat zijn kleine vishapjes. Dat is een beetje een traditie als we in Volos zijn. Om 3 uur zat ik weer in de bus terug naar Athene. Dat is een flinke rit van 4 uurtjes, maar heel relaxed, want er is airco en nu, vanwege het virus, heb je 2 stoelen voor jezelf. Dat betekent lekker lezen en slapen. En naar het prachtige uitzicht kijken. Om 7 uur ‘landden’ we weer in Athene. Een heerlijke mini vakantie!

De afgelopen week was een behoorlijk zware. We hebben in de 3 weken dat we nu open zijn bij het LdH 140 nieuwe cliënten ingeschreven. En veel te horen gekregen, van mensen die boos werden, gingen schreeuwen, of ons beschuldigden van oneerlijkheid en voortrekken èn van heel velen die in onvoorstelbaar grote problemen verkeren. We deden wat we konden. Op woensdag was het extra moeilijk, omdat we toen de babymelkpoeder wilden uitdelen en de wandelwagens en de kleertjes uit NL. Dat liep uit de hand en de politie moest er aan te pas komen. Er werden klappen uitgedeeld – de manager van het centrum moest het ontgelden en de sfeer was heel gespannen. Toen hebben we ons noodgedwongen beperkt tot de melkpoeder. Het was niet veilig genoeg om mensen binnen te laten. Dat was heel jammer en teleurstellend. Op donderdag hebben we alles helemaal schoongemaakt en een ontspannend programma gedaan met spelletjes en pizza. We hebben deze week ook kennis gemaakt met de nieuwe officieren van het LdH. Nu is het centrum weer dicht tot eind augustus.

Morgenavond hoop ik in NL aan te komen! Deze keer houd ik geen open huisjes, vanwege de coronaperikelen. Al hoop ik toch wel veel van jullie te kunnen zien en spreken. Ik mag in het huis van de familie Hovestadt aan de Reeweg logeren!! Dat is wel weer een bijzonder voorrecht. Ik vind het reizen wel spannender dan anders, maar het is al een jaar geleden dat ik in NL was en ik wil familie en vrienden toch graag weer eens live zien en spreken!

Goede week en tot ziens!

Soli Deo Gloria

Het is weer zondagavond. Na een drukke week tijd om te schrijven. Ben net terug uit Piraeus waar we na kerktijd ongeveer 100 maaltijden (macaroni met gehaktsaus) klaargemaakt hebben en vervolgens uitgedeeld in en rondom de haven. We zagen veel bekenden. We wilden toch weer eens iets doen voor onze mensen en omdat er op zondag niet zoveel te ‘halen’ valt én het ook vakantietijd is, waren de mensen blij met het eten en het flesje water. Het is behoorlijk heet hier en water is erg gewild. Er waren ook verschillende Romafamilies, die er altijd als de kippen bij zijn om iets in ontvangst te nemen. We laveerden tussen de rijen auto’s en toeristen door, die op weg waren van en naar één van de Griekse eilanden. Het toerisme komt kennelijk toch weer een beetje op gang. Dat is maar te hopen ook, want wat moet Griekenland zonder toeristen. Omdat de daklozen meestal op dezelfde rijen bankje zitten (of liggen) als de wachtende toeristen hebben we wel wat bekijks bij onze uitdeelactie. We waren gelukkig met de auto. Dan hoef je niet al die kilometers door de haven te voet te maken. Ik herinner me dat nog goed van bijna 5 jaar geleden, toen hier duizenden en duizenden vluchtelingen aankwamen en bivakkeerden in tentjes. Nog steeds komen er vluchtelingen aan, maar niet meer in die grote aantallen. De pandemie heeft de nummers drastisch naar beneden gebracht. Wel wordt hun situatie nijpender, dat merken we dan weer heel goed in het centrum van het LdH. Daar komen zoveel vluchtelingen om te proberen zich in te schijven, dat we een nummersysteem hebben opgezet. Elke dag geven we een aantal nummers uit voor de volgende dag. De anderen moeten vertrekken helaas. Afgelopen maandag heeft de politie er voor wij er waren zeker 200 weggestuurd. Gelukkig ziet de politie in dat we met man en macht werken aan een veilige situatie, dus ze laten ons nog doorgaan. Nog een week.. en dan gaan we weer dicht voor een maand. Helaas, dat is verplicht. Afgelopen week kwam er een transport aan uit Veen met babykleertjes en poedermelk. Komende week gaan we dat uitdelen. We hebben al een hele lijst met gegadigden. Dat moet best strak georganiseerd worden, want de vraag is nog steeds groter dan het aanbod.

Hoe gaat het met ‘mijn’ jongens, zal ik maar even zeggen voor het gemak. Muirat uit Turkije, die van het bankje, was weer zoek. Gelukkig zag ik dat hij een account had geopend op Viber. Ik stuurde hem een bericht en ja hoor, daar was hij weer. Hij zit momenteel in Lavrio, een kamp ongeveer 60 km buiten Athene. Gelukkig maar. Hij is daar hoop ik, veilig. Hij had het gevoel dat ze hem achtervolgden. Of het werkelijkheid was, weet ik niet, misschien bestond het alleen in zijn hoofd, maar hij was er wel heel erg mee bezig. Hij heeft ook veel erge dingen meegemaakt. Hoe dan ook, hij heeft een plek.

Solomon, uit Eritrea is vader geworden van een zoontje, hun eerste kind. Pas na meer dan een week kreeg hij via een relatie die toegang heeft tot internet, een foto toegestuurd. Hij is er zo trots op. Wanneer zullen ze elkaar zien, vraag ik me dan af. ‘Gewone’ mensen hebben geen internet, hij kan alleen bellen.

Moustafa heeft een baan gevonden. Hij was er wanhopig naar op zoek. Na 5 jaar in Griekenland! Hij is de jongen die boodschapjes voor me deed tijdens de lock down. Hij werkt nu bij een pompstation. Als hij genoeg verdiend heeft, gaan we uit eten. Op zijn kosten haha.

En dan Ernest. Gisteravond was ik met hem en Solomon in Stavros Niarchos, het culturele centrum, waar ik vaak met mensen heenga, omdat het zo’n relaxte omgeving is. Ernest was vreselijk gestrest, hij had vanochtend een job interview. Hij kon over niets anders praten. Gelukkig konden we een goed gesprek met elkaar voeren, beide jongens zijn christen en hij kalmeerde weer wat. We hebben ook gebeden of God hem deze baan wilde geven, omdat hij echt in de problemen zit. Vanmiddag belde hij, hij is aangenomen. In een restaurantkeuken. Soli Deo Gloria. God alleen de eer. We waren zo blij en opgelucht.

Goede week!

Voortdurend afgeleid

Zondagmiddag! Ik schrijf alvast een stukje van mijn blog. Straks ga ik naar Piraeus want we willen om 6 uur flesjes water en iets te eten uitdelen aan de daklozen, die zich vaak dichtbij de kerk ophouden. Ze willen altijd weten of we weer opengaan. Dat gaan we niet, maar dat is zo vervelend om te zeggen. We willen in elk geval iets doen.

Deze week was het centrum van het LdH weer open. Dat was me wat! Drommen mensen voor de deur. Allemaal wanhopig doende om binnen te komen. Een rij vormen…. Afstand houden….. Dat was er niet bij. Wij zijn binnen helemaal klaar om aan het werk te gaan, maar buiten is een probleem. We hadden beveiligers, maar die waren niet echt praktisch bezig. Wij moesten zelf proberen rijen te vormen en mensen te bewegen om afstand te houden. We kunnen niet iedereen helpen, dus dat is al een heel moeilijke zaak. Daarom dringen ze ook zo, ze zijn bang dat ze niet aan de beurt komen. We hebben een groep die al in ons bestand staat en die dus wel meteen naar binnen mogen. Vervolgens zijn mensen weer boos, omdat ze denken dat we Arabisch sprekenden voortrekken. Of juist Farsi sprekers. En iedereen denkt dat hij/zij toch echt het ergste verhaal heeft van allemaal, dus dat ze beslist geholpen moeten worden. Kun je me helpen om mijn zieke dochter naar een ander land te krijgen, want de dokter hier kan niets voor haar doen. Nee, dat kunnen wij niet. De tijd dat mensen met zieke gezinsleden voorrang kregen in de procedure is allang voorbij. Onze vertaler Arabisch Mohammed had een zware week. Hij werd voortdurend afgeleid, belaagd bijna…. Op een of andere manier hadden ze zijn telefoonnummer te pakken gekregen en ze bleven maar bellen en roepen. ’Mohammed, luister, echt, ik heb hulp nodig, je kent me toch wel?’ Terwijl Mohammed zich moest concentreren op het vertalen voor degenen die bij ons - de case workers aan het bureau zaten. Met een plexiglasplaat op het bureau, een plastic kap op en een mondkapje, was de verstaanbaarheid van weerskanten heel klein. Ik voelde me net een robot. Terwijl het juist zo belangrijk is om de verhalen van de mensen duidelijk te krijgen. Er waren heel ernstige situaties. Mensen die met een pasgeboren baby op straat zitten. Een alleenstaande dakloze moeder met een baby, gezinnen met veel baby’s en kleine kinderen. Allemaal ‘schreeuwend’ om aandacht. Na drie dagen hadden we een beetje een modus gevonden. We lieten de grote deur dicht en gingen vanaf de achterkant van de rij eerst de social distancing regelen. We vertelden de mensen dat als ze niet in de rij zouden staan en geen afstand zouden houden de politie het centrum zou sluiten. Dat is ook zo, want we hebben al zeker 4 keer controle gehad met deze waarschuwing. Binnen kijken ze niet zo precies, al is daar alles vlekkeloos in orde. Maar een grote groep mensen bij elkaar buiten…. Dat levert problemen op. Kortom het was een hele strijd. Er zijn ook veel baby’s geboren in de afgelopen tijd. Gelukkig komt het Nederlandse transport met de kleertjes en de babymelk a.s. dinsdag aan. Als alles goed gaat, natuurlijk. In Veen is een hele pallet vol verzameld. De verhalen van mensen worden steeds schrijnender. Het was na 4 maanden best heftig om er weer zo mee geconfronteerd te worden!

We – Geertje, Raïsa en ik, gingen vanavond in de haven van Piraeus 50 flesjes water en croissantjes uitdelen. In een mum van tijd waren ze weg. Hele Roma gezinnen en veel van ‘onze’ mensen, die opnieuw allemaal willen weten wanneer ze weer kunnen komen. Er werd ook weer om eten gevraagd. Je weet gewoon niet waar je goed aan doet… We hebben nu besloten dat we toch zondagochtend na de kerk iets klaarmaken en gaan uitdelen. De ene keer eten, de andere keer ondergoed en sokken enz. Zeker straks in augustus gaat al de hulpverlening weer op een laag pitje. Waarschijnlijk is het dan een goed idee om te proberen wat gaten te vullen.

Verder vertrokken Klaas en Truus deze week weer. Twee mensen van het LdH in NL die hier een soort evaluatie van het werk komen maken om aan lange termijnplanning te kunnen doen. Voor mij heel gezellig, leeftijdgenoten met wie ik het goed kan vinden. En ook leuk om mijn ervaring in het werk hier te kunnen delen met mensen die mijn taal spreken!

Goede week!

Neos Kosmos

Het schrijven van een blog… Nooit gedacht dat ik daar nog eens mee zou beginnen. Maar toch doe ik het deze maand al 5 jaar. In juli 2015 begon ik ermee. Ik heb geprobeerd of ik de eerste nog kon vinden, maar helaas. Hij ging o.a. over Nana Mouskouri, waar ik toen naar luisterde in de aanloop van mijn vertrek naar Athene. Veel meer wist ik trouwens niet over Griekenland. Wat dat betreft was het wel een heel avontuur waar ik indook, een voor mij nieuwe wereld. Neos Kosmos in het Grieks, de naam van de wijk waar ik toentertijd neerstreek. En waar ik nog steeds met veel plezier woon. Ik schreef elke zondag, dus reken maar uit; 52 x 5 = 260 verhaaltjes over mijn belevenissen hier in deze miljoenenstad en soms ook vanuit Nederland of waar ik ook maar eens was. Veel mensen hebben mij al die jaren gevolgd, dat merk ik aan de reacties op mijn blog, soms op facebook, soms per mail, soms persoonlijk. Dat is geweldig. Misschien moet ik nog eens een aantal van mijn schrijverijen bundelen en uitgeven. Maar daar heb ik een redacteur voor nodig. Dus als iemand dat ziet zitten, ik houd me aanbevolen. Wat ik in elk geval kan zeggen is dat God er altijd bij was. Ik heb veel dingen geleerd en me verwonderd over Zijn trouw en goede zorgen voor mij en anderen om mij heen. Ik heb ook veel onbeantwoorde vragen, maar ik blijf geloven dat Hij de wereld in Zijn handen houdt en dat Hij goed is wat er ook gebeurt! En vooral: dat Hij récht zal doen op deze aarde, die nu nog in de schijnbaar overweldigende macht van het onrecht en het kwaad is. Dat zal ooit veranderen. God gaat de dingen rechtzetten. Het kwaad zal niet zegevieren. Niet voor altijd. Er kómt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid wonen zal!

Vandaag kan ik het niet laten om iets te schrijven over gebedsverhoring. Zomaar een van de kleine dingetjes uit het dagelijks leven. Maar wat is eigenlijk klein in het Koninkrijk van God. Het begon met een verhaaltje dat ik eerst even moet vertellen. We hadden vroeger een voorleesboek thuis van Anne de Vries. Daarin stond een verhaaltje over een klein meisje in Suriname, waar de blanke zendelingen het Evangelie verkondigden. Dat was in een tijd waarin er nog onbekommerd over deze activiteiten voor gekleurde mensen geschreven en gesproken werd. Dat kleine meisje, Pieng Pieng heette ze, wilde graag een papagaai, Ze vroeg God erom, want Hij zou haar zeker horen. ‘Zet u er maar een op het paadje, het liefst een jonge die ik praten kan leren.’ En… je raadt het al; zo gebeurde het…. Het verhaal is langer, maar ik moest eraan denken toen ik van de week op zoek was naar Muirat, de Turkse jongen die ik een beetje geholpen had en meteen ook weer kwijtgeraakt was. Hoe kun je iemand in een stad van 5 miljoen inwoners terugvinden. Niet natuurlijk, dus ik dacht aan Pieng Pieng. ‘Heer, als ik nog iets voor hem kan doen, zal ik ‘m toch terug moeten vinden. Zet hem maar op het bankje waar ik ‘m voor het eerst zag’. En… je raadt het al; zo gebeurde het…. Nu hij weer opgedoken is, weet ik wel niet zo goed wat ik met ‘m aan moet, maar daar komt dan hopelijk ook weer een oplossing voor. Ik vond het wel humor van boven!

En verder. Morgen gaat het centrum van het Leger des Heils eindelijk weer open! Het zal tijd worden. Alles is klaar, nu de mensen nog. Dat zal me een drukte worden. We zijn er best een beetje gespannen voor. Maar het is erg fijn om mensen weer te kunnen helpen. Ik laat jullie weten hoe het gaat.

En Ernest is nog steeds wanhopig op zoek naar een baan(tje). Al is het maar voor een maand. Hij moét zijn huishuur verdienen, anders staat hij weer op straat! Willen jullie voor hem bidden?

Goede week!

Nooit saai.

Never a dull moment. Dat zeg ik vaak tegen mezelf als er weer eens onverwachte dingen gebeuren of je ontmoet mensen waarmee je ineens heel veel contact hebt, om diverse redenen. Zo ook deze week weer.

Om te beginnen was het eye-fashion-week! Een aantal Engelse zinnen deze keer, dat scheelt weer voor de vertaler. Ik kwam in contact met 3 mensen die een bril nodig hadden. Inmiddels hebben ze ‘m allemaal. Eén van hen was door de politie opgepakt en álles was hem afgenomen, ook zijn bril. Wat was ik kwaad zeg, toen ik dat verhaal hoorde! Als het hier in Athene gebeurd was, zou ik alle politiebureaus in de stad zijn afgegaan om ‘m terug te vinden! Hij heeft echt een probleem met zijn ogen en heeft dus maandenlang zonder gelopen. Settar, één van mijn collega-vrijwilligers, die ook bij mij ‘op Engels’ zit, kreeg veel moeite met lezen, dat merkte ik tijdens de les 😊. En last but not least ‘mijn’ Eritrese vluchteling, had ook een probleem met zien. Dus met alle drie naar de opticien. De ene bril was heel wat duurder dan de andere, maar gelukkig kon ik wat kosten delen met Crossroads, de organisatie waar ik naast het LdH en Piraeus ook bij betrokken ben. Ik ben blij dat ik dit kan doen het helpt de mensen echt. Ik weet zelf wat een goeie bril kan doen, vooral nadat ik hier in Athene de verkeerde voorgeschreven kreeg, een paar jaar terug!

Over Solo gesproken… Je weet wel, die met me meegaat op zondagochtend; hij vertelde me vanmorgen dat zijn vrouw nu heel snel de baby gaat krijgen. Ik geef hem geld voor een telefoonkaart, want het is al erg genoeg dat hij hier zit en zij daar en dat hun eerste kindje geboren wordt zonder dat hij erbij kan zijn. En ze hebben ook al geen internet. Gelukkig is zijn vrouw in goede handen bij haar ouders. Even nadat ik thuiskwam, appte hij dat er een jongen geboren is. Heel vlot gegaan en alles is goed. Hij is zo blij! En ik met hem! Hij is een opgewekte gast, gelukkig, want hier zou je toch echt heel verdrietig van worden. Hij voelt zich ook dubbel, zegt hij, aan de ene kant heel blij met zijn zoon, aan de andere kant… wanneer zullen ze elkaar zien? Hij komt uit een land dat het Noord-Korea van Afrika genoemd wordt. Een gesloten dictatuur, met nauwelijks vooruitzichten voor met name jonge mensen. Voor christenen is het er gevaarlijk. Zie voor actueel nieuws www.opendoors.nl. Ik vraag jullie gebed voor dit jonge gezin.

En dan hebben we nog Muirat. Hij komt uit Turkije, waar hij iets in een krant heeft gezet, hij is typograaf, wat de regering onwelgevallig was. Hij heeft een jaar in de gevangenis gezeten en is daarna het land uit gevlucht. Ik vond hem op straat, misschien heb ik al over hem geschreven. Hij had niks meer behalve een jackje. Alles was gestolen. De kleren die hij droeg had hij al een maand aan. Deze week veel tijd met hem doorgebracht om hem ergens onderdak te krijgen. Hij is 2 keer aangevallen door zijn eigen landgenoten. Hij vermoedt dat ze hem terug willen brengen naar Turkije. Hij is naar het politiebureau gegaan, maar die zeiden alleen maar: go, go… Dat helpt ook niet erg. Zijn leven is hier niet echt veilig, maar hij is heel wantrouwig. Logisch lijkt mij na wat hij heeft meegemaakt. Op dit moment ben ik hem weer kwijt, hopelijk duikt hij nog op.

Zoals ik al zei… nooit saai hier. Het Leger des Heils kampt nog steeds met de vertraging in het afleveren van goederen. Dus we zijn nog steeds niet open! Moet nu toch gauw gaan , anders gaan we alweer dicht. De maand augustus om precies te zijn. En ik hoop naar NL te komen van 4 augustus tot 2 september. Ik heb het maar gewaagd om een ticket te kopen.

En dank jullie wel, degenen die gereageerd hebben op mijn oproep om Azeb te helpen. Ze is er zo mee gediend! Moge God jullie zegenen voor deze kleine weldaad aan een mens bewezen!

Goede week!

Aandacht voor de schenker

Daar ben ik weer! Zondagavond, schrijftijd. De dag begon al vroeg met theezetten. Ik neem 5 potten mee in mijn karotsi, zo heet het boodschappenkarretje dat hier zo populair is. Dan nog mijn croissantjes en… bekers voor de thee. Maar dat kan weleens misgaan. Ik kwam aan bij mijn eerste klantje en ontdekte dat ik de bekers vergeten was. Dom, dom! Op zondagmorgen om 8 uur kun je ook gen bekers kopen, Wie z’n hoofd niet gebruikt, moet z’n benen gebruiken… dus terug naar huis: metro, lopen, bekers pakken, teruglopen, weer metro….Ondertussen wachtte Solo, mijn Eritrese ‘assistent’ met de spullen bij Mac Donalds op het terras. Als je zo laat bent, gaan mensen al aan de wandel. Ze zoeken een wc, ze hebben een plek waar ze bedelen, dus je vindt ze niet altijd meer. En degenen die er nog wel waren en die wakker waren, riepen allemaal: ‘wat ben je laaaat….. ‘! Nou toch een prettig idee dat ze ernaar uitkijken dat we komen.

Solo is terug van weggeweest. Hij heeft zijn geluk beproefd in Patra, maar er is geen werk, nergens! Dat wisten we natuurlijk al, maar hij wilde het toch proberen. Nu is hij weer terug. Morgen gaan we naar de opticien, hij heeft last van zijn ogen. Er gaat ook nog een vluchteling uit Iran mee, die is zijn bril op zijn reis naar Griekenland kwijtgeraakt. Ik ga proberen of ik een pakket-deal kan sluiten. 😊 Er zijn zo weinig dingen die je kunt doen voor mensen, maar dit is er een van.

Zo was ik ook weer bij Azeb, een alleenstaande vrouw met een zoontje van 8. Elke maand ga ik bij haar langs. Dan drinken we thee samen en vertelt zij haar verhaal. Elke keer als ik er kom zegt ze weer hoeveel dit voor haar betekent. Bezoek krijgt ze nooit. Iemand die naar je omkijkt, die aandacht voor je heeft, met wie je kunt lachen en ook soms huilen, hoe belangrijk is dat toch. Ik luister net naar de preek van Ds. Cees Baggerman over Jozef in de gevangenis, die aandacht heeft voor de schenker en de bakker. Dat persoonlijke kost niet eens zoveel moeite, alleen maar een beetje van je tijd. Azeb zit aan alle kanten klem, ze heeft problemen met haar identiteitskaart, die wordt maar niet verlengd in deze tijden van achterstand. Ze wacht al vanaf februari. Dus heeft ze ook geen OV-kaart en is ze elke keer als ze in de bus stapt bang dat ze gecontroleerd zal worden. De ondersteuning die ze van de gemeente kreeg voor haar zoontje; ook weggevallen. Ze heeft geen baan, al is ze er altijd naar op zoek, maar ze is beperkt in haar tijd want ze wil haar zoontje kunnen opvangen als hij uit school komt. Ze doet af en toe ergens een strijk, of een schoonmaakklus. Ze krijgt elke maand 50 euro. Een jaar lang kwam dat van iemand uit NL, die hier woont. Dat redt haar net iedere maand. Nu krijgt ze het van mij, maar eigenlijk zoek ik een nieuwe sponsor. Mocht iemand zich geroepen voelen……

Vrijdag had ze de grootste lol om mijn verhaal. Deze keer moest ík eens wachten, En wel bij de NL ambassade, waar ik een handtekening en een stempel moest ophalen voor een attestatie de vita, een bewijs van in leven zijn. Heb je nodig als je je pensioen wilt ontvangen. Ze willen wel zeker weten dat je nog echt bestaat! 😊 Vanwege de lock down is dat allemaal behoorlijk vertraagd en op de ambassade was het dus wachten geblazen. Niet binnen, maar buiten op een bankje bij de bushalte. Allemaal vanwege de coronamaatregelen. Het duurde en duurde en het was heet en het bankje was heel hard en ik kreeg een zere rug, maar ik wilde niet opgeven……. En ik ben ook al niet zo geduldig. Uiteindelijk na 2 en een half uur, mocht ik naar binnen. Wat een ervaring. Toen ik dit aan Azeb vertelde vond ze dat buitengewoon grappig. Ik realiseerde me hoe verwend ik eigenlijk ben. Dit is iets waar duizenden mensen voortdurend mee geconfronteerd worden. Ik kreeg nog excuses aangeboden, dat gebeurt bij Azeb echt niet en ook niet bij al die andere vluchtelingen die in lange rijen staan om ‘iets’ wat dan ook te krijgen. Papieren, voedsel, een fles shampoo, luiers…..

Ik wens iedereen een goede week en …. tel je zegeningen!