Hij kent ze

Zondagavond en dus tijd voor mijn blog. Deze week begon weer met onze straatronde. Samen met M. mijn Iraanse vriend gingen we weer langs bij onze klantjes. We zijn opnieuw iemand kwijt, die overleden blijkt te zijn aan kanker. Zijn vriendin, een doodzieke en vermoedelijk aan drugs verslaafde vrouw vertelde het ons. Hij werd 47 jaar. En ook Panagiottis is verdwenen van het straattoneel. Hij is een Griek die ik al ken vanaf het begin van mijn straatmissie. Hij is van mijn leeftijd en kan vanaf dit jaar zijn pensioen tegemoet zien. Net als ik, dus we hebben wel wat gemeenschappelijk. Dan heeft hij weer een mogelijkheid om in zijn huis te gaan wonen. Tot zolang bivakkeert hij op straat. We hadden het er vorige week nog over. Vanochtend bleek hij vertrokken. Dit werk is soms zo vluchtig. Zo zie je iemand weken of zelfs maanden elke week en zo ineens zijn ze weg. Hadden ze me weleens kunnen vertellen denk ik dan…. Maar ja je weet nooit wat de reden is. En je hebt ook niet altijd een telefoonnummer, dus ben je ze kwijt. Dat vind ik toch een lastig ding, moet ik zeggen. Gelukkig weten we dat God hen kent en dat Hij hen kan bereiken, ook zonder mij. Ik zeg altijd al dat ik volgende week terugkom, maar nu zeg ik er weer vaker bij: ‘als je hier niet meer bent, ga met God’.

Verder was mijn dag gevuld met de kerk en koffie, zoals gewoonlijk. Daarna maakte ik een lange wandeling, grotendeels langs de zee. Het was prachtig zonnig weer en vrijwel windstil. Dat is toch wel heerlijk in dit land. Ik geniet erg van zo’n rustige zondag.

Afgelopen week hebben we bij het Leger des Heils weer plannen gemaakt voor de komende maanden. We gaan weer een programma doen voor moeders die borstvoeding geven en een ander programma dat we 5 + 2 noemen. N.a.v. de 5 broden en 2 vissen uit het Evangelie. Heel erg arme families krijgen gedurende enkele maanden een voedselpakket. Er komen zoveel mensen bij ons die echt niets hebben. We hebben het al eerder gedaan en het voorzag echt in een behoefte. De laatste tijd waren we een beetje in de overlevingsmodus, maar nu gaan we weer van start. Dat wil zeggen als de fondsen beschikbaar komen. We zitten in Griekenland zie je…… banken hebben zo hun eigen aardigheden hier. Dan blazen we ook de budgetcursus weer nieuw leven in. Die wordt gekoppeld aan het voedselprogramma. De ervaring heeft geleerd dat mensen alleen komen als er iets te krijgen is. Waarschijnlijk ook wel logisch. De 5 + 2-groep is dus verplicht de budgetclass te volgen. Ik heb ‘m zelf samengesteld en ik denk dat hij best uniek is in Athene. Er worden lessen en workshops en cursussen gegeven van allerlei aard en snit, maar deze ben ik nog niet tegengekomen. Ik houd nog steeds van een beetje lesgeven, dus ik kijk er weer naar uit.

In Piraeus geef ik trouwens ook weer les in het centrum Ninemia. Engelse les, bedoeld voor onze doelgroep, maar die komt niet helaas. Wel zijn er nu 3 mensen van Latijns-Amerikaanse afkomst, die ook in onze kerk komen, die mijn lessen volgen. Zij kennen geen Engels, dus het is echt een beginnersklas.

Verder ben ik deze week weer naar het Chirokomeio geweest, het bejaardenhuis. De oudjes zijn niet zo verschillend van die in NL. Dolblij met een bezoekje en een beetje aandacht. Het is er vreselijk saai in mijn ogen, maar ik zie nog niet goed voor me hoe ik daar iets aan zou kunnen veranderen. De meeste mensen blijven op hun kamer. Mijn klantje Emma, de Amerikaanse praat nog honderduit. En Foffie, een Griekse dame, vindt het helemaal geweldig, dat ik een poosje bij haar kom zitten. Ik probeer me ook nuttig te maken in de keuken. Als er genoeg personeel is, hoeft dat niet, maar dan ga ik er een poosje bijzitten.

Zo begint het ‘gewone’ leven weer op gang te komen. Maar wat is gewoon…… Het is de kunst om in het gewone het bijzondere te zien. Een leerzame oefening voor ons allemaal.

Goede week!

Onze vriend

Gelukkig Nieuwjaar voor alle lezers van dit blog! Moge God jullie vrede en vreugde geven!
Ik begin deze keer met te vertellen dat onze dakloze vriend Vittouri helaas is overleden. Meestal noemde ik hem Victor, uit privacy overwegingen, maar dit was zijn echte naam. Trouwe lezers van dit blog kennen hem een beetje. En Wim Bastiaanse, een van de allertrouwste volgers, vroeg regelmatig hoe het met hem ging. Hij bad ook voor hem. Dank je wel Wim! Anderen had ik ook gevraagd om te bidden, want het ging erg slecht met hem. Ik schreef al dat ik hem weer gevonden had in een heel slechte conditie. Op 1 januari is hij gevallen, hij kon niet meer lopen en toen hebben voorbijgangers de ambulance gebeld. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en heeft allerlei onderzoeken gehad. Dat zag er niet best uit. Hij ging hard achteruit. In de nacht van 4 op 5 januari kwam er een einde aan zijn aardse leven. Dat leven was lijden geworden de afgelopen maanden. Ik heb een soort rouwbericht op Fb gezet in het Grieks. Ik schrijf het hier op verzoek in het Nederlands.

‘Teruggekeerd naar zijn Schepper onze vriend
Vittouri Chasim, oud 65 jaar.
Eindelijk Thuis!
Jezus zegt: ‘In het huis van mijn Vader zijn vele woningen…….’. Joh. 14 vers 2a.
05-01-2020’

We weten nog niet wanneer hij begraven wordt, want er moet nog contact opgenomen worden met het consulaat van Libië, het land waar hij geboren en vandaan getrokken is. Moge hij rusten in vrede.
Het was alles bij elkaar genomen een behoorlijk heftige week. Gelukkig heeft Geertje meegeholpen in het onderhouden van het contact met het ziekenhuis en hem ook opgezocht, want ik was een nachtje weg naar Delphi, met Minna, mijn Finse vriendin en collega in Piraeus. Nee, niet om het orakel te raadplegen, ik orakel al genoeg van mezelf, maar om even weg te zijn uit de stad. Het was ondanks de droevige situatie, waar je toch in gedachten mee bezig bent, een heerlijk uitstapje. Wat kunnen mooie en verdrietige dingen toch dicht bij elkaar liggen in het leven.

Je wordt ook weer extra bepaald bij het leven van de mensen op straat. Zolang ze gezond zijn, gaat het wel, maar als ze ziek worden….. En dan is er geen opvang, zeker niet als je zoals Vittouri, geen geldige papieren hebt. Je komt gewoon nergens binnen. Daarom was het, eerlijk gezegd, ook een zegen dat iemand die ambulance belde. Als spoedgeval neemt een ziekenhuis je altijd op. Zodoende is Vittouri in een bed overleden en niet op straat. Deze dingen zijn natuurlijk niet uniek, dit gebeurt op zoveel plaatsen in de wereld, ik weet het, maar hier was ik nauw bij betrokken. Dat grijpt je toch meer aan.

Morgen is hier nog een vrije dag, Epifanie, lichtjesdag. Afsluiting van de Kerstperiode. Daarna gaan we weer aan het ‘gewone’ leven beginnen. Moge God ons allen zegenen en kracht geven om Hem te eren met ons leven! Ook in 2020.

Aftellen

Op deze zondagavond schrijf ik mijn laatste blog van dit jaar. Kerst is voorbij, maar we zitten nog een beetje in de sfeer en de kerstversiering hangt nog op. Hopelijk hebben we allemaal iets gezien van de groot(s)heid van het Kerstkind en hebben we het ook iets gegeven. Ons hart en onze liefde! Ik heb een heel plezierige kerst gehad. Eerst naar de kerk in Piraeus en daarna naar een Griekse familie, waar ik was uitgenodigd voor het Kerstdiner. Zij is een collega van het LdH. Onze secretaresse, zeg maar. Dimitra heet ze. Ze is onmisbaar want je hebt een Grieks sprekend persoon nodig in een internationale organisatie als het LdH. Ze is een geweldige meid, die veel werk verzet en ook veel extra uren maakt om alles goed te laten verlopen. Het was een heel leuk gezelschap dat ik aantrof. Echt Grieks ook en zo fijn dat ik in zo’n situatie het gesprek kan volgen en een min of meer kan meepraten. We aten, schrik niet, geit….. ‘katsikàki’, een jong geitje, dat hoe zielig het ook klinkt, nog lekker is ook.

Deze week begon ik met een nieuwe taak. Ik had me als vrijwilliger opgegeven in het Chirokomeio Athinon. Het algemene bejaardenhuis van Athene. Ik heb er al eens over geschreven, dacht ik. Ik heb ze dit voorjaar leren kennen en na een ‘sollicitatiegesprek’ een paar weken geleden, ging ik maandag aan de slag. In deze tijd zijn er natuurlijk altijd extra handen nodig. Ik werd naar een dame gebracht, die uit Amerika komt en nu 3 jaar hier in Athene in dit huis woont. Haar zoon heeft haar hierheen gehaald, omdat de bejaardenzorg in de VS te duur was. Hij is met een Griekse vrouw getrouwd en zo komt het waarschijnlijk, dat moeder nu hier zit. Zelf is zoonlief inmiddels naar Engeland vertrokken. Ik was tamelijk geschokt bij dit verhaal. Ze spreekt alleen Engels en vindt het heerlijk om te praten. Ik hoefde dus eigenlijk alleen te luisteren. Maar na een uurtje kwamen ze me al halen om eten rond te brengen. Er was één kok in de keuken, ze had dus wel hulp nodig. Niet gehinderd door kennis van zaken reed ik van hot naar her met een etenskar met borden en nummertjes van de betreffende kamers. Ik werd verondersteld ‘alles’ te weten. En passant deelde ik ook de medicijnen uit….. Ik ben gelukkig wel aardig goed in improviseren en ik knoopte overal een praatje aan. Ik schoot natuurlijk niet hard genoeg op, maar er zijn geen deksels voor op de borden, dus het eten was toch al koud aan het worden. Dat zijn ze hier wel gewend. Het was een heel avontuur. Morgen ga ik weer.

Ik heb ook Victor weer gevonden. Naast de grote supermarkt in Piraeus, waar ook een restaurant bij is. We gingen er koffiedrinken na de kerk en daar lag hij naast het gebouw onder een afdakje. Ik kon hem niet bereiken, omdat hij geen mogelijkheid had om zijn telefoon op te laden, dus ik was wel blij dat ik hem weer ‘vond’. Hij ziet er heel slecht uit. Ik weet dat ik niets voor hem doen kan, maar het voelt slecht als ik hem daar achterlaat. Ik heb een nieuwe telefoonkaart voor hem gekocht, zijn telefoon meegenomen naar binnen en opgeladen. Nu kan ik weer af toe met hem bellen. Dit weekend ging in Athene en Piraeus de nachtopvang open en ook wat dagopvang voor de mensen die op straat leven. Vanwege de lage temperaturen. Helaas klinkt het weer mooier dan het in werkelijkheid is. Eén opvang is gewoon dicht en in de andere is hij niet welkom, want hij heeft geen papieren. Geertje uit Piraeus heeft geïnformeerd en is ook bij hem langs geweest met koffie. Daar knapt hij van op, van een beetje aandacht. Dat zie ik aan hem. Verder is hij heel ziek, hij kan amper lopen. En geen uitzicht op verbetering. Moge God zich over hem ontfermen.

Verder heb ik weer veel gewandeld, lichtjes gekeken en koffiegedronken met allerlei mensen. Gisteren zelfs een uitstapje gemaakt met twee vriendinnen naar Loutraki, een plekje in de buurt van Corinthe. Langs de zee. Even weg uit de stad! Heerlijk. En lekker gegeten in een visrestaurant…. Een beetje vakantie vieren doe ik ook nog…….

Ik wens iedereen een goede jaarwisseling en veel heil en zegen voor het nieuwe jaar!

Laat het Licht schijnen

Vandaag de 4e Adventszondag! Ik begon deze dag met onze ontbijtronde. Er waren opvallend weinig mensen. De politie was geweest en heeft de buurt ‘schoongeveegd’. We hadden brood over en thee. Geen nood echter, want mijn trouwe hulp M. uit Iran nam de restanten mee en heeft die uitgedeeld op weg naar zijn ‘huis’. Geen normaal huis, maar een flat in een squat, een soort kraakpand, waar anarchisten de scepter zwaaien. Echt onaangename mensen, eerlijk gezegd. Ook M. heeft er genoeg van. Ze laten hem allerlei karweitjes opknappen zoals het repareren van pijpen voor de afvoer. En meehelpen ho maar! Mooie praatjes maar ze zijn alleen met zichzelf bezig. M. wil een normaal huis zien te vinden. Ik hoop dat het lukt. Na de Kerstdagen gaan we naar een organisatie die vluchtelingen helpt om een eigen bedrijf te starten. Het zou echt geweldig zijn als hem dat gaat lukken. Hij wil in Griekenland blijven en dat is al heel ongewoon, dus ik gun hem alle goeds. Hij is zo’n goede hulp voor me. Staat hier elke zondagmorgen voor half 8 voor de deur en hij vindt het een eer om dit werk mee te kunnen doen. In de Kerstvakantie ga ik met hem en een ander Iraans stel samen eten, zodat ze elkaar kunnen leren kennen. Dat is het gezin dat ik veel heb kunnen helpen. Ze hebben nu zelf een flat gehuurd, omdat E. een baan gevonden heeft als vertaler. Ook zij willen hier blijven wonen en ze kunnen veel aan elkaar hebben.

Anders is het met N. Hij ging naar Nederland om zijn geluk te beproeven. Is meteen afgewezen. Nu zit hij in zak en as want hij moet terug. Ik ken N. goed, hij was een collega vrijwilliger bij het Leger des Heils. Het is een groot drama. Een jongen met een oorlogsverleden en heel erg getraumatiseerd. Wat dat moet worden als hij weer terugkomt naar Griekenland weet ik echt niet. Ik was er helemaal geen voorstander van dat hij het ging proberen. Dat schept alleen maar verwachtingen en die komen nu niet uit. Willen jullie voor hem bidden?

Verder is het bezoek van het Engelse LdH heel goed verlopen. We hebben alle medewerking om het centrum open te houden. Alleen is er vanwege het Griekse bankensysteem geen geld beschikbaar om voorraden te kopen. Voorlopig hebben we wel de vrijwilligers blij kunnen maken met een kerstpakket. En ik kreeg er ook een. Wat een verrassing! Helemaal niet nodig natuurlijk, maar het is toch een erg aardig gebaar. En als extra geste mochten we met het team van vrijwilligers uit lunchen.

Donderdag vierden we Kerst met de bezoekers van het inloopcentrum in Piraeus. Ik had broodjes en worstjes gekocht en we hebben hotdogs gemaakt. We hadden ruim 40 mensen binnen toen we eindelijk startten. Kost zoveel moeite om alles goed georganiseerd te krijgen, maar uiteindelijk kwam het toch goed. Ik heb een toespraakje gehouden over de Ster van Bethlehem. Iedereen luisterde goed en dat is al heel bijzonder. Ik ben zo blij dat ik dat nu in het Grieks kan doen. Ik had maar een klein beetje hulp nodig voor sommige woorden die ik wel ken, maar die ik, als ik ze nodig heb, nèt weer vergeten ben. Het leukste vind ik de interactie met de mensen. Ze hadden veel vragen, die heb ik aan Pavlos overgelaten, hij is tenslotte de pastor.

Ik ben ook bezig met bezoekjes aan mensen die ik hier heb leren kennen, die allemaal in moeilijke omstandigheden verkeren. Ik geef ze een extraatje of we gaan ergens koffiedrinken. Met M. heb ik een avondje ‘lichtjes’ gekeken op Syntagma en in Psiri, waar het prachtig verlicht is deze dagen. Zij is een jonge vrouw met een baby van anderhalf en heel veel problemen. Ze hoopt een baan te kunnen vinden, zodat haar situatie weer wat kan verbeteren. Ik heb nog een heel lijstje af te werken de komende weken.

We kijken uit naar het kerstfeest. Niet voor iedereen een fijne tijd. Laten we bidden voor hen die in het donker leven. Dat er iets van het echte Licht van Kerst in hun hart mag schijnen!

Goede Kerstdagen!

Goed te vinden

Daar ben ik weer! Op deze 3e Adventszondag hadden we onze jaarlijkse Kerstmaaltijd in de kerk in Piraeus. Het is altijd gezellig, want de gasten komen overal vandaan. Het eten is lekker, want onze Vicky kookt en het is een hoop werk om alles klaar te maken. Om 9 uur was ik al in de keuken van de kerk en om 7 uur kwam ik weer thuis, een aardig dagje. Ik heb koffie en taart verkocht. Ik hoop dat de opbrengst goed is, want onze kerk heeft niet veel geld.
Dit hele weekend was best druk. Op vrijdagavond hadden we een klein Kerstfeestje met een aantal dames van de kerk. We deden een Kerstquiz, ‘geleend’ van de EO en een cadeautjesspel. Gooien met een dobbelsteen om een cadeautje te krijgen. Iedereen had iets te eten meegebracht en Minna, een vrijwilligster uit Finland en ik hadden de meeste dingen voorbereid. Deze keer in haar huis. We hadden een gezellige avond. Het zijn leuke meiden, die kerkvriendinnen! Gisteren was het Kerstfeestje van Connect. Een bevriend stel uit Iran kookte in mijn huis. Iraans eten met kip en rijst. Een hele onderneming, vooral omdat hun tijdsplanning geheel anders is dan de mijne haha. Ze zouden om 12 uur bij mij zijn en dat werd half 3. Het eten moest om 5 uur klaar zijn en dat werd half 7. Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Ik had een kleine 20 mensen uitgenodigd. Natuurlijk kwamen er een paar extra binnenwandelen, die gehoord hadden dat er eten was. Daar komen ze graag op uit en dan kost het ze ineens geen moeite om Connect te vinden. 😊. Voor iedereen had ik een mok gekocht en een plak chocola. Dat kregen ze na afloop mee met een Kerstkaart. Ik had een kleine presentatie voorbereid over de Kerstster. Het kost heel wat energie om alles met deze mensen in goede banen te leiden en ik moet echt ‘optreden’ om ze in het gareel te houden. Ze reageren nogal primair zal ik maar zeggen. Ruzies en discussies horen er ook bij en rustig zitten weer helemaal niet. Tijdens mijn verhaal ‘praten’ ze allemaal mee en dat betekent een hele inspanning voor mij om daar iets van te maken en mijn boodschap over te brengen. Maar goed, alles verliep min of meer zoals ik het gehoopt had, al was er geen tijd om even met ze te zitten en te praten. Uiteindelijk vertrokken ze allemaal tevreden naar hun eigen plek, waar dan ook, sommigen op straat, anderen naar hun huis of slaapplek. Ze hebben het gewaardeerd, dacht ik en wensten ons allemaal enthousiast goede kerstdagen. Gelukkig had ik ook hier hulp van Minna en van het stel uit Iran, anders had ik het niet gered in mijn eentje.
Deze week ben ik begonnen met een nieuwe taak. Een paar uur ‘sociaal werk’ in een kleine Griekse christelijke organisatie “Crossroads’. Ze werken met mensen uit Afghanistan, Pakistan en zo nog wat landen. Vooral evangelisatiewerk. Ze hebben een paar keer per week een maaltijd en geven ook lessen Grieks en Engels. Ik ben gevraagd om met mijn kennis van de vluchtelingenproblematiek te kijken of ik de mensen die er komen kan helpen. Afgelopen dinsdag was mijn eerste dag. Ik ‘zit’ eerst bij de Bijbelstudie en daarna ontvangen we mensen die vragen hebben. Gelukkig had ik een goede vertaler, daarmee staat of valt alles. Eén situatie was bijzonder schrijnend. Een familie uit Afghanistan, met 3 jonge kinderen, die in een tentje bivakkeert voor de deur van een hulporganisatie. Zij kunnen hen niet aan een plek om te wonen helpen. Ik helaas ook niet. Maar ik heb een kennis bij de UNHCR, die ik kan bellen. Ik heb haar een mail gestuurd over de situatie en natuurlijk nog niets terug gehoord. Dat gaat meestal zo. Maar ze heeft beloofd ernaar te kijken en ik weet dat ze dat ook doet. Morgen ga ik er weer achteraan bellen. Dramatisch vind ik dit. Die mensen hebben overal geprobeerd hulp te krijgen en nergens is het gelukt. Een heel aardig gezin. De moeder begon het gesprek met mij te bedanken dat ik tijd wilde nemen om naar haar te luisteren. Wat een toestand! Ik vond het schokkend en ik ben na meer dan 3 jaar in dit werk toch wel wat gewend. Moge God zich over hen ontfermen. Over hen en zoveel anderen in nood. Juist in deze Adventstijd denken we na over de Redder der wereld, voor wie geen plaats was. Niets nieuws onder de zon!
Een goede week!

Doen wat we kunnen

De 2e zondag van Advent vandaag! We zien uit naar Kerst! Vandaag een drukke dag. Vanochtend onze broodjesronde. Ongeveer 30 mensen van brood en thee voorzien. Daarna naar de kerk en meteen erna gingen we kleding uitzoeken in het centrum in Piraeus, omdat het daar zo’n puinhoop is en we er in de week nooit tijd voor hebben. Gelukkig waren we met z’n vieren. Waar een mens al niet toe komt op zondag 😊.

We hadden een paar goede dagen in het centrum van het LdH. Het was druk, want de mensen hadden door dat we weer open waren. We hebben een aangepast programma gemaakt voor de komende 2 weken voor Kerst. We geven wat we hebben en doen wat we kunnen. De kinderen krijgen een cadeautje, maar er komt geen Kerstfeestje. Dat krijgen we niet georganiseerd. We moeten alleen nog zo’n 60 cadeautjes aanschaffen. Ga d’r maar aan staan. Komende week komt er een Engelse delegatie van het hoofdkwartier in Londen kijken hoe het er hier bij staat.

Afgelopen donderdag op Sinterklaasavond, ging ik met 3 Iraanse dames en een vrijwilliger uit Engeland naar een klassiek concert in het Megaro Mousikis, het concertgebouw. Prachtige muziek van Beethoven en Mozart. Een virtuoze pianist maakt er een geweldige avond van! Het was een cadeautje van iemand die ik ken van de NL Vereniging. Superleuke avond gehad.

Vrijdag kwam ik K. tegen. Moet ik toch even vertellen. Ik ken hem van de straat en ik heb ‘m een beetje geholpen. Hij pakt alles aan om aan het werk te zijn. Ik zag ‘m weer en hij zag er goed uit. Dat was een paar weken eerder wel anders. Hij was net terug van Kreta waar hij olijven geplukt had. Aardige jongen, die goed Engels spreekt. Tot mijn schrik kwamen er een paar tamelijk ongure jongens bijstaan die hem een pakje gaven. Hij liet het me zien en toen begreep ik dat hij in drugs handelt. Wat een ellende. Ik probeerde met ‘m te praten, maar hij lachte maar eens en zei heel beleefd: ‘dag mevrouw, ik zie u wel weer in het centrum (van het LdH). Wat kun je dan nog doen. Zo’n aardige vent, nog maar 20. Dat gaat natuurlijk helemaal verkeerd. Maar ik kan er niets aan veranderen. Willen jullie voor hem bidden?

Deze week kregen we ook een Kerstboom cadeau. Ook voor het centrum in Piraeus, dat Ninemia heet. Een Nederlandse vrouw ging met haar Griekse man terug naar NL. Ze moest alles wegdoen hier en de Kerstboom, inclusief lichtjes en versieringen was voor ons. Dat was wel erg aardig. Want we hadden wel wat versieringen gekocht, maar nog geen boom. Ze heeft me ook een tweepersoonsbed gegeven en een tafel met 2 stoelen. Die waren bestemd voor een Iraans stel dat net een eigen flat gehuurd heeft, waar nog niks instaat. Zo aardig. Maar een vreselijke toestand om alles op de juiste plek te krijgen. Ik ben er dagen mee bezig geweest. Vraag me niet hoe, daar kan ik een boek over schrijven, maar uiteindelijk is het gelukt om de spullen op het juiste adres af te leveren, á raison van 50 euro. Was een koopje. Daar hou ik van haha. Ik ga straks bij ze eten en kijken hoe ze er nu bij zitten.

Zo gaan we maar door. Ik moet jullie allemaal de hartelijke groeten doen en een goede Kerst wensen van Kostas, een van de mannen die op zaterdag in Connect komt. Er moest een foto genomen worden van ons tweeën en die moet ik naar de Nederlanders sturen die hier geweest zijn. Ik zal de foto plaatsen. En in NL is het een spannende tijd voor het stel dat in NL asiel aangevraagd heeft. Ze kwamen uiteindelijk in Veen terecht, via de groep die hier geweest is. Nu zijn ze in Ter Apel. Hun eerste verzoek is afgewezen. Nu zijn ze samen met een advocaat een nieuw asielverzoek aan het voorbereiden. Ik ben heel benieuwd hoe dat afloopt. En o, voor de zekerheid, ze zijn legaal naar NL gekomen hoor. Geen mensensmokkel aan te pas gekomen.😊

Goede 3e Adventsweek!