Vijf broden

Daar ben ik weer. Met m’n blog! Het is koud in Athene. Vandaag 4 graden. Dat is even wennen na de haast zomerse temperaturen van de afgelopen tijd. Ineens zijn er weer extra slaapzakken nodig. Niet alleen voor buiten overigens, want ook binnen kan het knap koud zijn als je in een flat woont waar de verwarming niet aangaat. Vaak omdat een paar mensen niet betalen. Daar lijdt dan iedereen onder. Of ze spreken het met elkaar af. Dan is het te duur en behelpen mensen zich met elektrische kacheltjes. Wat op de duur alleen nog meer kost volgens mij. Ik ben zo blij dat bij ons de verwarming wel aangaat. Drie keer per dag zelfs. Gelukkig heb ik ook slaapzakken om uit te delen. En de hostels gaan open voor nachtopvang. Met een sneltest voor corona aan de deur. Maar dan nog wil of kan iedereen niet naar binnen. Zodoende had ik vanochtend met de thee nog 25 klantjes. Dat is best veel eigenlijk. Meestal duurt de kou niet zo lang hier, zeker niet in Athene. Rondom zie je wel witte heuvels: sneeuw dus. Een dun laagje maar wel mooi!. Er kwam ook een foto langs op whatsapp van een besneeuwd Malakasa. Dat is een kamp. Daar wil je nu echt niet zitten. In zo’n container. Maar toch weer beter dan in een tent. Daar slapen degenen die helemaal geen papieren hebben. Winter is slecht voor vluchtelingen.

Afgelopen week was ik weer eens ‘gewoon’ aan het werk. We ontvingen moeders met baby’s voor de melk formula, de babymelk Het ging goed. Aardige mensen, geen ruziezoekers. Ze zijn allemaal ‘out of the program’. Dat betekent dat hun asielverzoek is gehonoreerd. Dat betekent tegelijkertijd dat ze min of meer per direct hun cash-ondersteuning kwijtraken en hun appartement uitmoeten. Dan zijn ze dus volledig op zichzelf aangewezen. En op liefdadigheid, zeg maar. Ze hoppen van het ene probleem naar het andere. Lenen geld van familie of vrienden en zoeken hun weg naar de vele individuele helpers of groepjes om aan de noodzakelijke levensbehoeften te komen. Die zijn er nog best veel hier. Da’s maar goed ook. Als iedereen wat doet…… Ondertussen wachten ze met smart op Ze willen wég uit dit land waar ze geen enkele toekomst voor zichzelf zien. En wat ik doen? Een beetje hulp in kleine dingen. Dankzij de steun uit NL.

Daarnaast ben ik met Crossroads, een kleine Griekse organisatie, bezig om een bescheiden fondsje op te zetten voor hulp aan de groep Urdu-sprekers. Die zoals ik al vaak gezegd heb, heel weinig tot geen kans hebben om aan papieren te komen. Het is echt noodzakelijk om hen een helpende hand te bieden. De meesten zijn illegaal hier en kunnen dus nauwelijks op straat komen. Een aantal van hen heb ik ook ‘in de klas’, voor Engels, Grieks en Bijbelles. We hebben het 5+2-fund genoemd. Ooit hadden we dat bij het Leger des Heils ook. Het was bedoeld voor degenen die echt niets hebben. Het verwijst naar het evangelieverhaal over de 5 broden en de 2 vissen, die nadat Jezus het gezegend had, genoeg waren om 5000 mensen te voeden. We willen voedsel kopen in grootverpakking. Rijst, meel, olie enz. Dat kunnen we dan in porties uitdelen, afhankelijk van de behoefte. Dat is nl. goedkoper dan voor iedereen apart te shoppen. We kunnen er ook een paar andere dingen van doen. Een telefoonkaart, een bijdrage in de huishuur, zoiets. Hopen nu maar dat we wat sponsors vinden om dit mee te dragen.

En verder maak ik elke dag mijn kilometers. Meestal in ‘mijn ‘ park, soms ook naar de stad voor ontmoetingen met deze en gene, veelal mensen die hulp vragen. Dat doe ik coronaproef hoor, op een plein in de open lucht. Onze lockdown wordt iets versoepeld vanaf morgen. Winkels gaan weer open onder strikte regels en je mag max. 2 uur onderweg zijn om iets te kopen. Ik heb nieuwe wandelschoenen nodig! Hoe zou dat nou komen😊

Mag ik jullie gebed vragen voor zovelen die wanhopig op zoek zijn naar een beetje een normaal leven? De situatie wordt echt nijpend hier. En ik heb geen idee hoe het tij te keren valt. Maar we dienen een machtige God!

Geloofsbrieven

En weer is het zondagavond. Tijd om te schrijven. We zitten nog steeds in lock down en dat blijft zo voorlopig, vermoed ik. We krijgen er gewoon elke week een week bij. We hebben er nu 9 weken opzitten. Wel gaan morgen de scholen weer van start. Ik ben benieuwd voor hoelang. Het is hier net als overal een beetje een knipperlicht-beleid. Maar ja, wie weet nou echt hoe het moet. De cijfers zijn hier nog steeds veel beter dan elders in Europa, maar gaan nog niet voldoende omlaag.

Wel ben ik deze week begonnen met het organiseren van ons nieuwe projectje voor moeders en baby’s. We hebben vooral kleertjes en babymelk om weg te geven. Voor donderdag staat een aantal afspraken gepland met Syrische moeders. Ik heb een Libanese vrouw, die ik al kende uit de tijd bij het Leger des Heils, bereid gevonden om te vertalen. Mohammed kan dat moeilijk doen, want hij is een man. Hij brengt de ‘klanten’ aan. We gaan kijken naar de redenen waarom ze de melk willen. En waarom ze geen borstvoeding geven. Ik hoop zo dat het allemaal goed gaat lopen. Eindelijk weer iets concreets. Hoewel…. de hulp die ik via de verschillende persoonlijke contacten mag geven is ook belangrijk natuurlijk. En niet te vergeten de lessen. Maar toch….

Verder heb ik deze week een uitvoerig gesprek gehad met de predikant van de Grieks Evangelische kerk in Volos. Ik heb al eerder over hem verteld. We spraken over een project dat hij een aantal jaren geleden begonnen is. We hebben het hier over Bijbelverspreiding. Meletis, zo heet de dominee, kwam in contact met de decaan van één van de twee theologische faculteiten van de universiteiten van Thessaloniki en Athene. Uit gesprekken bleek dat de theologiestudenten niet in het bezit zijn van een Bijbel, als zij op de universiteit komen. Klinkt ons heel vreemd in de oren, maar dat is hier dus niet vanzelfsprekend. Zij zijn degenen die na hun studie les gaan geven op de scholen en dus invloed hebben op kinderen en jongeren die zij in hun klassen tegenkomen. Het doel van dit project is om aan deze studenten bij de start van het academische jaar een Nieuwe Testament te geven in een moderne en door de Orthodoxe kerk geautoriseerde - lees goedgekeurde vertaling. Dat is een aantal keren gebeurd met fondsen uit Amerika en vanuit een zendingsorganisatie hier in Griekenland. Afgelopen jaar droogden de fondsen helaas op. Dit project zou ik graag ondersteunen. Een heel ander soort project dan waar ik me tot nu toe mee bezig gehouden heb. Zoals een aantal van jullie weet heb ik in Nederland voor het Bijbelgenootschap gewerkt en het beschikbaar stellen van de Bijbel ligt me na aan het hart. Zolang ik hier ben, heb ik me vooral beziggehouden met noodhulp, omdat de situatie daar nu eenmaal om vroeg. En ik ga daar ook nog mee door. Maar ik vind ook de tijd gekomen om me met iets meer, hoe zal ik het noemen..… spirituele hulpverlening bezig te gaan houden. En hoe zou dat beter kunnen dan proberen de beschikbaarheid van het Woord van God te vergroten. We hebben gesproken over de visie van deze protestantse dominee en daar kan ik mij helemaal in vinden. Hij werkt nauw samen met de Grieks Orthodoxe kerk, hij heeft daar goede contacten. Het gaat hem niet om mensen te winnen voor zijn kerk. Hij wil ze met Jezus in contact brengen en is er zeer van overtuigd dat het lezen van de Bijbel daarbij essentieel is. Hij vertelde hoe hij geraakt is door de figuur van de discipel Andreas in de Bijbel. Er wordt 3 keer over hem gesproken. Alle keren brengt hij mensen bij Jezus, eerst zijn broer Petrus, daarna een jongetje dat 5 broden en 2 visjes heeft en de derde keer brengt hij enkele Grieken die Jezus willen zien. Daarna verdwijnt hij weer uit beeld. Dit sprak mij erg aan. Graag zou ik dit project ook onder de aandacht van jullie als lezers willen brengen. Mochten jullie aangesproken zijn, wil je dan een financiële bijdrage overwegen? Het project kost ongeveer 4000 euro. Eén exemplaar kost 10 euro. Het zou geweldig zijn als we met elkaar in staat zouden zijn de Grieken te dienen met het Evangelie. Temeer daar dit land het eerste in Europa was waar de apostel Paulus voet aan wal zette. Lees Handelingen 17 er maar op na.

Goede week!

Kijk omhoog!

Een heel nieuw jaar ligt voor ons! 2021. Wisten we vroeger ook al nooit wat het ons zal brengen… sinds een jaar ongeveer zijn we er flink bij bepaald dat ons leven altijd onzeker is. We beginnen een nieuw jaar zonder ook maar enig idee van wat het zal worden. Klinkt best eng eigenlijk. Als je niet wist dat God regeert en dat we daarom hoop mogen hebben……. Een gelukkig en gezegend nieuw jaar wens ik iedereen. Natuurlijk hopen we op een vaccin dat ons zal beschermen tegen corona en de varianten, waarover we nu ook horen. Een schild zeg maar, waarmee in oude tijden de ridders zich verdedigden tegen de vijand. Toch wil ik hier ook graag het schild van psalm 84 noemen. ‘ Want God de Heer is een zon en schild, de Heer zal genade en eer geven, Hij zal het goede niet onthouden aan hen die in oprechtheid hun weg gaan.’ Als dat geen hoopvolle woorden zijn!

Wij hebben er nog maar weer een week lock down bijgekregen. De 9e op rij. Volgende week willen ze hier de scholen open doen. Dan moeten we ons deze week nog netjes gedragen. Alle boekwinkels en kappers bijvoorbeeld, moeten weer dicht. Ook de online bestellingen, wat ze hier ‘click away’ noemen zijn weer afgeschaft. Je zag rond Kerst bij alle winkels open deuren met een krukje en daarop een pin apparaat. Mensen konden hun bestelling komen afhalen aan de winkeldeur. Ik kijk echt heel erg uit naar meer vrijheid! De cijfers gaan wel naar beneden, dus waarschijnlijk helpt het. Al vind ik het op straat en in de supermarkt bijvoorbeeld heel druk. Veel meer dan in maart.

Verder verliep hier de jaarwisseling rustig. Er was een avondklok en vuurwerk is hier geen gewoonte. Alleen bij de Acropolis is er een ‘officieel’ vuurwerkmoment. Daar ben ik niet heen geweest. Wel naar het culturele park Stavros Niarchos, waar ze elk jaar technologische hoogstandjes hebben met verlichting en geluid. Het is een heel groot park, dus je kunt er prima met afstand rondlopen. Ik was er met 4 Engelse meiden. Altijd weer verrassend wat ze ervan weten te maken.

Verder leefde ik van de week erg mee met Mohammed die nu al 2 officiële aanzeggingen heeft gekregen dat hij zijn huis moet verlaten. Erg spannend. Hij is helemaal gestrest, weet niet wat hij moet doen – en ik ook niet. Hij heeft al zo vaak uitstel gehad, het houdt een keer op. Hij wacht op de reispapieren voor zijn moeder. Als ze die hebben kunnen ze naar Duitsland reizen. Hij kan haar niet achterlaten, zegt hij, ze kan niet lezen of schrijven en kent geen enkel taal dan Arabisch. Mohammeds vader is lang geleden al verdwenen in een Syrische cel, wegens bezwaren tegen het regime. Ze weten amper waar hij zich bevindt. Hoe dit moet aflopen…. Ik spreek hem vaak, omdat hij altijd mijn hulp nodig heeft voor zijn noodlijdende landgenoten. Willen jullie voor hem en zijn gezin bidden?

Komende week beginnen mijn lessen weer. En ik hoop ook weer dingen zoals melk te kunnen uitdelen. Dat moeten we nog wel even goed op de rails zetten. En.. zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten begin ik aan mijn laatste maanden hier…… We doen nog wat we kunnen!

Goede week!

Het jaar spoedt ten einde

Het jaar spoedt ten einde. Dat is zo’n zin uit een boek van vroeger. Maar aangezien ik ook al een (heel) beetje van vroeger ben, begin ik er toch maar mee. Mijn Adventskaarsen hebben gebrand. Kerst is gevierd en het viel helemaal niet tegen. Eigenlijk was het best fijn. Er is veel mooie muziek, er zijn Kerstprogramma’s en ik mocht naar de kerk. Voor Kerst, Nieuwjaarsdag en Epifanie (6 februari) wordt een uitzondering gemaakt en mag de kerk open voor een beperkt aantal bezoekers. Dat hebben wij toch al…. 😊 We waren met ongeveer 15 personen. Was toch fijn om de mensen een keer niet in een Zoom-vierkantje te zien. Een praatje met mijn kerkvriendinnen, een snel kopje koffie op straat. Dat was het. Daarna heel lang gewandeld. Langs de zee. En met prachtig weer. Dat dan weer wel. Warm zelfs hier. Nog steeds boven de 15 graden. De zon maakt dat je alles toch een beetje vrolijker beziet. Ook op 2e Kerstdag naar zee geweest. Met de tram, die sinds kort weer vlakbij rijdt. Op deze ochtend was het heel rustig, dan voel je je niet zo in overtreding. Afgesproken met mijn goede vriendin Maria de Lourdes, afkomstig uit Mexico. Ze woont al 40 jaar of langer hier. Haar man is Grieks. Samen aan de wandel, langs de zee, met een bekertje to-go-koffie en een stukje cake. En even pauzeren op een bankje met afstand. Net echt. Wat is het heerlijk om elkaar gewoon weer eens te spreken.

Deze week was nog druk ook. Zovelen vragen om hulp. En ik kreeg zulke mooie berichtjes van Juliet, lid van mijn thuisfrontteam die de financiën doet! Dank iedereen die een bijdrage deed. Een geweldige zegen! Ik heb er veel mensen een hart mee onder de riem mogen steken. Op donderdag heb ik ze geteld: 19 personen. Van jongens uit Pakistan tot ouders uit Syrië, tot een baby, die net geopereerd was en speciale melk nodig had tot een man van 80 zonder eten. Een diverse schare, onder mijn aandacht gebracht door ‘mijn assistenten’. We stonden met een groepje van 9 Pakistaanse jongens op een plein en ik gaf ze allemaal ook een kaart met een Kerstwens, die ik ter plekke moest schrijven, want ik wilde hun naam erop zetten (😉), maar we moesten opschieten. Iemand stond op de uitkijk, het wemelt van de politie en deze gasten hebben geen papieren. Dus dat was doorwerken. Goed afgelopen gelukkig. Ik houd dan ook nog een soort toespraakje, jullie kennen me, over waar deze gift vandaan komt. Ze bedanken mij, maar ik vertel dat het een geschenk van God is en dat mensen in NL mij in staat stellen om hen te helpen. Dat ik het kanaal ben en dat ze God er dus voor moeten bedanken.

Het transport uit NL is aangekomen. Dat betekent dat ik weer heel veel melkpoeder heb en slaapzakken. Dat is goed nieuws! Met dank aan allen die daaraan hebben meegeholpen! Echt heel welkom deze spullen! Ik heb ook weer een plek waar het opgeslagen kon worden. Daar ben ik zo dankbaar voor. Nu de verdeling nog….. pffff. Dat wordt nog wat. Deze week vieren we oud en nieuw. Een spectaculair jaar was het. In alle opzichten. Voor velen betekende het groot verdriet, anderen zagen nieuwe mogelijkheden. Voor ons allen geldt: ook 2020 is een Anno Domini, een jaar van onze Heer. Hij houdt deze wereld in Zijn hand. Wat er ook gebeurt. Dat kindje in de kribbe wordt een man, gaat aan een kruis en staat weer op. Daarom is er hoop, al zien we alleen duisternis. Ik denk aan dat Taizé-lied: ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, een vuur dat nooit meer dooft.’

Goede week en goede jaarwisseling.

Verhaal van de zeep

Zondagavond. Het vierde Adventskaarsje brandt. Zo meteen kijk ik naar de livestream van de kerk. Deze week was niet zo ‘leeg’ als de vorige. Wat een fijn gevoel om weer eens wat te kunnen doen. Donderdag hebben we alle spullen die nog van mij in het centrum van het LdH stonden overgebracht naar het gebouw van Sahar. Een heleboel dozen met babykleertjes, de melkpoeder die er nog was en een aantal andere dingen die we zo goed kunnen gebruiken. Sahar heeft o.a. een kliniek, waar veel mensen komen. Keurig op afspraak, op gepaste afstand en het is een groot gebouw, dus corona proof. Ze houdt nog steeds spreekuur. Een goede gelegenheid ook om iets uit te delen. Daarvoor is er tenslotte zo hard gewerkt om alles te verzamelen, in te pakken en te versturen. Ik ben er zo blij mee. In de komende weken ga ik er een aantal keren heen om te ordenen en pakketjes te maken.

Verder hadden we gisteren een Zoom Kerstviering met de groep van Crossroads die Urdu spreekt. Heel mooi, aandoenlijk en treffend. Verschillende jongens zongen een lied. In Urdu ja, maar Waseem, een goede vriend, altijd attent, wilde graag in het Engels zingen. Omdat wij – niet Urdu sprekers er ook bij waren. Als je weet hoe erg dat zingen klinkt op Zoom, moet je het echt hebben van de intentie. Maar ik denk wel dat het in de hemel gehoord is. We hadden ook pakketten voor de jongens, een tas met boodschappen en van mijn kant een cadeautje; een paar sokken een stuk zeep. Gezellig ingepakt met Kerstservetjes van de supermarkt. Geen rol inpakpapier meer te krijgen. Ik vertel jullie ook even het verhaal van de zeep. Eén van de dames in de supermarkt had al eens gevraagd waar ik altijd heenging met al die spullen. Zoals de sokken. Toen ik de zeep aan het inladen was, kwam ze weer naar me toe en zei : ‘Luister eens, hoeveel zeep heb je nodig? Die betaal ik.’ Nou ik was perplex. Dit was zo’n verrassing. Ik was er ontroerd van. Ik kom al vanaf het begin in deze winkel en heb er enorm veel gekocht voor mijn missie, maar dit was de eerste keer, dat zoiets gebeurde. Ik knapte er echt van op. Hoe krijgen ze nu die pakketjes vragen jullie je natuurlijk af. Wel, daarvoor hebben we Ifthikar. Een Pakistaanse jongen, die medewerker is van Crossroads en die contact heeft en houdt met ‘zijn’ groep, afkomstig uit Pakistan, Bangladesh, India en Nepal. Hij is degene die de pakketjes uitdeelt. Live dus. Ja dat is een risico en eerlijk gezegd, vind ik het nogal wat. Hij doet het dan toch maar. Maar anders zou het niet gaan. Dus we drukken hem op het hart om voorzichtig te zijn. En ik denk dat hij dat ook probeert, maar ja… als ik de foto’s zie die hij stuurt van zijn bezoeken….. We hopen op en bidden voor bescherming. Dus heb ik hem ongeveer 50 pakketjes gebracht. Ik spreek met hem af op een centrale plek, buiten en hij komt ze daar ophalen. Vandaag en morgen bezorgt hij dat bij allemaal. Ergens in een huis voor de Nepali groep, in een ander huis voor de Pakistani enz. Hij maakt er werk van. Dat is wel te zien op de foto’s. Ze eten zelfs taart! Met kaarsjes. Zoals ik al zei; hoe corona proof het allemaal is, ik weet het niet. Iedereen krijgt ook een ‘voucher’, een zelfgemaakt kaartje, voor een maaltijd, af te halen bij een Pakistani restaurant in Omonia. Rijst met kip en een cola voor het mega bedrag van 2.50 euro. Gedoneerd door iemand anders van het team. We hadden het liever met elkaar gevierd en samen gegeten, maar helaas. Ik vind het gegeven de lastige omstandigheden, toch heel bijzonder dat we zo Kerst kunnen vieren. In de donkere levens van deze Urdu groep – hier in Athene hebben ze geen enkel aanzien of status komt het Licht van God binnen. Een overweldigend wonder, God die mens werd. Die Zijn glorie achterliet en binnenkwam in onze duisternis. Dat geeft hoop.

Komende week is het Kerstfeest. We zullen veel tijd doorbrengen op Zoom, want live is er niet veel mogelijk. Onze kerk houdt een dienst, maar of er iemand zal komen….. Gelukkig heb ik sinds kort Nederlandse tv. Daar komen ook heel veel mooie programma’s langs heb ik al gezien. Ondanks alles wens ik iedereen een gezegend Kerstfeest. Met een diepere betekenis misschien wel dan ooit tevoren!

Goede week!

Kans om te helpen

De derde Adventszondag alweer. Hier in Griekenland wordt dit niet gevierd al worden er wel Kerstvoorbereidingen getroffen. De grote kerstboom op het Syntagmaplein staat er weer. Dat is een enorme boom, die op een zeker moment verlicht wordt. Meestal ga ik er wel kijken, maar deze keer is alles anders. Ook het warenhuis Public , op hetzelfde plein, is altijd mooi versierd. Vorig jaar ben ik er met vriendinnen nog koffie gaan drinken. Boven op het balkon met een prachtig uitzicht op de boom en de verlichting. Deze keer zit dat er niet in, want alles is gesloten. Onze lock down is weer verlengd, deze keer tot 7 januari. We gaan de 6e week in. Wel zullen de komende week sommige winkels nog opengaan, maar welke dat precies zijn, horen we nog. De stad is een stuk saaier geworden, maar dat is natuurlijk niet het ergste. Hoewel….. de toch al kwetsbare economie kan deze klap niet opvangen, vrees ik. Voor de mensen die het al moeilijk hebben, is het allemaal nog veel erger. Er zijn zoveel vragen om hulp. Ik zie op facebook en ik hoor het ook, dat heel veel mensen wanhopig op zoek zijn naar iemand die ze aan voedsel, luiers en melk kan helpen. Ik krijg ook veel vragen. Daar probeer ik zo goed mogelijk een antwoord op te vinden. Maar net als alle hulpverleners hier in de stad; waar moeten we beginnen en waar eindigt het. Je kunt maar een fractie doen van wat er echt nodig is. En dan maken al die zware maatregelen vanwege corona het allemaal nog een stuk lastiger voor organisaties om hun werk te doen. Dat is het bittere aan deze situatie. Het lijkt wel of het de regering niet kan schelen wat er met de mensen gebeurt. Er is geen plan, geen strategie, geen gehoor voor welke problemen dan ook. Kantoren van de asielservice zijn gesloten, mails worden nooit beantwoord en afspraken worden allemaal op de lange baan geschoven. En ondertussen proberen we toch de schijn van een normaal leven nog op te houden. De parken worden vol gepoot met cyclamen en kerststerren, het ziet er kleurrijk uit. Maar de werkelijkheid is voor velen in deze stad en in dit land alles behalve rooskleurig. Natuurlijk kun je ook van een andere kant naar deze dingen kijken en zeggen dat er in elk geval geprobeerd wordt het leven nog een beetje op te fleuren en dat is ook waar. Maar toch…..

Gelukkig had ik ook deze week weer de mogelijkheid om verschillende mensen te helpen met eerste levensbehoeften. Altijd te weinig, dat is frustrerend, maar ik houd me dan toch maar weer vast aan de gedachte dat één mens helpen ook helpen is. En er zijn hier heel veel mensen die dat ook doen. Samen kunnen we misschien dan toch een beetje licht brengen in deze donkere tijd. Dat is in deze tijd van Kerst toch nog een hoopvolle gedachte. Gelukkig mogen we weten dat er meer te zeggen valt. God kwam binnen in onze wereld, die er 2000 jaar geleden ook niet zo heel positief voorstond. Juist daarom is het zo belangrijk om toch Kerst te vieren. Al is het dan misschien niet zoals we gewend zijn. En naar elkaar om te zien. Ik ken zoveel mensen hier, die niemand hebben en leven als verschoppelingen in deze samenleving. Ik geloof dat Gods hart extra bewogen is met hen. Ik wil zo graag iets van die bewogenheid laten zien aan degenen die ik ontmoet. Ook nu we maar weinig contacten mogen hebben. Juist nu! En om toch met iets leuks te eindigen: er komt weer een transport aan uit NL. Met voor mij o.a. babyvoeding en slaapzakken! Ik vertel er volgende week meer over.

Goede week!