Internationale samenwerking

Terwijl ik naar de kerkdienst luister vanuit Werkendam, begin ik alvast met schrijven. Ze zingen nu net: ‘God heeft een plan met je leven’….. Dat geloven we. Willen wij Hem volgen en dat plan ontdekken…. Dat is de vraag. Dat is ook het jaarthema van de kerk begreep ik. De navolging van Christus. Hoe geef je die gestalte in het leven van elke dag. Waarin vaak zo weinig van God te merken valt. Daar heb je echt de ogen van het geloof voor nodig. Dat mag ons gebed zijn aan het begin van een nieuw seizoen, waarvan we minder dan ooit weten wat het ons gaat brengen. ‘Open mijn ogen Heer, dat ik U mag zien in alle omstandigheden van het leven!’

Gisteren zijn we met vier collega’s van het LdH naar het Victoriaplein geweest om een ontbijt uit te delen aan de vluchtelingen die zich daar bevinden. Afgelopen dagen hadden we al gezien dat het wisselende groepen zijn, die steeds worden weggebracht (om niet te zeggen afgevoerd) naar een kamp ten noorden van Athene. Deze keer waren er zo’n 75 mensen, groot en klein. Samen met Nima deed ik inkopen in de naast het plein gelegen supermarkt. Toen ze daar eenmaal doorhadden wat we nodig hadden, werden ze toch behulpzaam en gingen dozen aanslepen met bananen, sapjes en croissantjes. We namen eerst 50 stuks van alles af, maar moesten toch nog terug, omdat het niet genoeg was. We mochten zelfs hun winkelwagentjes gebruiken. We spraken met verschillende mensen over waar ze vandaan kwamen, dat was niet uit Moria op Lesbos. Zoals jullie vast gehoord en gezien hebben is dit beruchte kamp afgelopen week vrijwel helemaal afgebrand. De meesten kwamen uit een ander kamp of van een ander eiland, zoals Samos bijv. Dat betekent niet dat de situatie voor hen minder nijpend is trouwens. Er is geen toekomst voor hen en nu ze hun verblijfsvergunning hebben, wordt het er eigenlijk nog slechter op. Hoe dan ook, het was fijn om iets te kunnen doen. Ik was ook blij dat ik er samen was met Nima uit Iran, Mohammed uit Syrië en Dimitra uit Griekenland. En met de financiële hulp van mensen uit NL. Dát is nog es internationale samenwerking!

Zou voor Moria ook fijn zijn als daar iets dergelijks zou kunnen. De brand heeft deze akelige plek weer op de Europese kaart gezet. De eerste reacties zijn niet al te positief. Nederland die 100 mensen opneemt, die in mindering komen op het quotum van volgend jaar……. Wel erg zuinigjes….. Holland op z’n smalst. Ik zeg dit niet om makkelijk te scoren, want ik begrijp best dat er veel politieke implicaties zijn die allemaal een rol spelen. Ik heb echt ook bedenkingen bij de grote toestroom en hoe we dat in goede banen moeten leiden. Maar we kunnen niet wegkijken van zo’n grote groep mensen die zich dichtbij ons bevindt en die in nood is. Als we dit niet zien als onze opdracht, met name als christenen, kunnen we onszelf en de ander niet recht in de ogen kijken. Over de navolging van Christus gesproken!

Verder hebben we deze week weer babykleertjes uitgezocht. Wát een prachtige spullen zeg! Komende week gaan we uitdeeldagen houden. Een aantal wandelwagens, kleertjes dus én melkpoeder. Dat laatste zal deze week meteen alweer op zijn. Wat we nu nog hebben is voor ongeveer 50 gezinnen voor 10 dagen. Hebben jullie nog iets over voor een nieuwe voorraad? Kijk dan op mijn website www.judithgoesgreece voor het rekeningnummer. Melkpoeder is hier veel duurder dan in NL, scheelt meer dan de helft, daarom probeer ik het hierheen te laten komen. Die van de Jumbo is heel goed, volgens Reza, één van onze vrijwilligers, die het ook krijgt voor zijn zoontje Ermia. Niet dat hij de Nederlandse Jumbo kent, maar met de melk heeft hij inmiddels ervaring.

Goede week!

Pleisters

Terug van weggeweest. Ik schrijf weer vanuit mijn vertrouwde plekje in Athene. Ook hier is het thuis. Ik verbaas me er eigenlijk zelf over hoe makkelijk ik overschakel. Nederland was heerlijk, maar ik ben ook blij dat ik weer hier ben. Ik geniet ervan om de vriendinnen weer te zien en – ook geweldig het zwemmen in de zee. Ondertussen ook al ‘gewerkt’. En vanzelfsprekend zijn er alweer mensen die een beetje hulp nodig hebben. Vanochtend was ik weer op stap met de theepot. Dat houdt nooit op. Ik vraag me zoals altijd weer af wat de beste manier is om mensen te helpen. Een niet te beantwoorden vraag volgens mij. Iemand die ik sprak in NL zei ‘we plakken pleisters’ en zo is het ook. Structureel helpen is in mijn optiek onmogelijk. De wereld is op drift. Oorlog, armoede en machtsmisbruik zijn de grote boosdoeners. Mensen gaan op zoek. Naar een betere wereld, een beter leven vooral ook. Wie zou het ze kwalijk nemen. En wij hebben geen echte antwoorden. Gelukkig zijn er veel pleisterplakkers hier. Ik werd weer eens bij deze vraag bepaald doordat ik een boze app kreeg van F. een jongen uit een land in het Midden Oosten. Hij leeft nu alweer een tijd op straat. Dat is echt voor niemand goed! Ik was hém kwijt, omdat híj zijn telefoon kwijt was geraakt. Nu had ie hem blijkbaar weer. De laatste keer dat ik hem sprak, raakte hij ook zijn papieren nog kwijt. Dat was mijn schuld. Hij was afgeleid doordat hij met mij praatte. En ik doe niets om hem te helpen. Ik heb geen gevoel. ‘Thank you for your humanity’. En inderdaad ik kan niets voor hem doen. Dat is precies de vinger op de zere plek. Ik snap het best en ik vind het ook prima om ‘kop van Jut’ te zijn. Vanuit hem gezien hoor ik bij iedereen die hem aan zijn lot overlaat. En daar stopt het dan weer. De categorie van deze jonge gasten zit ook nog eens in de meest beroerde positie. Dat heb ik al vaak gezegd. Er is gen hoop op een betere toekomst voor ze. Ik ken één organisatie die speciaal voor deze groep werkt. Maar ook die kunnen niet echt iets veranderen. Zucht….. Pfff…….

Gelukkig zijn er ook anderen. Mijn vrienden van de straat waren blij dat ik weer kwam. De jongen Javid, die zo ziek was en de hele tijd lag te schudden is opgeknapt. Hij ziet er zoveel beter uit. Onze vrienden van Medical Volunteers international hebben een goed werk gedaan. Ze zitten in het gebouw van het Leger des Heils, dus ik ken ze goed. Fijn als iets ook eens wél goedkomt. Al ligt hij nog steeds op straat.

Morgen gaan we bij het LdH weer open voor de ‘klanten’. Ik ben benieuwd of we het beheersbaar kunnen houden. De drie weken voor de augustus-sluiting waren zwaar. De politie houdt ons scherp in de gaten. We gaan nu alle toegangstickets voor september uitdelen. In verschillende kleuren voor de verschillende dagen. Dan hoeft niemand meer te komen dringen en schreeuwen. Hopen we……Ze weten dan dat ze kunnen komen en wanneer. En degenen die toch komen, zonder kaartje, worden meteen weggestuurd. Daar zal de politie ons wel bij helpen. Al is dat ook weer erg bitter, gezien de nood.

Ik denk erover om toch ook iets te (proberen te) doen voor de dakloze families die zich verzamelen op het Victoriaplein. Meer mensen en organisaties doen dat en aangezien ik weer wat geld heb meegekregen uit NL, lijkt het me erg nuttig besteed aan deze groep. Ik ben er nog niet geweest, omdat het soms gewoon teveel is om het allemaal aan te zien en mee te dragen…. Maar dat is niets vergeleken met wat zij doormaken, dát is pas echt erg, dus ik ga eraan beginnen. Flesjes water en croissants misschien. Iets eenvoudigs. (Pleisters!) Het probleem is de distributie. Dit kan ik nl. niet alleen. Ik heb iemand nodig met een auto. Ik overleg het morgen met de mensen van het LdH. Dit soort werk is toch de core business van het LdH. Zij zijn gespecialiseerd in straatwerk, dus ik vind dit echt iets om samen op te pakken. Jullie horen er nog van.

En verder gaan we weer op de weg van het leven. Onder de hoede van Hem die het heelal regeert. Op hoop van zegen!

Goede week!

Nooit ver weg

Op deze koele zomeravond zet ik mij aan het schrijven. Heerlijk dat de hitte minder is. Daar komt een mens van bij. Vandaag weer 2 keer de kerkdienst bijgewoond. Dat is toch wel fijn! Afgelopen week weer een beetje vakantie gehouden. Gisteren een uitstapje naar Willemstad, een mooi gerestaureerd vestingstadje in West-Brabant. Nederland is prachtig. Donderdag geluncht met de Anna-kring. Een groep vrouwen uit de kerk met wie we al 12 jaar samenkomen. Eerst noemden we het de rouwgroep, omdat we allemaal weduwe waren/zijn. Maar later wilden we toch graag een andere naam. Het leuke van zo’n vakantie. Elkaar weer zien en bijpraten. En ik probeer te wandelen natuurlijk. Maandag een prachtige wandeling gemaakt bij Ede. De hei bloeit al.

Natuurlijk is Griekenland nooit ver weg. Ik heb contact via app, Messenger en telefoon met verschillende mensen daar. Ik zag op tv een programma van Jacobine Geel. De vraag luidde: Zijn de vluchtelingen alleen de zorg van Griekenland. Of woorden van die strekking. Natuurlijk hoor je dan alle bekende standpunten voorbijkomen. Die van de Europarlementariër, die van de hulpverlener en ook de stem van de theoloog des vaderlands werd gehoord. Hij was ooit ook een asielzoeker. Tja wat zal ik daarvan zeggen. Je komt er niet uit. Er is geen oplossing voor dit probleem, denk ik. De meningen zijn gevormd, er is altijd weer een argument voor of tegen iets te vinden. Verlies de menselijke kant niet uit het oog…. Dat was wat de theoloog de kijkers voorhield. En de hulpverlener zei dat hij zich beter voelde als hij in elk geval iemand kon helpen. Dat is precies mijn ervaring. Daar ontleen je de kracht aan om door te gaan. De parlementariër vindt dat er ook politieke afwegingen gemaakt moeten worden en eerlijk gezegd, snap ik dat ook wel weer. Maar ik ben blij dat er toch nog over gesproken wordt.

Mijn Finse vriendin Minna werkt samen met Anke Luteijn, een Nederlandse, die ooit bij mij achter aan het pleintje woonde, in het kamp Moria op Lesbos. Daar is de ellende helemaal overstelpend. Dat is werkelijk een mensonterende plek. Een overvol kamp, gevaarlijk voor vrouwen, met nauwelijks voorzieningen,. Gesloten vanwege Corona, bewaakt door politie. Er woeden branden, er zijn steekpartijen en hulporganisaties proberen er te redden wat er te redden valt. Ik citeer een stukje uit Anke’s webverslag van dinsdag 18 augustus:

‘Na lunchtijd krijgen Minna en ik de opdracht om vrouwen te gaan verblijden met de boodschap dat ze bij het infopunt van Eurorelief een shower ticket kunnen ophalen. Dit betekent dat de vrouwen een keer heerlijk (veilig) kunnen badderen. Ja, want vrouwen zijn echt niet veilig als ze alleen in het kamp zijn of gaan douchen…’

Ze vertelt ook over een Syrisch echtpaar dat voor hun 3 kleinkinderen probeert te zorgen. Hun zoon is gedood in de oorlog in Syrië en hun schoondochter, de moeder van de kinderen, is sindsdien spoorloos. Als er een helikopter laag overvliegt wordt een van de kinderen, een meisje van 10, bijna hysterisch. Ze vliegt opa om de hals en schokt en jammert. Ze heeft het bombardement waarbij haar vader omkwam, meegemaakt. Toen was ze 3 jaar oud.

Hoe lang kan dit nog doorgaan, vraag je je af. God moge zich ontfermen over deze wereld.

Goede week allemaal!

Reisdagboek

Zondagavond en terug van weggeweest. Ik denk dat dit blog meer een reisdagboek wordt, want dat is nu wat hier doe. Als het je verveelt, dan skip je het gewoon! Dit weekend was ik in Dwingeloo. Ik had een hotelkamer gehuurd voor een nachtje. In het oudste hotel van Nederland. Tenminste dat zeiden ze. Het was heel erg leuk. Mooie kamer, lekker ontbijt. Tegenover de Hervormde kerk van Dwingeloo, die heeft een mooie ui als toren. Zaterdag een paar ateliers bezocht, want het was open atelierdag. Allerlei kunstwerken gezien. Coronaproof natuurlijk! Gisteravond lekker gegeten in één van de vele restaurants rond de Brink. Als je daar op zo’n terrasje zit, kun je je niet voorstellen dat er zoveel nood en ellende in de wereld is. Ik raakte in gesprek met andere gasten, dat gebeurt makkelijk als je alleen zit. Heb ik toch maar weer het verhaal van de vluchtelingen verteld. Blijkbaar horen jullie daar in NL niet zoveel over. En als mensen willen luisteren….. dan wil ik er best over praten. Op deze manier is mijn werk toch niet zo ver weg. Vanochtend was ik al vroeg op. Alvast maar een wandeling gemaakt. Zo rustig daar en zo mooi! Het was heerlijk weer. Na het ontbijt overgestoken naar de kerk, waar een kleine verzameling grijze hoofden de dienst bijwoonde. Er zaten gele stickers op de banken. Voor de alleengaanden 1 sticker. Anders 2 stickers per bank. Ik moest goed zoeken naar een enkele plek. Niet echt gastvrij vond ik het, eerlijk gezegd. Maar ja, elke kerk heeft zo haar eigen aardigheden. Wel maakten ze ook gebruik van de Givt app. Wat is dat toch handig!

Daarna naar Anke en Henk, vrienden in Hoogeveen sinds jaren. Altijd weer een groot genoegen om hen persoonlijk te spreken. Bijgepraat, samen geluncht en gefietst en een mooi stukje bloeiende heide gezien. Een heerlijke zondag! Ik ga echt nog eens in Drenthe op vakantie. Een dag is veel te kort om alle moois van deze provincie te zien. Op de terugweg belandde ik in noodweer ergens tussen Amersfoort en Utrecht. Vreselijk lichten en soms hoorde je zelfs in de auto het onweer. Ik ben niet zo dol op rijden in zulke heftige regen, maar het was een goede oefening. Tenslotte rijd ik tegenwoordig maar één keer per jaar in een auto rond.

Afgelopen week ook mijn jongere familieleden weer gezien. Ibe, de jongste van het stel, liep stage in JeKans, een nieuw restaurantje in en daar ging tante natuurlijk wel even kijken. Hij wordt kok zegt hij. Hij nam z’n taak heel serieus op, dat vind ik leuk om te zien. Kleintjes worden groot!

Verder heb ik minder gedaan dan ik me had voorgenomen. De hitte speelde mij parten. Geldt voor iedereen wel waarschijnlijk. Ik was ptoma, zeggen de Grieken… half dood, uitgeteld, zoiets betekent het. Ik hoop dat het nu beter wordt. Morgen ga ik wandelen met Els, ook een vriendin met wie ik elk jaar afspreek. Weer in een stukje mooi Nederland. De Belmonte route bij het station Ede-Wageningen. Ik hoop dat ik die 16 km haal. Heb niet genoeg geoefend, denk ik.

We zongen vanochtend uit het nieuwste Liedboek. Wat staan daar ook prachtige liederen in. Een voorbeeld:

De dag gaat open voor het woord des Heren,

zon die wij zoeken, kracht die wij ontberen,

bron die wij horen als wij tot Hem keren,

vroeg in de morgen.

Beetje ouderwets taalgebruik, ik weet het, maar ik vind het mooi!

Goede week gewenst!

Even afstand nemen

Zondagavond laat! Ik ben weer in Werkendam. Ik ‘woon’ weer in een mooi huis. Vandaag ook erg heet hier. Hogere temperaturen zelfs dan in Athene! Het is me wat! Ondanks dat is het fijn om hier te zijn. Een mooie zondag achter de rug. Ik mocht ook weer naar de kerk. Ondanks dat ik niet aan de beurt was, het gaat op alfabet. Ik heb al met verschillende mensen aan de koffie gezeten. En met twee vriendinnen frietjes gegeten. Dat is echt een traktatie, want dat heb je in Athene niet. Ik heb geen druk programma en ook de hitte maakt het moeilijk om echt veel op stap te gaan. Ik heb ook weer een auto, maar zonder airco, dat betekent dat ik niet al te ver weg ga.

Ik hoop in de loop van de week allerlei afspraakjes te maken met mensen die ik, na een jaar, wel graag eens even spreek. Veel mensen vragen zich af of ik nog terugga. Ik was van plan om terug te komen deze maand, maar corona heeft roet in dat eten gegooid. Ik blijf nog wat langer, zeker tot januari. Het is moeilijk om ineens alles los te laten, we zijn met het Leger des Heils nog maar net open, dus ik ga nog maar even door. Sinds 31 juli ben ik officieel met pensioen. Dat betekent, ik zeg het nog maar een keer, dat ik nu geen support meer nodig heb voor mezelf. Natuurlijk hoop ik van harte dat mensen wel willen blijven geven, zodat er meer geld vrijkomt voor mijn projecten. Ik vind het best moeilijk om nu een goede beslissing te nemen over de toekomst. Die was altijd al onzeker, maar nu weet je helemaal niet meer wat wijsheid is. Ik bekijk het maar op de korte termijn. Ik geloof dat God deze wereld in Zijn hand houdt. Het oude gezang zegt: ‘Die wolken, lucht en winden wijst spoor en loop en baan… zal ook wel wegen vinden waarlangs uw voet kan gaan!’ Hoe lang ik nog doorga…….? Ik weet het nu nog niet, maar ik vertrouw op wijsheid van boven en goede raad van anderen!

In Athene zijn nu de meeste organisaties gesloten. Dat betekent dat de mensen die zo’n beetje aan de onderkant van de maatschappij leven, het nog moeilijker hebben. Aan de andere kant… het is ook goed voor hulpverleners om even afstand te nemen. Ook voor mij. We hebben heftige weken achter de rug met zóvelen die hulp nodig hebben. En we kunnen niet iedereen helpen helaas. Er is nooit genoeg. Dat maakt het werk veel moeilijker dan het eigenlijk al was. Ik heb me de afgelopen weken net een robot gevoeld. Ik zat achter mijn plexiglasplaat, met plastic kap én mondmasker. Dan kun je nauwelijks nog contact met mensen hebben. Je verstaat elkaar al niet (taal) en nu hoor je elkaar ook nog maar amper. En dat vind ik nou juist zo belangrijk! Ik wil de mensen, voor zover mogelijk, beter leren kennen, zodat ik hen ook een advies kan geven vanuit mijn ervaring in dit werk. Maar dat is op dit moment vrijwel onmogelijk. Mijn/ons werk is een stuk ingewikkelder geworden.

Met Ernest, mijn Nigeriaan gaat het gelukkig goed. Hij is zo gelukkig met zijn baan! Nu maar hopen dat hij het goed doet. Op tijd komen is zijn zwakke punt. Gelukkig werkt hij van 3 uur pm tot 1 uur ’s nachts. Dan zou het toch moeten lukken.

Solomon heeft een poging gedaan om naar een ander Europees land te reizen. Ik zal jullie de details besparen, maar dat is mislukt. Zoals de meeste van deze pogingen. Toch proberen mensen het steeds opnieuw. Ze gaan met een vals paspoort of id-kaart en worden dan betrapt. Heel moeilijk doet de politie er niet over, ze worden gewoon teruggestuurd naar Athene. Soms zitten ze een paar dagen in de cel. De moeilijkheid is dat het soms wél lukt en dan belanden mensen dus illegaal in Duitsland of een ander land. Daar klampen anderen zich dan weer aan vast. De hoop op een betere toekomst houdt hen gaande.

Ondertussen heb ik alweer wat wandelingetjes gedaan in ons mooie groene landje. Nog niet heel ver, maar dat komt van de hitte. Toch wil ik deze week wel graag een uitstapje doen hier of daar heen. Ik hoop ook dat jullie me bellen of appen. Want ik maak graag een afspraak, hier in Werkendam of bij jou thuis of ergens tussenin!

Goede week!

Vakantie in eigen land

Daar gaan we weer! Een dag vol zon en reizen achter de rug. Vanochtend om 7 uur lag ik in zee. Ik bracht een paar dagen door in Agria. Een dorpje in midden Griekenland, waar ik mijn goede vrienden Spiros en Marja met hun kinderen bezocht. Ze zijn hier op vakantie vanuit Finland waar ze inmiddels al een jaar wonen. Het was even op gang komen. Maar al snel was het weer als vanouds. De kinderen en ik zijn erg op elkaar gesteld, vooral Miltos, de jongste, die ik als mijn speciale vriendje beschouw. Het was zo gezellig om weer met hen op te trekken. We wandelden, aten ijsjes en genoten van elkaars gezelschap. De kinderen verstaan nog wel Grieks, maar het spreken doen ze niet zo makkelijk meer. Toch is Grieks de taal waarin ik met hen praat, aangezien ik geen Fins versta. Ik had deze keer een appartementje gehuurd, dat naast de zee ligt. Heerlijk, zo uit mijn bed kon ik het water instappen. Daarna een ontbijtje met koffie en op naar de familie Vampoulas. Om 11 uur zat ik in de kerk in Volos, met al even strenge veiligheidsmaatregelen als in mijn kerk in Piraeus. De preek ging over de vraag die de discipelen Jezus stelden in Mattheus 17. ‘Waarom konden wij de boze geest niet uitwerpen bij de maanzieke jongen?’ Omdat je niet gelooft was het antwoord van Jezus. Als je een geloof had als een mosterdzaad, zou je een berg kunnen verplaatsen. Dat kunnen we ons als hedendaagse christenen ook wel aantrekken. Waar is ons geloof in de kracht van het gebed…..

Na kerktijd ging ik met Spiros nog een tsiporo drinken. Met mezè, zoals dat heet, dat zijn kleine vishapjes. Dat is een beetje een traditie als we in Volos zijn. Om 3 uur zat ik weer in de bus terug naar Athene. Dat is een flinke rit van 4 uurtjes, maar heel relaxed, want er is airco en nu, vanwege het virus, heb je 2 stoelen voor jezelf. Dat betekent lekker lezen en slapen. En naar het prachtige uitzicht kijken. Om 7 uur ‘landden’ we weer in Athene. Een heerlijke mini vakantie!

De afgelopen week was een behoorlijk zware. We hebben in de 3 weken dat we nu open zijn bij het LdH 140 nieuwe cliënten ingeschreven. En veel te horen gekregen, van mensen die boos werden, gingen schreeuwen, of ons beschuldigden van oneerlijkheid en voortrekken èn van heel velen die in onvoorstelbaar grote problemen verkeren. We deden wat we konden. Op woensdag was het extra moeilijk, omdat we toen de babymelkpoeder wilden uitdelen en de wandelwagens en de kleertjes uit NL. Dat liep uit de hand en de politie moest er aan te pas komen. Er werden klappen uitgedeeld – de manager van het centrum moest het ontgelden en de sfeer was heel gespannen. Toen hebben we ons noodgedwongen beperkt tot de melkpoeder. Het was niet veilig genoeg om mensen binnen te laten. Dat was heel jammer en teleurstellend. Op donderdag hebben we alles helemaal schoongemaakt en een ontspannend programma gedaan met spelletjes en pizza. We hebben deze week ook kennis gemaakt met de nieuwe officieren van het LdH. Nu is het centrum weer dicht tot eind augustus.

Morgenavond hoop ik in NL aan te komen! Deze keer houd ik geen open huisjes, vanwege de coronaperikelen. Al hoop ik toch wel veel van jullie te kunnen zien en spreken. Ik mag in het huis van de familie Hovestadt aan de Reeweg logeren!! Dat is wel weer een bijzonder voorrecht. Ik vind het reizen wel spannender dan anders, maar het is al een jaar geleden dat ik in NL was en ik wil familie en vrienden toch graag weer eens live zien en spreken!

Goede week en tot ziens!