Grote parade

Palmzondag vandaag! Voor ons als westerse kerken. Hier in Griekenland is het pas over een week of 4 Pasen. Voor mij een heel bijzondere zondag! Mijn laatste hier voorlopig. Ik schrijf dus ook mijn laatste blog in Griekenland. Wat een gewaarwording! Onwerkelijk. Na 5 jaar en bijna 7 maanden komt er nu dan toch echt een einde aan deze missie. Alles gebeurt nu onder het motto ‘laatste keer’. Nog een keer naar de haven met thee en broodjes. De laatste wandeling gisteren naar Fillopappou, mijn favoriete wandelplek dichtbij mijn huis. Gelijk maar een flinke ronde gedaan langs de bekende plaatsen, waar ik zoveel herinneringen heb opgebouwd. Syntagma. Het plein van de grondwet. Daar was het prachtige bloemenmozaïek nog te bewonderen van afgelopen donderdag. Toen vierden de Grieken de 200 jaar onafhankelijkheid van de Turkse overheersing. Met een grote parade maar zonder publiek. Ik heb er op tv wat van meegekregen. Dat is wel erg leuk, dat ik nu op mijn hotelkamer tv heb. Mijn Grieks gaat er nog op vooruit hier. Omonia, ook zo’n plein waar ik heel vaak afsprak met mensen. Voor jullie allemaal onbekende namen, maar voor mij vol betekenis. Nog maar eens afscheid nemen van mensen. Vanochtend ook in de kerk. Dat was wel erg leuk trouwens. Er werd uitgebreid aandacht besteed aan mijn werk hier en aan mijn afscheid. Jammer dat we elkaar niet live konden spreken, maar ik heb toch heel veel hartelijke woorden en goede wensen gekregen. Ik heb ook een toespraakje gehouden. Dat had ik flink voorbereid, want het is niet leuk als je verdwaalt in je eigen zinnen. Opgeschreven dus. Lang zo leuk niet als gewoon praten, maar toch… Ook mijn goede vrienden, de familie Vampoulas uit Finland waren ‘aanwezig’. Hij, Spiros is een Griek en Marja, zijn vrouw is Fins. Ik heb nauw met hen samengewerkt toen zij hier woonden en werkten voor OM. Ik was echt blij met hun aanwezigheid. Ook voor de kerk was het fijn om hen weer te zien, want wij waren ook samen in de kerk in Piraeus.

Na de kerk hadden we een ‘beach party’ met de kerkvriendinnen. Het is hier ook verboden om groepen mensen in je huis te ontvangen. We zijn dus uitgeweken naar het strand. Dat is weer een voordeel van Griekenland, het is meestal mooi weer!. We zaten in een soort overdekt houten huisje met tafeltjes en banken. We waren er niet alleen, maar dat mocht de pret niet drukken. We ontmoetten natuurlijk ook weer een paar mensen die ik bleek te kennen. Ze zijn dakloos, dus die pasten wel goed bij ons. Ze hebben gewoon meegedeeld in de festiviteiten. Er waren bloemen, paarse (!), ballonnen, hapjes, chips, wijn, sangria en een prachtige taart van de hand van Vicky. Dan weet iedereen die haar kent wel dat geen bakker daar tegenop kan. We hadden het onwijs gezellig!

Gisteren ook al een afscheidsetentje met mijn 5 + 2 team. Dat was een heel eind weg van mijn adres, dus eigenlijk niet toegestaan. Maar zoals ik vorige week al zei, ik houd me niet meer zo aan de regels. Geen controle gehad en een geweldig leuke middag doorgebracht met Faisal, Bella en Josh, een Fins gezin, oorspronkelijk uit Pakistan. En met Iftikar, mijn andere Pakistaanse vriend, met wie ik zoveel heb samengewerkt om onze doelgroep te helpen. Minna, mijn Finse vriendin is ook lid van deze groep en dan nog Sam, een Duitse pastor, die al jaren als zendeling onder Pakistani werkt. Bella had heerlijk Pakistaans eten gemaakt en ook hier was taart. Pfff. Deze groep is echt bijzonder. Zo hartelijk en zo betrokken. Natuurlijk kan ik hier helemaal niet weg…. Als het aan hen ligt……. Tja….

Natuurlijk waren er ook cadeautjes overal, omdat ik ook nog mijn verjaardag vier a.s. dinsdag. De laatste keer in Griekenland, denk ik. Wat ken ik toch een massa lieve, hartelijke en mij welgezinde mensen! Bijzonder!

Donderdag moest er nog ‘gewerkt’ worden. Ondanks de feestdag. Ik wilde nog een laatste keer (!) melk uitdelen. Aan de families met baby’s. Dat is altijd weer een heel gedoe om georganiseerd te krijgen. Maar wéér gelukt. De mensen kwamen soms wat later, want er reden minder bussen, maar ze kwamen dan toch. Twee zelfs op de fiets. Dát vond ik nou nog es grappig. Natuurlijk was het best moeilijk om te vertellen dat het de laatste keer uitdelen was. Dat blijft zo. Maar ik was toch heel blij dat ik dit projectje nog heb kunnen afronden. Samen met Zaynab, mijn Libanese vertaalster (Arabisch) en Hadi en Mina, die de Farsi sprekers bedienen.

En nu gaan we dan de Stille week in. Ik vind het zo apart dat ik, als alles goed verloopt, woensdagmorgen op Nederlandse bodem zal landen. Ik kijk er ook naar uit om met Pasen in NL te zijn. Ik moet nog 2 Covid testen doen en hoop maar dat die goed zijn. Misschien moet ik zelfs nog in quarantaine. We gaan het zien!

Ik wens iedereen een goede week en een gezegende voorbereiding op Pasen! Tot ziens!

Bidden voor vrede

Vandaag begon de lente volgens mij. Dat klopte hier wel. Een mooie dag. Beetje zon en wolken en de voorspelde regen bleef uit. Lekker temperatuurtje. Dat was fijn, want ik had vanmiddag bezoek. Uit Athene. Dimitra, die ik ken van het Leger des Heils en haar man kwamen hierheen om gedag te zeggen. Gezellig langs het strand gewandeld en een bakje koffie erbij. Mijn tweede bezoekster was Rebekka, ook van het Leger des Heils. Twee collega’s op bezoek dus. Of ex-collega’s nu, helaas. Afscheid nemen is niet leuk, maar mensen ontmoeten is toch wat ik wil doen in deze laatste week. En zij kwamen hierheen dus ik hoefde nog geen regels te overtreden. Dat ga ik wel doen heb ik me voorgenomen. Komende week ga ik hoe dan ook op stap. Als ze me controleren hoop ik me eruit te redden. En als ik een boete krijg, moeten ze maar zien dat ze het krijgen. 😊 De regels zijn iets verruimd en de politie is het controleren ook wel een beetje zat, dus ik hoop er het beste maar van.

Vanochtend weer naar de haven geweest met thee en broodjes. We hadden ongeveer 45 klantjes. Blijft fijn om te doen. Komende zondag nog één keer….. Daarna zal het zonder mij ook wel gaan. Ik ben niet onmisbaar.

Verder heb ik niet al teveel te doen. Ik heb een beetje vakantie, al ben ik daar niet echt heel goed in. Onverwacht heb ik vrijdag nog een Bijbelstudie gedaan met een groep mensen uit de Urdu-groep. Ik werd gevraagd door Faisal, die deze groep leidt. Ik vind het moeilijk om dan nee te zeggen en eerlijk gezegd vind ik het ook fijn om te doen. Dus we hebben Johannes 13 besproken, over de voetwassing en de geestelijke betekenis ervan en het laatste Avondmaal. Het blijft belangrijk om bepaald te worden bij het lijden sterven van onze Heer Jezus Christus, ook voor mezelf ligt daar een zegen in. Het blijft bijzonder om te praten tegen mensen die je niet kent en die je hoogstens ziet in een klein schermpje. Als ik terug ben in NL hoop ik hiermee door te gaan. Digitale bijeenkomsten zijn niet gebonden aan afstand, dat is dan wel weer een voordeel.

Komende week op 25 maart vieren de Grieken hun nationale feestdag – de opstand tegen de Turken, bijna 200 jaar geleden. Bijna 400 jaar waren de Grieken onder het Ottomaanse rijk. Meestal wordt dit gevierd met een parade van het leger in Athene en met een vlaggen parade. Die vlaggen werden vandaag in Piraeus al neergezet en overal in de wereld waar Grieken wonen zie je de blauwwitte vlaggen op deze dag wapperen. De festiviteiten kunnen vanwege corona natuurlijk niet doorgaan, maar een vrije dag is nooit weg. De Grieken zijn tot op de dag van vandaag bang voor een nieuwe aanval van de Turken. Dat hoor je regelmatig in de gesprekken en ook wordt er in de kerk gebeden voor vrede met Turkije. Zelfs Google heeft deze dag de Griekse vlag in top.

Vanochtend was er in de haven ook een zigeunerfamilie met zeker 6 kinderen. Ze kwamen enthousiast op ons afrennen, helemaal in voor de boterham en het koekje. Dat doet je toch wel wat. Die mensen leven gewoon op straat en die kinderen…. Wat moet daarvan terechtkomen. Je zou ze zo meenemen naar ons centrum om ze eens lekker onder de douche te zetten. Blijkbaar kan dit hier gewoon, geen kinderbescherming die komt kijken of het wel goed gaat. Of misschien komen die wel, maar zien ze geen kans om iets te doen. Blijkbaar leven de Roma hier onder en boven de wet.

En Maria, de vrouw uit Nigeria, die vorige week in het ziekenhuis is opgenomen maakt het niet best. Ze is helaas overgebracht naar het Metaxa ziekenhuis, hier in de stad, waar ze gespecialiseerd zijn in de behandeling van kanker. Elias, haar buurman uit de haven houdt ons op de hoogte. Hij heeft van de week speciaal een coronatest laten doen, zodat hij bij haar op bezoek kan. Ik neem m’n petje af voor Elias, hij gaat er echt voor om iets te doen voor deze vrouw, die hij helemaal niet kent. Willen jullie voor deze eenzame vrouw bidden?

Goede week!

Goede vastentijd

En weer ging er een week voorbij. Inmiddels ben ik gesetteld in mijn hotelletje in Piraeus. Een fijn plekje waar ik nog een week bijgeboekt heb. De laatste week van mijn verblijf ga ik naar Minna. Die woont hier om de hoek. We hebben veel gezelligheid aan elkaar. Ben deze week naar Athene geweest met een formulier van haar organisatie. En niet gecontroleerd trouwens. Er was afgelopen weekend een incident waarbij de politie veel te hard optrad tegen een man die zijn masker niet droeg. Dat heeft veel stof doen opwaaien. Nu houdt de politie zich een beetje afzijdig heb ik het idee. We hebben weer babymelk en andere dingen uitgedeeld aan zo’n 20 families. Ook degenen die ver weg wonen in een kamp hadden het erop gewaagd om te komen. Ik ben blij dat het weer gelukt is. Zaynab, mijn Libanese vertaalster en Hadi voor de Farsi sprekers hadden alles prima voorbereid. Als ik weg ben en ik krijg het voor elkaar om nog meer melk te sturen, kunnen zij het heel goed zonder mij. Dat is een fijn idee.

Vanochtend zijn we weer naar de haven geweest. Met sandwiches, door Geertje gebakken cakejes en thee. We waren met een heel team. Behalve Minna, Geertje en ik hadden we Willeke, een Nederlandse vrijwilligster die op Lesbos werkt. Zij is een weekje hier om vakantie te houden. Die kan dus gewoon hierheen reizen. Vreemd hoor met die regels. Ze kwam op de fiets, als dat niet Hollands is. Verder hadden we ook Facundo, een Argentijnse jongen, die ik kende van mijn hostel-weekje. We raakten daar aan de praat en hij wilde wel graag mee. Altijd leuk als jongelui interesse hebben in dit werk, dus ik vond het wel prima. Hij is een reiziger, die al overal geweest is, ook in NL. Een leuke gast. Overtuigd yoga beoefenaar met alles erop en eraan. Vindt het cool wat wij doen. Je komt toch altijd weer bijzondere mensen tegen. We hadden een uitgebreide ronde vanochtend met ongeveer 45 mensen. We zagen allerlei ‘oude’ bekenden. Ook vonden we Christine weer. Een vrouw uit een Afrikaans land. Ze zit daar al weken. Ze wil met een schip naar Italië. Daar heeft ze een dochter. Maar ik denk dat ze geen papieren heeft. Ze is ziek geworden en het ging vanochtend heel slecht. Gelukkig keken de ‘buren’ in de haven wel naar haar om. Ze hadden de ziekenauto gebeld en haar ‘buurman’ zou meegaan. Hij belde later dat de ambulance haar meegenomen had en dat ze haar aan het onderzoeken waren. We weten nog niet of ze echt is opgenomen of dat ze haar weer de straat op gestuurd hebben. Wat is dat toch ook weer een drama.

Deze week ook afscheid genomen van verschillende mensen. Dat leverde hier en daar wel wat traantjes op. Degenen die ik al zolang ken, voelen zich een beetje in de steek gelaten. Aseb en haar zoontje bijvoorbeeld. Zij ziet mij een beetje als haar moeder. Haar echte moeder is nog niet zo lang geleden overleden. Ik ben een beetje haar baken in zee. Dat is echt moeilijk hoor. En Solomon, mijn Eritrese vriend….. Hij stuurde me weer een serie foto’s van zijn zoontje, die hij nog nooit gezien heeft. Zijn eerstvolgende gesprek op de asieldienst is in 2023!!!!!

Morgen is het hier ‘Schone maandag’, de dag waarop een speciaal ongegist brood gegeten wordt; lagana. Het schone huis doet denken aan het Joodse gebruik om alle zuurdesem te verwijderen in de tijd voor Pasen. De Grieken eten morgen nog wel vis, maar geen vlees meer. De vasten beginnen. Iedereen wenst elkaar een goede vastentijd toe ‘kali Sarakosti’, maar echt 40 dagen vasten doen niet zoveel mensen meer. De Paastijd is hier vol gebruiken en symbolen. Al zal ook dit jaar alles anders gaan dan vorige jaren, vanwege de pandemie. Vandaag waren er al vliegeraars. Dat is een van de dingen die op deze speciale maandag gedaan worden: vliegeren. Ik hoop op Pasen terug in NL te zijn. We hebben vandaag al de vijfde Lijdenszondag. Het is goed om altijd weer stil te staan bij de diepe betekenis van het lijden van Christus. Dat sprak me aan in de preek van vanavond in Werkendam. In deze tijd waarin we door corona misschien wat langzamer leven, kunnen we ons juist daar meer op richten. Daar moet je soms best moeite voor doen. Willen jullie ook bidden voor al die mensen hier die lijden. Aan het onrecht, aan de veronachtzaming, aan de willekeur en zoveel meer….

Goede week!

Huis aan zee

Ja, daar zit ik dan. In het hostel in Piraeus – mét zeezicht. Prachtig! Ik kijk vanuit mijn bed naar buiten en zie het ’s morgens licht worden. Maar wat voelde ik me ontheemd de afgelopen week! Ik miste Athene, ik miste de contacten, ik moest afscheid nemen van mijn huisbazin en de buren. Gelukkig kon ik terecht bij Minna, mijn vriendin uit Finland. Had ik toch een beetje aanspraak. Maandag verhuisde ik naar het hostel. Mét alle bagage. Het is hier, laat ik het voorzichtig zeggen – een beetje behelpen. Jongelui uit ‘overal en nergens’. Zwervers of reizigers, of hoe je ze wilt noemen. De kamer is groot genoeg met ramen die op zee uitkijken. Maar ook een lekkende kraan, waardoor de vloer van de badkamer drijft en een deur die niet sluit. Een keuken waar je echt niets wilt koken, behalve water voor een kop thee. Maar iedereen is aardig én op zichzelf. Aparte wereld. Daar kwam nog bij dat ik bericht kreeg dat mijn vlucht gecanceld was. Zonder enige toelichting. Kon weer een nieuwe boeken vanaf 22 april. Of geld terug. Dat dus maar gedaan. Na enige inspanningen een vlucht kunnen boeken met Agean Airlines, een Griekse maatschappij. En nog wel op dezelfde dag! Pfff…. Opluchting! Daarna kwam het bericht dat de coronamaatregelen werden aangescherpt. Niet verder dan 2 km buiten je woongebied én niet langer dan 2 uur onderweg. Als je nummer 4 invult – het nummer waarmee ik op straat ging om mensen te helpen, moet je toelichten - en liefst met een formulier, wat je gaat doen. Daar gingen mijn leuke plannen om naar Athene te gaan voor mijn afscheidsontmoetingen. Het werd veel te druk op straat en er was een piek in de besmettingen. Dus ik snap het ook wel. En ik wil ook de regels niet breken, maar ja, het zijn mijn laatste weken hier en ik wil echt nog mensen zien en spreken. Ik ben ook nog niet klaar met verschillende projectjes. Nu ga ik er vanuit dat de politie het controleren over een weekje wel weer helemaal zat is, dus ik heb me nu voorgenomen om dan toch gewoon te gaan doen wat ik van plan was. Minna probeert nog een formulier te krijgen van haar organisatie waarmee ik kan reizen, dus misschien lukt dat. De boete is nogal hoog: 300 euro. Alles bij elkaar was het een hectische week. Maar gelukkig is het hier heel mooi en ik wandel ook veel. Het is niet erg warm, dat is wel jammer, want ik wilde echt nog gaan zwemmen. Ik wil ook niet klagen want voor mij is alles een heel stuk makkelijker dan voor de mensen die we proberen te helpen. Morgen weer een 5+2 overleg, waarin we beslissingen nemen over onze lijst met Urdu sprekers. Wie helpen we deze maand. Er kan eigenlijk niemand af en er komen er steeds bij.

Deze week zijn we ook al 2 keer naar de haven hier in Piraeus geweest met thee en croissants. Nu ik hier toch ben. Mijn theepotten zijn hierheen verhuisd en Geertje, mijn Nederlandse kerkvriendin met Raisa, een van onze Spaanstalige kerkzusters nemen ze nu in gebruik. Dat is wel erg leuk. Ze willen allemaal zo graag dat het centrum weer opengaat. We hebben gen flauw idee. Toch leuk om ze weer te zien. Het waren er rond de 40 dus nog best veel.

Vandaag is het de vierde zondag in de Lijdenstijd. Leer mij o Heer, Uw lijden recht betrachten… Op de juiste manier begrijpen. We kennen het verhaal al zo goed, worden we er nog door geraakt. Ook om ons heen in de wereld is zoveel lijden waar wij geen raad mee weten. Dat valt me in toenemende mate moeilijk. Al die uitzichtloze situaties van mensen. Hoe kunnen we daarin meeleven en zelfs meelijden. In navolging van onze lijdende Heer. Dat blijft de opdracht, hier en overal.

Morgen verhuis ik weer. Naar een hotelletje met wat meer orde en regelmaat, hoop ik. Ook dicht bij de zee en het strand. Daar maar eens proberen.

Goede week!

Afronden

Daar zit ik nu in mijn onttakelde huis! Het is nog vroeg, maar ik schrijf toch maar vast. Straks komt mijn huisbazin en maken we de laatste dingen rond. Ik ben ingepakt. Straks ga ik naar mijn vriendin Minna in Piraeus. Het leek me een goed idee om gezelschap te hebben op deze moeilijke dag. Ja, want het valt nog niet mee. Alles achterlaten en weten dat het voorgoed is. Ik was erg aan dit huisje en plekje gehecht geraakt. Afgelopen week de laatste lessen gegeven. En nog heel lief en hartelijk toegesproken door de studenten/leiders van de groepen. Het was heel ontroerend. Eén van de Pakistani jongens wilde wat speciaals doen en had een lied voorbereid. Dat zong hij in het Engels. ‘Er komen stromen van zegen’. Allemaal op Zoom natuurlijk. Wat is het toch bijzonder als je mag merken dat het werk wat je doet niet vergeefs is. Dat het iets betekent in levens van mensen. Al is het nog zo klein in mijn eigen ogen. Gelukkig weten we dat, al voelt het lang niet altijd zo.

Afgelopen week is mijn huis met bezemen gekeerd. Door Azeb, mijn Ethiopische vriendin, die hier al jaren in armoede leeft met haar zoontje van 9. Het is fijn om haar op deze manier te kunnen helpen. En zij helpt mij natuurlijk enorm! Het is hier nog nooit zo schoon geweest. En nu vertrek ik!

Donderdag deelden we weer melkpoeder uit voor ons babyproject. Dankzij de ‘opruiming’ bij het Leger des Heils konden we ook pampers en verschillende toiletartikelen weggegeven. We hebben ongeveer 20 families op onze lijst. Dat zouden er vele malen meer kunnen zijn, als we meer melk hadden. In NL is gelukkig nog een bedrag dat we eraan kunnen besteden. Ook als ik hier weg ben is er een lijntje.

Ook ons 5 + 2 project blijft nog doorgaan. In dit project hebben we ongeveer 50 mensen! Ook hier krijgen we voortdurend nieuwe aanvragen. De nood is zo hoog! Het goed besteden van de fondsen is een hele verantwoordelijkheid. Extra donaties hiervoor zijn nog steeds welkom. Ook met dit project blijf ik in contact als ik terug ben in NL.

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, ben ik heel dankbaar voor alle gelegenheden dat ik iets mocht doen. Een kleine nood lenigen, een gesprekje, een gebed, een beetje aandacht. Het waren altijd de kleine dingen die het deden. Dat was ooit een liedje: ‘het zijn de kleine dingen die het doen’…. En dat is ook mijn ervaring geweest. Ik ben enorm dankbaar voor het support, het meeleven, de gebeden, de aandacht en alles wat ik ontvangen heb van jullie, lezers, achterban, of hoe zal ik jullie noemen. God zegene jullie daarvoor! Het is alles voor Zijn Koninkrijk! In deze Lijdenstijd kijken we speciaal naar Hem die in ons midden was als een Dienaar. Zie de geschiedenis van de voetwassing in Johannes 13. Uiteindelijk is het een privilege, een voorrecht om te mogen dienen en helpen waar nood is. Dat stopt niet als ik vertrek. Dat is ook niet aan een plaats gebonden. Daarom probeer ik ook een beetje nuchter naar deze laatste weken te kijken. Maar dát valt nog niet mee!

Gisteren genoten van onze koffieochtend met vriendinnen. Maandag ga ik mij in mijn zeezicht-hostel-kamer installeren. Marieke, die een auto heeft haalt mijn spullen op hier en brengt ze daar ‘thuis’. Een tijd van afscheid nemen breekt aan én een beetje vakantie. Eerst nu afscheid nemen van mijn buren. Die krijgen een pakje stroopwafels, die je hier tegenwoordig bij de Lidl kunt kopen.

Wens jullie een goede week!

Toegewijd

Het is nog vroeg – 12 uur, maar ik begin vast aan mijn blog. Vandaag de 2e Lijdenszondag, we leven weer toe naar Goede Vrijdag en Pasen. Ik hoop in de Paasweek naar NL te komen. Het is ook de laatste zondag dat ik in mijn huisje bivakkeer. Vreemde gewaarwording. De komende week gebruik ik om mijn huis op te ruimen en leeg te maken voor zover het spullen zijn die ik mee wil nemen. Ik laat vrijwel alles hier staan voor de volgende bewoner. Morgen komt Aseb. Zij is een single moeder met een zoontje van 8. Ik heb al vaker over haar geschreven. Ze heeft geen inkomen en geen ondersteuning, dus ik help haar een beetje. Nu komt ze schoonmaken en daarmee kan ik haar wat extra’s geven. Ze heeft het momenteel erg moeilijk; haar zus van 39 is pas overleden. Ze is er heel erg van overstuur. Zo droevig als je dan zover weg zit. Ze komt uit Ethiopië. Wat mensen toch al niet doormaken soms.

Ik wil de week die komt gebruiken om mijn werkzaamheden zoveel mogelijk af te ronden. En je moet hier persoonlijk naar het elektriciteitsbedrijf en de watervoorziening om je aansluiting op te zeggen. Zou best handig zijn via internet, maar dat gaat dus niet. Afgelopen week had ik een aantal ontmoetingen met de mensen die in ons 5+2-project zitten. We zagen elkaar voor de winkel waar de boodschappen gedaan worden en we praatten wat met elkaar. Dit zijn dezelfde mensen die ik op Zoom in mijn lessen heb. Het is leuk om ze weer een keer life te zien. Iftikar mijn assistent, zal ik hem maar noemen, regelt alles als een echte schoolmeester. Dat is hij trouwens ook. We lachen er met elkaar om. Er moeten foto’s gemaakt worden, want de donors in NL moeten zien wat er gebeurt met hun bijdrage en hij maakt er een zaak van om dat allemaal goed te regelen. Ik heb bewondering voor hem, want hij zit zelf ook niet in een makkelijke positie, maar hij is heel toegewijd aan de mensen die we proberen te helpen. Je hebt er geen idee van hoe blij de mensen zijn met de tas met boodschappen. Of met de telefoonkaart, of met de huurbijdrage. En misschien nog wel meer met de aandacht en het praatje. Ze zitten de hele dag thuis. Met een aantal mensen in één ruimte. Ze slapen veel en even eruit is een hoogtepunt voor hen. Het is ook een risico, want de meesten zijn zonder papieren en als ze gepakt worden, gaan ze terug naar hun land van herkomst. Pakistan bijvoorbeeld is heel gevaarlijk, maar wordt beoordeeld als een veilig land. Als de politie eraan komt verspreiden we ons even en daarna gaan we verder waar we gebleven waren. Er komt steeds een kleine groep van 5 – 8 mensen. We bidden ook met elkaar en daarna gaan ze weer hun eigen eenzame en moeizame weg. God moge zich over hen ontfermen. Ze weten nu langzamerhand dat ik ga vertrekken en dat is best een schok. Wat kan ik zeggen? Ik probeer dit project gaande te houden tot - in ieder geval, midden dit jaar. Hopelijk komt er weer een tijd dat er wat werk beschikbaar is. Al is het voor illegalen heel erg moeilijk. Willen jullie 5 + 2 steunen, dan kan dat altijd nog! Ook al ben ik weer terug.

Volgend weekend ‘verhuis’ ik naar Piraeus. Daar heb ik een kamer gehuurd in een hostel. Voor de maand maart. Ik wilde heel graag een beetje een vakantiegevoel. En aangezien ik niet kan reizen vanwege corona, leek dit me een aardig alternatief. De kamer is voor 4 personen, maar ik neem ‘m alleen haha. En…. ik zit pal aan zee. Als alles normaal was zou ik iets dergelijks gedaan hebben op een eiland, maar nu doe ik het zo. In maart heb ik heel veel afspraakjes met mensen om ‘dag’ te zeggen. Dat kan ik niet doen met een afscheidsfeestje helaas. Maar misschien is het zo nog wel persoonlijker.

Vanochtend ging ik weer de straat op. Met Geertje, een Nederlandse die al jaren in Piraeus woont. We hadden een extra traktatie van een Nederlander, Maarten Verhoef, die een stroopwafelbakkerij heeft dicht bij Thessaloniki. Deze keer stuurde hij een hoeveelheid speculaasachtige koeken. Wij geven ook een croissant en natuurlijk thee met suiker, zodat ze wel weer genoeg zoets binnen hadden na ons bezoek. 😊 Ali was er ook weer. Hij heeft zich eindelijk bij de politie gemeld en er is een afspraak gemaakt bij de asiel service voor nieuwe papieren. Hij kijkt ernaar uit. Had hij veel eerder moeten doen, zegt hij nu. Tja dàt wist ik al.

Wens iedereen een goede week.