Evenwichtig

Eigenlijk is het al maandag, maar gisteravond kwam het er niet van om te schrijven. Ik ben op vakantie in de vakantie, heel apart. Ik zit in een dorpje vlakbij Belfast in Noord-Ierland. Wat is het hier leuk zeg! Ik realiseerde me eerlijk gezegd niet dat ik nu in het Verenigd Koninkrijk ben. De mensen hier zijn Brits, niet Engels, maar vooral ook NIET Iers. Die fout heb ik dus al gemaakt. En nog één: ik zei tegen iemand dat hij er zo Iers uitzag….. Dat kun je dus beter niet zeggen. Ik ben hier op bezoek bij mijn goede vriendin Shirley, die jullie kennen uit mijn Griekse verhalen. Ik ben inmiddels helemaal bijgepraat over de tijd dat de Protestanten vochten met de Katholieken. Ik herinnerde me (uit mijn jeugd haha) Ds. Ian Paisley. En de IRA. En bomaanslagen in Belfast. Dat was ook de reden dat je niet naar Noord Ierland ging als je vakantie had, maar naar de republiek Ierland. Heeeel iets anders heb ik nu begrepen. Aangezien dit dus de UK is, heb je ook ponden nodig. Leuk hoor, net als vroeger toen je in alle Europese landen geld moest wisselen. En natuurlijk ben ik ook op de hoogte van de ins en outs van de Brexit. Ik ken nu het standpunt van degenen die weg willen, ‘deal or no deal’. De ‘remainers’ de blijvers moet ik nog spreken. Voor het evenwicht zogezegd. 😊 Hoe dan ook, dit is een prachtig land. En de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Ze stoppen keurig voor je bij de oversteekplaatsen, was ik niet meer gewend in Athene….. De natuur is schitterend en de temperatuur nog een beetje lager dan in NL. Geen probleem, het is heerlijk fris en helder. En het regent best vaak. Maar dat kan de pret niet drukken. Zaterdag hebben we Belfast ‘gedaan’. Prachtige stad, ruim opgezet, schoon en met schitterende gebouwen. Een overdekte markt, die hier al van oudsher gehouden wordt en waar we heel internationaal paëlla gegeten hebben. En ja, er zijn ook nog ‘cabs’ de onvolprezen Engelse taxi’s. Die ruimte valt me trouwens toch op. In de wijk waar ik logeer is zoveel open ruimte, dat je de overburen nauwelijks ziet. Veel groen, maar een beetje kaal. Nederlanders zouden er wat meer bloemperken maken, denk ik. En er wat blokken appartementen inplannen. Je waant je in een Engelse film, zoals van Agatha Christie. En inspector Morse, jullie snappen wat ik bedoel…… Vandaag gaan we een route rijden langs de kust. Met de auto. Ja ik loop ook, maar zo kom je wat verder. Morgen en overmorgen gaan we naar Donegal, dat is dus de Ierse Republiek, voor 2 dagen. Nog weer een vakantie in de vakantie…..Het kan niet op. Gisteren bezochten we Shirley’s kerk. Het warme welkom en de hartelijkheid waren echt bijzonder. Kunnen wij én in Piraeus én in NL nog wat van leren. Een vriend van Shirley is zo aardig ons zijn auto te lenen, omdat die van Shirley wat krakkemikkig is. Hij is het ook, die me verhalen over de geschiedenis van dit land vertelt en uitvoerig zijn standpunt uitlegt over de Brexit. Hij kan niet wachten tot 31 oktober.

Dat was zo’n beetje het goede nieuws. Helaas hoorde ik hier ook, dat Shirley niet voor langere tijd naar Athene komt. Teveel dingen die haar hier houden, waaronder haar kinderen en haar vader. Begrijpelijk, maar wel erg jammer voor mij. En ik kreeg een appje van Anne, mijn andere vriendin, dat ze me niet meer kan helpen in Connect en op zondagochtend. Niet fijn, maar wat kan ik zeggen. God zal erin voorzien, dat hoop en geloof ik……..

Een andere goede vriend van me, uit Iran, kreeg net een heel teleurstellend bericht, dat hij niet welkom is in NL, waar hij hoopte een studie op te pakken. Erg jammer en ik maak me veel zorgen over hem. Dit is een enorme klap. Ik vraag jullie gebed voor hem.

Alles overziende zijn er weer, zoals, altijd mooie en minder mooie dingen gebeurd. Voor ik hierheen kwam heb ik gelukkig veel goede ontmoetingen gehad met vriendinnen, waaronder Els, met wie ik elk jaar een keer wandel. Deze keer op de hei bij Driebergen/Maarn die dit jaar prachtig bloeit. Ik kan de route aanbevelen.

Een liedje van Elly en Rikkert zegt het zo: ‘ Heer, Gij kent mijn wegen, zegen deze dag, geef me zon én regen, dat ik groeien mag’…..

Goede week!

Goed te volgen

Vakantie! Wat is het fijn om niet zoveel te moeten. Is nog een hele kunst voor mij, want er is altijd nog wel iemand waar ik langs wil of iets wat ik nodig moet doen. Maar ik ben deze keer best relaxed als zeg ik het zelf. Mijn Open Huisjes waren heel gezellig! Er zijn zo’n 35 á 40 mensen geweest. Mensen vragen mij vaak wat ik nou het meest mis in Griekenland. Ik heb het denk ik ook al vaak gezegd: ik mis het praten in mijn eigen taal. Al kan ik mij goed redden in het Grieks, ik spreek het (nog) niet vloeiend en ook in het Engels ben ik niet zo vlotjes als in mijn moedertaal. Dat vind ik best moeilijk. Nu is het misschien ook wel goed voor me om wat minder te praten maar toch……Wat ik ook mis in Athene is het groen van de weilanden. Het is zo fijn om door de polder en over de dijk te lopen. En natuurlijk over het bruggetje. Wat hebben we toch een mooi land. Ik geniet ervan, vooral ook van de koelte. Na juni en juli in een bloedheet Athene, knap ik echt op van ons Hollandse zomertje. Zelfs als het regent. Komende week ga ik wandelen op de Utrechtse Heuvelrug. Ik doe dat samen met Els, een vriendin die vorig jaar ook in Athene was. Zij leeft nog steeds mee met de mensen die we toen ontmoetten. Kunnen we gezellig bijpraten.

Vandaag is het zondag. Ik ga, zoals de meesten van jullie wel weten graag naar de kerk. Ook nu is het weer een genoegen om zonder moeite alles te kunnen volgen. Vanochtend een preek over voorbede doen. Laat ik dat even uitleggen. Het ging over Petrus, die door Herodes gevangen gezet wordt en rustig slaapt terwijl hem zeer waarschijnlijk de dood wacht. De gemeente, de kerk is ondertussen voortdurend voor hem in gebed. Als Petrus op een wonderlijke manier uit de gevangenis bevrijd wordt en voor de deur staat, geloven ze eerst niet dat hij het echt is. Je kunt dit allemaal lezen in Handelingen 12. De kracht van voorbede. Geloven wij daarin? Geloof ik dat? Ik voel me in Athene heel vaak machteloos. Er zijn zulke moeilijke situaties dat ik gewoon niet het lef heb om te zeggen dat God uitkomst kan geven. Ik geloof dat Hij het kan doen en toch….. Ik bid soms vóór mensen en niet mét hen. Je weet vaak niet wat je moet zeggen. Ik voelde me door deze preek bemoedigd om opnieuw veel van God te verwachten. Hij heeft geen problemen, alleen plannen, zoals Corrie ten Boom ooit zei.

Natuurlijk heb ik deze week nog even naar onze vriend Victor geïnformeerd. Hij is weer op straat en slaapt op verschillende plekken. Gelukkig is er een andere dakloze, een hele goeie gast, Nikos, die hem bijstaat en een beetje voor hem zorgt. En mijn goede vriendin Maria is stand by voor als er iets bijzonders gebeurt. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen.

Vanavond heb ik koffie gedronken in de Zonnestraal. Wat was het weer gezellig. En wat zijn jullie Zonnestralen; Diana, Carolien, Stefan, Charlotte, Gea, Alfred, Theo, Annet en Christine toch lieve en hartelijke mensen. Ik voel me altijd zo welkom bij jullie. Lisette ook bedankt voor de leuke en spontane ontvangst.

En verder viel me op dat er op tv heel veel kook- en eetprogramma’s bijgekomen zijn. En dat er verder niet zoveel nieuws te zien is. Hoewel ik het wel leuk vind om een beetje tv te kijken. Die heb ik niet in Athene. Ook opvallend was de supermarkt. Ik vind dat er in Athene best goede supermarkten zijn, maar de luxe die hier tentoongespreid wordt…… Ik kreeg spontaan last van keuzestress 😊.

Ik wens iedereen een fijne vakantie en een goede week!

Een verademing

Vandaag komt mijn blog van Nederlandse bodem. Ik ben inmiddels in mijn ‘vakantiehuis’. Wat een luxe. Buiten zitten op een overdekt terras, een heerlijke badkamer en niet te vergeten een geweldige koffiemachine. Het weer is super. Een verademing na de 2 maanden hitte in Athene. De laatste week was hectisch. Er waren allerlei dringende situaties, waar ik wat aan wilde doen, maar soms weet je niet wát. Mijn straatvriend Victor, die al maanden in het ziekenhuis ligt, omdat er voor hem nergens onderdak is. Hij is ernstig ziek, heeft nu goede medicijnen, maar waar moet hij heen. Dinsdag belde hij me: ‘er is een plekje in een klooster, waar ze me straks heen brengen, een uur rijden buiten Athene.’ Dat is goed nieuws, dus ik ga er meteen heen om zijn spullen te brengen, die ik voor hem gewassen heb en afscheid te nemen. Hij vindt het wel moeilijk om na 106 dagen in het ziekenhuis nu ergens anders heen te gaan. Maar we zijn al blij dàt hij ergens heen kan. De rest van de dag is gevuld met telefoongesprekken om te overleggen hoe we een Engelse mevrouw kunnen helpen. Ze woont al jaren in Athene maar is door de crisis in grote problemen geraakt. Nu is ze tot overmaat van ramp ook nog beroofd van haar telefoon. Ze is aangevallen en tegen de grond geslagen, waarbij ze haar pols brak. Na ruim 6 weken is ze nu uit het gips, maar kan nog niets doen. Ze gaf Engelse lessen, maar dat gaat nu ook niet. Ze kan amper alleen de straat op. Hoe kunnen we haar helpen. Ze heeft al meer dan 2 jaar geen elektriciteit, dus ook geen koelkast, wasmachine of andere dingen die je leven toch een stuk makkelijker maken. We proberen met vereende krachten iemand te vinden om voor haar te koken en iemand om met haar mee te gaan naar de fysiotherapie, want die moet zo snel mogelijk beginnen. Dat gaat nog niet zo gemakkelijk. De een heeft het druk, de ander gaat met vakantie. Dan komt Asia op het kantoor om mij te spreken. Ik ken haar nu meer dan 2 jaar en ben erg op haar gesteld. Ze wordt door een aardige Nederlandse geholpen met een bijdrage elke maand. Dat redt haar net van de absolute armoede. Ik heb ineens een helder ogenblik. Ze woont dichtbij de Engelse mevrouw, die dringend hulp nodig heeft. Ik vraag haar of ze bereid is voor haar te koken en eventueel ook wat andere dingen te doen. Ze is meteen in voor deze taak. ‘Ik woon dichtbij en ik kan ook nog met haar gaan wandelen, als ze dat fijn vindt.’ Ik leg meteen telefonisch contact en laat de beide dames afspraken met elkaar maken. Wat een fijne oplossing. Zo dankbaar voor!

’s Avonds zie ik op m’n telefoon dat Victor me wel 25 keer heeft gebeld. Niet gezien of gehoord. Als ik hem bel blijkt hij tot mijn grote schrik en verbazing dichtbij mij op een tramstation te zitten. Hoe kan dat nou? Hij vertelt een onsamenhangend verhaal, dat ik niet zo goed begrijp. Hij is zo op van de stress, dat hij niet duidelijk praat. Hij bleek pas ’s avonds om 10 uur te zijn opgehaald om naar zijn nieuwe onderkomen te worden gebracht. Bij aankomst had iemand anders zijn plek ingenomen, omdat hij niet kwam opdagen. Dat is toch vreselijk. Een ander klooster bleek alleen voor vrouwen. Daarna wordt het verhaal zo onduidelijk dat ik er niets meer van begrijp. Ik probeer hem over te halen mij toestemming te geven een ambulance te bellen, dan kan hij als spoedgeval worden opgenomen. Dan hoeft hij geen geldige papieren te hebben, want die heeft hij nl. niet. Maar dat wil hij beslist niet. Hij wil terug naar ‘zijn’ ziekenhuis. Dat is uitgesloten. Er is niets meer wat ik kan doen. Hij heeft pijn, kan bijna niet zitten en heeft meer dan 3 maanden in het ziekenhuis gelegen. Ik laat hem met pijn in het hart achter op het bankje bij de tram…….

Dit zijn de moeilijke dingen die je bezig blijven houden. Heer ontferm U over Victor en zoveel anderen in nood!

Goede week en graag tot ziens op donderdag 8 of zaterdag 10 augustus op Reegreppel 21, te Werkendam!

Volgeladen wagen

Het is zondagavond en mijn bezoek uit Nederland vliegt bijna alweer terug. Ze waren hier vanaf vrijdagmiddag. We hadden een intensief weekend van overleg en bezoeken. Frank en Peter (beiden Timmermans en neven) zijn de kwartiermakers van de groep uit Veen die in oktober hierheen hoopt te komen. Ze laten niets aan het toeval over en willen alles weten. De eerste ontmoeting hebben we al snel op Syntagmaplein bij een lunch en koffie. Monique van Hulst van ‘Let’s meet in Athens’ komt erbij zitten. Ze is op de fiets. Grappig! Daarna zien we meteen even het wisselen van de wacht en dan gaan we het appartement bekijken dat ook voor de groep in oktober gehuurd is. Dit is the try-out, kijken of de bedden goed zijn😊. Het blijkt tot mijn verrassing vlakbij het culturele centrum Stavros Niarchos te liggen, waar ik graag kom.

Uit het dagverslag van Frank aan de groep in NL: Vandaag veel gezien en besproken. Vanmiddag met Monique van Hulst het plan doorgenomen om voor haar vriendin die werkt bij een tehuis voor Griekse kinderen die niet thuis kunnen wonen, buitenspeeltoestellen te gaan fixen…..Vanavond op bezoek geweest bij een vluchtelingengezin, die geen status hebben. Erg onder de indruk geraakt van hun verhaal.

De behuizing van deze mensen heb ik al eens eerder in een blog beschreven, deze is ronduit bedroevend. Een schok voor de Nederlanders.

Ondertussen begin ik mijn dag om half 6. Ik heb afgesproken met Rosa, mijn collega-vrijwilliger om op kinderwagen-jacht te gaan. Er is op zaterdag een enorme rommelmarkt vlakbij een metro-station, dus goed te bereiken. Ik heb Rosa al heel lang beloofd een keer mee te gaan en vandaag moet het gebeuren. Ik sta om 7 uur bij de uitgang van het station en als Rosa komt storten we ons samen in het marktgewoel. Veel Roma mensen doen hier hun handel in werkelijk alles wat je maar kunt bedenken. Kleding, huisraad, koelkasten en zelfs medicijnen. Rosa kent echt iedereen. We zien na verloop van tijd een wagentje dat ons wat lijkt. We krijgen het alleen niet open, zelfs niet met vereende krachten, dus dat wordt ‘m niet. Even verderop zien we d’r weer een, maar die kost 10 euro. Rosa is geschokt. Wàt? Voor mijn goede vriendin hier die vluchtelingen helpt? Maar ja, ze hebben mij gezien en denken : aha, geld…..’ Goed een uur later kopen we de eerste voor 5 euro. Dan volgt er een voor toch maar 10 dan. ‘Wil je ‘m echt hebben? Ja, ik wil ‘m hebben’. Vervolgens wacht ik buiten de poort, want ik vind het wel mooi geweest. Rosa gaat terug om te kijken waar ze nog wat kan scoren. Ze komt uit Egypte en is zeer bedreven in de kunst van het onderhandelen. Ondertussen kopen we ook nog een paar schoenen voor een euro, die ik weer nodig heb voor iemand die zonder zit. Na weer een poos wachten komt Rosa naar buiten met nog 3 wagentjes. Goede zaken gedaan. Maar hoe krijgen we ze op de plek van bestemming. Geen nood: We stapelen er 3 op een grote, die ik gewoon kan duwen en Rosa neemt er een mee naar huis. Daar ga ik dan met een stapel kinderwagens naar de metro. Uiteindelijk beland ik met m’n vracht in het centrum van het Leger des Heils, waar ze nu wachten op de nieuwe eigenaars, die we maandag gaan bellen. Een heel avontuur!

Vanochtend hebben Frank en Peter ons vergezeld: Uit het verslag van Frank: Vanmorgen brood en thee uitgedeeld bij daklozen, dit was zeer confronterend als je mensen wakker maakt, die onder een kartonnen doos liggen te slapen.

Een enerverend weekend. De preek ging over ’jezelf niet op de eerste plaats zetten’. Goed om te bedenken dat het God is die ons werk zegent en dat wij instrument mogen zijn. Bijna vakantie. Ik hoop deze week naar NL te komen. Op 8 en 10 augustus Open Huis. Vergeten jullie het niet?

Een goede week!

Rotsvast

Een nieuw blog. We hadden weer een weekje! Iedereen heeft inmiddels gehoord van de aardbeving in Athene. Verbazingwekkend hoe snel dat nieuws al rondging. Ik stapte net bij de kapster binnen. We praatten over haar pasgeboren dochtertje en hoe snel ze alweer aan het werk was en plotseling begon de boel te schudden en te rammelen. Er viel niets kapot ofzo en ik was ook niet bang. Ik was verbaasd: ‘wat gebeurt er nu’… We keken elkaar aan en Froso zei: ‘een aardbeving’…. En ik zei ‘huh? Laten we naar buiten gaan’. Maar toen stopte het al. Ik denk dat het in andere wijken van Athene een zwaardere was dan waar in mijn wijk, maar het was toch wel een heel vreemde gewaarwording. Veel mensen waren heel bang. Dat begreep ik later. Froso ging mijn haar wassen, maar ze keek constant op haar mobiel. De gewone lijn was buiten werking. Enfin uiteindelijk ben ik toch geknipt en wisten we dat de beving een sterkte had van 5.3 op de schaal van Richter. Later bleek dat wat lager: 5.1. Toen ik weer thuis was voelde ik nog een keer een klein schokje en dat was het. Meteen begonnen de appjes binnen te komen. Met dank aan allen die aan me gedacht hebben. Het is echt wel goed afgelopen, had anders kunnen zijn.

En verder deze week. Mijn vriendin Marina heeft nu eindelijk een betere baan. Bij een soort call centre Teleperformance. Ik snap niet precies wat ze moet doen, maar ze krijgt een training. Er werken ook veel Nederlanders, die in Griekenland willen wonen voor een tijdje en een baantje nodig hebben. Lijkt mij vreselijk werk, maar voor Marina is het een uitkomst. Als ze haar eerste salaris krijgt, gaan we koffie drinken. Ik ben echt zo blij voor haar.

Vanochtend op onze straatronde hadden we 30 klantjes. Veel te veel…. Met 2 van hen, een jongen van 20 uit India (wat doe ie hier in vredesnaam…….) en een andere van 26 uit Afghanistan, heb ik afgesproken dat ze morgenochtend naar het centrum komen. Dan ga ik proberen of ik ze bij een recruteringsbedrijf op de lijst kan krijgen voor werk in een hotel op een van de eilanden. De Afghaan is vanuit België teruggestuurd naar Griekenland. Hij spreekt ook een beetje Vlaams. Ze hebben wel een kansje, want er zijn daar veel vacatures en ze spreken Engels.

De rest van de week heb ik grotendeels besteed aan een familie die op straat beland is. Een man en een vrouw en een baby van 7 maanden. Ze zaten in een squat, een kraakpand. Ik heb daar al eens over verteld. Ziet er vreselijk uit, maar op één of andere manier leven mensen erin en alles is beter dan op straat. Daar zijn ze uit weggejaagd door een zus van de man. Nu sliepen ze in een park. Vreemd verhaal, maar ja. We hebben allerlei instanties gebeld en ze op zoveel mogelijk plaatsen aangemeld, maar overal is een wachtlijst of een stop. Iedereen ziet ook in dat dit een ernstige situatie is, maar waar niet is, verliest de koning zijn recht, zoals mijn moeder placht te zeggen. Ik heb ze nu een aantal nachten in een hotel ondergebracht. Maar morgen gaan we er weer mee verder, want dat kan natuurlijk niet zo blijven. Wordt vervolgd.

Temidden van al deze ellende proberen we omhoog te kijken naar God die voorziet. Niet altijd zoals wij denken dat het moet, maar in geloof houden we daaraan vast. Anders zou het niet gaan. Over anderhalve week hoop ik in NL aan te komen. Melden jullie je nog aan voor mijn Open Huis op donderdag 8 of zaterdag 10 augustus? Stuur me een appje, een mailtje of vertel het iemand van het tft. Dan komt het ook goed.

Een fijne (vakantie)week!

Jubileum

Deze maand en zelfs op deze zondag, als ik me goed herinner, schrijf ik 4 jaar een blog. Ik denk eigenlijk dat ze allemaal op de site staan. Ik heb, voor zover ik me herinneren kan, nooit overgeslagen. Best al een boekwerk eigenlijk. Misschien moet ik het een keer uitgeven. Mijn belevenissen in Athene….. Sinds ruim een jaar is er elke week iemand die een Engelse vertaling maakt. Met grote dank aan Jasmine, Rachel, Ynn, Laura en Renko. En natuurlijk aan Anita, die de vertaalgroep geregeld heeft en het rooster maakt. Af en toe kijk ik eens terug in vorige schrijfsels. Vooral als ik een nieuwbrief moet maken en het is leuk om die ‘oude’ verhalen weer te lezen. Ik kan er dan uit citeren, want er zijn natuurlijk altijd mensen die geen tijd hebben om mijn blogs te volgen, maar wel mijn nieuwsbrief lezen. Daar ben ik iets minder vlot mee, die van juli bijvoorbeeld staat al wel op m’n pc, maar moet nog geredigeerd en verstuurd worden. Dat doet Kees, waarvoor dank, mar die is nu op vakantie haha. Dus hij komt eraan wil ik maar zeggen. Op 1 augustus hoop ik naar NL te komen voor een maand. Op donderdag 8 en zaterdag 10 augustus hoop ik weer Open Huis te houden op mijn logeeradres, Reegreppel 21. Welkom allen vanaf 3 uur ’s middags. Stuur je even een berichtje?

Vandaag had ik best een rustige zondag. Wel hadden we op onze broodjesronde veel meer klantjes dan eerst. Nu al voor de tweede week. Dat betekent dat we toch meer boterhammen en thee moeten klaarmaken. Ik houd het graag een beetje kleinschalig, maar ja als je ziet dat er een heel aantal jongemannen verspreid in een parkje en op bankjes slapen, dan moet er toch maar een brood bij. En een nieuwe theepot. (ik gebruik de paarse en de blauwe nog steeds hoor Lisette en Sietske). Ze komen uit allerlei landen, Algerije, Pakistan, Bangladesh, Turkije, Egypte…… De situatie van de alleenstaande jongemannen is één van de meest moeilijke hier. Ze hebben geen schijn van kans op papieren en belanden dus allemaal op straat. We moeten het natuurlijk afwachten, maar ik weet niet of de nieuwe (rechtse) regering wel oog zal hebben voor de groepen die het hier zo moeilijk hebben.

Daarna ging ik met mijn vriendin Anne, die mij trouw vergezelt op de vroege zondagochtend, naar de Anglicaanse kerk. De St. Paul’s. Is één van de oudste buitenlandse kerken in Athene. Het is een hoog liturgische dienst met veel lezingen en rituelen. Vandaag was er een nieuw lid, die opgenomen werd in de Church of England. Hij komt uit de Grieks Orthodoxe kerk, maar heeft deze stap gezet naar een kerkgenootschap dat nog wel veel overeenkomst vertoont met zijn vorige kerk, maar toch ook anders is. Ik weet niet wat zijn afwegingen zijn geweest, maar het was toch wel een mooi moment. Hij heet Angelos. Engel……

Woensdag heb ik mijn huis leeggemaakt, althans voor wat betreft de kleding die ik nog had. Alle zomerspullen zijn meegegaan naar het centrum van het Leger des Heils. Ik had maar eens een taxi besteld, want met die hitte kan ik niet alles meesjouwen. Eigenlijk best relaxed, het was een beltaxi, die dus voor je deur komt. We zaten weliswaar compleet vast in de ochtendspits, maar eens een keer rijden i.p.v. lopen is toch wel heerlijk. Wat een opruiming is mijn huis zeg! Nu heb ik nog wat koffers met winterkleding, maar voorlopig is dat goed te overzien. Met dank aan allen die mij pakketten sturen, waar ik echt heel blij mee ben. Ik had ook weer leuke kleding gekregen van 2 Nederlandse vrouwen die hier wonen. Die kon ik meteen weer doorgeven aan de dames in Piraeus. Die zijn altijd in voor een leuk bloesje of shirtje. En vooral ook voor ondergoed, dat krijg ik niet hoor dat koop ik, van de donaties.

En voor degenen die denken dat ik ALTIJD werk: vrijdagavond ging ik met een Nederlandse die alles weet van cultuur naar een balletvoorstelling in het culturele centrum Stavros Niarchos. Zij had 2 gratis kaartjes en ik mocht mee! Was super leuk. Klassiek ballet en werken van moderne choreografen. Allemaal uitgevoerd door leerlingen van de operaschool.

Goede week allemaal!