Doen wat we kunnen

De 2e zondag van Advent vandaag! We zien uit naar Kerst! Vandaag een drukke dag. Vanochtend onze broodjesronde. Ongeveer 30 mensen van brood en thee voorzien. Daarna naar de kerk en meteen erna gingen we kleding uitzoeken in het centrum in Piraeus, omdat het daar zo’n puinhoop is en we er in de week nooit tijd voor hebben. Gelukkig waren we met z’n vieren. Waar een mens al niet toe komt op zondag 😊.

We hadden een paar goede dagen in het centrum van het LdH. Het was druk, want de mensen hadden door dat we weer open waren. We hebben een aangepast programma gemaakt voor de komende 2 weken voor Kerst. We geven wat we hebben en doen wat we kunnen. De kinderen krijgen een cadeautje, maar er komt geen Kerstfeestje. Dat krijgen we niet georganiseerd. We moeten alleen nog zo’n 60 cadeautjes aanschaffen. Ga d’r maar aan staan. Komende week komt er een Engelse delegatie van het hoofdkwartier in Londen kijken hoe het er hier bij staat.

Afgelopen donderdag op Sinterklaasavond, ging ik met 3 Iraanse dames en een vrijwilliger uit Engeland naar een klassiek concert in het Megaro Mousikis, het concertgebouw. Prachtige muziek van Beethoven en Mozart. Een virtuoze pianist maakt er een geweldige avond van! Het was een cadeautje van iemand die ik ken van de NL Vereniging. Superleuke avond gehad.

Vrijdag kwam ik K. tegen. Moet ik toch even vertellen. Ik ken hem van de straat en ik heb ‘m een beetje geholpen. Hij pakt alles aan om aan het werk te zijn. Ik zag ‘m weer en hij zag er goed uit. Dat was een paar weken eerder wel anders. Hij was net terug van Kreta waar hij olijven geplukt had. Aardige jongen, die goed Engels spreekt. Tot mijn schrik kwamen er een paar tamelijk ongure jongens bijstaan die hem een pakje gaven. Hij liet het me zien en toen begreep ik dat hij in drugs handelt. Wat een ellende. Ik probeerde met ‘m te praten, maar hij lachte maar eens en zei heel beleefd: ‘dag mevrouw, ik zie u wel weer in het centrum (van het LdH). Wat kun je dan nog doen. Zo’n aardige vent, nog maar 20. Dat gaat natuurlijk helemaal verkeerd. Maar ik kan er niets aan veranderen. Willen jullie voor hem bidden?

Deze week kregen we ook een Kerstboom cadeau. Ook voor het centrum in Piraeus, dat Ninemia heet. Een Nederlandse vrouw ging met haar Griekse man terug naar NL. Ze moest alles wegdoen hier en de Kerstboom, inclusief lichtjes en versieringen was voor ons. Dat was wel erg aardig. Want we hadden wel wat versieringen gekocht, maar nog geen boom. Ze heeft me ook een tweepersoonsbed gegeven en een tafel met 2 stoelen. Die waren bestemd voor een Iraans stel dat net een eigen flat gehuurd heeft, waar nog niks instaat. Zo aardig. Maar een vreselijke toestand om alles op de juiste plek te krijgen. Ik ben er dagen mee bezig geweest. Vraag me niet hoe, daar kan ik een boek over schrijven, maar uiteindelijk is het gelukt om de spullen op het juiste adres af te leveren, á raison van 50 euro. Was een koopje. Daar hou ik van haha. Ik ga straks bij ze eten en kijken hoe ze er nu bij zitten.

Zo gaan we maar door. Ik moet jullie allemaal de hartelijke groeten doen en een goede Kerst wensen van Kostas, een van de mannen die op zaterdag in Connect komt. Er moest een foto genomen worden van ons tweeën en die moet ik naar de Nederlanders sturen die hier geweest zijn. Ik zal de foto plaatsen. En in NL is het een spannende tijd voor het stel dat in NL asiel aangevraagd heeft. Ze kwamen uiteindelijk in Veen terecht, via de groep die hier geweest is. Nu zijn ze in Ter Apel. Hun eerste verzoek is afgewezen. Nu zijn ze samen met een advocaat een nieuw asielverzoek aan het voorbereiden. Ik ben heel benieuwd hoe dat afloopt. En o, voor de zekerheid, ze zijn legaal naar NL gekomen hoor. Geen mensensmokkel aan te pas gekomen.😊

Goede 3e Adventsweek!

Tijd van licht

Vandaag is de eerste zondag van Advent. In NL gaat het in de kerkdiensten over verwachting. We zien uit naar Kerst. Hier in Athene zien we lichtjes verschijnen, veel lichtjes. Gisteravond gingen we naar het cultureel centrum Stavros Niarchos, bij mij in de buurt. Daar werd alles in het licht gezet. Rijen bomen langs een gracht, mega kerstbomen die met veranderende kleureffecten een sprookjesachtige indruk maakten. In onze kerk is de gewoonte van het aansteken van Adventskaarsen nog niet doorgedrongen. Ik doe het thuis wel. Toch is de tijd voor Kerst niet alleen een tijd van licht. De liturgische kleur van het jaar; paars, betekent ook verootmoediging. Zoals dominee van Wingerden het vanavond in Werkendam in de Dorpskerk zo mooi verwoordde - we maken ons klein voor God. En we mogen verlangend uitzien naar de komst van het Kind. God die ook klein werd en onder ons kwam wonen.

Deze week begon niet zoals gewoonlijk in het centrum van het LdH, zoals jullie weten is het 2 weken gesloten. Ik ging naar het gebouw van Sahar en Arno om buggy’s uit te delen. We zijn er nog niet doorheen en de vraag is nog steeds groot. Een week ervoor hadden we een vertaler die zowel Farsi als Arabisch spreekt en hij heeft de mensen die op mijn wachtlijstje staan gebeld. De wagentjes werden door een paar vrijwilligers in elkaar gezet en de vader of moeder namen ze onder de arm mee of zetten het kind er meteen in. Altijd leuk om zoiets te kunnen doen. Natuurlijk zijn er ook altijd mensen teleurgesteld, want die willen eigenlijk een dubbele kinderwagen, omdat ze een kindje van een goed jaar hebben en ook een nieuwe baby. Maar helaas, die hebben we niet.

Ik ben ook bezig met het voorbereiden van mijn ‘Kerstfeestjes’. Ik wil in deze Kersttijd zoveel mogelijk van ‘mijn’ mensen zien en spreken. Er zijn er zoveel die een beetje extra aandacht op prijs stellen. Ik ga een paar dingen doen met een groep, zoals in Connect en ik ga ook op bezoek bij verschillende gezinnen. Daar kun je met de reistijden erbij je dagen aardig mee vullen.

Morgen gaat het centrum van het Leger des Heils weer open. Het leidinggevende echtpaar is afgelopen week vertrokken. Het zal vreemd zijn om de draad weer op te pakken, vooral omdat er nog niets bekend is over opvolging. Ook nam ik deze week afscheid van een collega-vrijwilliger die ook case worker was bij het LdH. Madeline uit Zweden. Een geweldige meid, die hier een jaar gewerkt heeft. Zij heeft een hart voor vluchtelingen, met name de Arabisch-sprekenden. We hebben veel meegemaakt in ons ‘kantoor’, veel schrijnende verhalen aangehoord, maar ook veel gelachen. Ze sprak een beetje Arabisch. Dat kwam goed van pas, omdat we doorgaans zonder vertaler zaten de laatste maanden. Leverde soms hilarische situaties op. In dit werk is het altijd een komen en gaan van mensen. Ik ben de tel allang kwijt van alle mensen die ik heb leren kennen hier. Het is echt een verrijking van je leven als je zoveel mensen mag ontmoeten, die gedreven zijn om anderen te helpen.

Gisteren was Connect weer in bedrijf. Het was niet zo druk, maar wel gezellig. De dames en heren voelen zich steeds beter thuis. C. was er ook weer. Ze komt nog niet zo lang. Ze geniet van de rust hier – als er geen kinderen zijn- en relaxt door te kleuren en een beetje te lezen. Het grappige was dat ze donderdag in Piraeus nog kwaad op me was, omdat ze niet mocht zoeken naar een jas. En ze was al verkouden en nu stuurde ik haar zo weg. Het kwam erop neer dat het mijn schuld was als ze ziek werd. Ik voelde me niet zo heel schuldig hoor, we hadden nl. geen jassen en dan houdt het echt op. Gelukkig vond ik in mijn eigen ‘winkeltje’ thuis nog een mooi dik vest. En ik had een paar 2e hands schoenen voor haar gekocht op de bazaar van de Anglicaanse kerk. Zo kwam alles toch nog goed. ‘We doen wat we kunnen’ zeggen de Grieken ‘ότι μπορούμε κάνουμε’.

Willen jullie ook bidden voor Albanië. Voor de slachtoffers van de aardbeving. Er wonen heel veel Albanezen in Griekenland, dus deze ramp is voor ons nogal dichtbij.

Gezegende Adventstijd!

Eeuwig Koning

Een nieuwe zondag een nieuw blog. In Nederland wordt vandaag Eeuwigheidszondag gevierd. Als je dat vieren kunt noemen. Degenen die ons in het afgelopen jaar zijn voorgegaan worden herdacht. Mooi en ontroerend vind ik altijd. Ik was vanochtend in de Anglicaanse Kerk. Daar heet deze zondag ‘Christus de Koning’. De liturgie in deze high-Anglican church is sober en mooi. De Engelse hymns zijn prachtig. De preek is kort en ging deze keer over waar het Koninkrijk van God te vinden is. Wat zegt de Bijbel daarover. De dienst wordt afgesloten met de viering van het Heilig Avondmaal. Het slotgebed vind ik heel mooi. Ik wil het jullie niet onthouden. ‘Almighty God, we thank you for feeding us with the body and blood of your Son Jesus Christ. Through him we offer you our souls and bodies to be a living sacrifice. Send us out in the power of your Spirit to live and work tot your praise and glory. Amen.’ Zo moet het leven zijn, een levend offer in geestelijke zin. Zie Romeinen 12 vers 1. Daarna gingen we naar de vermaarde Kerstbazaar die hier al zo’n 50 jaar gehouden wordt door deze kerk. Een grote trekpleister in Athene, waarvan de opbrengst is bestemd voor het werk onder vluchtelingen en andere minderbedeelden.

Deze week was een vreemde week, zoals ik al voorzien had. Niet naar het Leger des Heils. Geen stroom vluchtelingen binnen zien komen met vragen, vragen, vragen…. Erg wennen. Ondanks dat heb ik me goed bezig kunnen houden en veel dingen gedaan die ik al een hele tijd moest doen. Ik ben ook op bezoek geweest in een bejaardenhuis, het Chirokomeio, zo’n beetje het oudste en meest bekende van Athene. Ik was er in het voorjaar geweest, bij een concert van een Nederlands mannenkoor. Dat was zo leuk en het viel me op hoe liefdevol de staf er met de mensen omging. Dus dacht ik, dat ik daar wel een handje wilde helpen als dat nodig zou zijn. Nou mijn ‘sollicitatiegesprek’ bij Mevrouw Olga, maatschappelijk werker, verliep voorspoedig. Ik mocht helemaal zelf aangeven wat ik graag wilde doen en wanneer. Afgesproken dat ik in de week van Kerst en daarna Oud en Nieuw 2 dagen kom om te doen wat er nodig is. Dat kan variëren van praten met mensen, wandelen, winkelen enz. Er is ook een Engelse dame in dat huis, die geen Grieks (meer) spreekt. Daar kan ik dan mee praten. We zullen zien hoe het gaat. Ik wil Kerst deze keer hier doorbrengen, maar ondertussen toch wel iets nuttigs doen. Dus ik ben allerlei ‘Kerstfeestjes’ aan het plannen met verschillende groepjes mensen. Dat wordt nog een hele organisatie. Maar ik heb er wel zin in. Persoonlijke aandacht voor mensen vind ik zeker in de Kersttijd heel belangrijk en ik ben blij dat ik er gelegenheid voor heb. Athene gaat al uitbundig in de Kerstsfeer. Kerstverlichting en – versiering worden uitgebreid geëtaleerd. Ze hoeven hier niet op Sinterklaas te wachten. Al wordt het Kerstfeest hier niet zo groots gevierd. De nadruk van de kerkelijke feesten ligt hier op Pasen.

Verder kwam deze week mijn broer Wim op bezoek. Hij had aangeboden met mij en de verantwoordelijke mensen in de kerk in Piraeus te praten over het inloopcentrum Ninemia. Het grote probleem is eigenlijk vanaf het begin een gebrek aan financiële middelen en een tekort aan vrijwilligers. Hoewel er toch een groot aantal van de kerkleden actief is in vrijwilligerswerk, is het niet genoeg om het centrum de hele week open te houden. We hebben een goed gesprek gehad en gaan proberen in NL kerken te vinden die als partner van deze kerk willen fungeren en het project kunnen ondersteunen met financiële middelen en mogelijk met groepjes vrijwilligers. Daar gaan we nu aan werken. Jullie horen hier nog meer van.

Gisteren was ik uitgenodigd bij een vergadering van mensen die diaconaal/kerkelijk werk doen in de wijk Koukaki. Daar valt ook Connect over. Een hele stap vooruit. Ik tel blijkbaar mee uiteindelijk na 4 jaar…. Samenwerking is hier niet gemakkelijk, dus ik was heel blij met deze bijeenkomst.

Ik wens jullie een goede voorbereiding van Advent.

Toch een vol programma

En daar gaan we weer. Het was een bijzondere week. Ik zit nu met een beetje een katterig gevoel dit verhaaltje te schrijven. We hebben afgelopen dinsdag te horen gekregen dat het leidinggevende officiersechtpaar van het LdH teruggeroepen wordt naar Canada. Dat was geen donderslag bij heldere hemel, maar toch hakte het er flink in. Van de ene dag op de andere is besloten dat we de komende 2 weken niet open kunnen zijn. De hele juridische procedure met visa en verblijfsvergunningen voor niet-Europeanen is dermate ingewikkeld dat het niet doenlijk was dit voor de komende jaren te regelen. Als we echt weer open willen gaan, moet er een leidinggevende worden gevonden die de Griekse bureaucratie kan doorgronden én die in Europa woont. Bij voorkeur dus een Griek of Griekse. Dàt zie ik niet zo 1-2-3 gebeuren. Al hopen we met z’n allen van wel natuurlijk. Het echtpaar dat nu vertrekt hebben de afgelopen 3 jaar bergen, echt bergen werk verzet. Ze hebben gewerkt als paarden om dingen binnen de moeizame Griekse cultuur en ingewikkelde bureaucratische voetangels en klemmen, toch van de grond te krijgen. Ik weet nog als enige, denk ik, hoe het voor hun komst ging. Het verschil is echt enorm. Zo jammer dat zij niet door kunnen. Het team van vrijwilligers is nog steeds gemotiveerd om door te gaan. Maar het wordt wel lastig. Om het moreel wat te versterken heb ik maar een pannenkoekenparty op touw gezet. Met alle dames. Dat was heel gezellig. We blijven elkaar ook spreken de komende weken om te horen wat de ontwikkelingen zijn. Al zal dat met Ray en Curtis, zo heet het Canadese stel, alleen via skype kunnen. Zij vertrekken komende week. Voor ons mag het heel vervelend zijn, voor onze ‘cliënten’ is het pas echt erg. Mensen rekenen op ons en onze hulp. We hebben het amper kunnen vertellen, dus nu hangen er briefjes op de deur. Dat zal morgen voor een aantal mensen heel teleurstellend zijn. Afgelopen donderdag hadden we nog het programma voor de moeders die borstvoeding geven. Dat was nog gewoon leuk en interessant. Maar je realiseert je dat niemand weet hoe het verder zal gaan en vooral, óf het verder zal gaan. Ik zou graag jullie gebed willen vragen voor de ontstane situatie. Het betekent concreet dat ik nu 3 dagen per week geen werk heb. Een vreemde gewaarwording. En ik hou er ook niet van. Het is een heel vervelend gevoel. Ik ben al bezig om de gaatjes te vullen voor de komende week. Ik heb graag wat structuur. Jullie horen nog wel wat het geworden is.

Afgelopen tijd ook weer eens ‘rondgelopen’ om Sara op school te krijgen. Ze is Koerdisch en 4 jaar. Ze wil zo ongelooflijk graag. Ze is boos op mij omdat ik nog steeds geen plek voor haar gevonden heb haha. Maar op deze leeftijd word je gewoon weggestuurd. Dat overkwam ons vorige week. Pas als ze 5 is, mag ze naar de kleuterschool. Als je haar vraagt hoe oud ze is steekt ze 6 vingers op! 😊. Wat moet je dan met een kind dat zich verveelt en elke ochtend huilt als haar zusjes en broertje wel mogen. Dan maar een poging gewaagd bij een organisatie met een kinderprogramma. Hestia Hellas. Yes er is plek. Wel een beetje ver, maar papa wil zijn oogappeltje wel brengen. Wat blijkt. Na een uurtje op de eerste dag alweer vertrokken. Het is niets daar. Ze verstaan je niet (nee lastig hoor met Koerdisch). Ze laten haar alleen tekenen…. Tja dan heb ik het wel weer even gehad met mijn inspanningen. ☹ Hoewel, ik was afgelopen week op bezoek bij een familie uit Syrië, waarvan het oudste dochtertje wel 6 is, maar ook niet op school zit. Zucht…. Daar ga ik toch maar weer achteraan. Was trouwens weer een typisch bezoek aan mensen uit en andere cultuur. Je gaat ‘even’ iets afgeven. In dit geval een jas voor de moeder, want die heeft ze nodig als het kouder wordt en ik vond er een. Als ze moet wachten tot we weer open zijn…… Maar natuurlijk moest ik eerst theedrinken en toen fruit eten en toen wilde ik gaan, maar dat kon zeker niet want ze wilde gaan koken. Maar ik heb al gegeten, dus echt ik heb geen trek….. Maar over een uurtje wel, ik heb het al opgezet. Een beetje maar….. En natuurlijk was ik zo goed niet of ik zat om 7 uur aan het diner. Lekker eten en tijd speelt geen rol…… een middag- en avondvullend gebeuren.

Goede week weer allemaal!

Ieder onze eigen weg

Zondagavond en tijd om een blog te schrijven. Het was vandaag en ook al de hele week heerlijk weer hier. We hadden één regendagje. Als ik onze temperaturen van hier en die in NL vergelijk…….. Wat een verschil. Vanmiddag was het hier 22 graden. Ik heb natuurlijk een wandeling gemaakt, dat kun je toch niet laten met zulk heerlijk weer. Vanochtend regende het ook een beetje. Dat was jammer voor de renners, die deelnamen aan de jaarlijkse marathon. Een afstand van 42 km. Maar je hoeft niet helemaal naar Marathonas te rennen, je kunt ook in het stadspark een rondje doen van 5 km. En waarschijnlijk kun je ook nog wel wandelen in gewoon tempo. Het was daarom al vroeg druk in de stad. Gewoonlijk is het om deze tijd heel rustig in de metro, maar deze keer stond het al vol. Ook op het Syntagmaplein, waar de race begint waren veel meer mensen dan anders. Voor onze vrienden maakt het niet zoveel verschil. Zij slapen nog of worden wakker als wij er aankomen met onze theepotten en broodjes. En altijd blij om ons te zien, zij het een beetje slaperig. Ik had M. bij me vanmorgen, een vluchteling. Hij is heel gemotiveerd, wil graag iets doen om een goed mens te zijn. Dat zegt hij zelf. Ik had een gesprek met hem toen we nog even een bakje koffie dronken bij de MacDonalds na afloop van ons rondje. Hij heeft het wel geprobeerd, maar kan in geen enkele godsdienst een meerwaarde zien voor een goed leven dat hij wil leiden. Hij heeft de Koran en de Bijbel gelezen, is ook naar een kerk gegaan, voor een poosje, maar het heeft hem niets opgeleverd. Moslim is hij ook niet meer en christenen zijn betere mensen dan moslims. Maar hij heeft er verder niets mee. Ik vertelde hem hoe ik erover denk en dat ik niet geloof dat wij zo goed zijn, maar dat we dat worden door in God te geloven en in Jezus als onze Redder. Daarna gingen we ieder onze eigen weg – letterlijk en figuurlijk. Hij heeft komende week zijn eerste gesprek bij de asieldienst (asylum service) en ik ben erg benieuwd hoe dat gaat aflopen.

Vanwege de marathon was de binnenstad afgesloten en je weet dus niet of er ooit nog een bus langskomt, dus ik ging vanochtend voor de verandering naar een Russische gemeente. Een kleine groep, die bij elkaar komt in één van de kerken die bij mij op loopafstand liggen. Ik ken de voorganger en zijn vrouw omdat we samen hebben gewerkt in een eetproject. Een klein groepje gelovigen die er een beetje uitzien als op de foto’s die je tegenkomt in het magazine van Friedensstimme. Kent iemand dat? Een mooi blad over evangelisatiewerk in de landen van de voormalige Sovjet Unie. Indrukwekkende verhalen. Gelukkig was er iemand om te vertalen, want mijn Russisch stelt niet veel voor.

Komende week verwacht ik dat het heel druk wordt in het centrum van het Leger des Heils. We hebben nl. weer een Arabische vertaler en we kunnen dus nieuwe mensen registreren. Afgelopen weken was het een stuk lastiger, omdat er maar één vrijwilligster was, een Zweeds meisje, dat een beetje Arabisch spreekt. Madeline, zo heet ze, was ineens gebombardeerd tot vertaalster. We hielpen de mensen zo goed we konden, maar het is toch echt een heel probleem. Communicatie is alles. Zonder taal is er alleen maar onbegrip. De laatste tijd is het grootste deel van onze ‘cliënten’ Arabisch sprekend. Ik weet niet waarom eigenlijk. Maar je moet altijd oppassen dat je niet de indruk geeft dat je de ene of de andere groep voortrekt. Daar worden mensen heel boos over. We gaan het weer zien.

O ja, ik vergat nog te vertellen dat Victor, mijn dakloze protegee, weer opgedoken is. Hij was opgepakt omdat hij zonder papieren rondloopt. Na een paar weken binnen in een soort kamp, is hij weer op straat gezet. Nu komt hij weer naar Connect. Ik kan weinig meer voor hem doen dan hem wat te eten geven en wat kleren en een slaapzak. Verder lijdt hij veel pijn door zijn ziekte en kan slecht lopen. Elke week koop ik een doosje Ibuprofen voor hem. Hoelang dit nog goed gaat weet ik niet. Willen jullie voor hem bidden?

Ik wens iedereen een goede week!