Ambassade van Werkendam

Vandaag is de laatste dag dat Irene bij mij logeert. Ze komt uit Noorwegen en is al vaak in Griekenland geweest, om vluchtelingen te helpen. Zo ken ik haar ook. Ze wilde graag meelopen in mijn werk. Dat vind ik leuk, want dan kan ik laten zien wat ik doe. Ze was een fijne logee en een heel goede hulp. Gisteren is ze bijvoorbeeld voor me ingevallen op de club. Ik had een vergadering. Ze heeft ook haar eigen adresjes en contacten en tussendoor is er tijd voor een beetje sight seeing. De Acropolis, de Lykabettusheuvel, Monastiraki, Plaka…. Allemaal leuke plekjes in Athene. Waarom vertel ik dit? Omdat dit het idee is voor als iemand hierheen wil komen. Het staat ook op de website, maar ik noem het hier nog maar een keer. Wil je zien wat ik hier doe? Kom dan op bezoek. Het concept is: meelopen in mijn activiteiten en daarnaast tijd om leuke dingen te doen en te zien. Laat het me weten, als je hier zin in hebt. Je wordt dan vanzelf een ambassadeur van ‘JudithgoesGreece’. 😊

Deze week waren er weer verschillende ‘nieuwe’ mensen, die naar het centrum kwamen om een poging te doen zich bij ons te laten registreren. Dat is altijd moeilijk, want dat gaat niet. Het LdH heeft geen plaats meer voor nieuwe mensen, bovendien raken de spullen op. De meeste mensen vragen om pampers. Dat is wel zo’n probleem. Ze zijn duur en mondjesmaat gratis te krijgen bij enkele organisaties in de stad. Het LdH kan ze in bulk bestellen en ik lift mee, zodat ik mijn ‘eigen’ klantjes kan helpen. Het vluchtelingenprobleem is niet meer zo prominent in het nieuws, maar er komen toch elke maand zo’n 2500 mensen vanaf de eilanden naar het vasteland. En er is niet voor iedereen een plek. Er zullen in de komende tijd meer mensen op straat terechtkomen, vrees ik. Ik bezoek elke 2 weken een vergadering van de UNHCR ( de koepel van alle hulporganisaties) en daar hoor ik deze dingen. De Griekse regering zal de asielprocedures moeten versnellen, anders is er helemaal geen doorstroming meer. Mensen hebben hun asielaanvraag bevestigd gekregen, maar wachten nu al maanden op hun ticket. De familie uit Syrië, waarover ik al vaker geschreven heb, wacht bijvoorbeeld op het paspoort voor mijn kleine vriendje Hamoudi. Hij is 8 maanden en in Griekenland geboren. Dat betekent op de een of andere manier dat hij niet zomaar een paspoort kan krijgen voor een ander land in Europa. De asielprocedure voor de hele familie is afgerond, maar voor hem moet het hele traject opnieuw gelopen worden. Niemand weet waarom. Dus die zijn hier nog niet weg. Er is een trend om met valse papieren te gaan of om minderjarige kinderen ‘vooruit’ te sturen naar een familielid in Duitsland bijvoorbeeld. Afschuwelijk idee! Maar de controles zijn streng, dus dat lukt vaak niet en uiteindelijk zijn ze een heleboel geld kwijt en geen stap verder.

Verder deed ik deze week een workshop, gegeven door een officier van het LdH, over human trafficking. Handel in mensen, uitbuiting, kindsoldaten, kinderen in fabrieken, een moderne vorm van slavernij. Het komt op zoveel plaatsen voor en het is lang niet altijd herkenbaar. Wereldwijd gezien zijn 45.8 miljoen mensen slachtoffer. Je denkt misschien (ik dacht het ook), dat het hier gaat om vrouwen in de prostitutie, maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. Het is onvoorstelbaar als je de verhalen hoort. Onrecht dat mensen wordt aangedaan. Kinderen die moeten werken in fabrieken in plaats van naar school te gaan, vrouwen die gevangen zitten in hun ‘beroep’, meisjes die als ‘hulp in de huishouding’ werken, jongens die auto’s wassen en nauwelijks betaald krijgen, vluchtelingen die afhankelijk worden van smokkelaars, kortom een ramp van ongekende omvang. Ik heb er veel van geleerd. Het heeft me ook diep getroffen, ik zou graag helpen als ik kan….. Je kunt niet de andere kant opkijken als je eenmaal hoort wat er gaande is. Wat voor wereld is dit, waarin wij leven? Wat kun je dan uitzien naar het Koninkrijk van vrede en gerechtigheid, waarin geen onrecht meer zal heersen!

Goede week!