Dankbaar

Daar ben ik weer. De zondag begonnen we zoals gewoonlijk met de ontbijtronde. Ik heb twee enthousiaste vrijwilligers, beide zijn vluchtelingen. Zij zijn blij dat ze kunnen helpen om iets te doen aan de nood in deze stad. Ze bedanken mij dat ze mee mogen. Grappig, want ik bedank hen, omdat ze mee wíllen. Daarna ging ik naar de kerk. De pastor preekt de laatste weken vaak over de situatie van de armen en daklozen, die we ontmoeten in het centrum in Piraeus. Hij probeert echt een verbinding te leggen tussen de woorden van de Bijbel en het leven van deze mensen. Dat doet me goed. Na de kerk gingen we koffiedrinken met 3 goede vriendinnen die ik ken vanuit de kerk. Zo fijn dat ik gewoon mee kan doen met de gesprekken nu mijn Grieks langzamerhand beter wordt. En nu heb ik nog niet eens les. Mijn lerares heeft het te druk. Ze is bezig met een nieuwe studie, die haar veel tijd kost. Jammer voor mij, want ik vind de lessen nog steeds erg de moeite waard. Ik hoop het weer op te kunnen pakken. Voor het dagelijks leven is mijn taalbeheersing nu voldoende, maar er is natuurlijk altijd meer te leren.

In het vluchtelingencentrum neemt de spanning toe. Veel mensen die hulp vragen, maar we kunnen ze niet helpen. We registreren mensen nu voor 6 maanden en daarna moeten ze hun heil ergens anders zoeken. De mogelijkheden zijn erg klein en het is moeilijk hen te moeten vertellen dat ze geen gebruik meer kunnen maken van onze service. Zeker nu we weer pampers hebben voor een aantal weken. Omdat mensen erg onder druk staan, krijgen we soms vervelende situaties. We raken ook steeds meer vrijwilligers kwijt. Ze vertrekken uit Griekenland of ze vinden werk. Dat is erg fijn voor hen, maar wij zitten onthand. We hebben bijvoorbeeld geen Arabische case worker meer. Ze is gisteren met haar familie naar België vertrokken. Zij en haar gezin waren erg goede vrienden van mij, dus het was best moeilijk om afscheid te nemen. Dat houdt ook in dat we Arabisch sprekende vluchtelingen nauwelijks nog kunnen helpen. We zien hun aantal toenemen, maar we hebben te weinig vertalers. Ook dat geeft weer spanningen, omdat mensen denken dat we wel Farsi sprekers willen helpen, maar hen niet. Het betekent bijvoorbeeld ook dat ik mijn budgetclass niet meer kan geven, omdat ik daar ook een vertaler voor nodig heb. Eigenlijk is het ook gewoon zo dat als je iets weg te geven hebt, iedereen over je heen valt – bij wijze van spreken. Andere dingen zijn toch minder belangrijk. We proberen hen duidelijk te maken dat ze echt Grieks moeten leren, als ze hier willen blijven en Engels als ze verder willen reizen. Dat beamen ze wel, maar vervolgens doen ze te weinig. Zelf heb ik zo mijn eigen ‘handeltje’. Ik heb kleding, buggy’s, voedsel en soms wat geld. Dat maakt mij heel populair, maar het is ook heel lastig. Wie moet je helpen. En hoe lang doe je dat. In de cultuur waaruit deze mensen komen zijn relaties heel belangrijk. Je helpt hen die je kent. Ze kunnen dan niet begrijpen, dat wij niemand bevoordelen omdat ze menen onze vrienden te zijn. Dat zijn dingen die je gaandeweg leert maar het werk hier niet makkelijk maken. Toch klaag ik niet, want ik ben ook heel dankbaar dat ik, dankzij goede gevers, zoveel kan doen.

In Pireaus weten ook veel mensen het centrum van de kerk te vinden. Ook hier heb je te maken met een groep mensen, die weinig tot niets heeft. Dat maakt hen natuurlijk ‘hebberig’. Het is net een klas. Je moet heel streng zijn. Anders lopen ze over je. Afgelopen week hadden we een groep van het Leger des Heils in Canada, die ons kwamen helpen. Erg leuk en heel nuttig. We hebben nog steeds niet genoeg vrijwilligers. Dan ben ik degene die de juf mag spelen. ‘Nee, je mag maar één stel kleding en één paar schoenen.’ En dan volhouden. Haha. Zij met een volle tas, wij zeggen dat ze het terug moeten leggen. Tja, iemand moet ze toch een beetje opvoeden. En zoals wij allen weten: duidelijkheid is heel erg belangrijk.

Vrijdag ben ik met Monique (die van de fietsen) weer naar Pedeli geweest. Het speeltoestel bekijken. Mooi zeg! We hebben met wat kinderen gespeeld en gewandeld. Wat is hier, ook pedagogisch gezien nog veel te doen zeg! Je zou d’r zo aan beginnen……..

Goede week allemaal!