Ieder onze eigen weg

Zondagavond en tijd om een blog te schrijven. Het was vandaag en ook al de hele week heerlijk weer hier. We hadden één regendagje. Als ik onze temperaturen van hier en die in NL vergelijk…….. Wat een verschil. Vanmiddag was het hier 22 graden. Ik heb natuurlijk een wandeling gemaakt, dat kun je toch niet laten met zulk heerlijk weer. Vanochtend regende het ook een beetje. Dat was jammer voor de renners, die deelnamen aan de jaarlijkse marathon. Een afstand van 42 km. Maar je hoeft niet helemaal naar Marathonas te rennen, je kunt ook in het stadspark een rondje doen van 5 km. En waarschijnlijk kun je ook nog wel wandelen in gewoon tempo. Het was daarom al vroeg druk in de stad. Gewoonlijk is het om deze tijd heel rustig in de metro, maar deze keer stond het al vol. Ook op het Syntagmaplein, waar de race begint waren veel meer mensen dan anders. Voor onze vrienden maakt het niet zoveel verschil. Zij slapen nog of worden wakker als wij er aankomen met onze theepotten en broodjes. En altijd blij om ons te zien, zij het een beetje slaperig. Ik had M. bij me vanmorgen, een vluchteling. Hij is heel gemotiveerd, wil graag iets doen om een goed mens te zijn. Dat zegt hij zelf. Ik had een gesprek met hem toen we nog even een bakje koffie dronken bij de MacDonalds na afloop van ons rondje. Hij heeft het wel geprobeerd, maar kan in geen enkele godsdienst een meerwaarde zien voor een goed leven dat hij wil leiden. Hij heeft de Koran en de Bijbel gelezen, is ook naar een kerk gegaan, voor een poosje, maar het heeft hem niets opgeleverd. Moslim is hij ook niet meer en christenen zijn betere mensen dan moslims. Maar hij heeft er verder niets mee. Ik vertelde hem hoe ik erover denk en dat ik niet geloof dat wij zo goed zijn, maar dat we dat worden door in God te geloven en in Jezus als onze Redder. Daarna gingen we ieder onze eigen weg – letterlijk en figuurlijk. Hij heeft komende week zijn eerste gesprek bij de asieldienst (asylum service) en ik ben erg benieuwd hoe dat gaat aflopen.

Vanwege de marathon was de binnenstad afgesloten en je weet dus niet of er ooit nog een bus langskomt, dus ik ging vanochtend voor de verandering naar een Russische gemeente. Een kleine groep, die bij elkaar komt in één van de kerken die bij mij op loopafstand liggen. Ik ken de voorganger en zijn vrouw omdat we samen hebben gewerkt in een eetproject. Een klein groepje gelovigen die er een beetje uitzien als op de foto’s die je tegenkomt in het magazine van Friedensstimme. Kent iemand dat? Een mooi blad over evangelisatiewerk in de landen van de voormalige Sovjet Unie. Indrukwekkende verhalen. Gelukkig was er iemand om te vertalen, want mijn Russisch stelt niet veel voor.

Komende week verwacht ik dat het heel druk wordt in het centrum van het Leger des Heils. We hebben nl. weer een Arabische vertaler en we kunnen dus nieuwe mensen registreren. Afgelopen weken was het een stuk lastiger, omdat er maar één vrijwilligster was, een Zweeds meisje, dat een beetje Arabisch spreekt. Madeline, zo heet ze, was ineens gebombardeerd tot vertaalster. We hielpen de mensen zo goed we konden, maar het is toch echt een heel probleem. Communicatie is alles. Zonder taal is er alleen maar onbegrip. De laatste tijd is het grootste deel van onze ‘cliënten’ Arabisch sprekend. Ik weet niet waarom eigenlijk. Maar je moet altijd oppassen dat je niet de indruk geeft dat je de ene of de andere groep voortrekt. Daar worden mensen heel boos over. We gaan het weer zien.

O ja, ik vergat nog te vertellen dat Victor, mijn dakloze protegee, weer opgedoken is. Hij was opgepakt omdat hij zonder papieren rondloopt. Na een paar weken binnen in een soort kamp, is hij weer op straat gezet. Nu komt hij weer naar Connect. Ik kan weinig meer voor hem doen dan hem wat te eten geven en wat kleren en een slaapzak. Verder lijdt hij veel pijn door zijn ziekte en kan slecht lopen. Elke week koop ik een doosje Ibuprofen voor hem. Hoelang dit nog goed gaat weet ik niet. Willen jullie voor hem bidden?

Ik wens iedereen een goede week!