Toch een vol programma

En daar gaan we weer. Het was een bijzondere week. Ik zit nu met een beetje een katterig gevoel dit verhaaltje te schrijven. We hebben afgelopen dinsdag te horen gekregen dat het leidinggevende officiersechtpaar van het LdH teruggeroepen wordt naar Canada. Dat was geen donderslag bij heldere hemel, maar toch hakte het er flink in. Van de ene dag op de andere is besloten dat we de komende 2 weken niet open kunnen zijn. De hele juridische procedure met visa en verblijfsvergunningen voor niet-Europeanen is dermate ingewikkeld dat het niet doenlijk was dit voor de komende jaren te regelen. Als we echt weer open willen gaan, moet er een leidinggevende worden gevonden die de Griekse bureaucratie kan doorgronden én die in Europa woont. Bij voorkeur dus een Griek of Griekse. Dàt zie ik niet zo 1-2-3 gebeuren. Al hopen we met z’n allen van wel natuurlijk. Het echtpaar dat nu vertrekt hebben de afgelopen 3 jaar bergen, echt bergen werk verzet. Ze hebben gewerkt als paarden om dingen binnen de moeizame Griekse cultuur en ingewikkelde bureaucratische voetangels en klemmen, toch van de grond te krijgen. Ik weet nog als enige, denk ik, hoe het voor hun komst ging. Het verschil is echt enorm. Zo jammer dat zij niet door kunnen. Het team van vrijwilligers is nog steeds gemotiveerd om door te gaan. Maar het wordt wel lastig. Om het moreel wat te versterken heb ik maar een pannenkoekenparty op touw gezet. Met alle dames. Dat was heel gezellig. We blijven elkaar ook spreken de komende weken om te horen wat de ontwikkelingen zijn. Al zal dat met Ray en Curtis, zo heet het Canadese stel, alleen via skype kunnen. Zij vertrekken komende week. Voor ons mag het heel vervelend zijn, voor onze ‘cliënten’ is het pas echt erg. Mensen rekenen op ons en onze hulp. We hebben het amper kunnen vertellen, dus nu hangen er briefjes op de deur. Dat zal morgen voor een aantal mensen heel teleurstellend zijn. Afgelopen donderdag hadden we nog het programma voor de moeders die borstvoeding geven. Dat was nog gewoon leuk en interessant. Maar je realiseert je dat niemand weet hoe het verder zal gaan en vooral, óf het verder zal gaan. Ik zou graag jullie gebed willen vragen voor de ontstane situatie. Het betekent concreet dat ik nu 3 dagen per week geen werk heb. Een vreemde gewaarwording. En ik hou er ook niet van. Het is een heel vervelend gevoel. Ik ben al bezig om de gaatjes te vullen voor de komende week. Ik heb graag wat structuur. Jullie horen nog wel wat het geworden is.

Afgelopen tijd ook weer eens ‘rondgelopen’ om Sara op school te krijgen. Ze is Koerdisch en 4 jaar. Ze wil zo ongelooflijk graag. Ze is boos op mij omdat ik nog steeds geen plek voor haar gevonden heb haha. Maar op deze leeftijd word je gewoon weggestuurd. Dat overkwam ons vorige week. Pas als ze 5 is, mag ze naar de kleuterschool. Als je haar vraagt hoe oud ze is steekt ze 6 vingers op! 😊. Wat moet je dan met een kind dat zich verveelt en elke ochtend huilt als haar zusjes en broertje wel mogen. Dan maar een poging gewaagd bij een organisatie met een kinderprogramma. Hestia Hellas. Yes er is plek. Wel een beetje ver, maar papa wil zijn oogappeltje wel brengen. Wat blijkt. Na een uurtje op de eerste dag alweer vertrokken. Het is niets daar. Ze verstaan je niet (nee lastig hoor met Koerdisch). Ze laten haar alleen tekenen…. Tja dan heb ik het wel weer even gehad met mijn inspanningen. ☹ Hoewel, ik was afgelopen week op bezoek bij een familie uit Syrië, waarvan het oudste dochtertje wel 6 is, maar ook niet op school zit. Zucht…. Daar ga ik toch maar weer achteraan. Was trouwens weer een typisch bezoek aan mensen uit en andere cultuur. Je gaat ‘even’ iets afgeven. In dit geval een jas voor de moeder, want die heeft ze nodig als het kouder wordt en ik vond er een. Als ze moet wachten tot we weer open zijn…… Maar natuurlijk moest ik eerst theedrinken en toen fruit eten en toen wilde ik gaan, maar dat kon zeker niet want ze wilde gaan koken. Maar ik heb al gegeten, dus echt ik heb geen trek….. Maar over een uurtje wel, ik heb het al opgezet. Een beetje maar….. En natuurlijk was ik zo goed niet of ik zat om 7 uur aan het diner. Lekker eten en tijd speelt geen rol…… een middag- en avondvullend gebeuren.

Goede week weer allemaal!