Laat de dag spoedig komen

En weer is het zondagavond op deze 3e Lijdenszondag. Ik ben net terug van de Evensong in de Anglicaanse Kerk. Wat kunnen die jongens en meisjes van de Scholum Cantorum toch mooi zingen! Ze zijn zich professioneel aan het ontwikkelen en hebben zelfs al een keer in het Megaro Mousikis gezongen. Het concertgebouw van Athene. Dat betekent wel iets. Ik was vanochtend ook al in deze kerk. Dat kwam zo. Ik ben momenteel zonder hulp op zondagmorgen om mijn theepotten en boterhammen te dragen. M., mijn Iraanse vriend is ziek geweest en hij is heel bang voor het virus, dus hij gaat niet mee. Ik kan het wel alleen ook, maar het is toch beter van niet. En wie stapte er gisteren in Connect binnen. Mijn Nigeriaanse kind Ernest! Heeft 4 maanden in de gevangenis gezeten. Opgepakt vanwege, ja wat was het ook weer…. Geen of verlopen papieren. In elk geval zou er een rechtszaak moeten komen. Maar die kwam niet en hij is vrijgelaten. Ik had nog wel contact met hem via een pastor die hem elke week bezocht. Ernest schreef mij, de pastor maakte een foto van de brief en stuurde die naar mij. Hoe dan ook, hij was er weer. Kwam z’n moeder opzoeken 😊. Hij heeft er twee; één in Afrika en één hier. We waren erg blij elkaar weer te zien. Ik vroeg hem meteen maar mee op de broodjesronde. Dat was prima: ‘anything mum’! Maar natuurlijk pakte dat weer anders uit. Hij is nl. dakloos en had tot 2 uur rondgelopen langs verschillende mensen om een slaapplaats te vinden. Dus versliep hij zich. Ik vroeg mezelf nog af of ik hem misschien in mijn huis had kunnen laten logeren. Maar dat gaat me toch iets te ver, eerlijk gezegd. Voordat dit verhaal hopeloos verzandt in onbelangrijke details; alles is goed gekomen en ik kwam precies op tijd langs de Anglicaanse kerk om de dienst bij te wonen. Daar zat ik naast een jonge man, die me aansprak aan het eind van de dienst en een Nederlander bleek te zijn. Altijd leuk om je eigen taal weer te spreken. Lodewijk uit Utrecht. Hij is een weekend in Athene voor zijn werk en had deze kerk gevonden. We dronken koffie na de kerk – zoals het hoort 😊- en hadden genoeg te praten over mijn missie hier en zijn leven en werken in Nederland. Hij is heel actief in zijn kerk daar. Wat zijn die onverwachte ontmoetingen toch altijd bijzonder. Zeker als je wat betreft je visie op leven en geloof op dezelfde lijn zit. Het deed me heel goed dat hij de moeite nam om naar mijn (natuuuurlijk) lange verhaal te luisteren. Ja, ik ken mezelf! Soms heb je van die kleine bemoedigingen nodig!

Verder stond deze week hier in het teken van het virus. Bij het LdH geven we zoveel mogelijk voorlichting over hygiëne en we maken ook veel vaker schoon. Ook wassen we vaker onze handen. We doen wat we kunnen en hopen dat het helpt om het virus buiten onze deuren te houden. Het andere grote probleem is de situatie van de vluchtelingen in het niemandsland tussen Turkije en Griekenland. Er komt geld van de EU hebben we gehoord om de nood een beetje te lenigen. Anderzijds heeft de Griekse regering de regelingen voor verblijf en cash ondersteuning ingekort tot 3 maanden. Was voorheen nog het dubbele. Er zijn wel wat integratieprogramma’s opgetuigd, maar lang niet genoeg om iedereen te helpen. We hopen en bidden dat er oplossingen mogen worden gevonden. In de podcast Eerst D!t, ging het afgelopen vrijdag over het onrecht dat het volk Israël in Egypte werd aangedaan. (Exodus 3 vers 7). Het laat God niet onberoerd. Dat lezen we in vers 8 van datzelfde hoofdstuk. Hij gaat er wat aan doen. De vraag die de spreker Jan Maarten Goedhart stelde: ‘Hoe kun je onrecht weerstaan?’ Die vraag stel ik mezelf en die zouden we ook elkaar moeten stellen. Ik citeer: ‘Laat de dag spoedig komen dat U definitief een einde maakt aan alle onrecht en onderdrukking in de wereld!’ Daar kan ik alleen maar ‘amen’ op zeggen!

Een goede week!