Geef anderen ook een kans

Op deze 4e Lijdenszondag schrijf ik weer vanuit mijn optrekje in Athene. Rustig hier! Ook buiten op straat is het stil. Afgelopen week ging Athene steeds meer op slot. Scholen zijn al een week dicht. Vanaf midden deze week besloten ook de NGO’s gehoor te geven aan de oproepen van de Griekse minister van Volksgezondheid en de WHO. De ene na de andere maatregel kwam binnen. Zelfs een alert op al onze mobiele telefoons. Griekenland pakt de crisis flink aan. Alleen de supermarkten mogen nog open en de afhaalafdeling van de café’s en restaurants. Geen terrasjes meer waar de Grieken zo dol op zijn; Athene ziet er nu vreemd, een beetje surrealistisch uit. En natuurlijk moeten de apotheken doorgaan. Via een rond raampje in de deur word je te woord gestaan en worden je eventuele aankopen overhandigd. Ziet er bizar uit, kan ik je zeggen. Mijn ‘eigen’ apotheek heeft een ouderwetse deur, je moet gewoon buiten blijven wachten en een paar meter tussen jou en je voorganger open laten. O ja en in de supermarkt mogen niet meer dan 5 tot 10 klanten tegelijk naar binnen. Ook hier wordt wel wat gehamsterd, maar niet zoveel als ik het vergelijk met wat ik op het nieuws vanuit NL zie. Onze vertaler M. uit Syrië gaat daar heel doordacht mee om. Ik citeer hem, omdat ik het echt ontroerend vond: ‘Exactly this is why I only buy enough for a few days to give chance for other people to have also’. Hij heeft ook nauwelijks iets te besteden, maar toch, hij denkt niet alleen aan zichzelf…. Wat een bizarre wereld ineens. Ook onze kerk besloot de diensten af te gelasten en ons centrum in Piraeus is dicht. Het Leger des Heils centrum sloot donderdag zijn deuren. Heel verdrietig voor de groep die bij ons in een programma zitten, waarbij ze een voedselpakket krijgen. Zij zijn echt de armste groep en lijden hier het meest onder. We hebben iedereen geprobeerd te bellen. En natuurlijk kwam er toch iemand langs. Ze moest helaas zonder iets weggaan en huilde om haar gezin, dat ze nu niet te eten kan geven. Gelukkig kon ik haar later nog wat brengen, maaltijden van ons eetproject in Piraeus en wat extra levensmiddelen. Dankzij de steun van de achterban!

Nu hebben we dus allemaal gedwongen vakantie. Raar idee. Ik ben vanochtend nog wel de straat opgegaan met thee en croissantjes. Die zitten per stuk verpakt, de sandwiches maak ik zelf klaar en zijn dus minder hygiënisch. Maar het is wel erg lastig. Handschoenen aan en proberen niemand aan te raken. En kriebel aan je neus en waar moet je je theepot neerzetten enz. Het doet een beetje denken aan de verhalen over melaatsen, waar je het eten ergens in hun buurt neerzet. Ik voel me er ongemakkelijk bij. En nu blijk ik zelf ook al tot de risicogroep te behoren. Het moet niet gekker worden! Ik zag een aankondiging van een kerkdienst op internet, waarbij de 65+’ers verzocht werd thuis te blijven. Nou in veel kerken blijven er dan niet zoveel meer over haha. In mijn kerk in Piraeus in elk geval niet.

Net terug van een dienst in de Zweedse Lutherse Kerk. Ik maak, zoals ik op facebook al schreef sinds een week deel uit van het kerkkoor. Moeilijk hoor dat Zweeds! Mijn bijdrage was nog niet echt substantieel, zeg maar. We waren in totaal met 10 mensen, allemaal verspreid in de kerk. Het was toch mooi om zo bij elkaar te zijn. Daarna nog naar het Kerkhuis voor koffie. Zo leuk, je leert weer heel andere mensen kennen! Toen ik thuiskwam las ik een berichtje op facebook, waarin ons gevraagd werd om 9 uur op ons balkon te applaudisseren voor de artsen en de verpleegkundigen. Mijn buurvrouw sprak ik nu ook eens. Die van het andere blok. Een symbolisch gebaar zei ze. Maar toch een gebaar. Het geeft wel een band, vind ik. En zeer verdiend. Alle medische diensten hebben het momenteel zwaar te verduren.

Niemand weet wat de komende tijd brengen zal. Het lijden van de mensheid is groot. Goed om daar bij stil te staan nu we allemaal vaker thuis en meer op onszelf aangewezen zijn. Een gelegenheid om God te zoeken in Zijn woord en in gebed!

Goede week!