Stil op straat

Zondagmiddag. Tijd om te schrijven. Het is stil in de buurt. Alleen vanaf de andere verdiepingen van mijn flat hoor ik wat gepraat. Boven mij woont een gezin met 3 tienerjongens en dié kunnen kabaal maken! Dat geeft wel wat leven in de brouwerij. Vanochtend ben ik weer de straat op gegaan. Met échte thee. Afgelopen vrijdag ben ik poolshoogte gaan nemen. Na een sms’je met nr. 4. Dat staat voor hulp geven aan iemand die in nood is. De andere nummers zijn o.a: 2 boodschappen doen en 6: wandelen. Ik ben nog niet gecontroleerd. Ik nam - om het mezelf niet al te moeilijk te maken- ijsthee mee en een verpakte croissant. Ik hoopte dat er nieuws zou zijn over wat er met ze gaat gebeuren. Maar helaas. Het plan was nl. dat het Rode Kruis vrijdagochtend op straat zou zijn om de situatie te inventariseren en hulp te verlenen. ‘Mijn’ mensen hadden niemand gezien. Wel komt er met enige regelmaat, om de 2 dagen of zo een organisatie langs die maaltijden uitdeelt. Mooi, daar ben ik blij om. De gemeente is nog steeds op zoek naar gebouwen om alle daklozen in te huisvesten. Wat dat moet worden weet ik ook niet, allemaal op een kluitje. Misschien is het wel beter dat ze buiten blijven, maar dan moet er wel zeep en handschoenen worden uitgedeeld. Misschien doe ik dat nog wel, als ik het krijgen kan. Vanochtend ging ik weer op stap. Een bakje hete thee doet mensen goed. Mercy ging mee om te helpen. Ze woont dichtbij, dus dat is erg praktisch. We willen allebei ‘iets’ doen. We kunnen niets, maar dit kan wel, onder de omstandigheden. Het is heel fijn om even contact met de mensen te hebben. Ik ken ze nu al een poosje en zij mij, dus ik vind het wel belangrijk om met ze mee te leven. Een aantal vroeg om een slaapzak. En laat ik die nou nog hebben. Ze zijn over van het bezoek van de groep uit Veen, in oktober en waren opgeslagen bij iemand thuis. Vandaag heeft hij ze bij mij bezorgd. Wie wat bewaart, heeft wat…… zo blij mee. Ik ben er meteen 3 weg gaan brengen na weer een sms’je gestuurd te hebben. Ik ben tenslotte een brave burger. Er zijn er al 4.4 miljoen verstuurd sinds het begin van de lock down las ik. Mochten we bij het LdH weer open gaan, dan moeten we wel een officieel papier hebben. Maar dat zal niet gauw gebeuren. Ik verwacht dat we de komende weken nog wel dicht moeten blijven. Een week in lock down voelt als een paar maanden…… 😊 In Griekenland zijn nu ruim 1000 zieken en 32 mensen overleden. Het lijkt erop dat de Griekse regering goede maatregelen heeft getroffen. Al weten we niet wat er nog komt. We geven het in de handen van Hem die de wereld draagt. Nog steeds en altijd!

Gelukkig hoef ik ondertussen niet stil te zitten. Ik ben gevraagd om online Engelse les te geven aan een groepje mensen uit een Afghaanse kerk. Daar ben ik afgelopen maandag mee begonnen. Op 3 dagen geef ik les van 4 – 6. Ik kan je zeggen dat het een heel nieuwe tak van sport is en een echte uitdaging. Ik heb uren nodig om me voor te bereiden. Ik gebruik materiaal van TEFL. Teaching English as a foreign language. Maar geweldig om te doen hoor! Na 2 uur tegen m’n scherm praten, waar ik die kleine schermpjes met de koppies van de studenten zie, heb ik geen stem meer over. Altijd mooi om iets nieuws te leren!

En morgen ben ik jarig. Het lijkt of het vorige week was, dat mijn schoonzussen voor de deur stonden toen ik 65 werd! Dat zal dit jaar niet gebeuren. Maar evengoed ben ik dankbaar voor een nieuw jaar!

Zo leven we naar Pasen toe. Nog nooit zo’n bijzondere Lijdenstijd/40 dagentijd meegemaakt. De vraag dringt zich op: hoe verhoudt het lijden van Christus zich in deze actualiteit tot het lijden van mensen? Is best wat over te zeggen…. En toch maar weer een van mijn favoriete liedteksten: ‘Leer mij o Heer Uw lijden recht betrachten… (is begrijpen en overwegen)’

Goede week!