Persoonlijke postbode

Vandaag is het - in de westerse kerken- Palmzondag. De Goede week is begonnen. Nog nooit zo’n vreemde Paastijd beleefd. Kerkdiensten worden alleen nog online gehouden. Als je op straat loopt hoor je de stem van de priester. De Orthodoxe kerk zendt uit op tv. Vanochtend ging ik weer op pad. Er is duidelijk meer politie op de been, terwijl het nog vroeg is. De maatregelen worden aangescherpt heeft de regering aangekondigd. Het komt er nu op aan. Dat betekent een verlengde lock down tot 27 april. Nog 3 weken. Na de twee weken die we nu achter de rug hebben. Dat voelt als 2 maanden. Er zijn al zo’n kleine 20.000 bekeuringen uitgedeeld. Ik heb nog geen controle gehad. Maar Mercy, die met mij de straat opgaat, vanochtend wel. Haar sms’je was verstuurd, ze had haar paspoort bij zich en ze ging eten uitdelen, dat bleek voldoende om haar door te laten. Het heeft wel resultaat. Griekenland heeft een getal van 1673 zieken en 68 overledenen. Dat is toch een prestatie voor dit land, die respect verdient.

We raken al een beetje gewend aan de situatie. Al zijn er ook hier nog steeds mensen die ‘samenscholen’. Ik vind het in de supermarkt bijv. nog te druk. De oplossing is zo vroeg mogelijk gaan. Net als naar de markt. De kramen staan 5 meter uit elkaar en zo ver mogelijk op de trottoirs. Die mensen moeten hun handel toch kwijt. De economische situatie is al dramatisch en wordt nog moeilijker, naarmate de afsluiting langer duurt. Dat is vermoedelijk in elk land zo. Ook de kleine buurtwinkeltjes, die er hier heel veel zijn, proberen toch nog open te blijven. Alleen als ze etenswaren verkopen mag dat. De bekende kiosken – periptero- zo kenmerkend in het Griekse straatbeeld zijn vrijwel dicht. Het is saai op straat. Ik doe mijn dagelijkse wandeling naar Filopappou nog steeds. Daarvoor rek ik de 1 km-grens met 200 meter op. Het is zo heerlijk om het voorjaar te zien! Verder ben ik thuis.

Ik vind het nog steeds moeilijk om niet in staat te zijn de mensen te helpen die zo klem zitten. Ik heb wel support, dus ik kan iets doen, maar ik mag mijn buurt niet uit. Veel over nagedacht en gebeden en jawel…. Er kwam een oplossing. Een goede vriend van me uit Iran, al 5 jaar hier, mag door de stad lopen. Hij heeft een permit, toestemming - omdat hij vrijwilliger van een NGO is. Een stichting die hulp verleent aan vluchtelingen. Hij had al aangeboden om me te helpen als het nodig was. Nu heeft hij zaterdagmiddag 3 tasjes met een aardigheidje en een envelopje weggebracht naar 3 personen, die echt in nood zitten. Ik heb nu een persoonlijke postbode. Zo mooi, dat het kon. Ik ben echt blij dat ik op deze manier iets concreets kan doen. Ik bel of stuur berichtjes, waarmee ik hen probeer te bemoedigen, maar nu kan ik het ook een beetje kracht bijzetten. Dankzij de steun uit NL en hier. Ernest, ‘mijn kind’, komt ook nog om de paar dagen hierheen. Dan heeft hij weer eten nodig. En 5 euro, want hij moet naar de kapper. Dat mag niet want de kapsalons zijn gesloten, maar die man wil natuurlijk ook wat verdienen en ontvangt zijn klanten aan huis. Vandaag of morgen pakken ze hem. Ernest bedoel ik, of die kapper misschien ook wel….. . Buitenlanders worden eerder aangehouden.

We gaan de week voor Pasen in. We denken aan allen die lijden. Aan hen die eenzaam sterven. Aan hen die, met gevaar voor eigen leven, hulp verlenen. We denken deze week vooral ook aan Hem die leed in onze plaats. Die ook bang en eenzaam was. Onze Heer en Heiland. Hij voor ons…. Zodat wij niet door de dood overwonnen hoeven worden. Zodat we niet in doodsangst hoeven te verkeren over het virus. Zodat we met dit goede nieuws elkaar mogen bemoedigen!

God geve ons een gezegende week!