Samen oefenen

Pasen 2020. Niemand die ik ken heeft ooit zo’n bijzondere Pasen meegemaakt. Afgelaste kerkdiensten, dat is sinds de oorlog (nu 75 jaar geleden) niet meer voorgekomen. Dat hoorde ik vanochtend in de kerk, die ik ‘bezocht’ via een you tube kanaal. Daarvoor had ik al een soort van dienst gevolgd van Deacon (soort voorganger) Christine van de Anglicaanse kerk, hier in Athene. In haar tuin. Dat was wel bijzonder. Het begon net licht te worden. Van haar kwam ook het idee om een Paastafel te maken. Nooit gedaan, maar voor alles is een eerste keer. De foto staat op fb. Het doet een beetje denken aan de herfsttafel die we op school maakten maar dan anders. Tijd om een beetje creatief te worden. 😊 Behalve dat is er zoveel moois online te volgen, dat ik het er gewoon druk mee heb. Ik heb het gevoel dat Pasen en de weken eraan voorafgaand veel meer indruk maken dan anders. Dat zal wel samenhangen met het feit dat we grotendeels thuiszitten. Ik denk dat het belangrijk is – en dat zeg ik ook tegen mezelf, om deze tijd te gebruiken om meer te luisteren naar Gods stem, te studeren in de Bijbel en in mijn geval podcasts te luisteren of een online cursus te volgen. Het is heel gemakkelijk om jezelf de hele dag te verliezen in social media. Als er al iets goeds in deze crisis zit, hoop ik dat we er dichter door bij God komen. En beter nadenken over ons leven. Ik zou willen dat we ons ook meer bewust worden van onze verantwoordelijkheid tegenover de ander, vooral de ander in nood. Het is natuurlijk wel waar, dat deze ziekte geen onderscheid maakt tussen rijk en arm, maar dat betekent niet dat iedereen er evenveel last van heeft. De armen, de minima, de mensen aan de onderkant van de maatschappij…. Zij worden het hardst getroffen. Ik zit nog best comfortabel in mijn flatje. Ik doe mijn wandeling, ik haal mijn boodschappen…. Maar als je baan verdwijnt, omdat niemand je nu meer nodig heeft, of je hebt dringend een baan nodig, dàt kun je dezer dagen wel vergeten. En de huur van je huis gaat door, als je nog een huis hebt tenminste. Of omdat je toch al in een minimum situatie zat en er geen enkele rek in je financiën zit…. Dan heb je het nu wel heel moeilijk, onevenredig moeilijk zelfs. Ik ken er verschillende hier en jullie vast ook wel daar. Ik probeer zoveel mogelijk in contact te blijven met deze mensen. Als het kan help ik ze. Ik voel me machteloos, maar ik probeer te doen wat ik altijd deed, de kleine dingen, de gaatjes vullen.

Ondertussen zijn er aardig wat organisaties, die nog doorgaan met het verlenen van hulp. Ze brengen voedsel rond, of koken en onder strikte voorschriften kunnen mensen het af komen halen. Hoeveel het er zijn en wie er precies waarheen gaat, weet ik niet. A.s. week woon ik weer een vergadering bij van de UNHCR, de paraplu van de hulporganisaties. Virtueel uiteraard, maar het is heel belangrijk om te weten wat iedereen doet en samen na te denken over mogelijkheden om elkaar te helpen. Dat gebeurt nog veel te weinig hier.

Ik hoop dat ik jullie niet verveel met deze verhalen. Maar het is de realiteit. Deze week kwam ik in contact met een jonge man uit Eritrea. Gevlucht voor een repressief leger, omdat hij christen is. Zijn vrouw is nog daar. Hij kwam binnen via een bericht op de Leger des Heils facebookpagina. Het enkele feit dat ik deze jongen belde op zijn roep om hulp, was al een teken van hoop voor hem. En wat kan ik nou helemaal doen. Nu hebben we vrijwel dagelijks contact. Ik ben een soort ankerpunt voor hem. Hij is niet totaal aan zichzelf overgelaten. Gisteravond laat een appje van een moeder van 3 kinderen. Ik ken haar al een poosje. Een psychologe uit Syrië. Erg leuke vrouw, meestal vol goede moed. Nu was ze redelijk wanhopig. Ze woont in één kamer met haar man en kroost. Na 4 of 5 weken geen school, kan ik me wel indenken dat de situatie op je zenuwen gaat werken. Nu had ze geen geld meer voor eten. Of ik kon helpen. Ja dat kan ik. Goddank! ‘Ik kom wel naar Omonia…. centrum van Athene. ‘Nee Ama, dat kan niet want wij mogen geen van beide onze wijk uit.’ O ja….. tijd dus om mijn ‘privé -postbode’ weer te bellen.

We zongen vanochtend het lied ‘Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen’……. Dat vraagt oefening! En hoop! Jezus leeft en Hij laat ons niet los.

Goede week!