Speciaal vuur

Pasen in Griekenland. Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Dat is waarmee de Grieken elkaar een goede Pasen toewensen. De Heer is opgestaan! Hij is werkelijk opgestaan! Dat gebeurt op zaterdagavond om 12 uur. Dan is er na een urenlange dienst in de kerk een moment waarop alle lichten uitgaan. Al snel komt er een priester (hier papa genoemd), met een ‘vuur’, een grote kaars die is aangestoken aan Heilig vuur, dat uit Jeruzalem komt. Hij loopt de kerk in en iedereen steekt zijn eigen mooi versierde kaars (die lambada heet) aan dit vuur aan. Dat is voor ons wat onnavolgbaar, maar voor de Grieken heel belangrijk. Dat merkte ik gisteravond. We kunnen nu niet naar de kerk en we waren opgeroepen, via social media om op ons balkon te gaan staan met onze lambada en elkaar deze Paasgroet toe te roepen. Dat gebeurde ook in mijn straat. Een vrouw die vaak in onze flat komt om een zieke buurman te verzorgen, kwam binnenlopen en vroeg: ‘wie heeft je kaars aangestoken?. Tja, ikzelf natuurlijk. ‘O, blaas ‘m even uit, dan steek ik hem met dit vuur aan’. Ze had een soort vuurpotje bij zich en Irini, mijn huisbazin zei; ‘dit is heel speciaal vuur hoor, dat komt uit Jeruzalem’. Met gepast respect heb ik meegedaan. Als doorgewinterde protestant, ben ik niet zo heel erg onder de indruk, maar het zijn wel tradities, die een opening kunnen geven om over het wonder van Pasen te spreken. Onze eigen kerk had ook elke avond en dienst in de goede week. Soms via een livestream, soms via Zoom. Ik heb weer heel wat Griekse preken gehoord, soms versta ik ze goed, soms raak ik het spoor al na 10 minuten bijster……Het heeft ook te maken met het taalgebruik van de spreker natuurlijk.

Vanochtend op onze straatronde hebben we iedereen als extraatje een rood ei gegeven. Die kleur symboliseert het bloed van Christus. De Grieken hebben met Pasen een traditie van ‘eitje tikken’…. Er waren weer meer mensen op straat dan de vorige keer. Het hotel dat als opvang dient is waarschijnlijk vol. Maar er vallen ook veel mensen tussen wal en schip, heb ik het idee. Gelukkig worden er wel in Athene op grote schaal maaltijden gekookt en uitgedeeld. Dat is in Piraeus veel minder. Daar kom ik zelf niet omdat het te ver weg is. Mijn kerkvriendinnen die er wonen, houden me op de hoogte. De verhalen zijn schrijnend. Mensen die we kennen van ons centrum en het eetproject klampen hen op straat aan, ‘wanneer gaan jullie weer open?’ Ze hebben geen plek meer om te douchen, ze kunnen niet aan genoeg eten komen, wie bekommert zich nog om hen…. Dat is iets wat ons bezighoudt. Wat doen we als kerk? We hebben al te lang geaarzeld. Betekent de lock down nu echt dat je anderen niet meer mag/kan helpen? Hoe kunnen we zo werken dat het binnen de kaders blijft? Vrijdag na een lang gesprek met Vicky, onze masterchef besloten om vanuit haar huis iets te gaan doen. Ze heeft gisteren al 25 maaltijden gekookt en uitgedeeld bij de haven. Ze is niet aangehouden. Ik heb toegezegd dat ik voor de fondsen zal zorgen. Dus mocht iemand nog iets over hebben in deze barre tijden? We zijn er blij mee!

Ik geniet ondertussen ook van het voorjaar. Ik doe mijn dagelijkse wandeling en ik voel me bevoorrecht met mijn ‘voortuin’. Vanmiddag was het heel rustig. Alle Grieken zaten aan het Paasdiner. Mét familie, denk ik, ik hoorde zoveel stemmen overal. Iedereen zat op zijn balkon met de gasten…. Geen idee of ze genoeg afstand gehouden hebben. Voor mij fijn, want ik kwam maar heel weinig mensen tegen. Wat de nabije toekomst ons gaat brengen weten we niet. De Opgestane Christus regeert! Hem volgen en ons leven in Zijn handen leggen is het beste wat we doen kunnen!

Goede Week!