Niet zo uitbundig

Afgelopen week vierden de Westerse kerken Hemelvaartsdag. Op de Oosterse kalender wordt dit een week later gevierd, zij het niet zo uitbundig. Geen vrije dag en in de Evangelische kerken ook geen extra dienst. Ik heb ‘meegedaan’ met de kerk in Werkendam. Iedereen kijkt en luistert nu gewoon vanuit het eigen huis en ik hier dus ook. Anders waren er in NL altijd leuke activiteiten met de kerk. Puzzeltocht, fietstocht, excursie….. Nu is het allemaal wat kaler, maar evengoed is het van groot belang niet te vergeten dat Christus, onze opgestane Heer, terugkeerde naar Zijn Vader nadat Hij Zijn dienst op aarde vervuld had. En de opdracht is nog steeds: ‘Gaat heen en maak alle volken tot mijn discipelen’…… Het Koninkrijk komt, al is het nu nog verborgen. En wij kijken uit naar Zijn tweede komst. Meer dan ooit is er de noodzaak van het gebed om de Geest. Die is al uitgestort, maar wij kunnen in deze barre tijden wel wat extra Geestkracht gebruiken. Nu we als gemeente van God niet meer fysiek samen kunnen komen, worden we meer op onszelf teruggeworpen. Onze eigen relatie met God. Hoe staat het daarmee. Terug naar de bron. In die zin is wat afstand misschien nog niet zo verkeerd.

Hoe gaat het hier. Wij staan nog steeds in de wachtstand. Nog geen toestemming om de deuren weer te openen. Dat gaat, gek genoeg, ook weer wennen. Ik heb het druk met mijn eigen klantjes, hier en daar in de stad en op straat. En natuurlijk met mijn Engelse lessen. Het aantal studenten is niet zo groot, dus ik kan best veel individuele aandacht geven aan iedereen. Ook probeer ik zoveel mogelijk de verschillende niveaus aan te houden. Mijn damesgroepje is heel actief. Ze sturen me vrijwel meteen na de les hun huiswerk op en we zijn ook begonnen met lezen. Ik stuur ze een verhaal, inclusief een gesproken versie en een vragenblad. Zodra ze denken dat ze het goed genoeg kunnen lezen, bellen ze me op en lezen het me voor. Ik geef dan aan of het voldoende is, als dat zo is, komt er weer een nieuw verhaal, anders moeten ze nog even door oefenen. Kortom individueel onderwijs zeg maar. Erg leuk om te doen.

Verder hebben sommige van onze collega-vrijwilligers het best moeilijk. Eén familie, vader, moeder, 3 kinderen onder de 5 en een oma, moet op 31 mei hun huis uit. En er is geen uitzicht op iets anders. Daar word je erg zenuwachtig van. Als deze jongen, één van onze vertalers, zijn papieren op orde kan krijgen, ligt er een contract klaar, van het LdH. Dat is geen wereldinkomen, maar hij kan in ieder geval de meeste dingen betalen. Maar wachten op papieren kost op dit moment nog veel meer tijd dan eerst. Op dit moment is hij echt afhankelijk van onze persoonlijke hulp. Hij moet zien te overleven, zeg maar. Dank aan de mensen in NL die meehelpen.

Een andere vertaler is Ahmed. Hij is een jonge gast met een gezin met 3 kleine meisjes. Heeft zijn studie in Syrië af moeten breken om te vluchten voor IS. Hij wilde net als zijn vader apotheker worden. Nu moet hij hier wat zien te verdienen. Hij werkte in de bouw voor een Syrische werkgever. Die behandelde hem zo slecht, dat hij het niet meer kon verdragen. Nu wil hij zich op fotograferen en vloggen gaan toeleggen. Ik kon via iemand van de NL vereniging een camera voor hem op de kop tikken. Dat gaat hij nu proberen. Zal vast beter gaan dan met zijn telefoon. Vrijdag had ik hem, en zijn familie uitgenodigd om het fototoestelletje te komen ophalen en ijs te eten. Dat wil zeggen, zijn dochtertjes aten ijs en ik ook, maar hij en zijn vrouw niet. Het was de laatste dag ongeveer van de ramadan. Die eindigt vandaag. Was eigenlijk gisteren al, maar toen was er geen maan te zien, dus dan wordt het een dag opgeschoven.

En verder heb ik besloten om nog wat langer in Athene te blijven. Hoe het zich zal ontwikkelen, weet niemand, maar als er straks weer gewerkt gaat worden, wil ik graag meehelpen om de zaak weer op de rails te krijgen. Dat wordt nog een hele klus en daar wil ik mijn steentje aan bijdragen.

Wens jullie allen een goede week op weg naar Pinksteren!