Extra bijzonder

En opnieuw is het Pinksteren! Nu in de Oosterse kerken en wij als kleine protestantse minderheid volgen deze kalender. Wat deze dag extra bijzonder maakt is dat we weer terug zijn in de kerk. De maatregelen worden overal soepeler. We mogen zelfs 40 mensen binnen hebben, dat is het totaal aantal leden van onze kerk, die komen niet allemaal meer. Zeker driekwart is boven de 75. We waren uiteindelijk toch nog met zo’n 20 mensen. De kerk was keurig ingericht met pijlen waar de zitplaatsen waren en afzetlintjes met kleine bloemboeketjes. Zag er heel leuk uit. Allemaal ons masker op en niet zingen. De pianist speelde en een beetje mee neuriën mocht wel. Mooie momenten van reflectie eigenlijk. We vierden ook het Heilig Avondmaal. Allemaal volgens de geldende regels. Goed om weer in de kerk te zijn! Na de dienst zoals gebruikelijk weer koffie gedronken met mijn kerkvriendinnen. Was gezellig om ze weer van nabij te zien. In het parkje voor de kerk ontmoeten we een aantal van onze ‘klantjes’. Wanneer kunnen we weer douchen is hun vraag. Dat is echt een probleem. In Piraeus heb je nog één andere plek waar gedoucht kan worden, maar die is ook nog dicht. Eten is er overal wel te vinden. Maar een douche en schoon ondergoed……. Helaas weten we niet wanneer we weer open mogen. En áls het zover komt, moeten we het gebouw eerst nog corona proof maken. Én genoeg vrijwilligers hebben om aan alle regels van goede hygiëne te kunnen voldoen. Dat wordt nog wat!

Er is nog meer goed nieuws. Het Leger des Heils mag het centrum voor vluchtelingen in Omonia weer openen. Wat is hier lang naar uitgekeken! De groepsapp van de vrijwilligers van het centrum barstte bijna uit elkaar van het enthousiasme waarmee op dit nieuws gereageerd werd. Iedereen wil zo graag weer aan het werk. Je merkt in deze tijd dat er echt een community is ontstaan. Iedereen heeft de anderen gemist. Ook hier geldt dat er eerst heel wat geregeld moet worden om onze bezoekersstroom in goede banen te leiden. Daar gaan we deze week aan werken. Vanaf volgende week kunnen we onze ‘klantjes’ weer ontvangen. Voorlopig richten we ons op de basisbehoeften: pampers en toiletartikelen en voedselpakketten voor de allerarmsten. De verschillende lessen staan nog even op een laag pitje. Al heb ik wel plannen om ook in het centrum Engels te geven, zoals ik dat nu doe met de Afghaanse groep. We hebben ook gedachten over het opzetten van een voedselbank. We krijgen al broodoverschotten van een bakkerij. Misschien kan dat ook met andere dingen vanuit een supermarkt.

Deze week heb ik met de twee tienermeiden die ik les geef gesproken over de situatie met de vermoorde zwarte man in Amerika. Dat is belangrijk, want ook zij krijgen te maken met afwijzing omdat ze ‘vreemdeling’ zijn. We hebben een les gedaan over Rosa Parks, die 65 (!!) jaar geleden het startsein gaf voor de Burgerrechten beweging in Amerika, door ‘nee’ te zeggen toen ze moest opstaan in de bus voor een blanke man. We hebben ook al een les over Anne Frank achter de rug. Nu heb ik het boek voor ze te pakken gekregen. Kunnen ze dat in het Engels lezen. Wel boeiend hoor om met kinderen van een heel andere cultuur over deze dingen te spreken. Ik vind lesgeven toch echt heel leuk, heb ik weer ontdekt!

En verder…. heb ik gefietst. Het was zoiets als wereldfietsdag en bij Monique van Hulst van www.meetinathens.gr kon je gratis een fiets krijgen voor 3 uurtjes. Dat vond ik toch wel een aantrekkelijk idee, al ben ik ook wel een beetje zenuwachtig in het verkeer. Gelukkig was het niet te druk en we gingen wat buiten de stad over het enige fietspad dat Athene rijk is. Ik zeg ‘we’, want Solo ging mee. Hij is een Afrikaanse vluchteling. We knepen ‘m wel een beetje, want hij heeft geen papieren. Wat als we aangehouden zouden worden…. Gelukkig niets gebeurd. Amper politie gezien. We fietsten naar Stavros Niarchos, een cultureel Centrum dat nog wel dicht is, maar het café is wel open. Daar koffiegedronken en toen weer langs hetzelfde fietspad terug. We hebben er allebei van genoten.

Goede week!