Waar blijft de tijd?

En alweer is het zondag! Tijd om mij aan mijn blog te wijden. Ik realiseerde me vandaag (!) dat het gisteren 13 juni was. Geen nieuws natuurlijk, ware het niet dat ik even terugkeek in mijn leven. Naar 13 juni 1970. Toen deed ik MULO-examen! Niet te geloven- 50 jaar voorbijgevlogen. Degenen die niet (meer) weten wat de MULO was, verwijs ik voor het gemak door naar Wikipedia. 😊 Hoe dan ook…. waar blijft de tijd. Ik was 16 toen. Nu ben ik bijna aan mijn pensioen toe. Mijn moeder zei altijd over háár (lange) leven: ‘het is net een droom’. Dat kan ik nu wel beter invoelen dan toen. Je zou er nostalgisch van worden. Dat doe ik toch maar niet, want in het heden zijn zoveel dingen die me bezighouden, dat ik eigenlijk niet zoveel tijd kan besteden aan bespiegelingen over het verleden. Terug naar vandaag dus.

Vanochtend weer met Solo de ontbijtronde gedaan. Hij heeft zich bij mij ‘aangemeld’ als vrijwilliger haha. Hij vindt het vanaf nu zijn taak om mij te helpen. Dat is fijn en ik waardeer het. Hij is een leuke gast die zelfs al een studie aan een Bijbelschool hier in Athene is begonnen. Online voorlopig nog. Hij wil niet in Griekenland blijven, maar hij probeert er wel wat van te maken. Dat vind ik dus goed van hem. Ik zie zoveel mensen die de moed hebben opgegeven. Ze gaan zich in de slachtofferrol begeven en dat helpt echt helemaal niet. Hoezeer het ook te begrijpen is. Ik weet dan soms ook niet wat ik nog tegen ze zeggen moet. Dus ik ben blij met Solo.

Ik ben ook blij met Ernestos. Hij is altijd vrolijk, altijd complimenteus en erg toegewijd aan zijn NL moeder, dat ben ik. Ik houd hem gaande met tasjes fruit en groente, want ik vind dat hij gezond moet eten 😊 en nog zo wat dingen. Ik doe zijn wasje en hoor hem aan. Nu zit hij heel erg in de knijperd. Hij heeft nog steeds geen baan, hoe zou hij ook in deze barre tijden en de tijd dringt. Hij moet zijn huishuur betalen en die heeft hij niet. Gisteren was hij hier en dinsdag moet hij betalen. Goede raad was duur. Hij heeft nog iemand die naar hem omkijkt, maar die zag deze keer ook geen kans om te helpen. Dus deed ik wat ik echt hoogstzelden, alléén in uiterste noodzaak doe, omdat ik er niet van houd mensen onder druk te zetten. Deze ene keer dan toch maar wél. Ik stuurde appjes naar een paar mensen van wie ik hoopte dat ze zouden willen helpen. Met Ernest heb ik gebeden, hij gelooft heel erg dat God voorziet. Ik ook en in dit geval gebeurde dat! Ik kreeg het bedrag voor een maand huur. Mijn welgemeende dank mensen! Nu ga ik hem zo bellen. Dat had ik nog niet gedaan, want hij mag wel een beetje sudderen. Ik ben toch zeker Sinterklaas niet, ik heb geen geldboom in m’n tuin…. Kennen jullie dat liedje van Erwin Rutten nog? De balans zie je? Maak ik mensen gemakzuchtig als ik ze zo help? Of brengt het hen er toe alles op alles te zetten om herhaling te voorkomen.

In het centrum van het LdH waren we donderdag weer met ons team van 7 mannen en 6 vrouwen bij elkaar. We wisselden verhalen uit over onze ervaringen tijdens de lock down, bespraken allerlei maatregelen die genomen moeten worden en we aten aardbeientaart (van mijn hand) en souvlaki (niet van mij). Het was goed om elkaar weer te zien en de band te ervaren die er in dit team ontstaan is het afgelopen half jaar. Het is een hechte club geworden. Morgen gaan we beginnen aan een ingewikkelde periode. De nood is groot.

En verder…. hoorde ik vanavond de kerkdienst uit Werkendam. Over Filippenzen 4, waarin Paulus de gemeente in Filippi bedankt voor de aan hem gestuurde hulp. Het thema was ‘bidden, geven, meeleven’. Dat was voor mij een heel inspirerende preek. Paulus geeft er ook een belofte bij in vers 19: ‘Maar mijn God zal u, overeenkomstig Zijn rijkdom, voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid, door Christus Jezus’.

Goede week!