Aandacht voor de schenker

Daar ben ik weer! Zondagavond, schrijftijd. De dag begon al vroeg met theezetten. Ik neem 5 potten mee in mijn karotsi, zo heet het boodschappenkarretje dat hier zo populair is. Dan nog mijn croissantjes en… bekers voor de thee. Maar dat kan weleens misgaan. Ik kwam aan bij mijn eerste klantje en ontdekte dat ik de bekers vergeten was. Dom, dom! Op zondagmorgen om 8 uur kun je ook gen bekers kopen, Wie z’n hoofd niet gebruikt, moet z’n benen gebruiken… dus terug naar huis: metro, lopen, bekers pakken, teruglopen, weer metro….Ondertussen wachtte Solo, mijn Eritrese ‘assistent’ met de spullen bij Mac Donalds op het terras. Als je zo laat bent, gaan mensen al aan de wandel. Ze zoeken een wc, ze hebben een plek waar ze bedelen, dus je vindt ze niet altijd meer. En degenen die er nog wel waren en die wakker waren, riepen allemaal: ‘wat ben je laaaat….. ‘! Nou toch een prettig idee dat ze ernaar uitkijken dat we komen.

Solo is terug van weggeweest. Hij heeft zijn geluk beproefd in Patra, maar er is geen werk, nergens! Dat wisten we natuurlijk al, maar hij wilde het toch proberen. Nu is hij weer terug. Morgen gaan we naar de opticien, hij heeft last van zijn ogen. Er gaat ook nog een vluchteling uit Iran mee, die is zijn bril op zijn reis naar Griekenland kwijtgeraakt. Ik ga proberen of ik een pakket-deal kan sluiten. 😊 Er zijn zo weinig dingen die je kunt doen voor mensen, maar dit is er een van.

Zo was ik ook weer bij Azeb, een alleenstaande vrouw met een zoontje van 8. Elke maand ga ik bij haar langs. Dan drinken we thee samen en vertelt zij haar verhaal. Elke keer als ik er kom zegt ze weer hoeveel dit voor haar betekent. Bezoek krijgt ze nooit. Iemand die naar je omkijkt, die aandacht voor je heeft, met wie je kunt lachen en ook soms huilen, hoe belangrijk is dat toch. Ik luister net naar de preek van Ds. Cees Baggerman over Jozef in de gevangenis, die aandacht heeft voor de schenker en de bakker. Dat persoonlijke kost niet eens zoveel moeite, alleen maar een beetje van je tijd. Azeb zit aan alle kanten klem, ze heeft problemen met haar identiteitskaart, die wordt maar niet verlengd in deze tijden van achterstand. Ze wacht al vanaf februari. Dus heeft ze ook geen OV-kaart en is ze elke keer als ze in de bus stapt bang dat ze gecontroleerd zal worden. De ondersteuning die ze van de gemeente kreeg voor haar zoontje; ook weggevallen. Ze heeft geen baan, al is ze er altijd naar op zoek, maar ze is beperkt in haar tijd want ze wil haar zoontje kunnen opvangen als hij uit school komt. Ze doet af en toe ergens een strijk, of een schoonmaakklus. Ze krijgt elke maand 50 euro. Een jaar lang kwam dat van iemand uit NL, die hier woont. Dat redt haar net iedere maand. Nu krijgt ze het van mij, maar eigenlijk zoek ik een nieuwe sponsor. Mocht iemand zich geroepen voelen……

Vrijdag had ze de grootste lol om mijn verhaal. Deze keer moest ík eens wachten, En wel bij de NL ambassade, waar ik een handtekening en een stempel moest ophalen voor een attestatie de vita, een bewijs van in leven zijn. Heb je nodig als je je pensioen wilt ontvangen. Ze willen wel zeker weten dat je nog echt bestaat! 😊 Vanwege de lock down is dat allemaal behoorlijk vertraagd en op de ambassade was het dus wachten geblazen. Niet binnen, maar buiten op een bankje bij de bushalte. Allemaal vanwege de coronamaatregelen. Het duurde en duurde en het was heet en het bankje was heel hard en ik kreeg een zere rug, maar ik wilde niet opgeven……. En ik ben ook al niet zo geduldig. Uiteindelijk na 2 en een half uur, mocht ik naar binnen. Wat een ervaring. Toen ik dit aan Azeb vertelde vond ze dat buitengewoon grappig. Ik realiseerde me hoe verwend ik eigenlijk ben. Dit is iets waar duizenden mensen voortdurend mee geconfronteerd worden. Ik kreeg nog excuses aangeboden, dat gebeurt bij Azeb echt niet en ook niet bij al die andere vluchtelingen die in lange rijen staan om ‘iets’ wat dan ook te krijgen. Papieren, voedsel, een fles shampoo, luiers…..

Ik wens iedereen een goede week en …. tel je zegeningen!