Nooit saai.

Never a dull moment. Dat zeg ik vaak tegen mezelf als er weer eens onverwachte dingen gebeuren of je ontmoet mensen waarmee je ineens heel veel contact hebt, om diverse redenen. Zo ook deze week weer.

Om te beginnen was het eye-fashion-week! Een aantal Engelse zinnen deze keer, dat scheelt weer voor de vertaler. Ik kwam in contact met 3 mensen die een bril nodig hadden. Inmiddels hebben ze ‘m allemaal. Eén van hen was door de politie opgepakt en álles was hem afgenomen, ook zijn bril. Wat was ik kwaad zeg, toen ik dat verhaal hoorde! Als het hier in Athene gebeurd was, zou ik alle politiebureaus in de stad zijn afgegaan om ‘m terug te vinden! Hij heeft echt een probleem met zijn ogen en heeft dus maandenlang zonder gelopen. Settar, één van mijn collega-vrijwilligers, die ook bij mij ‘op Engels’ zit, kreeg veel moeite met lezen, dat merkte ik tijdens de les 😊. En last but not least ‘mijn’ Eritrese vluchteling, had ook een probleem met zien. Dus met alle drie naar de opticien. De ene bril was heel wat duurder dan de andere, maar gelukkig kon ik wat kosten delen met Crossroads, de organisatie waar ik naast het LdH en Piraeus ook bij betrokken ben. Ik ben blij dat ik dit kan doen het helpt de mensen echt. Ik weet zelf wat een goeie bril kan doen, vooral nadat ik hier in Athene de verkeerde voorgeschreven kreeg, een paar jaar terug!

Over Solo gesproken… Je weet wel, die met me meegaat op zondagochtend; hij vertelde me vanmorgen dat zijn vrouw nu heel snel de baby gaat krijgen. Ik geef hem geld voor een telefoonkaart, want het is al erg genoeg dat hij hier zit en zij daar en dat hun eerste kindje geboren wordt zonder dat hij erbij kan zijn. En ze hebben ook al geen internet. Gelukkig is zijn vrouw in goede handen bij haar ouders. Even nadat ik thuiskwam, appte hij dat er een jongen geboren is. Heel vlot gegaan en alles is goed. Hij is zo blij! En ik met hem! Hij is een opgewekte gast, gelukkig, want hier zou je toch echt heel verdrietig van worden. Hij voelt zich ook dubbel, zegt hij, aan de ene kant heel blij met zijn zoon, aan de andere kant… wanneer zullen ze elkaar zien? Hij komt uit een land dat het Noord-Korea van Afrika genoemd wordt. Een gesloten dictatuur, met nauwelijks vooruitzichten voor met name jonge mensen. Voor christenen is het er gevaarlijk. Zie voor actueel nieuws www.opendoors.nl. Ik vraag jullie gebed voor dit jonge gezin.

En dan hebben we nog Muirat. Hij komt uit Turkije, waar hij iets in een krant heeft gezet, hij is typograaf, wat de regering onwelgevallig was. Hij heeft een jaar in de gevangenis gezeten en is daarna het land uit gevlucht. Ik vond hem op straat, misschien heb ik al over hem geschreven. Hij had niks meer behalve een jackje. Alles was gestolen. De kleren die hij droeg had hij al een maand aan. Deze week veel tijd met hem doorgebracht om hem ergens onderdak te krijgen. Hij is 2 keer aangevallen door zijn eigen landgenoten. Hij vermoedt dat ze hem terug willen brengen naar Turkije. Hij is naar het politiebureau gegaan, maar die zeiden alleen maar: go, go… Dat helpt ook niet erg. Zijn leven is hier niet echt veilig, maar hij is heel wantrouwig. Logisch lijkt mij na wat hij heeft meegemaakt. Op dit moment ben ik hem weer kwijt, hopelijk duikt hij nog op.

Zoals ik al zei… nooit saai hier. Het Leger des Heils kampt nog steeds met de vertraging in het afleveren van goederen. Dus we zijn nog steeds niet open! Moet nu toch gauw gaan , anders gaan we alweer dicht. De maand augustus om precies te zijn. En ik hoop naar NL te komen van 4 augustus tot 2 september. Ik heb het maar gewaagd om een ticket te kopen.

En dank jullie wel, degenen die gereageerd hebben op mijn oproep om Azeb te helpen. Ze is er zo mee gediend! Moge God jullie zegenen voor deze kleine weldaad aan een mens bewezen!

Goede week!