Voortdurend afgeleid

Zondagmiddag! Ik schrijf alvast een stukje van mijn blog. Straks ga ik naar Piraeus want we willen om 6 uur flesjes water en iets te eten uitdelen aan de daklozen, die zich vaak dichtbij de kerk ophouden. Ze willen altijd weten of we weer opengaan. Dat gaan we niet, maar dat is zo vervelend om te zeggen. We willen in elk geval iets doen.

Deze week was het centrum van het LdH weer open. Dat was me wat! Drommen mensen voor de deur. Allemaal wanhopig doende om binnen te komen. Een rij vormen…. Afstand houden….. Dat was er niet bij. Wij zijn binnen helemaal klaar om aan het werk te gaan, maar buiten is een probleem. We hadden beveiligers, maar die waren niet echt praktisch bezig. Wij moesten zelf proberen rijen te vormen en mensen te bewegen om afstand te houden. We kunnen niet iedereen helpen, dus dat is al een heel moeilijke zaak. Daarom dringen ze ook zo, ze zijn bang dat ze niet aan de beurt komen. We hebben een groep die al in ons bestand staat en die dus wel meteen naar binnen mogen. Vervolgens zijn mensen weer boos, omdat ze denken dat we Arabisch sprekenden voortrekken. Of juist Farsi sprekers. En iedereen denkt dat hij/zij toch echt het ergste verhaal heeft van allemaal, dus dat ze beslist geholpen moeten worden. Kun je me helpen om mijn zieke dochter naar een ander land te krijgen, want de dokter hier kan niets voor haar doen. Nee, dat kunnen wij niet. De tijd dat mensen met zieke gezinsleden voorrang kregen in de procedure is allang voorbij. Onze vertaler Arabisch Mohammed had een zware week. Hij werd voortdurend afgeleid, belaagd bijna…. Op een of andere manier hadden ze zijn telefoonnummer te pakken gekregen en ze bleven maar bellen en roepen. ’Mohammed, luister, echt, ik heb hulp nodig, je kent me toch wel?’ Terwijl Mohammed zich moest concentreren op het vertalen voor degenen die bij ons - de case workers aan het bureau zaten. Met een plexiglasplaat op het bureau, een plastic kap op en een mondkapje, was de verstaanbaarheid van weerskanten heel klein. Ik voelde me net een robot. Terwijl het juist zo belangrijk is om de verhalen van de mensen duidelijk te krijgen. Er waren heel ernstige situaties. Mensen die met een pasgeboren baby op straat zitten. Een alleenstaande dakloze moeder met een baby, gezinnen met veel baby’s en kleine kinderen. Allemaal ‘schreeuwend’ om aandacht. Na drie dagen hadden we een beetje een modus gevonden. We lieten de grote deur dicht en gingen vanaf de achterkant van de rij eerst de social distancing regelen. We vertelden de mensen dat als ze niet in de rij zouden staan en geen afstand zouden houden de politie het centrum zou sluiten. Dat is ook zo, want we hebben al zeker 4 keer controle gehad met deze waarschuwing. Binnen kijken ze niet zo precies, al is daar alles vlekkeloos in orde. Maar een grote groep mensen bij elkaar buiten…. Dat levert problemen op. Kortom het was een hele strijd. Er zijn ook veel baby’s geboren in de afgelopen tijd. Gelukkig komt het Nederlandse transport met de kleertjes en de babymelk a.s. dinsdag aan. Als alles goed gaat, natuurlijk. In Veen is een hele pallet vol verzameld. De verhalen van mensen worden steeds schrijnender. Het was na 4 maanden best heftig om er weer zo mee geconfronteerd te worden!

We – Geertje, Raïsa en ik, gingen vanavond in de haven van Piraeus 50 flesjes water en croissantjes uitdelen. In een mum van tijd waren ze weg. Hele Roma gezinnen en veel van ‘onze’ mensen, die opnieuw allemaal willen weten wanneer ze weer kunnen komen. Er werd ook weer om eten gevraagd. Je weet gewoon niet waar je goed aan doet… We hebben nu besloten dat we toch zondagochtend na de kerk iets klaarmaken en gaan uitdelen. De ene keer eten, de andere keer ondergoed en sokken enz. Zeker straks in augustus gaat al de hulpverlening weer op een laag pitje. Waarschijnlijk is het dan een goed idee om te proberen wat gaten te vullen.

Verder vertrokken Klaas en Truus deze week weer. Twee mensen van het LdH in NL die hier een soort evaluatie van het werk komen maken om aan lange termijnplanning te kunnen doen. Voor mij heel gezellig, leeftijdgenoten met wie ik het goed kan vinden. En ook leuk om mijn ervaring in het werk hier te kunnen delen met mensen die mijn taal spreken!

Goede week!