Soli Deo Gloria

Het is weer zondagavond. Na een drukke week tijd om te schrijven. Ben net terug uit Piraeus waar we na kerktijd ongeveer 100 maaltijden (macaroni met gehaktsaus) klaargemaakt hebben en vervolgens uitgedeeld in en rondom de haven. We zagen veel bekenden. We wilden toch weer eens iets doen voor onze mensen en omdat er op zondag niet zoveel te ‘halen’ valt én het ook vakantietijd is, waren de mensen blij met het eten en het flesje water. Het is behoorlijk heet hier en water is erg gewild. Er waren ook verschillende Romafamilies, die er altijd als de kippen bij zijn om iets in ontvangst te nemen. We laveerden tussen de rijen auto’s en toeristen door, die op weg waren van en naar één van de Griekse eilanden. Het toerisme komt kennelijk toch weer een beetje op gang. Dat is maar te hopen ook, want wat moet Griekenland zonder toeristen. Omdat de daklozen meestal op dezelfde rijen bankje zitten (of liggen) als de wachtende toeristen hebben we wel wat bekijks bij onze uitdeelactie. We waren gelukkig met de auto. Dan hoef je niet al die kilometers door de haven te voet te maken. Ik herinner me dat nog goed van bijna 5 jaar geleden, toen hier duizenden en duizenden vluchtelingen aankwamen en bivakkeerden in tentjes. Nog steeds komen er vluchtelingen aan, maar niet meer in die grote aantallen. De pandemie heeft de nummers drastisch naar beneden gebracht. Wel wordt hun situatie nijpender, dat merken we dan weer heel goed in het centrum van het LdH. Daar komen zoveel vluchtelingen om te proberen zich in te schijven, dat we een nummersysteem hebben opgezet. Elke dag geven we een aantal nummers uit voor de volgende dag. De anderen moeten vertrekken helaas. Afgelopen maandag heeft de politie er voor wij er waren zeker 200 weggestuurd. Gelukkig ziet de politie in dat we met man en macht werken aan een veilige situatie, dus ze laten ons nog doorgaan. Nog een week.. en dan gaan we weer dicht voor een maand. Helaas, dat is verplicht. Afgelopen week kwam er een transport aan uit Veen met babykleertjes en poedermelk. Komende week gaan we dat uitdelen. We hebben al een hele lijst met gegadigden. Dat moet best strak georganiseerd worden, want de vraag is nog steeds groter dan het aanbod.

Hoe gaat het met ‘mijn’ jongens, zal ik maar even zeggen voor het gemak. Muirat uit Turkije, die van het bankje, was weer zoek. Gelukkig zag ik dat hij een account had geopend op Viber. Ik stuurde hem een bericht en ja hoor, daar was hij weer. Hij zit momenteel in Lavrio, een kamp ongeveer 60 km buiten Athene. Gelukkig maar. Hij is daar hoop ik, veilig. Hij had het gevoel dat ze hem achtervolgden. Of het werkelijkheid was, weet ik niet, misschien bestond het alleen in zijn hoofd, maar hij was er wel heel erg mee bezig. Hij heeft ook veel erge dingen meegemaakt. Hoe dan ook, hij heeft een plek.

Solomon, uit Eritrea is vader geworden van een zoontje, hun eerste kind. Pas na meer dan een week kreeg hij via een relatie die toegang heeft tot internet, een foto toegestuurd. Hij is er zo trots op. Wanneer zullen ze elkaar zien, vraag ik me dan af. ‘Gewone’ mensen hebben geen internet, hij kan alleen bellen.

Moustafa heeft een baan gevonden. Hij was er wanhopig naar op zoek. Na 5 jaar in Griekenland! Hij is de jongen die boodschapjes voor me deed tijdens de lock down. Hij werkt nu bij een pompstation. Als hij genoeg verdiend heeft, gaan we uit eten. Op zijn kosten haha.

En dan Ernest. Gisteravond was ik met hem en Solomon in Stavros Niarchos, het culturele centrum, waar ik vaak met mensen heenga, omdat het zo’n relaxte omgeving is. Ernest was vreselijk gestrest, hij had vanochtend een job interview. Hij kon over niets anders praten. Gelukkig konden we een goed gesprek met elkaar voeren, beide jongens zijn christen en hij kalmeerde weer wat. We hebben ook gebeden of God hem deze baan wilde geven, omdat hij echt in de problemen zit. Vanmiddag belde hij, hij is aangenomen. In een restaurantkeuken. Soli Deo Gloria. God alleen de eer. We waren zo blij en opgelucht.

Goede week!