Vakantie in eigen land

Daar gaan we weer! Een dag vol zon en reizen achter de rug. Vanochtend om 7 uur lag ik in zee. Ik bracht een paar dagen door in Agria. Een dorpje in midden Griekenland, waar ik mijn goede vrienden Spiros en Marja met hun kinderen bezocht. Ze zijn hier op vakantie vanuit Finland waar ze inmiddels al een jaar wonen. Het was even op gang komen. Maar al snel was het weer als vanouds. De kinderen en ik zijn erg op elkaar gesteld, vooral Miltos, de jongste, die ik als mijn speciale vriendje beschouw. Het was zo gezellig om weer met hen op te trekken. We wandelden, aten ijsjes en genoten van elkaars gezelschap. De kinderen verstaan nog wel Grieks, maar het spreken doen ze niet zo makkelijk meer. Toch is Grieks de taal waarin ik met hen praat, aangezien ik geen Fins versta. Ik had deze keer een appartementje gehuurd, dat naast de zee ligt. Heerlijk, zo uit mijn bed kon ik het water instappen. Daarna een ontbijtje met koffie en op naar de familie Vampoulas. Om 11 uur zat ik in de kerk in Volos, met al even strenge veiligheidsmaatregelen als in mijn kerk in Piraeus. De preek ging over de vraag die de discipelen Jezus stelden in Mattheus 17. ‘Waarom konden wij de boze geest niet uitwerpen bij de maanzieke jongen?’ Omdat je niet gelooft was het antwoord van Jezus. Als je een geloof had als een mosterdzaad, zou je een berg kunnen verplaatsen. Dat kunnen we ons als hedendaagse christenen ook wel aantrekken. Waar is ons geloof in de kracht van het gebed…..

Na kerktijd ging ik met Spiros nog een tsiporo drinken. Met mezè, zoals dat heet, dat zijn kleine vishapjes. Dat is een beetje een traditie als we in Volos zijn. Om 3 uur zat ik weer in de bus terug naar Athene. Dat is een flinke rit van 4 uurtjes, maar heel relaxed, want er is airco en nu, vanwege het virus, heb je 2 stoelen voor jezelf. Dat betekent lekker lezen en slapen. En naar het prachtige uitzicht kijken. Om 7 uur ‘landden’ we weer in Athene. Een heerlijke mini vakantie!

De afgelopen week was een behoorlijk zware. We hebben in de 3 weken dat we nu open zijn bij het LdH 140 nieuwe cliënten ingeschreven. En veel te horen gekregen, van mensen die boos werden, gingen schreeuwen, of ons beschuldigden van oneerlijkheid en voortrekken èn van heel velen die in onvoorstelbaar grote problemen verkeren. We deden wat we konden. Op woensdag was het extra moeilijk, omdat we toen de babymelkpoeder wilden uitdelen en de wandelwagens en de kleertjes uit NL. Dat liep uit de hand en de politie moest er aan te pas komen. Er werden klappen uitgedeeld – de manager van het centrum moest het ontgelden en de sfeer was heel gespannen. Toen hebben we ons noodgedwongen beperkt tot de melkpoeder. Het was niet veilig genoeg om mensen binnen te laten. Dat was heel jammer en teleurstellend. Op donderdag hebben we alles helemaal schoongemaakt en een ontspannend programma gedaan met spelletjes en pizza. We hebben deze week ook kennis gemaakt met de nieuwe officieren van het LdH. Nu is het centrum weer dicht tot eind augustus.

Morgenavond hoop ik in NL aan te komen! Deze keer houd ik geen open huisjes, vanwege de coronaperikelen. Al hoop ik toch wel veel van jullie te kunnen zien en spreken. Ik mag in het huis van de familie Hovestadt aan de Reeweg logeren!! Dat is wel weer een bijzonder voorrecht. Ik vind het reizen wel spannender dan anders, maar het is al een jaar geleden dat ik in NL was en ik wil familie en vrienden toch graag weer eens live zien en spreken!

Goede week en tot ziens!