Even afstand nemen

Zondagavond laat! Ik ben weer in Werkendam. Ik ‘woon’ weer in een mooi huis. Vandaag ook erg heet hier. Hogere temperaturen zelfs dan in Athene! Het is me wat! Ondanks dat is het fijn om hier te zijn. Een mooie zondag achter de rug. Ik mocht ook weer naar de kerk. Ondanks dat ik niet aan de beurt was, het gaat op alfabet. Ik heb al met verschillende mensen aan de koffie gezeten. En met twee vriendinnen frietjes gegeten. Dat is echt een traktatie, want dat heb je in Athene niet. Ik heb geen druk programma en ook de hitte maakt het moeilijk om echt veel op stap te gaan. Ik heb ook weer een auto, maar zonder airco, dat betekent dat ik niet al te ver weg ga.

Ik hoop in de loop van de week allerlei afspraakjes te maken met mensen die ik, na een jaar, wel graag eens even spreek. Veel mensen vragen zich af of ik nog terugga. Ik was van plan om terug te komen deze maand, maar corona heeft roet in dat eten gegooid. Ik blijf nog wat langer, zeker tot januari. Het is moeilijk om ineens alles los te laten, we zijn met het Leger des Heils nog maar net open, dus ik ga nog maar even door. Sinds 31 juli ben ik officieel met pensioen. Dat betekent, ik zeg het nog maar een keer, dat ik nu geen support meer nodig heb voor mezelf. Natuurlijk hoop ik van harte dat mensen wel willen blijven geven, zodat er meer geld vrijkomt voor mijn projecten. Ik vind het best moeilijk om nu een goede beslissing te nemen over de toekomst. Die was altijd al onzeker, maar nu weet je helemaal niet meer wat wijsheid is. Ik bekijk het maar op de korte termijn. Ik geloof dat God deze wereld in Zijn hand houdt. Het oude gezang zegt: ‘Die wolken, lucht en winden wijst spoor en loop en baan… zal ook wel wegen vinden waarlangs uw voet kan gaan!’ Hoe lang ik nog doorga…….? Ik weet het nu nog niet, maar ik vertrouw op wijsheid van boven en goede raad van anderen!

In Athene zijn nu de meeste organisaties gesloten. Dat betekent dat de mensen die zo’n beetje aan de onderkant van de maatschappij leven, het nog moeilijker hebben. Aan de andere kant… het is ook goed voor hulpverleners om even afstand te nemen. Ook voor mij. We hebben heftige weken achter de rug met zóvelen die hulp nodig hebben. En we kunnen niet iedereen helpen helaas. Er is nooit genoeg. Dat maakt het werk veel moeilijker dan het eigenlijk al was. Ik heb me de afgelopen weken net een robot gevoeld. Ik zat achter mijn plexiglasplaat, met plastic kap én mondmasker. Dan kun je nauwelijks nog contact met mensen hebben. Je verstaat elkaar al niet (taal) en nu hoor je elkaar ook nog maar amper. En dat vind ik nou juist zo belangrijk! Ik wil de mensen, voor zover mogelijk, beter leren kennen, zodat ik hen ook een advies kan geven vanuit mijn ervaring in dit werk. Maar dat is op dit moment vrijwel onmogelijk. Mijn/ons werk is een stuk ingewikkelder geworden.

Met Ernest, mijn Nigeriaan gaat het gelukkig goed. Hij is zo gelukkig met zijn baan! Nu maar hopen dat hij het goed doet. Op tijd komen is zijn zwakke punt. Gelukkig werkt hij van 3 uur pm tot 1 uur ’s nachts. Dan zou het toch moeten lukken.

Solomon heeft een poging gedaan om naar een ander Europees land te reizen. Ik zal jullie de details besparen, maar dat is mislukt. Zoals de meeste van deze pogingen. Toch proberen mensen het steeds opnieuw. Ze gaan met een vals paspoort of id-kaart en worden dan betrapt. Heel moeilijk doet de politie er niet over, ze worden gewoon teruggestuurd naar Athene. Soms zitten ze een paar dagen in de cel. De moeilijkheid is dat het soms wél lukt en dan belanden mensen dus illegaal in Duitsland of een ander land. Daar klampen anderen zich dan weer aan vast. De hoop op een betere toekomst houdt hen gaande.

Ondertussen heb ik alweer wat wandelingetjes gedaan in ons mooie groene landje. Nog niet heel ver, maar dat komt van de hitte. Toch wil ik deze week wel graag een uitstapje doen hier of daar heen. Ik hoop ook dat jullie me bellen of appen. Want ik maak graag een afspraak, hier in Werkendam of bij jou thuis of ergens tussenin!

Goede week!