Nooit ver weg

Op deze koele zomeravond zet ik mij aan het schrijven. Heerlijk dat de hitte minder is. Daar komt een mens van bij. Vandaag weer 2 keer de kerkdienst bijgewoond. Dat is toch wel fijn! Afgelopen week weer een beetje vakantie gehouden. Gisteren een uitstapje naar Willemstad, een mooi gerestaureerd vestingstadje in West-Brabant. Nederland is prachtig. Donderdag geluncht met de Anna-kring. Een groep vrouwen uit de kerk met wie we al 12 jaar samenkomen. Eerst noemden we het de rouwgroep, omdat we allemaal weduwe waren/zijn. Maar later wilden we toch graag een andere naam. Het leuke van zo’n vakantie. Elkaar weer zien en bijpraten. En ik probeer te wandelen natuurlijk. Maandag een prachtige wandeling gemaakt bij Ede. De hei bloeit al.

Natuurlijk is Griekenland nooit ver weg. Ik heb contact via app, Messenger en telefoon met verschillende mensen daar. Ik zag op tv een programma van Jacobine Geel. De vraag luidde: Zijn de vluchtelingen alleen de zorg van Griekenland. Of woorden van die strekking. Natuurlijk hoor je dan alle bekende standpunten voorbijkomen. Die van de Europarlementariër, die van de hulpverlener en ook de stem van de theoloog des vaderlands werd gehoord. Hij was ooit ook een asielzoeker. Tja wat zal ik daarvan zeggen. Je komt er niet uit. Er is geen oplossing voor dit probleem, denk ik. De meningen zijn gevormd, er is altijd weer een argument voor of tegen iets te vinden. Verlies de menselijke kant niet uit het oog…. Dat was wat de theoloog de kijkers voorhield. En de hulpverlener zei dat hij zich beter voelde als hij in elk geval iemand kon helpen. Dat is precies mijn ervaring. Daar ontleen je de kracht aan om door te gaan. De parlementariër vindt dat er ook politieke afwegingen gemaakt moeten worden en eerlijk gezegd, snap ik dat ook wel weer. Maar ik ben blij dat er toch nog over gesproken wordt.

Mijn Finse vriendin Minna werkt samen met Anke Luteijn, een Nederlandse, die ooit bij mij achter aan het pleintje woonde, in het kamp Moria op Lesbos. Daar is de ellende helemaal overstelpend. Dat is werkelijk een mensonterende plek. Een overvol kamp, gevaarlijk voor vrouwen, met nauwelijks voorzieningen,. Gesloten vanwege Corona, bewaakt door politie. Er woeden branden, er zijn steekpartijen en hulporganisaties proberen er te redden wat er te redden valt. Ik citeer een stukje uit Anke’s webverslag van dinsdag 18 augustus:

‘Na lunchtijd krijgen Minna en ik de opdracht om vrouwen te gaan verblijden met de boodschap dat ze bij het infopunt van Eurorelief een shower ticket kunnen ophalen. Dit betekent dat de vrouwen een keer heerlijk (veilig) kunnen badderen. Ja, want vrouwen zijn echt niet veilig als ze alleen in het kamp zijn of gaan douchen…’

Ze vertelt ook over een Syrisch echtpaar dat voor hun 3 kleinkinderen probeert te zorgen. Hun zoon is gedood in de oorlog in Syrië en hun schoondochter, de moeder van de kinderen, is sindsdien spoorloos. Als er een helikopter laag overvliegt wordt een van de kinderen, een meisje van 10, bijna hysterisch. Ze vliegt opa om de hals en schokt en jammert. Ze heeft het bombardement waarbij haar vader omkwam, meegemaakt. Toen was ze 3 jaar oud.

Hoe lang kan dit nog doorgaan, vraag je je af. God moge zich ontfermen over deze wereld.

Goede week allemaal!