Pleisters

Terug van weggeweest. Ik schrijf weer vanuit mijn vertrouwde plekje in Athene. Ook hier is het thuis. Ik verbaas me er eigenlijk zelf over hoe makkelijk ik overschakel. Nederland was heerlijk, maar ik ben ook blij dat ik weer hier ben. Ik geniet ervan om de vriendinnen weer te zien en – ook geweldig het zwemmen in de zee. Ondertussen ook al ‘gewerkt’. En vanzelfsprekend zijn er alweer mensen die een beetje hulp nodig hebben. Vanochtend was ik weer op stap met de theepot. Dat houdt nooit op. Ik vraag me zoals altijd weer af wat de beste manier is om mensen te helpen. Een niet te beantwoorden vraag volgens mij. Iemand die ik sprak in NL zei ‘we plakken pleisters’ en zo is het ook. Structureel helpen is in mijn optiek onmogelijk. De wereld is op drift. Oorlog, armoede en machtsmisbruik zijn de grote boosdoeners. Mensen gaan op zoek. Naar een betere wereld, een beter leven vooral ook. Wie zou het ze kwalijk nemen. En wij hebben geen echte antwoorden. Gelukkig zijn er veel pleisterplakkers hier. Ik werd weer eens bij deze vraag bepaald doordat ik een boze app kreeg van F. een jongen uit een land in het Midden Oosten. Hij leeft nu alweer een tijd op straat. Dat is echt voor niemand goed! Ik was hém kwijt, omdat híj zijn telefoon kwijt was geraakt. Nu had ie hem blijkbaar weer. De laatste keer dat ik hem sprak, raakte hij ook zijn papieren nog kwijt. Dat was mijn schuld. Hij was afgeleid doordat hij met mij praatte. En ik doe niets om hem te helpen. Ik heb geen gevoel. ‘Thank you for your humanity’. En inderdaad ik kan niets voor hem doen. Dat is precies de vinger op de zere plek. Ik snap het best en ik vind het ook prima om ‘kop van Jut’ te zijn. Vanuit hem gezien hoor ik bij iedereen die hem aan zijn lot overlaat. En daar stopt het dan weer. De categorie van deze jonge gasten zit ook nog eens in de meest beroerde positie. Dat heb ik al vaak gezegd. Er is gen hoop op een betere toekomst voor ze. Ik ken één organisatie die speciaal voor deze groep werkt. Maar ook die kunnen niet echt iets veranderen. Zucht….. Pfff…….

Gelukkig zijn er ook anderen. Mijn vrienden van de straat waren blij dat ik weer kwam. De jongen Javid, die zo ziek was en de hele tijd lag te schudden is opgeknapt. Hij ziet er zoveel beter uit. Onze vrienden van Medical Volunteers international hebben een goed werk gedaan. Ze zitten in het gebouw van het Leger des Heils, dus ik ken ze goed. Fijn als iets ook eens wél goedkomt. Al ligt hij nog steeds op straat.

Morgen gaan we bij het LdH weer open voor de ‘klanten’. Ik ben benieuwd of we het beheersbaar kunnen houden. De drie weken voor de augustus-sluiting waren zwaar. De politie houdt ons scherp in de gaten. We gaan nu alle toegangstickets voor september uitdelen. In verschillende kleuren voor de verschillende dagen. Dan hoeft niemand meer te komen dringen en schreeuwen. Hopen we……Ze weten dan dat ze kunnen komen en wanneer. En degenen die toch komen, zonder kaartje, worden meteen weggestuurd. Daar zal de politie ons wel bij helpen. Al is dat ook weer erg bitter, gezien de nood.

Ik denk erover om toch ook iets te (proberen te) doen voor de dakloze families die zich verzamelen op het Victoriaplein. Meer mensen en organisaties doen dat en aangezien ik weer wat geld heb meegekregen uit NL, lijkt het me erg nuttig besteed aan deze groep. Ik ben er nog niet geweest, omdat het soms gewoon teveel is om het allemaal aan te zien en mee te dragen…. Maar dat is niets vergeleken met wat zij doormaken, dát is pas echt erg, dus ik ga eraan beginnen. Flesjes water en croissants misschien. Iets eenvoudigs. (Pleisters!) Het probleem is de distributie. Dit kan ik nl. niet alleen. Ik heb iemand nodig met een auto. Ik overleg het morgen met de mensen van het LdH. Dit soort werk is toch de core business van het LdH. Zij zijn gespecialiseerd in straatwerk, dus ik vind dit echt iets om samen op te pakken. Jullie horen er nog van.

En verder gaan we weer op de weg van het leven. Onder de hoede van Hem die het heelal regeert. Op hoop van zegen!

Goede week!