Weer juf

Een nieuwe week is begonnen. Er was heel wat aan de hand. Zoals ik vorige week vertelde mocht ik niet meer naar het centrum van het LdH komen, omdat ik in de risicogroep zit. Ergens deze week kwam het bericht dat het centrum tot nader order helemaal sluit. De veiligheid van de vrijwilligers is de belangrijkste reden. Tot nader order. Dat betekent voorlopig tot 4 oktober, maar wie weet wordt het langer. Geen goed nieuws. We hebben spullen om uit te delen en er zijn mensen die ze nodig hebben….. Heel veel mensen. Er komen nu ook mensen van Lesbos naar Athene. Daar zijn nogal veel mensen besmet, dus dat wordt heel lastig.

Ik deed nogal veel straatwerk deze week. Op zaterdagochtend ben ik weer met mijn collega’s Dimitra en Mohammed naar het Victoriaplein gegaan om een ontbijt uit te delen. We hadden deze keer ruim 30 mensen. Dat wisselt heel sterk. En donderdagochtend hebben we een sapje en een broodje uitgedeeld aan ongeveer 50 mensen in de haven van Piraeus. We kunnen momenteel zo weinig doen voor de daklozen dat we toch maar iets hebben georganiseerd. We proberen ook een vorm te vinden om de mensen aan kleding te helpen. Ons centrum blijft dicht. Ook tot nader order. Onze klantjes, die natuurlijk niet alleen bij ons komen vinden wegen om met al deze problemen om te gaan. Het zijn echte overlevers. Er zijn nog steeds veel organisaties en kerken actief met eten klaarmaken en uitdelen.

Gelukkig komt er geen totale lock down. Dat is alweer iets om dankbaar voor te zijn! Maar de toekomst ziet er niet rooskleurig uit. Ondertussen geef ik lessen. Dat is iets waar ik mijn tijd toch goed mee kan besteden. Op vrijdagmiddag Engels en - had ik het al geschreven- ook Grieks aan een groep jongens uit Pakistan en Bangladesh. Na 4 jaar Grieks is het nu tijd om eens te proberen of ik het ook kan overbrengen op anderen. Wat is les geven eigenlijk anders dan doorgeven wat je zelf geleerd hebt….. En ik vind het zó leuk! Vrijdagmiddag was één van de deelnemers Pryal, helemaal happy. Hij had zijn voorlopige verblijfsvergunning gekregen en was in een juichstemming. Om het te vieren hebben we met de groep ijs gegeten. Daarna heb ik een Bijbelstudie gegeven. Helemaal ad hoc. Er was iemand voor gevraagd, maar die kwam niet opdagen. Dus zei ik dat ik het wel wilde doen. Wat was dát een geweldige ervaring zeg! Ik had aan de ene kant van de tafel jongens die christen zijn (geworden) en aan de andere kant moslims. En ook hier geldt: je geeft door wat je zelf geleerd hebt. Dus nu heb ik al 3 ‘klasjes’. Ik word weer een echte juf, geloof ik. Alles overziende is dat misschien nog wel het beste wat je kunt doen. Het brengt mensen hopelijk een stukje verder in hun bizarre, uitzichtloze bestaan, waarin ze moeten overleven en ook nog een soort van toekomst moeten zien op te bouwen. Wat dat betreft zie ik nog zoveel gebieden waarop educatie, om het maar eens deftig te zeggen, heel hard nodig is. Hoe overleef je in een andere, vreemde cultuur. Hoe kun je staande blijven als je nauwelijks of geen middelen van bestaan hebt. Hoe zie je jouw toekomst. Hoe ga je om met de situatie waarin je als vluchteling jaren in de ‘wachtkamer’ van het leven zit. Hoe ga je om met je kinderen in de nieuwe vreemde situatie. Kortom allemaal levensvragen, waar ik graag met mensen over in gesprek zou willen gaan.

Ik weet ook niet hoe het allemaal verder moet. Waar komt onze hulp vandaan. Dat is de vraag. Zonder God zal het niet gaan. Ik hoorde op een podcast een gebed. N.a.v. Exodus 33 vers 15:

‘Als U niet meekomt, dan komen wij nergens. Breng ons tot stilte; samen tot inkeer en schenk ons in die stilte gezichten.’ (Eerst Dit)

Goede week!