Rondje thee

Vandaag is het dierendag. En de gedenkdag van Franciscus van Assisi. Ik werd er aan herinnerd omdat ik vanochtend in de St. Pauls kathedraal was hier in Athene, de Anglicaanse kerk. Daar werd gepreekt over Franciscus. En…. iets waar ik natuurlijk met mijn reformatorische achtergrond wel even bij moet slikken… de huisdieren mochten ook mee naar de kerk om een ‘blessing’, een zegen te ontvangen. Wat zal ik daarvan zeggen. Ach, misschien is het ook niet zo’n gek idee, gegeven het feit dat veel mensen hun huisdieren toch enigszins als mensen beschouwen. Hoe dan ook, het gedicht dat ik hierbij opneem, wordt aan Franciscus toegeschreven en is echt heel mooi:

Gebed van Franciscus van Assisi (1181-1226)
Heer, maak mij een instrument van Uw vrede.
Laat mij liefde brengen waar haat heerst,
laat mij vergeven wie mij beledigde,
laat mij verzoenen wie in onmin leven,
laat mij geloof brengen aan wie twijfelt,
laat mij waarheid brengen aan wie dwaalt,
laat mij hoop brengen aan wie wanhoopt,
laat mij licht brengen aan wie in duisternis is,
laat mij vreugde brengen aan wie bedroefd zijn.

Laat mij niet zoeken getroost te worden, maar te troosten,
niet begrepen te worden, maar te begrijpen,
niet bemind te worden, maar te beminnen.
Want het is toch door te geven, dat men ontvangt
door te verliezen, dat men vindt
door te vergeven, dat men vergiffenis ervaart
door te sterven, dat men verrijst tot het eeuwige leven. Amen.

In onze kerk in Werkendam daarentegen was het vandaag Israëlzondag. Daar zongen we een lied op de wijs van het Hatikva, het Joodse volkslied. De preek ging over de Jodenhaat die weer zo duidelijk gevoeld wordt, ook in Nederland. Ik durf er hier in Griekenland amper iets over te zeggen, de stemming is erg pro Palestijns en erg anti Joods. En met moslims is het al helemaal moeilijk om dit onderwerp aan te snijden. Ik vind dat wel een beetje problematisch, maar ik weet echt niet hoe ik dat zou moeten doen. Twee zulke uiteenlopende onderwerpen en dat allemaal in Gods wereldwijde kerk. De veelkleurige genade van God zullen we maar zeggen…..

Verder heb ik mijn Eritrese vriend Solomon beloofd dat ik weer iets over hem zal schijven. Hij stuurde me gisteren weer een paar foto’s van zijn zoontje dat nu 3 maanden is. Het is nu pas de 2e keer dat hij een paar foto’s krijgt hè! Geen internet voor de gewone mensen daar! Wat heb ik toch met hem te doen. Hij heeft de baby nog nooit gezien. Hij voelt zich ook niet echt vader zegt hij, als is hij het wel. Ik kan het me voorstellen. Hij heeft zulke cruciale momenten met zijn gezin gemist. Het leven is hier ook moeilijk voor hem. Hij wil zo graag werken, maar hij mag niet, hij heeft geen papieren. Een paar keer heeft hij geprobeerd om illegaal het vliegtuig te nemen, maar dat mislukte altijd. Hij kan zich niet concentreren, terwijl hij vroeger heel graag las. Zijn leven speelt zich af in een kamer in een pension met 4of 5 anderen. Niet echt een prettige omgeving. Ik probeer hem een beetje aan de gang te houden, met hem over de Bijbel en het geloof te praten en hem aan te moedigen tijd te nemen om in een park of zo de stilte te zoeken. Willen jullie voor hem bidden?

Samen met hem ga ik op zondagmorgen met de thee rond. Vanochtend hadden we weer zo’n 25 klantjes. Van allerlei nationaliteiten. Wat kunnen we weinig voor hen doen. Gisteren op het Victoriaplein waar de vluchtelingen zonder dak neerstrijken, konden we zo’n 45 ontbijtjes kwijt. Ook hier geldt dat de hoop ver te zoeken is. Zodra het plein volstroomt, komt er een politiebus en worden ze weggebracht. Naar een kamp waar de situatie ook weer troosteloos is. Daarna gingen we kinderkleding kopen voor een vluchtelingenfamilie met 2 zoontjes. Afgelopen week hadden ze amper gegeten. Zij zitten dus echt finaal aan de grond. Over een maand moeten ze hun huis uit en ze hebben NIETS. Geen werk, geen steun van wie dan ook. Gelukkig heb ik nog wat te geven, dankzij goede gevers in NL en ook een Engelse dame steunt hen. Overigens is er geen voedseltekort in Athene. Je moet alleen de weg weten. En de tijden waarop het wordt uitgedeeld.

Het Leger des Heils is nog steeds dicht. Dat betekent dat ik mijn platform om te helpen kwijt ben momenteel. Ik ben hard aan het nadenken over een manier om toch mensen te kunnen bereiken. Op kleinere schaal misschien, maar toch. Mijn vriend Nima, uit Iran, is mijn toegewijde hulp. Hij is ook degene die me met mensen in contact brengt die in nood zijn.

Gisteren was er de boekenmarkt in Werkendam! Geweldige opbrengst! Wat is het toch een zegen, dat zovelen meeleven met de missie die ik hier in Athene nog steeds mag hebben! Heel veel dank!

Goede week!