Verschillen nog niet zo groot

Het is weer zondagavond! Tijd om te schrijven. Over mijn leven hier en over de mensen die ik ontmoet. Dat zijn er, ondanks alle beperkende maatregelen toch nog heel wat elke dag. Misschien wel te veel, als ik er goed over nadenk. Maar ja…. Hier binnen gaan zitten en niets doen is geen optie. Ik probeer voorzichtig te zijn, maar me niet door angst te laten weerhouden van het zien en spreken van mensen. Vandaag was weer een volle dag. Vanochtend gingen Solomon en ik zoals gebruikelijk op zondagochtend, de straat op. We ontmoetten Ali, uit de Gazastrook. Hij zat op het grote plein waar wij onze theeronde beginnen. Met een bekertje, om het geld in ontvangst te nemen, dat hij hoopte op te halen. Er zat nog niks in, maar het was ook pas 8 uur. Wat een droevig verhaal weer. Hij had asiel aangevraagd op Chios en kreeg een voorlopige verblijfsvergunning. Hij had zelfs een reisdocument weten te bemachtigen. Dat is al heel wat. Naar Athene reizen lijkt dan een goede vervolgstap. Maar dat liep verkeerd af. Geen verblijfplaats. Dat betekent op straat slapen. En daar wordt werkelijk alles wat niet muurvast aan jou vastzit gejat. Vervolgens wordt zo’n paspoort weer voor een paar honderd euro verkocht aan iemand die genoeg geld heeft. Die er dan weer op probeert door te reizen naar een ander Europees land. De dief koopt misschien drugs van de opbrengst of wat dan ook. Voor Ali is dit rampzalig. Hij kan geen kant op. Hij probeert nu geld bij elkaar te bedelen om terug te gaan naar Chios, waar hij opnieuw papieren kan aanvragen. Doet hij dat in Athene dan kan het een jaar duren. Gaat hij terug naar Chios, misschien een paar maanden. Je vraagt je af hoe slecht het moet zijn in je eigen land om dit er allemaal voor over te hebben. Nu weten we wel dat de Gazastrook niet bepaald een prettige woonomgeving is, maar dan nog…… Ik had zo met die jongen te doen. Wat is er voor hem te hopen. Ik heb hem 5 euro gegeven als begin voor het kaartje naar Chios. Als hij het niet voor iets anders gebruikt of het niet gestolen wordt tenminste…..

Vanmiddag mocht ik weer de Bijbelles doen bij Crossroads. Wat zijn dat toch aardige jongens, die ik in mijn klasjes heb. Ik raak echt op ze gesteld. Zal nog moeilijk worden om er weer mee te stoppen. Ik ben maar invaller helaas. Ik ben ze flink aan het dresseren om een beetje corona-proef te kunnen werken. We hebben nu een thermometer (met dank aan de supporters uit NL) zodat we in elk geval weten dat ze geen verhoging hebben. Handen ontsmetten jongens, geen hugs en geen handjes schudden, sorry, dat kan nu echt niet. Je masker hoort over je mond én je neus ja en we houden afstand. Wow, het ging al een stuk beter vandaag. Gelukkig luisteren ze wel naar de juf haha. Maar wat is dat eigenlijk bijzonder hè dat ik dit doen mag. Een gemengde groep, ik zei het vorige keer al, van christenen en moslims. We spreken over de eerste hoofdstukken van de Bijbel , zodat de verschillen nog niet zo groot zijn. Ik probeer zoveel mogelijk interactief te werken, zodat ze ook zelf aan het woord komen en het niet teveel éénrichtingsverkeer wordt. Ze lezen ook zelf de teksten voor want dat kan in hun eigen taal. Het geheel wordt natuurlijk nogal beïnvloed doordat er vertaling nodig is. Maar met goede wil van weerskanten ontstaat er toch echt een gesprek. Het is belangrijk vind ik dat er gen stortvloed van woorden over ze wordt heen gegoten maar dat er ook reactie kan zijn en reflectie.

Daarna wandelde ik nog maar eens een rondje in ‘mijn’ achtertuin, of eigenlijk voortuin de Acropolis. Het is schitterend weer hier. Warm nog zelfs! Heel anders dan bij jullie op dit moment, begreep ik. Ik kan me wel iets voorstellen bij somberheid die sommige mensen kan bevangen wanneer alles zo donker is. En de omstandigheden zijn in zijn algemeenheid op dit moment niet zo vrolijk. Hier lijkt het leven letterlijk wat lichter en dat heeft een positieve uitwerking op je geest. Ds. Guido had het er vanavond in de kerk nog over. Gelukkig hebben we het Woord van onze God dat eeuwig standhoudt. Daar ging het vanavond ook over in de preek. Een licht op ons pad wordt het genoemd. En een lamp voor onze voet. Bij dat licht leven wij. In voor- en tegenspoed.

Goede week!