Voetstappen

En weer is het zondagavond. De eerste week in lock down zit er op. Ik was het schrijven een beetje aan het uitstellen, want wát moet je schrijven als je voornamelijk thuiszit. Dat is nog best lastig. Ik ‘spreek’ mensen voornamelijk op Zoom of via whatsapp. En gewoon ouderwets bellen kan natuurlijk ook nog. Ik probeer iedere dag met iemand in NL te bellen, dan voel ik me wat minder afgesloten van de wereld. Ik realiseer me dat dit al een heel voorrecht is. Vergeleken bijvoorbeeld met Solomon, mijn Eritrese vriend. In zijn land is zich een oorlog aan het ontwikkelen met buurland Ethiopië. In de hoofdstad waar zijn vrouw en zoontje wonen zijn bommen gevallen. Telefoon en internet zijn afgesneden. Hij kan dus niet met haar in contact komen. Dat is pas afzien. Dan heb ik niks te klagen. Ik ga trouwens in dit blog een bericht van hem opnemen. Hij is altijd zo blij als ik hem heIp met één of ander. Hier komt zijn reactie die hij voor de mensen in NL geschreven heeft. Ik schrijf het meteen maar in het Engels. Handig voor de vertaler.

‘Hi ladies and gentlemen. My name is Solomon and I am living in Athens, Greece as an asylum seeker from Eritrea. I am so glad to express my gratitude to Judith and her friends in NL on behalf of my Eritrean brothers and sisters here in Athens. I am so grateful to your material, financial as well as spiritual support. I have confirmed that your all kinds of supports are received through Judith. As a result, I and my friends are able to get hope in this difficult times. I convey my gratitude to Judith as she is very active to help asylum seekers and refugees from different countries such as Eritreans, Syrians, Pakistani, Afghans etc. Really, your support is valuable in our lives and made us strong spiritually. God bless you wherever and whoever you are. Thanks onze again.’

Moge God zich ontfermen over deze jonge vader en hem op een dag met zijn gezin verenigen!

Gedurende deze eerste week heb ik een soort ritme ontwikkeld. Ik loop elke dag de befaamde 10.000 stappen. Ze zeggen dat dat een goed aantal is…. Ik ga ’s morgens en ’s middags. En ik heb het grote voorrecht dat het hier nog steeds mooi weer is. Rond de 20 graden. Ik kan op ‘mijn’ heuvel nog lekker in de zon zitten. Door sms’jes te sturen geven we aan wat we buiten willen doen. Nummer 2 is naar de supermarkt of andere noodzakelijke boodschappen. In de winkel is nu zelfs een scheiding aangebracht voor de wel- en niet toegestane producten. Ik wilde sokken kopen gisteren, dat doe ik meestal voor de mensen op straat, maar dat mag dus niet. Rood-wit lint moet duidelijk maken wat je wel of niet mag pakken. Heel rare gewaarwording! Maar ja, de intensive care capaciteit is hier een fractie van die in NL, dus zijn ze heel streng. Er is nu zelfs een avondklok van 9.00 tot 5.00 in de ochtend. En de scholen zijn allemaal weer dicht. Onderwijs wordt nu op tv gegeven.

Verder ga ik nu 2 keer per week bij mijn dakloze vrienden kijken. Met thee en croissant. Vandaag zo’n 25 klantjes. Ik word ongemoeid gelaten. Het is nogal duidelijk wat ik aan het doen ben met mijn thermosflessen en bekertjes. Daar kan niemand redelijkerwijs bezwaar tegen maken. En dat gebeurt ook niet. Het voelt als verlies van tijd als je zo weinig kunt doen, terwijl er zoveel nood is. Maar er zit niets anders op. Gelukkig zijn er nog wel organisaties die eten koken, daar kunnen mensen het komen afhalen. We hopen op en bidden voor betere tijden!

Goede week!