Lichtbrenger

Vandaag de eerste zondag van Advent. Een heel bijzondere tijd. Altijd al, maar nu zeker. De tijden zijn donker en we verlangen allemaal naar licht en hoop. Vanouds is Advent een tijd van inkeer. Terwijl ik dit schrijf luister ik via you tube naar de ‘Hohe Messe’ van Bach. Een prachtig indrukwekkend muziekstuk waarin de roep om ontferming klinkt: ‘Kyrie Eleison”. Als er iets is wat we mogen bidden dezer dagen is het dit. Ontferm U Heer over uw arme wereld en haar inwoners. Wat wordt er veel geleden! Tegelijk las ik een stuk van een Amerikaanse schrijver dat me ook erg aansprak. Citaat: ‘Donkere dagen worden donkerder. En Advent begint vandaag, geen dag te vroeg, precies op tijd om de boodschap aan te kondigen die we al te vaak negeren: in de donkerste dagen schijnt het licht des te helderder.’ Dat kunnen we wel ter harte nemen. Toen Jezus naar deze aarde kwam was het ook niet zo’n beste tijd. Jesaja zei het zo: ‘Het volk dat in donkerheid wandelt ziet een groot licht, over hen die wonen in een land van diepe duisternis straalt een licht.’ Jezus kwam om vrede te brengen in een wereld in oorlog. Troost voor mensen die diep in de zorgen zaten. Goed nieuws voor mensen met gebroken harten. Kortom licht in de duisternis. Misschien brengt deze Advent ons wel meer tot de kern van alle dingen dan ooit tevoren. We zien uit naar Kerst. En naar de terugkomst van onze Heer! Dan zal pas echt alles nieuw worden!

We hebben er nog een week lock down bijgekregen. Tot 7 december. De cijfers gaan hier net zo op en neer als in Nederland. De boete voor het niet dragen van een masker is 300 euro. Ze weten hier van aanpakken. Ik wandel overigens nog vrij door de stad. Niet te ver, maar als het nodig is ga ik. Donderdag ging ik met mijn pakketje op stap naar het politiebureau. (zie de blog van vorige zondag). Dat werd een hele lange tocht, want het ov staakte. Dat was ik even vergeten. Maar goed, ik doe toch al mijn best om én kilometers te maken én het ov te mijden, dus zo erg was het nou ook weer niet. Ik was er een beetje gespannen over, want ik was wel een aardig eind uit mijn buurt. Maar ik trof een aardige redelijke agent aan. Hij mocht me niet binnenlaten vanwege corona, zei hij en dat was helemaal prima natuurlijk. Maar het pakje zou hij doorgeven. Alles gecontroleerd en ok bevonden. Toen kon ik van buiten toch nog met Islam (zo heet hij echt) praten, want hij zat in een soort onderhuis op straatniveau. Met tralies en ander ijzerwerk ervoor. Dat was toch wel weer apart. Misschien zit hij nu er nu niet eens zo slecht bij. Hij bivakkeert in ieder geval niet op straat. Het regent hier op dit moment echt heel hard, dat is pas moeilijk voor de daklozen.

En verder heb ik net via een video chat afscheid genomen van een dierbare collega bij het Leger des Heils. Ze heet Hengameh en komt uit Iran. Ze heeft hier asiel gekregen, maar wilde graag naar een ander land. Een paar jaar geleden hadden ze zich aangemeld voor Canada en nu afgelopen vrijdag kregen ze de beslissing binnen. Ze zijn welkom! Nu hebben ze hals over kop moeten pakken, want morgenochtend om half 7 vertrekt het vliegtuig. Ze is zwanger en na morgen mag ze niet meer vliegen. Het was een enorme schok voor ons allemaal als team. We keken uit naar de geboorte van haar zoontje, dat nu opeens geen Grieks, maar een Canadees jongetje zal zijn! Hoe wonderlijk kan het leven lopen. Ik gun het haar echt. Ze heeft zo hard gewerkt en ook haar man, maar ze gaan nu een veel betere toekomst tegemoet dan ze ooit hier zouden kunnen opbouwen. We hebben lief en leed gedeeld in de afgelopen jaren en we nemen met pijn in het hart afscheid.

Ik wens iedereen een goede Adventstijd toe!