Kans om te helpen

De derde Adventszondag alweer. Hier in Griekenland wordt dit niet gevierd al worden er wel Kerstvoorbereidingen getroffen. De grote kerstboom op het Syntagmaplein staat er weer. Dat is een enorme boom, die op een zeker moment verlicht wordt. Meestal ga ik er wel kijken, maar deze keer is alles anders. Ook het warenhuis Public , op hetzelfde plein, is altijd mooi versierd. Vorig jaar ben ik er met vriendinnen nog koffie gaan drinken. Boven op het balkon met een prachtig uitzicht op de boom en de verlichting. Deze keer zit dat er niet in, want alles is gesloten. Onze lock down is weer verlengd, deze keer tot 7 januari. We gaan de 6e week in. Wel zullen de komende week sommige winkels nog opengaan, maar welke dat precies zijn, horen we nog. De stad is een stuk saaier geworden, maar dat is natuurlijk niet het ergste. Hoewel….. de toch al kwetsbare economie kan deze klap niet opvangen, vrees ik. Voor de mensen die het al moeilijk hebben, is het allemaal nog veel erger. Er zijn zoveel vragen om hulp. Ik zie op facebook en ik hoor het ook, dat heel veel mensen wanhopig op zoek zijn naar iemand die ze aan voedsel, luiers en melk kan helpen. Ik krijg ook veel vragen. Daar probeer ik zo goed mogelijk een antwoord op te vinden. Maar net als alle hulpverleners hier in de stad; waar moeten we beginnen en waar eindigt het. Je kunt maar een fractie doen van wat er echt nodig is. En dan maken al die zware maatregelen vanwege corona het allemaal nog een stuk lastiger voor organisaties om hun werk te doen. Dat is het bittere aan deze situatie. Het lijkt wel of het de regering niet kan schelen wat er met de mensen gebeurt. Er is geen plan, geen strategie, geen gehoor voor welke problemen dan ook. Kantoren van de asielservice zijn gesloten, mails worden nooit beantwoord en afspraken worden allemaal op de lange baan geschoven. En ondertussen proberen we toch de schijn van een normaal leven nog op te houden. De parken worden vol gepoot met cyclamen en kerststerren, het ziet er kleurrijk uit. Maar de werkelijkheid is voor velen in deze stad en in dit land alles behalve rooskleurig. Natuurlijk kun je ook van een andere kant naar deze dingen kijken en zeggen dat er in elk geval geprobeerd wordt het leven nog een beetje op te fleuren en dat is ook waar. Maar toch…..

Gelukkig had ik ook deze week weer de mogelijkheid om verschillende mensen te helpen met eerste levensbehoeften. Altijd te weinig, dat is frustrerend, maar ik houd me dan toch maar weer vast aan de gedachte dat één mens helpen ook helpen is. En er zijn hier heel veel mensen die dat ook doen. Samen kunnen we misschien dan toch een beetje licht brengen in deze donkere tijd. Dat is in deze tijd van Kerst toch nog een hoopvolle gedachte. Gelukkig mogen we weten dat er meer te zeggen valt. God kwam binnen in onze wereld, die er 2000 jaar geleden ook niet zo heel positief voorstond. Juist daarom is het zo belangrijk om toch Kerst te vieren. Al is het dan misschien niet zoals we gewend zijn. En naar elkaar om te zien. Ik ken zoveel mensen hier, die niemand hebben en leven als verschoppelingen in deze samenleving. Ik geloof dat Gods hart extra bewogen is met hen. Ik wil zo graag iets van die bewogenheid laten zien aan degenen die ik ontmoet. Ook nu we maar weinig contacten mogen hebben. Juist nu! En om toch met iets leuks te eindigen: er komt weer een transport aan uit NL. Met voor mij o.a. babyvoeding en slaapzakken! Ik vertel er volgende week meer over.

Goede week!