Het jaar spoedt ten einde

Het jaar spoedt ten einde. Dat is zo’n zin uit een boek van vroeger. Maar aangezien ik ook al een (heel) beetje van vroeger ben, begin ik er toch maar mee. Mijn Adventskaarsen hebben gebrand. Kerst is gevierd en het viel helemaal niet tegen. Eigenlijk was het best fijn. Er is veel mooie muziek, er zijn Kerstprogramma’s en ik mocht naar de kerk. Voor Kerst, Nieuwjaarsdag en Epifanie (6 februari) wordt een uitzondering gemaakt en mag de kerk open voor een beperkt aantal bezoekers. Dat hebben wij toch al…. 😊 We waren met ongeveer 15 personen. Was toch fijn om de mensen een keer niet in een Zoom-vierkantje te zien. Een praatje met mijn kerkvriendinnen, een snel kopje koffie op straat. Dat was het. Daarna heel lang gewandeld. Langs de zee. En met prachtig weer. Dat dan weer wel. Warm zelfs hier. Nog steeds boven de 15 graden. De zon maakt dat je alles toch een beetje vrolijker beziet. Ook op 2e Kerstdag naar zee geweest. Met de tram, die sinds kort weer vlakbij rijdt. Op deze ochtend was het heel rustig, dan voel je je niet zo in overtreding. Afgesproken met mijn goede vriendin Maria de Lourdes, afkomstig uit Mexico. Ze woont al 40 jaar of langer hier. Haar man is Grieks. Samen aan de wandel, langs de zee, met een bekertje to-go-koffie en een stukje cake. En even pauzeren op een bankje met afstand. Net echt. Wat is het heerlijk om elkaar gewoon weer eens te spreken.

Deze week was nog druk ook. Zovelen vragen om hulp. En ik kreeg zulke mooie berichtjes van Juliet, lid van mijn thuisfrontteam die de financiën doet! Dank iedereen die een bijdrage deed. Een geweldige zegen! Ik heb er veel mensen een hart mee onder de riem mogen steken. Op donderdag heb ik ze geteld: 19 personen. Van jongens uit Pakistan tot ouders uit Syrië, tot een baby, die net geopereerd was en speciale melk nodig had tot een man van 80 zonder eten. Een diverse schare, onder mijn aandacht gebracht door ‘mijn assistenten’. We stonden met een groepje van 9 Pakistaanse jongens op een plein en ik gaf ze allemaal ook een kaart met een Kerstwens, die ik ter plekke moest schrijven, want ik wilde hun naam erop zetten (😉), maar we moesten opschieten. Iemand stond op de uitkijk, het wemelt van de politie en deze gasten hebben geen papieren. Dus dat was doorwerken. Goed afgelopen gelukkig. Ik houd dan ook nog een soort toespraakje, jullie kennen me, over waar deze gift vandaan komt. Ze bedanken mij, maar ik vertel dat het een geschenk van God is en dat mensen in NL mij in staat stellen om hen te helpen. Dat ik het kanaal ben en dat ze God er dus voor moeten bedanken.

Het transport uit NL is aangekomen. Dat betekent dat ik weer heel veel melkpoeder heb en slaapzakken. Dat is goed nieuws! Met dank aan allen die daaraan hebben meegeholpen! Echt heel welkom deze spullen! Ik heb ook weer een plek waar het opgeslagen kon worden. Daar ben ik zo dankbaar voor. Nu de verdeling nog….. pffff. Dat wordt nog wat. Deze week vieren we oud en nieuw. Een spectaculair jaar was het. In alle opzichten. Voor velen betekende het groot verdriet, anderen zagen nieuwe mogelijkheden. Voor ons allen geldt: ook 2020 is een Anno Domini, een jaar van onze Heer. Hij houdt deze wereld in Zijn hand. Wat er ook gebeurt. Dat kindje in de kribbe wordt een man, gaat aan een kruis en staat weer op. Daarom is er hoop, al zien we alleen duisternis. Ik denk aan dat Taizé-lied: ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, een vuur dat nooit meer dooft.’

Goede week en goede jaarwisseling.