Vijf broden

Daar ben ik weer. Met m’n blog! Het is koud in Athene. Vandaag 4 graden. Dat is even wennen na de haast zomerse temperaturen van de afgelopen tijd. Ineens zijn er weer extra slaapzakken nodig. Niet alleen voor buiten overigens, want ook binnen kan het knap koud zijn als je in een flat woont waar de verwarming niet aangaat. Vaak omdat een paar mensen niet betalen. Daar lijdt dan iedereen onder. Of ze spreken het met elkaar af. Dan is het te duur en behelpen mensen zich met elektrische kacheltjes. Wat op de duur alleen nog meer kost volgens mij. Ik ben zo blij dat bij ons de verwarming wel aangaat. Drie keer per dag zelfs. Gelukkig heb ik ook slaapzakken om uit te delen. En de hostels gaan open voor nachtopvang. Met een sneltest voor corona aan de deur. Maar dan nog wil of kan iedereen niet naar binnen. Zodoende had ik vanochtend met de thee nog 25 klantjes. Dat is best veel eigenlijk. Meestal duurt de kou niet zo lang hier, zeker niet in Athene. Rondom zie je wel witte heuvels: sneeuw dus. Een dun laagje maar wel mooi!. Er kwam ook een foto langs op whatsapp van een besneeuwd Malakasa. Dat is een kamp. Daar wil je nu echt niet zitten. In zo’n container. Maar toch weer beter dan in een tent. Daar slapen degenen die helemaal geen papieren hebben. Winter is slecht voor vluchtelingen.

Afgelopen week was ik weer eens ‘gewoon’ aan het werk. We ontvingen moeders met baby’s voor de melk formula, de babymelk Het ging goed. Aardige mensen, geen ruziezoekers. Ze zijn allemaal ‘out of the program’. Dat betekent dat hun asielverzoek is gehonoreerd. Dat betekent tegelijkertijd dat ze min of meer per direct hun cash-ondersteuning kwijtraken en hun appartement uitmoeten. Dan zijn ze dus volledig op zichzelf aangewezen. En op liefdadigheid, zeg maar. Ze hoppen van het ene probleem naar het andere. Lenen geld van familie of vrienden en zoeken hun weg naar de vele individuele helpers of groepjes om aan de noodzakelijke levensbehoeften te komen. Die zijn er nog best veel hier. Da’s maar goed ook. Als iedereen wat doet…… Ondertussen wachten ze met smart op Ze willen wég uit dit land waar ze geen enkele toekomst voor zichzelf zien. En wat ik doen? Een beetje hulp in kleine dingen. Dankzij de steun uit NL.

Daarnaast ben ik met Crossroads, een kleine Griekse organisatie, bezig om een bescheiden fondsje op te zetten voor hulp aan de groep Urdu-sprekers. Die zoals ik al vaak gezegd heb, heel weinig tot geen kans hebben om aan papieren te komen. Het is echt noodzakelijk om hen een helpende hand te bieden. De meesten zijn illegaal hier en kunnen dus nauwelijks op straat komen. Een aantal van hen heb ik ook ‘in de klas’, voor Engels, Grieks en Bijbelles. We hebben het 5+2-fund genoemd. Ooit hadden we dat bij het Leger des Heils ook. Het was bedoeld voor degenen die echt niets hebben. Het verwijst naar het evangelieverhaal over de 5 broden en de 2 vissen, die nadat Jezus het gezegend had, genoeg waren om 5000 mensen te voeden. We willen voedsel kopen in grootverpakking. Rijst, meel, olie enz. Dat kunnen we dan in porties uitdelen, afhankelijk van de behoefte. Dat is nl. goedkoper dan voor iedereen apart te shoppen. We kunnen er ook een paar andere dingen van doen. Een telefoonkaart, een bijdrage in de huishuur, zoiets. Hopen nu maar dat we wat sponsors vinden om dit mee te dragen.

En verder maak ik elke dag mijn kilometers. Meestal in ‘mijn ‘ park, soms ook naar de stad voor ontmoetingen met deze en gene, veelal mensen die hulp vragen. Dat doe ik coronaproef hoor, op een plein in de open lucht. Onze lockdown wordt iets versoepeld vanaf morgen. Winkels gaan weer open onder strikte regels en je mag max. 2 uur onderweg zijn om iets te kopen. Ik heb nieuwe wandelschoenen nodig! Hoe zou dat nou komen😊

Mag ik jullie gebed vragen voor zovelen die wanhopig op zoek zijn naar een beetje een normaal leven? De situatie wordt echt nijpend hier. En ik heb geen idee hoe het tij te keren valt. Maar we dienen een machtige God!