Koffie voor onderweg

Zondagavond alweer! Laat ik beginnen met te zeggen hoe belangrijk in deze tijd vriendschap is. Ik merk dat ik, nu ik veel alleen ben, meer op mezelf gericht raak. Dat probeer ik wel te voorkomen, maar het sluipt er toch in, stiekem weg. En wat is het dan bijzonder dat ik van Shirley, mijn goede vriendin uit Noord-Ierland vrijwel elke dag berichtjes krijg op whatsapp met mooie foto’s van haar wandelingen, haar bak- en kookkunsten en een opwekkend gedicht of lied. Daar vrolijk ik van op. En gisterochtend kon ik weer koffiedrinken met Maria de Lourdes, mijn Mexicaanse vriendin, die overigens al bijna 50 jaar hier woont. Vorige week regende het, maar gisteren waaide het wel hard aan de zeekant maar het was droog. En de temperatuur gaat hier weer omhoog. We nemen een ‘take away coffee’ en we gaan op een bankje zitten. Dit keer bij een bushalte, een beetje uit de wind. Daarna wandelden we een eind langs de zee en we konden zelfs een beetje shoppen. Jaaaaa, de winkels zijn weer open. Ik wil eigenlijk niets kopen, want ik moet het allemaal mee terugnemen als ik straks naar NL kom…. Maar het is wel aantrekkelijk met al die aanbiedingen voor half geld. De winkels proberen er nog wat van te maken, om niet helemaal een verloren seizoen te hebben. We hadden het zo gezellig, we kunnen over alles hele gesprekken voeren. Al zijn we dan in lock down, we kunnen gelukkig nog wel afspreken voor wandelingen. Komende week staan er ook weer een paar op het programma. Daar wordt eigenlijk nauwelijks op gecontroleerd. De kerken mogen hier ook weer open onder strenge voorwaarden wat betreft aantal bezoekers. Dat zal wel onder de druk van de Orthodoxe kerk gebeurd zijn, vermoed ik. Zoals ik al vaker geschreven heb; hier zijn kerk en staat alles behalve gescheiden en de kerk heeft, lijkt het wel, nog meer te zeggen dan de regering.

Natuurlijk is er ook weer hulp verleend. Dat houdt echt nooit op. Ik had via via een mooie donatie gekregen van een kerk in Drenthe. Ja apart hè, ik ken ze zelf niet. Maar ik kende weer wel iemand uit die kerk die ook hier in Athene was bij het Leger des Heils en zo kwam het ….. Mooi is dat toch, nu mag ik hun gift besteden hier aan het werk met de vluchtelingen. Een kort lijntje zeg maar.

We zijn ons 5+2 fonds aan het optuigen. We hebben een bedrag ‘ingelegd’. Er zijn interviews gehouden met een deel van de mensen en er is al hulp gegeven. Er staan er dus nu 38 op de lijst! Families en singles. Je houdt je hart vast, zoveel geld is er nou ook weer niet beschikbaar. En het gaat heus om kleine bedragen. Maar de nood is zo hoog!

En verder app ik vaak met ‘mijn jongens’ Solomon en Ernest op Kreta. Ze werken daar bij een olijvenboer. Nu al een aantal maanden. Ze krijgen onderdak en eten, maar ze worden niet betaald. Dat komt pas aan het eind van de klus. En daar maak ik me dus zorgen over. Dat ze uiteindelijk zonder iets weggestuurd worden. De Grieken staan wat dit betreft niet best bekend. Ze zeggen zelf dat de baas aardig is en ze hem vertrouwen. Dus dan hoop ik het beste er maar van. Ze zijn in elk geval ‘van de straat’. Net appte Solomon of ik een manier wist om hem naar de VS of Canada te laten gaan via een kerk. Dat zijn echt van die vreselijke gesprekken. Ik heb geen flauw idee hoe dat zou moeten en ik geloof ook niet dat kerken iemand aan een plek kunnen helpen in een ander land. Ik weet eigenlijk helemaal niet veel van asielprocedures, behalve dat ze jaren kunnen duren. Dat weet hij ook, daarom is hij zo wanhopig. Willen jullie bidden voor Solomon en zijn gezin? Zijn vrouw is met hun zoontje nog in Eritrea waar het momenteel gevaarlijk is, vanwege de dreigende oorlog met Ethiopië.

Vanavond in de kerk werd een mooi lied gezongen. Heel oud al. Ik leerde het ooit op school.

‘Als God, mijn God maar voor mij is, wie (of wat!) is er dan mij tegen.
Dan werken druk en droefenis, mij nochtans tot een zegen!’

Sterkte met de avondklok en alle andere lastige regels.