Voorbij gelopen

De laatste dag van deze maand alweer. De kop is van het jaar af. Wat het ons zal brengen weten we minder dan ooit tevoren. Erg optimistisch zijn de geluiden nergens. Hier zijn de winkels weer dichtgegaan. De klanten waren te enthousiast, denk ik. Je zag ook best wel rijen staan. Ik heb in ieder geval m’n schoenen! Nét op tijd. Donderdag. Bij een orthopedische schoenwinkel, waar ik bijna elke dag langsloop. Voor de rest wil ik niet veel aanschaffen. Ik ben juist aan het opruimen. Ik onderhandel nog met mijn huisbazin over mijn spullen. Ik hoop haar zoveel mogelijk over te doen. Hoef ik het nergens anders heen te brengen. En anders zijn er genoeg liefhebbers voor mijn spulletjes.

Wat gebeurde er allemaal deze week. Mijn Syrische vriend Mohammed heeft eindelijk kans gezien een huis te huren. Van een Syrische eigenaar trouwens, want Grieken verhuren niet graag aan buitenlanders. Misschien had ik het al geschreven. Elke dag kwam de organisatie die over zijn huidige huis gaat, hem opjagen. Eruit! Daar werd hij zo gestrest van. Nu is het nog weer onzeker, want als het paspoort van zijn moeder eindelijk binnenkomt, wil hij naar Duitsland. Daar kan hij feitelijk niet blijven, want hij heeft een verblijfsvergunning in Griekenland. Maar dan gaat hij toch en vervolgens hoopt hij daar opnieuw een vergunning te krijgen. En een baan. Als ik dat geworstel en getob allemaal aanzie…. Wat een ellende toch. Ik gun hem echt een beter leven, zo is het niet vol te houden.

Ons babyvoedingsproject loopt ook nog goed. Donderdag hadden we weer een tiental ‘klantjes’. Zaynab is een geweldige vertaalster. Ze doet veel meer, want ze heeft door haar werk voor een organisatie ook zelf veel kennis opgedaan. Dus ze kan allerlei vragen beantwoorden. Helaas, helaas heeft ze nu zelf de aanzegging gekregen dat ze haar huis uit moet. Dat veroorzaakt natuurlijk een enorme stress. Ze weet niet waar ze heen moet en ze kan niets huren, want ze heeft geen geld. Met de rug tegen de muur dus. Samen met duizenden anderen. Het aantal vluchtelingen in Griekenland is opgelopen tot over de 100.000 . Ga er maar aan staan. Muurvast zit alles.

Deze week bezocht ik ook de ‘doucheflat’. Ik ken een vrijwilliger die in de periode dat er zoveel vluchtelingen op het Victoriaplein zaten een flat gehuurd heeft waar gezinnen konden komen douchen. Een waardevolle activiteit. Ook nu het plein weer ontruimd is, zijn er nog steeds veel mensen die van deze faciliteit gebruik maken. Er wonen soms 5 families in één flat. Met één boiler, of zelfs zonder boiler. Eer dan iedereen gedoucht is……Voor hen is de flat een uitkomst. Ik mocht er een gift brengen. Ik maakte er kennis met M. die er de leiding heeft, een jonge vrouw uit Iran, die oorspronkelijk uit Afghanistan komt. Zij schrijft met andere meiden samen een krant/magazine over hun situatie. Daar zijn ze mee begonnen toen ze in een kamp zaten. Ze geloven in de kracht van argumenten. Ze werden eerst heel wantrouwend bekeken, vooral door de mannen, maar langzamerhand winnen ze vertrouwen. Een boeiend verhaal. Willen jullie iets van haar lezen? www.migratorybirds.gr

En vanochtend waren we weer op straat. Geertje uit Piraeus vergezelde me. We hadden weer zo’n 30 mensen. Ali was er ook weer. De jongen uit de Gazastrook. Maar hij sliep en ik had niet de moed om hem wakker te maken. Zijn familie heeft mijn telefoonnummer en willen dat ik er iets aan doe om hem terug te sturen, maar wat kan ik? Maar goed dat ze niet weten hoe hij er hier bijligt.

Vanavond ging de preek in de kerk over engelen. Ik hoop echt dat er beschermengelen zijn. Die kunnen we hier heel goed gebruiken!

Goede week!