Wonderen vinden

Zondagavond! Nét op tijd thuis voor de avondklok! Die gaat sinds gisteren in om 6 uur ipv. om 9 uur. Da’s een heel verschil. De hele week circuleerden er al geluiden, maar die had ik nog even gemist. Zo kwam ik er gisterochtend ineens achter dat de komende 2 weekenden de avondklok verzet is. Doordeweeks is het nog ‘gewoon’ van 9- 5. Eerst wilden ze ook de take away en de thuisbezorging om 6 uur stopzetten, maar bij nader inzien is dat niet doorgegaan. Neem de Griek zijn bezorgpizza en zijn afhaalkoffie af en je krijgt vermoedelijk oorlog. En ik had net zo’n leuk plannetje gesmeed. We zouden met 3 Afghaanse tienermeiden die ik Engels geef naar een boekhandel gaan, waar ze een Engels boek mochten uitzoeken, om te kunnen oefenen. Netjes aangemeld met een tijdslot… maar helaas. Er zouden nog meer groepjes volgen, maar nu weet ik niet of het allemaal nog wel kan doorgaan voor ik vertrek. Het was ook een soort afscheidsuitje. Jammer, maar zo gaan die dingen nu. De boekhandel is een project. Mijn vroegere OM-collega Rosie heeft hem opgezet als werkervaringsplek voor vrouwen die slachtoffer zijn van human traficking. Er worden tweedehands Griekse maar ook Engelse boeken verkocht. Het is een hele leuke zaak. Wie meer wil weten www.bookgardenathens.com .

Afgelopen week hield de vraag ‘wat moet ik met Ali?’ mij nogal bezig. Dat is de jongen uit Gaza waar ik al vaker over schreef. De laatste keer dat ik hem zag ging het heel slecht. Ik vermoed dat hij aan de drugs is. Althans anderen denken dat, ik heb er niet zo’n kijk op. Hij zat als een hoopje ellende te bedelen en was niet voor rede vatbaar. ‘Je snapt het niet, ik ben helemaal alleen, ik kan beter doodgaan’. Dat was ongeveer het enige wat ik terugkreeg op mijn vragen. ‘En wat moet ik nu tegen je familie zeggen’ vroeg ik hem. ‘Zeg maar dat het goed gaat en dat ik het wel red’. Dat kan ik natuurlijk niet doen. Dat zei ik ook. Maar hij was niet erg aanspreekbaar. Dus we zijn weggegaan met een zwaar hart. Ik heb zo met hem te doen. Hij was tot nu toe altijd nog wel opgewekt. Hij had altijd nog plannen. Het enige wat hij niet wil is teruggaan naar zijn familie vanwege het gezichtsverlies. Ik vind dat hij dat wel moet doen. Zij sturen mij van tijd tot tijd berichtjes of ik Ali kan zoeken. Ik kan ze echt niet vertellen hoe het met hem gaat, dat zou hartbrekend zijn. Dus ik maakte me grote zorgen. Ik heb er veel voor gebeden en op vrijdag ben ik weer naar ‘zijn plek’ gegaan. Hij was er niet. Ik heb heen en weer gelopen en kon hem niet vinden. Zijn bekertje (voor het bedelgeld) stond er wel. Toen ik alweer op de terugweg was, bad ik opnieuw. God ik weet dat hij niet van uw volk is, eigenlijk zelfs een vijand, maar psalm 87 zegt toch dat ook de Filistijn erbij mag horen. Wat moet ik doen. Toen ben ik nog een keer teruggegaan en wat schetst mijn verbazing: daar zat hij. Ik ben heus wel voorzichtig met duidingen van wat God doet en niet doet, behalve als het in de Bijbel staat, dan weet je het zeker, maar dit vond ik echt een wonder. Ik was zo opgelucht. En hij was een stuk beter en blij me te zien. Ik heb hem verteld dat ik God gevraagd had of ik hem mocht vinden. Hij vond het mooi en ik heb met hem gebeden. En hij zei er amen op. Natuurlijk heb ik een preek gehouden. En hem verteld (alweer) wat hij doen moet. Zo ben ik dan ook wel weer. Al met al was het was een bijzondere ervaring. De mensen van de gemeentereiniging hadden al zijn spullen meegenomen en weggegooid. Dus vanochtend namen we een slaapzak en ondergoed en sokken voor hem mee. Maar helaas…. hij was er toch weer niet, hoewel hij het nog zo beloofd had. Morgen ga ik weer kijken, want ik weet een plek waar hij kan douchen en daar moet hij heel nodig heen! Ze kunnen je wel bezig houden die jongens van de straat!

Komende week mag ik luiers en andere dingetjes voor baby’s ophalen bij het Leger des Heils. Voor het babymelkproject. Het Leger gaat het gebouw waar we ruim 4 jaar gezeten hebben afstoten. Gebrek aan fondsen en aan een nieuw project. Dat moet allemaal nog bedacht en opnieuw opgezet worden. Ik zal er niet meer bij betrokken zijn, wel jammer dat het voorbij is, ik heb er al met al heel goede herinneringen aan.

Ik wens jullie een goede nieuwe week! Voorzichtig op het ijs en in de sneeuw. 😊