Gelezen in de krant

Daar ben ik weer. Op Valentijnsdag. Heb me daar nooit zo mee beziggehouden, maar nu komen er allerlei appjes binnen met wensen. Ik heb er dus maar een les over gegeven aan mijn Engelse studenten. Uit de methode hoor, dus ik hoef het niet zelf te verzinnen. Wat zie ik vanuit NL mooie foto’s langskomen zeg! IJspret zoals dat zo mooi heet! Goed voor je humeur zegt Professor Scherder. Dat zag ik weer in de krant. Die lees ik, sinds het begin van de tweede lock down op mijn pc. Kom ik vast weer een beetje in Hollandse sferen. Schaatsen is er hier niet bij, in het noorden van Griekenland ligt wel sneeuw en misschien krijgen wij morgen ook een beetje. Het is hier nu 7 graden, dus best wel koud. Voor Atheners. Ik vind schaatsen prachtig om te zien, maar niet om te doen. Ik was er al nooit goed in. Ik ben allang blij als ik op mijn twee voeten overeind blijf.

Wat gebeurde er hier zoal deze week. Altijd wel weer wát. Mijn telefoon was vol. Dáár krijg je nog eens stress van zeg! Ik kon geen foto’s meer maken, niet appen…. Ik was aangewezen op de mail en de telefoon. Gaat natuurlijk best, als je er jezelf even op instelt, maar ik was helemaal ontregeld. Websites geraadpleegd, naar de telefoonwinkel, die me vertelden waar ik al bang voor was, dat ik terug moest naar de fabrieksinstellingen. Zo ongeveer alle niet noodzakelijke apps er af gegooid en nog steeds lukte het niet. Ik was zo bang dat ik alle gegevens kwijt zou raken. Verslavings-stress zegt mijn broer 😊, maar voor mij is whatsapp zo’n beetje mijn life-line met NL. Gelukkig hielp hij me ook weer uit de brand. Maar ik moest inderdaad terug naar de fabrieksinstellingen. Uiteindelijk viel het natuurlijk weer mee. Al ben ik nog steeds bezig om er apps op te zetten, waarvan ik het wachtwoord niet meer weet, want je raadt het al - dat stond in mijn telefoonnotities. Nu is er ergens wel weer een lijstje met belangrijke nummers op de pc te vinden, maar dat is dan weer niet helemaal bijgewerkt…. En ga zo maar door. Ik zal vast niet de enige zijn, die dit meemaakt! Klein leed natuurlijk, maar je kunt er maar last van hebben.

Verder is gisteren EINDELIJK Mohammed, mijn Syrische vriend met zijn gezin vertrokken naar Duitsland. Ik zal hem missen. Maar ik ben blij dat hij weg is. Wat is dat een ellende geweest. Ik heb het van dichtbij meegemaakt en er ook wel over geschreven. Nu appte hij me vanochtend dat hij in detentie zit daar en dat ze zijn papieren hebben ingenomen. Vandaag lieten ze hem gaan en hij mag een week reizen. Als hij teruggaat naar Griekenland krijgt hij alles terug. Dan snap ik wel wat er nu gaat gebeuren. Maar ik kan het hem ook, als ik eerlijk ben, niet zo erg kwalijk nemen. Ik weet wat hij allemaal doorgemaakt heeft en ik gun hem zo een wat stabieler bestaan. Hoewel, dat kan ook nog weleens lang op zich laten wachten. Ik krijg het wel een stuk rustiger want hij was altijd bezig om mensen onder mijn aandacht te brengen die hulp nodig hadden. Dat is prima, want ik ben zelf ook aan het afbouwen.

Ik schreef over Ali vorige week. Ik heb geprobeerd hem naar een plek te krijgen waar hij kan douchen, maar dat is niet gelukt. Hij was te moe zei hij. Het gaat niet goed met hem. Ik heb hem nu weer bijna een week niet gezien. Willen jullie voor hem bidden?

En verder gingen we gisteren weer aan zee koffie drinken en een taartje eten. We hadden gelukkig een afdakje om onder te zitten, want het regende. Maar dat mocht de pret niet drukken. We vierden de verjaardag van mijn goede vriendin Maria de Lourdes en mijn andere vriendin Minna uit Finland was ook weer terug in de stad. Het was een gezellig feestje. Er kwamen ook verschillende andere mensen schuilen en we hadden hele leuke gesprekken.

Iedereen veel sterkte met de lock down en alle andere perikelen. Goede week!