Huis aan zee

Ja, daar zit ik dan. In het hostel in Piraeus – mét zeezicht. Prachtig! Ik kijk vanuit mijn bed naar buiten en zie het ’s morgens licht worden. Maar wat voelde ik me ontheemd de afgelopen week! Ik miste Athene, ik miste de contacten, ik moest afscheid nemen van mijn huisbazin en de buren. Gelukkig kon ik terecht bij Minna, mijn vriendin uit Finland. Had ik toch een beetje aanspraak. Maandag verhuisde ik naar het hostel. Mét alle bagage. Het is hier, laat ik het voorzichtig zeggen – een beetje behelpen. Jongelui uit ‘overal en nergens’. Zwervers of reizigers, of hoe je ze wilt noemen. De kamer is groot genoeg met ramen die op zee uitkijken. Maar ook een lekkende kraan, waardoor de vloer van de badkamer drijft en een deur die niet sluit. Een keuken waar je echt niets wilt koken, behalve water voor een kop thee. Maar iedereen is aardig én op zichzelf. Aparte wereld. Daar kwam nog bij dat ik bericht kreeg dat mijn vlucht gecanceld was. Zonder enige toelichting. Kon weer een nieuwe boeken vanaf 22 april. Of geld terug. Dat dus maar gedaan. Na enige inspanningen een vlucht kunnen boeken met Agean Airlines, een Griekse maatschappij. En nog wel op dezelfde dag! Pfff…. Opluchting! Daarna kwam het bericht dat de coronamaatregelen werden aangescherpt. Niet verder dan 2 km buiten je woongebied én niet langer dan 2 uur onderweg. Als je nummer 4 invult – het nummer waarmee ik op straat ging om mensen te helpen, moet je toelichten - en liefst met een formulier, wat je gaat doen. Daar gingen mijn leuke plannen om naar Athene te gaan voor mijn afscheidsontmoetingen. Het werd veel te druk op straat en er was een piek in de besmettingen. Dus ik snap het ook wel. En ik wil ook de regels niet breken, maar ja, het zijn mijn laatste weken hier en ik wil echt nog mensen zien en spreken. Ik ben ook nog niet klaar met verschillende projectjes. Nu ga ik er vanuit dat de politie het controleren over een weekje wel weer helemaal zat is, dus ik heb me nu voorgenomen om dan toch gewoon te gaan doen wat ik van plan was. Minna probeert nog een formulier te krijgen van haar organisatie waarmee ik kan reizen, dus misschien lukt dat. De boete is nogal hoog: 300 euro. Alles bij elkaar was het een hectische week. Maar gelukkig is het hier heel mooi en ik wandel ook veel. Het is niet erg warm, dat is wel jammer, want ik wilde echt nog gaan zwemmen. Ik wil ook niet klagen want voor mij is alles een heel stuk makkelijker dan voor de mensen die we proberen te helpen. Morgen weer een 5+2 overleg, waarin we beslissingen nemen over onze lijst met Urdu sprekers. Wie helpen we deze maand. Er kan eigenlijk niemand af en er komen er steeds bij.

Deze week zijn we ook al 2 keer naar de haven hier in Piraeus geweest met thee en croissants. Nu ik hier toch ben. Mijn theepotten zijn hierheen verhuisd en Geertje, mijn Nederlandse kerkvriendin met Raisa, een van onze Spaanstalige kerkzusters nemen ze nu in gebruik. Dat is wel erg leuk. Ze willen allemaal zo graag dat het centrum weer opengaat. We hebben gen flauw idee. Toch leuk om ze weer te zien. Het waren er rond de 40 dus nog best veel.

Vandaag is het de vierde zondag in de Lijdenstijd. Leer mij o Heer, Uw lijden recht betrachten… Op de juiste manier begrijpen. We kennen het verhaal al zo goed, worden we er nog door geraakt. Ook om ons heen in de wereld is zoveel lijden waar wij geen raad mee weten. Dat valt me in toenemende mate moeilijk. Al die uitzichtloze situaties van mensen. Hoe kunnen we daarin meeleven en zelfs meelijden. In navolging van onze lijdende Heer. Dat blijft de opdracht, hier en overal.

Morgen verhuis ik weer. Naar een hotelletje met wat meer orde en regelmaat, hoop ik. Ook dicht bij de zee en het strand. Daar maar eens proberen.

Goede week!