Bidden voor vrede

Vandaag begon de lente volgens mij. Dat klopte hier wel. Een mooie dag. Beetje zon en wolken en de voorspelde regen bleef uit. Lekker temperatuurtje. Dat was fijn, want ik had vanmiddag bezoek. Uit Athene. Dimitra, die ik ken van het Leger des Heils en haar man kwamen hierheen om gedag te zeggen. Gezellig langs het strand gewandeld en een bakje koffie erbij. Mijn tweede bezoekster was Rebekka, ook van het Leger des Heils. Twee collega’s op bezoek dus. Of ex-collega’s nu, helaas. Afscheid nemen is niet leuk, maar mensen ontmoeten is toch wat ik wil doen in deze laatste week. En zij kwamen hierheen dus ik hoefde nog geen regels te overtreden. Dat ga ik wel doen heb ik me voorgenomen. Komende week ga ik hoe dan ook op stap. Als ze me controleren hoop ik me eruit te redden. En als ik een boete krijg, moeten ze maar zien dat ze het krijgen. 😊 De regels zijn iets verruimd en de politie is het controleren ook wel een beetje zat, dus ik hoop er het beste maar van.

Vanochtend weer naar de haven geweest met thee en broodjes. We hadden ongeveer 45 klantjes. Blijft fijn om te doen. Komende zondag nog één keer….. Daarna zal het zonder mij ook wel gaan. Ik ben niet onmisbaar.

Verder heb ik niet al teveel te doen. Ik heb een beetje vakantie, al ben ik daar niet echt heel goed in. Onverwacht heb ik vrijdag nog een Bijbelstudie gedaan met een groep mensen uit de Urdu-groep. Ik werd gevraagd door Faisal, die deze groep leidt. Ik vind het moeilijk om dan nee te zeggen en eerlijk gezegd vind ik het ook fijn om te doen. Dus we hebben Johannes 13 besproken, over de voetwassing en de geestelijke betekenis ervan en het laatste Avondmaal. Het blijft belangrijk om bepaald te worden bij het lijden sterven van onze Heer Jezus Christus, ook voor mezelf ligt daar een zegen in. Het blijft bijzonder om te praten tegen mensen die je niet kent en die je hoogstens ziet in een klein schermpje. Als ik terug ben in NL hoop ik hiermee door te gaan. Digitale bijeenkomsten zijn niet gebonden aan afstand, dat is dan wel weer een voordeel.

Komende week op 25 maart vieren de Grieken hun nationale feestdag – de opstand tegen de Turken, bijna 200 jaar geleden. Bijna 400 jaar waren de Grieken onder het Ottomaanse rijk. Meestal wordt dit gevierd met een parade van het leger in Athene en met een vlaggen parade. Die vlaggen werden vandaag in Piraeus al neergezet en overal in de wereld waar Grieken wonen zie je de blauwwitte vlaggen op deze dag wapperen. De festiviteiten kunnen vanwege corona natuurlijk niet doorgaan, maar een vrije dag is nooit weg. De Grieken zijn tot op de dag van vandaag bang voor een nieuwe aanval van de Turken. Dat hoor je regelmatig in de gesprekken en ook wordt er in de kerk gebeden voor vrede met Turkije. Zelfs Google heeft deze dag de Griekse vlag in top.

Vanochtend was er in de haven ook een zigeunerfamilie met zeker 6 kinderen. Ze kwamen enthousiast op ons afrennen, helemaal in voor de boterham en het koekje. Dat doet je toch wel wat. Die mensen leven gewoon op straat en die kinderen…. Wat moet daarvan terechtkomen. Je zou ze zo meenemen naar ons centrum om ze eens lekker onder de douche te zetten. Blijkbaar kan dit hier gewoon, geen kinderbescherming die komt kijken of het wel goed gaat. Of misschien komen die wel, maar zien ze geen kans om iets te doen. Blijkbaar leven de Roma hier onder en boven de wet.

En Maria, de vrouw uit Nigeria, die vorige week in het ziekenhuis is opgenomen maakt het niet best. Ze is helaas overgebracht naar het Metaxa ziekenhuis, hier in de stad, waar ze gespecialiseerd zijn in de behandeling van kanker. Elias, haar buurman uit de haven houdt ons op de hoogte. Hij heeft van de week speciaal een coronatest laten doen, zodat hij bij haar op bezoek kan. Ik neem m’n petje af voor Elias, hij gaat er echt voor om iets te doen voor deze vrouw, die hij helemaal niet kent. Willen jullie voor deze eenzame vrouw bidden?

Goede week!