Grote parade

Palmzondag vandaag! Voor ons als westerse kerken. Hier in Griekenland is het pas over een week of 4 Pasen. Voor mij een heel bijzondere zondag! Mijn laatste hier voorlopig. Ik schrijf dus ook mijn laatste blog in Griekenland. Wat een gewaarwording! Onwerkelijk. Na 5 jaar en bijna 7 maanden komt er nu dan toch echt een einde aan deze missie. Alles gebeurt nu onder het motto ‘laatste keer’. Nog een keer naar de haven met thee en broodjes. De laatste wandeling gisteren naar Fillopappou, mijn favoriete wandelplek dichtbij mijn huis. Gelijk maar een flinke ronde gedaan langs de bekende plaatsen, waar ik zoveel herinneringen heb opgebouwd. Syntagma. Het plein van de grondwet. Daar was het prachtige bloemenmozaïek nog te bewonderen van afgelopen donderdag. Toen vierden de Grieken de 200 jaar onafhankelijkheid van de Turkse overheersing. Met een grote parade maar zonder publiek. Ik heb er op tv wat van meegekregen. Dat is wel erg leuk, dat ik nu op mijn hotelkamer tv heb. Mijn Grieks gaat er nog op vooruit hier. Omonia, ook zo’n plein waar ik heel vaak afsprak met mensen. Voor jullie allemaal onbekende namen, maar voor mij vol betekenis. Nog maar eens afscheid nemen van mensen. Vanochtend ook in de kerk. Dat was wel erg leuk trouwens. Er werd uitgebreid aandacht besteed aan mijn werk hier en aan mijn afscheid. Jammer dat we elkaar niet live konden spreken, maar ik heb toch heel veel hartelijke woorden en goede wensen gekregen. Ik heb ook een toespraakje gehouden. Dat had ik flink voorbereid, want het is niet leuk als je verdwaalt in je eigen zinnen. Opgeschreven dus. Lang zo leuk niet als gewoon praten, maar toch… Ook mijn goede vrienden, de familie Vampoulas uit Finland waren ‘aanwezig’. Hij, Spiros is een Griek en Marja, zijn vrouw is Fins. Ik heb nauw met hen samengewerkt toen zij hier woonden en werkten voor OM. Ik was echt blij met hun aanwezigheid. Ook voor de kerk was het fijn om hen weer te zien, want wij waren ook samen in de kerk in Piraeus.

Na de kerk hadden we een ‘beach party’ met de kerkvriendinnen. Het is hier ook verboden om groepen mensen in je huis te ontvangen. We zijn dus uitgeweken naar het strand. Dat is weer een voordeel van Griekenland, het is meestal mooi weer!. We zaten in een soort overdekt houten huisje met tafeltjes en banken. We waren er niet alleen, maar dat mocht de pret niet drukken. We ontmoetten natuurlijk ook weer een paar mensen die ik bleek te kennen. Ze zijn dakloos, dus die pasten wel goed bij ons. Ze hebben gewoon meegedeeld in de festiviteiten. Er waren bloemen, paarse (!), ballonnen, hapjes, chips, wijn, sangria en een prachtige taart van de hand van Vicky. Dan weet iedereen die haar kent wel dat geen bakker daar tegenop kan. We hadden het onwijs gezellig!

Gisteren ook al een afscheidsetentje met mijn 5 + 2 team. Dat was een heel eind weg van mijn adres, dus eigenlijk niet toegestaan. Maar zoals ik vorige week al zei, ik houd me niet meer zo aan de regels. Geen controle gehad en een geweldig leuke middag doorgebracht met Faisal, Bella en Josh, een Fins gezin, oorspronkelijk uit Pakistan. En met Iftikar, mijn andere Pakistaanse vriend, met wie ik zoveel heb samengewerkt om onze doelgroep te helpen. Minna, mijn Finse vriendin is ook lid van deze groep en dan nog Sam, een Duitse pastor, die al jaren als zendeling onder Pakistani werkt. Bella had heerlijk Pakistaans eten gemaakt en ook hier was taart. Pfff. Deze groep is echt bijzonder. Zo hartelijk en zo betrokken. Natuurlijk kan ik hier helemaal niet weg…. Als het aan hen ligt……. Tja….

Natuurlijk waren er ook cadeautjes overal, omdat ik ook nog mijn verjaardag vier a.s. dinsdag. De laatste keer in Griekenland, denk ik. Wat ken ik toch een massa lieve, hartelijke en mij welgezinde mensen! Bijzonder!

Donderdag moest er nog ‘gewerkt’ worden. Ondanks de feestdag. Ik wilde nog een laatste keer (!) melk uitdelen. Aan de families met baby’s. Dat is altijd weer een heel gedoe om georganiseerd te krijgen. Maar wéér gelukt. De mensen kwamen soms wat later, want er reden minder bussen, maar ze kwamen dan toch. Twee zelfs op de fiets. Dát vond ik nou nog es grappig. Natuurlijk was het best moeilijk om te vertellen dat het de laatste keer uitdelen was. Dat blijft zo. Maar ik was toch heel blij dat ik dit projectje nog heb kunnen afronden. Samen met Zaynab, mijn Libanese vertaalster (Arabisch) en Hadi en Mina, die de Farsi sprekers bedienen.

En nu gaan we dan de Stille week in. Ik vind het zo apart dat ik, als alles goed verloopt, woensdagmorgen op Nederlandse bodem zal landen. Ik kijk er ook naar uit om met Pasen in NL te zijn. Ik moet nog 2 Covid testen doen en hoop maar dat die goed zijn. Misschien moet ik zelfs nog in quarantaine. We gaan het zien!

Ik wens iedereen een goede week en een gezegende voorbereiding op Pasen! Tot ziens!