Echt winterweer

Mijn tweede weekend in Nederland. Mijn korte vakantie zit er bijna op. Maandagmiddag vlieg ik alweer terug. Een heel gezellig en vooral koud weekje achter de rug. Het is toch best fijn om weer eens echt winterweer mee te maken. Ik heb ervan genoten. Het leek me leuk om een keer een wat andere invulling aan mijn blog te geven. Deze keer maken jullie kennis met Kees, een van de leden van mijn thuisfrontteam. Laat ik daar eerst iets over vertellen. Dit team (support team for my English speaking readers) is een groep mensen die mij ondersteunt in mijn missie. Ze begeleiden mij in mijn taak als missionair werker en hebben een brugfunctie in het contact van de werker en de thuisgemeente. Het team helpt mij bij het nemen van beslissingen over de hulp die ik geef. Ze bidden voor me en ik kan mijn verhaal bij hen kwijt. Dat is voor mij heel waardevol en ook nodig, omdat het werk niet altijd makkelijk is en ik tegen dingen aanloop die ik graag wil delen. Ik overleg met hen over de situaties die ik in Athene tegenkom en zij denken mee in de ontwikkeling van mijn plannen en ideeën. Op sommige momenten remmen ze me ook af als ze het gevoel hebben dat ik teveel hooi op mijn vork neem. Zonder dit team zou het niet gaan. Het is goed om feedback te krijgen op je werk. Zij maken deel uit van mijn missie, we doen het werk als het ware samen. We zijn een TEAM: Together Everybody Achieves More. Ik las een mooie uitspraak: I am carried on the shoulders of those who cannot see the landscape I describe. I owe them far more than my weight!’.

Kees Vreeken (30) is sinds anderhalf jaar lid van het tft. We kennen elkaar al heel lang, zijn moeder en ik waren ooit collega’s. Als kind kwam hij al bij mij thuis. Omdat het contact altijd gebleven is wist hij ook al veel over mijn missie. Toen hem gevraagd werd of hij lid van het tft wilde worden, reageerde hij daar dan ook positief op. Kees is communicatiemedewerker bij een advocatenkantoor en werkte voorheen bij de organisatie Woord en Daad. Hij heeft dus heel wat kennis en kunde meegebracht in het team. Communicatie met de kerk die mij uitgezonden heeft en allen die mij en mijn werk ondersteunen is een belangrijke schakel tussen ‘hier’ en ‘daar’. Het tft heeft als taak om die contacten te onderhouden. Natuurlijk moeten er ook fondsen worden geworven. Zonder inkomen kan de werker niet gaan. Ook is er geld nodig om de projecten te kunnen uitvoeren. Kees: ‘We geloven in wonderen, maar we werken er ook aan’. En: ‘Het is mooi om te zien dat we iets bereiken en dat het werk voortgang kan hebben.’ Op de vraag of hij mij meer ziet als ‘zendeling’ of als ‘hulpverlener’, zegt hij: Ik maak dat onderscheid niet zo, woord en daad gaan samen.’En hij citeert de uitspraak van Franciscus van Assisi: ‘Verkondig het evangelie, desnoods met woorden’. Hoewel we als christenen natuurlijk wel geloven dat het belangrijk is om ook met mensen over God te spreken. Kees benadrukt daarnaast de adviesfunctie van het tft. Die is nog belangrijker geworden nu ik niet meer via een organisatie werk, maar alleen de kerk in Werkendam als uitzendende gemeente heb. Ik ben nu een ’zelfstandig ondernemer’. Dan is het goed, maar ook nodig als er een team is dat meedenkt en mij helpt bij de beslissingen die ik moet nemen, zodat ik mij in mijn werk gesteund voel. En dat is veel meer dan alleen een luisterend oor bieden. We zijn samen verantwoordelijk. Kees heeft in zijn tijd bij Woord en Daad veel ervaring opgedaan met hulpverleningssituaties in minder rijke landen en daar maakt het team en ook ik dankbaar gebruik van. Het tft en ik zijn blij dat Kees onze gelederen is komen versterken. In mijn eerstvolgende nieuwsbrief, die ik volgende week al ga schrijven,neem ik graag tips aan van Kees, zodat er over een paar weken een informatief, vlot en – naar ik hoop interessant verhaal in jullie mailbox verschijnt!

Voor nu wens ik iedereen een goede week.

Het gevoel te behoren

Zondagavond in NL. Ik ga aan mijn blog beginnen. Een beetje laat, maar ik heb vakantie. Goed excuus. Wat is het leuk om weer eens in ons kikkerlandje te zijn. En dan ook nog in een echte winter te belanden. De temperatuur verschilt op dit moment 13 graden met die in Athene. Maar de zon schijnt nu al de hele tijd en het is heerlijk om in de frisse lucht van Werkendam te wandelen! Koud maar prachtig. Met sneeuwklokjes, crocussen en narcissen. Het is ook weer net of ik niet weg geweest ben. In de kerk vanochtend heel veel bekenden gezien. En de dominee noemde me in de voorbede. Dat vond ik heel fijn. Het gevoel te hebben dat je ergens bij hoort. Daarna ging ik naar Veen om koffie te drinken met mijn familie. Broers, schoonzussen, neven en nichten. Echt gezellig! Deze week is niet zo vol gepland als die van vorig jaar. Lekker rustig voor mij!

In Athene vierden we deze week ‘Schone maandag’. Het begin van de vasten. Ik heb daar al wat over verteld vorige week. Ik ging bij vrienden op bezoek en samen wandelden we naar de vlakbij hun huis gelegen heuvel, waar druk gevliegerd werd. Althans, voor zover mogelijk, want er was bijna geen wind. Daarna gingen we in de rij staan voor het eten dat verstrekt werd door de ‘buurtvereniging’, Speciaal voor deze vastentijd: grote witte bonen in tomatensaus, salade van viseitjes, plat brood, galvas, kortom , Griekser kon het niet. Erg leuk om mee te maken.

Op dinsdag opende het centrum zijn deuren weer. Maar het bleef rustig deze week. Veel regen, dat betekent weinig bezoekers. We hebben ook niet zoveel meer te geven. Dat maakt dat mensen het niet altijd de moeite vinden om te komen. Deze week hebben we onze dossiers eens echt geteld. Gekeken naar degenen die regelmatig komen en dus “actieve klanten’’ genoemd kunnen worden. We kwamen uit op ongeveer 300 families en alleenstanden. Ik hoop maar dat het LdH nieuwe fondsen kan werven om deze groep te kunnen blijven helpen.

We hadden deze week weer een gesprek met Sandy, het meisje uit Afrika, met haar zoontje, waarover ik al eerder verteld heb. Ik maak me erge zorgen om haar. Ze kan haar huis niet betalen en zal dus binnenkort op straat gezet worden. Dat wil ik heel graag voorkomen. Met een donatie uit Noorwegen heb ik haar weer een maand huur gegeven, maar dat kan niet zo doorgaan. Soms is er een nood waar je geen raad mee weet. Ik probeer nu een netwerkje om haar heen te creëren. Geen idee of dat lukt. Maar als iemand een wonder nodig heeft is zij het wel. We hebben er ook om gebeden. Ik las ergens: ‘bidden is: het terrein van het ‘onmogelijke’ binnengaan’. Daar hoop ik nu op, dat God het ‘onmogelijke’ gaat doen!

Komende week geniet ik hier in NL van de Hollandse gezelligheid met familie, vrienden en wie ik verder allemaal tegenkom. Ik krijg ‘Hollandse’ pot en natuurlijk kan ik het ook niet laten even naar Brakel te gaan en op school te kijken. Het is mijn school niet meer, maar het voelt wel nog een beetje zo.

Ik wens jullie een goede week en wie weet spreken we elkaar.

Schone maandag

Dit weekend wensen de Grieken elkaar ‘καλή τριήμερο’! Dat betekent goede 3-dagen. Het weekend duurt nl. deze keer een dag langer. Morgen is het καθαρά Δευτέρα. En daarvan luidt de vertaling: ‘schone maandag’. In de aanloop naar Pasen, na het carnaval van vorige week, begint nu de vasten. Dat betekent 40 dagen geen vlees, geen kaas of eieren en geen melk. In plaats daarvan zijn er andere dingen om te eten, dus het is niet zielig of zo. Op de ‘schone maandag’ zelf eten degenen die alle regels precies volgen speciaal eten, vooral zeevruchten, zoals schaal- en schelpdieren. Ook inktvis huh….. Ook is er een speciaal brood λαγάνα, dat ik dan weer wel heel erg lekker vind. De schone maandag is een vrije dag. Veel Atheners gaan de stad uit én iedereen die kinderen heeft, of het gewoon leuk vindt koopt een vlieger. Langs het strand waar ik vanmiddag wandelde werd al druk verkocht en gevliegerd. Er is heel veel variatie, een vrolijk gezicht. Morgen is de Filapapou-heuvel, vlakbij mijn huis vol met vliegerende families, die als het weer goed is ook graag picknicken. Ik wandel hier vaak en morgen ga ik zeker een grote wandeling maken, want het centrum is dicht. Waarschijnlijk ga ik ook wel even bij de vliegers kijken. Zo, dit was weer een lesje Griekse taal en cultuur voor de liefhebbers.

Deze week hadden we in het centrum weer de bijeenkomst voor de moeders die in het ‘melkpoeder-programma’ zitten. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden, dat ze niet allemaal even trouw komen. Het gaat uiteindelijk maar om één ding, o nee twee: de melk en de pampers. Dat is een enorme noodzaak. We hadden wel iets leuks. Een tafel vol met baby- en kinderkleertjes. De bedoeling was dat ze zelf ook iets zouden meebrengen en dat kon dan geruild worden voor iets anders. Een ‘ruiltafel’ zeg maar. Kleine kleertjes voor een maatje groter. Een paar hadden het begrepen. Veel van deze kleertjes kwamen uit NL. De restanten, nog aardig veel, hebben we daarna naar de organisatie Amurtel gebracht. Ik heb ze al eerder genoemd. Ook zij worden overstroomd met moeders die hulp nodig hebben. Zij geven nu alleen nog kleertjes voor heel jonge baby’s. Dat komt goed uit, want die krijg ik ook veel.

Hamoudi, mijn kleine Syrische jongetje, hier geboren trouwens, heeft eindelijk zijn paspoort. Dat betekent dat ze nu snel naar Duitsland zullen reizen. De vader van het gezin heeft een operatie nodig aan zijn hoofd, als gevolg van een niet goed behandelde schotwond. Eigenlijk is het een wonder dat hij er nog is, want hij zou die operatie allang gehad moeten hebben. Maar hij wilde alleen in Duitsland geopereerd worden. Nu is het dan bijna zover. Dit is ook de familie bij wie ik het balkonhek heb laten verhogen, omdat de kinderen levensgevaarlijke toeren uithaalden. Dat is heel erg eng als je op de 5e verdieping zit. Dit gezin heeft veel hulp gehad van het LdH en van mij. Maar het is dan ook zo’n aardige familie. Je kunt gewoon niet anders dan ze in je hart sluiten. Een wild stel, maar o zo lief. Gisteren hebben we een ‘afscheidsfeestje’ gehad. Ik had voor allemaal een klein cadeautje gekocht. Voor Noora, de moeder, een paraplu. Zal ze nodig hebben in Duitsland. Ze hebben geen idee wat ze nog allemaal te wachten staat, maar nu zijn ze blij dat ze gaan. Ik zal ze heel erg missen!

En verder…. Hoop ik aanstaande vrijdag voor 10 dagen naar NL te komen. Een korte vakantie. Niet voor het weer haha, dat is hier stukken beter. Maar gewoon om even bij te komen en eens even lekker Nederlands te kunnen praten. Er doen hier zoveel mensen in moeilijke omstandigheden een beroep op je, dat het me wel goed leek om even afstand te nemen. Ik hoop veel mensen te kunnen zien en spreken, maar 10 dagen zijn gauw om. In de kerk zie ik vast veel van jullie tegelijk! En wie me echt wil zien, die kan even een appje sturen. Of een mail. Graag gauw tot ziens!

Goede week!

Spelletjes

Deze zondag begon frivool. Ik kocht bij de Nederlandse Vereniging een pak de Ruijter pure hagelslag! En aangezien je hier ook beschuit kunt kopen, raden jullie al wat ik vanochtend als ontbijt at. Gebeurt niet elke week, maar was erg lekker. Daarna ging ik naar de kerk in Piraeus en toen werd het nog gekker. Ik ging met Spiros en Marja mee op de koffie. Veel tijd hadden we er niet voor, want al snel gingen we naar de optocht die elk jaar in Moschato, de wijk waar zij wonen, wordt georganiseerd voor en door de scholen. Dit ter gelegenheid van, schrik niet… carnaval. Zou ik in NL niet in mijn hoofd halen, zoals jullie wel weten, maar vooruit. Ik deed es gek. Eigenlijk was het heel leuk én heel simpel. Gewoon schoolklassen, verkleed met een thema. De school van de kinderen van Spiros en Marja had als thema ‘bordspellen’. Een dobbelsteenhoed, een lange hes met scrabble, Uno of Monopoly. Grappig en het deed me erg denken aan de Avondvierdaagse, die we met school liepen. De school in Brakel heeft ook altijd een thema en heel vaak winnen ze daar een prijs mee. Deze optocht ging niet om prijzen. Gewoon voor de lol. Allemaal achter elkaar, keurig in groepen verdeeld, door een hele lange straat, inclusief keiharde muziek en oorverdovende fluitjes. Andere thema’s waren o.a.: cowboys en Indianen, Smileys, en rode harten als hoed en een witte jas. Een soort rode kruis of zo. Het weer was prima, na de regen van gisteren scheen de zon volop en de sfeer was gezellig. De tocht eindigde bij de kerk. Alle opa’s, oma’s, vaders, moeders en een heleboel anderen waren op de been, het was superdruk. Het leek ook op Koningsdag, zeg maar. Kortom, niet mijn gebruikelijke zondagsbesteding, maar toch leuk. Zo maak je nog eens wat mee.

Gisteren heb ik weer club gedaan. Die is een beetje zieltogend, dat heb ik al eens verteld. Een of twee kinderen, dan weer geen….. Dus ik dacht eigenlijk al dat ik maar zou stoppen. Maar nu had ik 3 kinderen uitgenodigd uit het gezin van de tweeling. Ook die kennen de trouwe lezers al. Omar en Osman. Hun zusjes en broertje had ik uitgenodigd en ze kwamen. Als er geen Griekse kinderen komen, dan maar anderen. Deze komen uit Afghanistan. We hadden een hele leuke ochtend. Dit zijn echt zulke modelkinderen. Ze spreken al Engels, hebben ze geleerd toen ze op het eiland Lesbos waren, van de hulpverleners. Ze kennen nu ook al Grieks, want ze gaan hier naar school. We hebben een spelletje gedaan en gekleurd. Ze vinden het geweldig en komen zeker volgende week weer. Dan gaan we schilderen heb ik ze beloofd. Daar hebben ze zo’n zin in.

Het kan ook anders. Deze week ben ik weer op stap geweest met de vader en zijn 5 kinderen uit Irak. Ik wilde weer een poging wagen om in elk geval de oudste 2, een tweeling van 12 op school te krijgen. Helaas zeggen de scholen die ik gesproken heb en die in hun buurt liggen dat ze vol zijn. Ik weet niet of dat waar is, maar ik moet dat accepteren. Nu gingen we weer naar een organisatie die programma’s aanbiedt na schooltijd. Die kennen de familie al, want ze zijn inmiddels overal geweest. Maar ze houden het nergens vol. Hij vindt het te ver, of ze leren er niets of ze spelen er alleen maar en dan stopt hij er weer mee. Er zijn altijd redenen om niet te gaan. Nu wil hij alleen meewerken als de school dichtbij zijn huis is. Daar heb ik nu een pittig gesprek met hem over gehad. Ik ben het daar nl. niet mee eens, hij sjouwt overal naar toe, dus kan hij ook naar school. Deze kinderen komen zoveel te kort, ik gun ze zo graag iets leuks en waardevols. Dus heb ik hem stevig toegesproken, met een vertaler erbij, want hij verstaat geen Engels. Hij vroeg: ‘wat zou jij doen als je in mijn plaats was.’ Ik zei dat ik er ALLES aan zou doen om mijn kinderen een goede toekomst te geven. En die begint met naar school gaan. Dat was jammer voor hem, ik ben echt niet onder de indruk van al zijn excuses. Het belang van die kinderen weegt me heel wat zwaarder dan dat van hem. Hij gaat zich nu opnieuw aanmelden, heeft hij beloofd. We wachten het af. Ik zie hem, denk ik, morgen weer. Complete tegenstelling met het gezin waarover ik hierboven vertelde. Ik ben erg bezorgd over deze kinderen. Wat moet ervan terechtkomen…. Willen jullie bidden voor dit gezin?

Ik wens iedereen weer een goede week!

De weg naar...

Daar ben ik weer! De nieuwe week is begonnen. Vandaag is het de 1e Lijdenszondag. Pasen valt vroeg dit jaar. In de komende weken gaan we weer op weg naar Goede Vrijdag en Pasen. En over een paar dagen begint de Vastentijd. Vanouds een Katholiek gebruik, maar ook in Protestantse kring krijgt het inmiddels meer aandacht. Ik las een gedicht dat me aansprak en waarvan ik een stukje wil citeren.

Wanneer je vast,
schep dan een nieuwe orde in je wereld
Zodat je lotsverbonden raakt
Met ieder mens
Die brood of recht ontbeert.
deel in die mate
dat zijn honger wordt gestild.
Wek hoop die
dagelijks en voor ontelbaren
een weg aanlegt naar Pasen.

Ook deze week kwam ik weer mensen tegen die het zelf niet redden. Zo ontmoette ik een vrouw, alleenstaand met een zoontje, die overweldigd werd door alle rekeningen die ze moest betalen. En ze heeft niets. Om haar een stukje op weg te helpen hebben we haar aangemeld voor een afbetalingsregeling voor haar elektriciteitsrekening, die torenhoog is opgelopen. Of het zal helpen? Ik weet het niet, ze heeft geen werk en dat is iets waar ik maar weinig aan kan doen. Ze zit diep in de zorgen, heeft geen wasmachine dus wast ze met de hand en ze durft bijna geen licht aan te doen, zo bang is ze dat ze stroom gebruikt. Wat voel je je dan onmachtig om ‘die weg naar Pasen aan te leggen’.

Vrijdagochtend deed ik weer een pakjesrondje, ik nam de route die ik loop als ik naar het centrum ga. Zo’n 15 mensen kon ik blij maken met sokken, wat lekkers en een flesje badspul. Het zijn de kleine dingen die het doen, zeggen we dan. Met een stel dat op een bankje verstopt zat onder dekens had ik een gesprek. Langzamerhand kwamen ze tevoorschijn. Ze hadden nogal uitgesproken meningen over wat ‘religie’ is. En dat het weinig zin heeft God om iets te vragen. Een lang verhaal. Zo vaak komt het niet voor dat iemand naar je wil luisteren, dus ze namen de tijd. Toen ik ook wat mocht zeggen, vertelde ik waarom ik naar Griekenland was gekomen en dat het volgens mij niet gaat om religie maar om relatie. Daardoor kwam er toch een kleine opening in het gesprek voor de gedachte dat God ook via mensen helpt. Een eerste steen voor de ‘weg naar Pasen’ misschien?

Delen met degenen die weinig tot niets hebben. Dat blijft moeilijk. Vaak denken mensen dat wij een soort sinterklaas zijn. En dat zij recht hebben op hulp. En als we zeggen dat we niets meer hebben om te geven worden mensen kwaad en gaan tekeer tegen onze vertalers, die deze boodschap moeten overbrengen. Niet gemakkelijk om dan toch te streven naar die ‘lotsverbondenheid’ waarover het gedicht spreekt. Gelukkig mogen we geloven dat ‘die nieuwe orde’ er zal komen. Dat houdt ons staande en daaruit putten we hoop.

Ik wens iedereen een goede voorbereiding op Pasen toe en een goede week!

Zorg voor een naaste

Zondagmiddag! Tijd voor mijn blog. Vanochtend was ik al vroeg in het ziekenhuis. Niet voor mezelf, maar om Bizjan, een vluchteling uit Iran, gezelschap te houden. Hij is vrijwilliger bij het Leger des Heils en lid van de gemeente die geleid wordt door Arno en Sahar Lankhaar. Deze nieuwe gemeente bestaat geheel uit Iraniërs.Hij werd vrijdagavond onverwachts geopereerd aan een blindedarmontsteking. Zijn vrienden zorgden ervoor dat er steeds iemand bij hem op bezoek ging, zodat hij zich niet alleen zou voelen. Hij spreekt geen Grieks en geen Engels, dus communiceren is lastig. Ik was vanmorgen aan de beurt. Het gaat goed met hem, hij had vreselijke honger, want sinds vrijdag had hij niets meer gegeten. Ik had wat cake en biscuitjes voor hem meegenomen. Maar helaas, eerst moest de dokter komen. Twee keer gevraagd aan de zuster, maar nee, hij moest wachten. Om 12 uur werd ik afgelost door 2 andere vrienden van hem. Het is heel bijzonder dat een groep mensen, die elkaar voorheen niet kende zo voor elkaar zorgt als het nodig is. Bemoedigend!

Deze week ging ik weer eens op zoek naar een school. Ik had 2 gezinnen, waarvan de kinderen naar school zouden kunnen als we een plekje voor ze zouden kunnen vinden. Een gezin bestaat uit een moeder, een dochter en een stiefvader, de 2e echtgenoot van de moeder. Zij is gescheiden van haar eerste man en deze is inmiddels overleden. Nu zijn de namen op de asielkaarten niet hetzelfde en op de papieren staat een onduidelijke zin, waaruit mogelijk gelezen kan worden dat het meisje niet de dochter is van deze moeder. Volgen jullie het nog? Ik ging met hen naar school en de directrice was redelijk welwillend, maar wilde eerst uitgezocht hebben, waarom er verschillende namen op de papieren stonden. Eerlijk gezegd snap ik er niets van, want het lijkt me logisch dat een tweede vader een andere naam heeft, maar zo gaat het soms hier. Nu moet ik dus eerst een instantie vinden waar ik kan checken of de asielkaarten correct zijn en dan kan ze geaccepteerd worden op school. Daar gaat heel veel tijd inzitten. En dit meisje wil zó graag naar school. Het andere gezin bestaat uit een vader en 5 kinderen. Moeder is niet meer in beeld, hij voedt ze alleen op. Min of meer zullen we maar zeggen. Ik noem ze de Filistijnen, want als ze in het centrum komen staat alles op z’n kop. Aan de andere kant zijn ze zó lief en zó dankbaar voor een beetje aandacht dat je ze ook weer in je hart sluit. Met dit gezin waren we op de verkeerde school beland, de keuze van de school ligt niet bij de ouders, de school is nl. gekoppeld aan de buurt waar je woont. Daar ben ik dus ook nog niet klaar mee. Nu eerst maar eens proberen of ik een lijst van scholen te pakken kan krijgen, met de bijbehorende straten. Al doende leert men.

Gistermiddag was mijn ‘winkeltje’ weer open. Ik had de familie M. uitgenodigd, die van de tweeling. Moeder, Donia, Dina en Waris. Papa paste op de tweeling. Moderne man hè?! 😊 We dronken thee en aten koekjes, de kinderen gingen kleuren en mama en ik gingen naar mijn slaapkamer, waar ik allerlei spullen uitgestald had op mijn bed. Ik heb het al een keer verteld, geloof ik. Ze vond het geweldig. Ze wilde alles zien: ‘mag ik dit tasje ook openmaken?’ Tuurlijk, ga je gang, lekker ‘shoppen’. Gelukkig konden we heel wat dingen vinden die geschikt waren voor haar gezin. Waaronder 2 dezelfde jasjes voor de tweeling. Ze hebben 2 volle tassen meegenomen. Ik wil hiermee zeker doorgaan, alleen ben ik wel op zoek naar een ruimte waar ik deze spullen neer kan zetten en neerleggen, want mijn slaapkamer wordt wel een beetje vol. Maar het idee, mensen uitnodigen bij mij thuis, bevalt me heel goed. We praten wat, als er iemand Engels spreekt (of Grieks) , anders wordt dat moeilijk, de kinderen doen een spelletje of maken een tekening, het is een fijne manier om mensen wat beter te leren kennen. Ik werk het liefst op kleine schaal, dat geeft de meeste voldoening en is ook, naar mijn idee, het meest effectief.

Ik wens iedereen weer een goede week! Laat zo je licht maar schijnen, bij alles wat je doet. Zodat de mensen zeggen: ‘God is goed’!