Enerverend fietstocht

The day after! Wat een geweldige dag hadden we gisteren! De Hollanders arriveerden vrijdagmiddag in Athene. Met volle bepakking. Ruim 100 kg goederen uit NL. De meest uiteenlopende dingen. Kleding voor ‘iedereen’, cadeautjes voor de kinderen en voor mij. Vrijdagavond hebben we elkaar gesproken tijdens het eten en zaterdagmorgen kwamen ze met 2 taxi’s naar mijn huis, om ‘mijn’ pakjes te lossen en daarna ging het naar Connect. Een vracht met koffers werd uitgeladen. Vanaf 11 uur begonnen mijn klantjes binnen te komen. Ook vrienden en collega’s kwamen een kijkje nemen. We hadden lekkere chocoladeballen, gemaakt door een vriendin en ik had me weer op de cake gestort. Ik bak elke week 2 cakes, misschien heb ik het al verteld. Ik deel ze uit in Connect, dus ik eet ze heus niet allemaal zelf op. Maar ik wil graag leren om goede cake te bakken. Het gaat al beter, maar ze zijn nog steeds niet perfect. Nooit een probleem om ze op te krijgen trouwens. Wat was het gezellig en wat werd het druk. We kregen ongeveer 50 mensen over de vloer vanuit zeker 10 verschillende landen. Iran, Irak, Afghanistan, Polen, Griekenland, Marokko, Azerbeidzjan, Turkije, Engeland en Nederland natuurlijk. O ja en uit Bulgarije en uit Afrika, weet niet precies meer welk land. Groot en klein krioelde door elkaar. “Mijn’ gebruikelijke Griekse klantjes verdwenen een beetje uit het zicht. Maar ze hebben zich best vermaakt, onverstoorbaar zaten ze tussen de massa en speelden zoals gewoonlijk domino. ’t Was prachtig. Een zegen. Ook voor de Nederlanders. We hadden ons echt op deze dag verheugd. Zoveel blije gezichten. Een paar teleurstellingen, sommige maten kleding waren al snel weg. Maar over het algemeen was het een grote vreugde om zoveel mensen een plezier te kunnen doen. Op een zeker moment schalde het lied 10.000 redenen tot dankbaarheid uit de speakers. Dat paste heel goed bij ons gevoel; we waren zo dankbaar. Ook voor het prachtige weer! Ik was voorbereid op het opbergen van een stel overgebleven koffers, maar niet nodig hoor. ALLES ging op. Ook de koffers zelf waren een gewild artikel. Het was één groot feest. Mareen had een stuk of 10 make-uptasjes gemaakt voor mijn collega’s bij het LdH, ook allemaal vluchtelingen. Die hadden een doosje oogschaduw gezien, dat ik vond in mijn kast en zoiets wilden ze allemaal wel. Een heleboel glimmende oogjes toen ik vroeg: ‘ O, vinden jullie dat leuk? Gebruiken jullie dat? Jaaahaa……! Dus op het laatste moment nog maar een ritje Werkendam – Action. Geen wonder dus dat het zo druk werd haha. Super als je mensen zo blij kunt maken toch?

Na deze happening gingen we meteen door naar de volgende activiteit. We gingen fietsen met het Nederlandse bedrijf ‘Let’s meet in Athens’. Een tocht van een uurtje of 3 op Nederlandse fietsen door het centrum van Athene onder leiding van een gids. Op een drukke zaterdagmiddag. Ik geef het je te doen. Maar het was toppie. Ik heb het nu al 3x gedaan, in de jaren dat ik hier woon en ik geniet er steeds enorm van. Elke keer leer je weer iets nieuws. Toen we terugkwamen was het al donker, maar geen nood, de fietsen hebben zelfs verlichting. Daarna gingen we eten in een restaurantje in Psirri, wat hoofdluis 😊 betekent. Leuk wijkje dat van een verpauperend achterstandsbuurtje is getransformeerd in een hip uitgaansgebied, waar veel toeristen komen, maar ook heel veel Grieken. Niet degenen die onder de crisis lijden natuurlijk. De mensen die ik help komen hier niet en ik dus ook zelden. Voor mij extra leuk. Tijdens het eten waren er weer verrassingen voor mij, behalve de kaas, de stroop, de stroopwafels, de pepermunten en de drop. Veel te gek!!! Ik kreeg een nieuw kettinkje met kruisje. Misschien weten jullie nog dat ik letterlijk beroofd ben van mijn andere. Een ontroerend lief gebaar! Ik ben er heeeel blij mee. En Ik kreeg een cheque van Bouwmensen, het bouwbedrijf/opleidingscentrum van Noordenne uit Hardinxveld-Giessendam, waar Sietske werkt. Toen ze hoorden wat ze ging doen in Athene, zijn ze met de pet rond geweest. Wat is dat toch bijzonder, hoe mensen meeleven. Ik koop er een buggy van voor een Iraanse alleenstaande moeder. Vandaag houd ik een rustdag, zoals gewoonlijk op zondag. Pff best lekker na zo’n enerverende dag! We danken God voor zoveel zegeningen!

Goede week!

Stijve horens

Oude bokken hebben stijve horens.

Vandaag weer een nieuwe blog. De vorige heeft nog niemand op de site gezien. Dat klopt, want hij staat er nog niet op. Door een misverstand, ik had de app van webmaster Arno niet gezien, is mijn verhaal vorige week niet geplaatst. Ik schrijf nu toch maar weer een nieuwe, want na zoveel jaar is het ook een gewoonte geworden die je niet makkelijk meer opgeeft.

Deze week was weer gevuld met allerlei activiteiten. We kregen weer te maken met erg moeilijke situaties, zoals ik ook vorige keer al schreef. Miranda bijv., die uit haar huis moest is eindelijk in het nieuwe getrokken. Het is een veel kouder huis, dus ze had een kacheltje nodig. Wat gebeurt er? Op de Nederlandse Vereniging, zegt een van de bezoekers: ‘Judith, we hebben wat dingetjes verkocht en dat geld is voor jou hoor, het is niet veel….’., maar alle beetjes helpen toch?!’ Ik vertel haar maar weer eens hoe belangrijk ook kleine bedragen zijn. Ik vraag of het goed is dat ik het besteed aan het kacheltje voor Miranda en haar gezin. Dat is prima. Wat is het toch fijn om zo bezig te zijn en steeds opnieuw een oplossing te vinden voor dingen die onoplosbaar lijken. Overigens dient zich het volgende probleem alweer aan, Miranda’s werkgever wil haar ontslaan. En zonder baan gaat ze helemaal onder water. Wat moeten sommige mensen er toch onderdoor in het leven!

Deze week donderdag was het mijn eerste dag in het inloopcentrum in Piraeus. De mensen kunnen komen voor een kop koffie en een douche. Donderdag was vrouwendag. De vrouwen kunnen douchen, de mannen komen op woensdag. Daarna geholpen met eten klaarmaken voor de maaltijd-uitdeel. Toen ben ik, zoals ik al van plan was, naar de rouwdienst gegaan voor de Pakistaanse jongen. Het was zo verdrietig. De jongen is na 10 maanden pas gevonden. De vader was zo van slag. Hij liep maar een beetje heen en weer. Tot de kist werd binnengebracht, toen ging hij ernaast zitten. Er was gezang en gebed en uitleg van de Bijbel. In mijn oren klinkt het heel onbekend en a-melodieus en je verstaat er niets van natuurlijk, maar de atmosfeer voel je toch aan. De kist met het lichaam zou dezelfde avond of nacht in het vliegtuig teruggaan naar Pakistan en is daar inmiddels misschien al aangekomen. Wat een verdriet ook voor de moeder en de andere kinderen die daar nog zijn. Hij was pas 18.

Verder ben ik deze week na ruim 40 jaar weer begonnen met catechisatie. Een bijzondere gewaarwording na zoveel jaar en ook met de ervaring van het zelf catechese geven. Ik wil graag lid worden van de Grieks Evangelische Kerk in Piraeus. We zijn met 7 nieuwe a.s. leden. Nu moet ik dus een boekwerk bestuderen over de Grieks Evangelische Kerk. Gelukkig zijn er nogal wat dingen die wij in de PKN hetzelfde hebben, zoals de belijdenis van Nicea-Constantinopel. Gaat allemaal in het Grieks, dus het is nog een hele kluif voor me. Straks ben ik dus lid van 2 kerken, maar het belangrijkste blijft natuurlijk om een burger te zijn van het Koninkrijk van de hemel!

En jaaaa, de Werkendammers komen eraan! Vrijdag landen ze op Griekse bodem. Gepakt en gezakt met koffers vol kleren, cadeautjes, nuttige voorwerpen en dingetjes voor mij, zoals pepermuntjes en stroopwafels! Wat zijn de van Burgeltjes en Verlaatjes hard bezig geweest om alles op touw te zetten. Geweldig! Ik kijk er echt naar uit! Zo leuk, dat jullie komen mensen! Ik heb allerlei families uitgenodigd en nu maar hopen dat ze ook echt komen….. Er is één ding dat niet moet gebeuren: als het regent valt ons feestje in het water. Dus ik weet niet of jullie het zien zitten om voor het weer te bidden…. Dat is een beetje tricky natuurlijk, ik weet het, maar ik hoop echt zoooo dat het droog blijft!

Ik wens jullie een goede week en de a.s. bezoekers een goede en reis en een behouden aankomst!

Klein hoekje

Deze zondag is het prachtig nazomerweer. We genieten er nog even van. Afgelopen woensdag had ik een vrije dag en ik ging een leuke wandeling maken…, dacht ik. Naar een klooster dat zo’n 5 km buiten de stad ligt. Het had een beetje geregend en ja hoor, daar maakte ik weer een schuiver. Ik heb al een hele lijst met dit soort ‘atychimata’, ongelukken. Deze keer moest er gehecht worden. En ik had ook nog een pijnlijke verdraaide knie. Enfin, uiteindelijk ben ik weer thuis beland. En nu moet ik het rustig aandoen, al kan ik wel weer lopen. Zo’n vervelend moment kan je ook wel weer eens bepalen bij het feit dat er zoveel aardige mensen om me heen zijn. Spiros, die me ophaalde met de auto, alle teamleden van het LdH die wilden komen helpen. Het regende appjes. En mijn Pakistaanse vrienden lieten zich ook niet onbetuigd. Als eerste kwam Omar, om voor me naar de apotheek te gaan en ’s avonds kwam hij terug om te koken. De dag erna kwamen Asim en een vriend van hem op bezoek. Met een tasje met fruit en chocola. Echt heel erg lief. En gisteren appte de dominee of hij me op moest halen voor de kerk. Ik ben erdoor geroerd. Mijn ervaring in een publiek ziekenhuis was ook positief trouwens. Nadat een taxi me had afgezet, wandelde (nou ja…..) ik naar binnen en ik werd meteen naar de eerste hulp gedirigeerd en prima geholpen. Snel, efficiënt en vriendelijk. Ik zei dat ik een verzekering had in Nederland. Maar dat hoefde niet, de publieke ziekenhuizen zijn gratis. ‘Daarom zijn we hier ook bankroet’, zei de dokter. Grapje! Daar kon ik toen alweer om lachen. Ik moet toch nóg voorzichtiger worden.

Over de Pakistani gesproken. Daar heb ik toch zo mee te doen. Deze week is het lichaam van een jongen gevonden, die verdronken is bij de oversteek van een soort kanaal. Hij wilde Griekenland binnenkomen, ik heb niet begrepen waar precies. De politie had hem al heel vaak teruggestuurd, maar steeds probeerde hij het weer. Bij de zoveelste poging is hij verdronken. Nu willen zijn vader en zijn oom, die al hier zijn, het lichaam terugsturen naar Pakistan om hem daar te begraven. Daarvoor is de Pakistaanse kerk van Asim nu geld aan het inzamelen. De jongen heette Waqas en is 18 jaar geworden. Zo droevig! Komende vrijdag is er een herdenkingssamenkomst voor hem. Misschien ga ik er wel heen, al kan ik er natuurlijk niks van verstaan.

Verder circuleren er op you tube filmpjes over de vreselijke situatie van vluchtelingen in kamp Moria op Lesbos. Daar word je toch helemaal wanhopig van. Een dokter van MSF zegt dat dit het ergste is wat hij heeft meegemaakt en hij is al op heel veel afschuwelijke plekken geweest. Er wordt ook een terreurbewind gevoerd door gangs van IS-strijders. Je wilt toch niet weten wat er allemaal Europa binnenkomt! Er worden nu onder internationale druk mensen overgeplaatst naar kampen op het vasteland, maar de Griekse regering is nog steeds niet in staat hier een oplossing voor te bieden. Er komen ook steeds meer mensen naar Athene, daar hebben ze hun hoop op gevestigd, maar als je de verhalen over de Griekse asielservice hoort, dan vraag je je af wat er toch van terecht moet komen.

Tjonge wat een sombere verhalen heb ik vandaag. Laat ik iets leuks vertellen. Over twee weken komen de families van ’t Verlaat en van Burgel naar Athene. Op dit moment zijn ze aan het PAKKEN. En hoe! Er komt een vracht aan spullen mee, die ik hier allemaal mag gebruiken om mensen blij mee te maken. Ik begreep dat er ook spontaan dingen bij hen thuis afgegeven worden. Geweldig! Zo mooi dat er zoveel mensen betrokken zijn bij deze missie. Op zaterdag 20 oktober, bij gezondheid, gaan we een feestje organiseren in Connect. Ik ben families met kinderen aan het uitnodigen uit mijn ‘kennissenkring’, zal ik het maar noemen. Vluchtelingen, Afrikaanse moeders, andere gezinnen die ik ken. Voor de kinderen komen er cadeautjes mee uit NL, een soort vervroegde Sinterklaas…… Mijn vriendin Alexandra, een meesterbakker, maakt een traktatie, onze Nederlandse LdH-stagières zijn erbij, kortom ik heb er helemaal zin in. Kleine lichtjes aansteken in een donkere wereld!

Ik wens jullie een goede week!

Code rood

Op een regenachtige zondagmiddag schrijf ik mijn blog. Het is hier al 3 dagen stormachtig met code rood en het regent. Niet zo’n klein beetje ook. Vrijdag waren de scholen zelfs dicht. Dat is voor ons Nederlanders een beetje overdreven. Maar ze zijn hier niet zoveel gewend wat slecht weer betreft. Ben er sinds gisteren achter dat ik ergens op een zeker moment mijn regencape ben kwijtgeraakt. Die heb je hier niet vaak nodig, maar soms….. en dan merk je dat ie weg is. Nou ja, morgen wordt het weer beter, hoop ik. Het weer is helemaal omgekeerd met dat in NL. Ik begreep dat jullie daar mooi najaarsweer hebben. Zo dit was het weerpraatje. Over naar andere zaken, die mijn aandacht hadden deze week. Zoals gewoonlijk zag ik weer veel mensen in nood. Althans dat vertelden ze. En ik moet dan zeggen dat we hen niet kunnen helpen. Namens het LdH. De vertalers vertellen de mensen al hoe het zit, maar ik heb, vanwege mijn leeftijd denk ik, toch nog een andere positie in hun ogen, dus uiteindelijk willen ze dan toch met mij praten. Dat vind ik moeilijk, want ik weet dat er geen andere hulp beschikbaar is en dat de situatie slechter wordt. Dan is het fijn als je in een enkel geval nog wat kunt doen. Kleertjes geven voor een nieuwe baby, een wieg die er toch nog blijkt te zijn in de opslagplaats en natuurlijk mijn kleine handreikingen, die ik kan doen omdat ik mijn eigen hulpbudget heb. Dat zijn dilemma’s, dat heb ik al eerder verteld. Wanneer help ik? Moeten ze eerst volledig aan de grond zitten? Of kan het ook een stukje hulp zijn voor een werkende moeder, die geen geld genoeg heeft om een fatsoenlijke maaltijd klaar te maken voor haar kinderen en haarzelf. Als iemand dakloos op straat zwerft? Wat doe je dan? Onderdak kan ik niet bieden. En waarom komt iemand eigenlijk hierheen? Is dat niet zijn eigen probleem als hij zich laat bestelen door een smokkelaar, die hem heeft voorgespiegeld dat in Europa alles beter is? Je krijgt er een huis en werk……… Wanneer ‘verdient’ een mens hulp? Een vraag die me bezighoudt vanwege het boek over barmhartigheid, dat ik aan het lezen ben. Ik heb er al vaker over geschreven. En wij, die deze mensen diensten van barmhartigheid verlenen? Hoe staan wij erin? Soms stellen mensen je teleur, je hebt ze geholpen tot een bepaald punt, maar dan moet je weer stoppen. Je kunt iemand niet blijvend helpen. Daarna zie je ze niet meer. Mensen zijn boos als ze het gevoel hebben dat ze recht kunnen laten gelden op hulp en die niet krijgen. Dat is niet fijn en je voelt dan zelf ook de boosheid en de frustratie opkomen. Daar moet je mee leren omgaan. Dat gaat de ene keer beter dan de andere. Rechtdoen aan mensen. Dat is echt moeilijk. En geen dankbaarheid verwachten. Je hebt als ‘diaken’ de opdracht van de Koning om te helpen. Barmhartigheid is een heel oud Bijbels woord. Maar wel met een rijke inhoud. Het blijft een leerproces.

Vandaag heb ik een gekke dag. Ik reis in de stromende regen op en neer tussen mijn huis en het centrum van de stad. Eerst om een Franse lerares te ontmoeten, die hier met haar studenten in Athene is, ze zijn van een sociale academie als ik het goed begrijp. Ze hebben een grote hoeveelheid melkpoeder voor baby’s bij zich en willen dat doneren aan het LdH. Anne, mijn Engelse compagnon bracht haar met mij in contact en ik vind het natuurlijk geweldig dat ze aan ons gedacht heeft. De vluchtelingen doen ALLES voor melkpoeder. Dus wel de moeite om even kennis te gaan maken. Nu ga ik zo nog een keer die kant op, om eten te brengen naar Miranda. Zij heeft de hele dag hard gewerkt, appartementen schoongemaakt en ik breng haar eten, zodat ze niet meer hoeft te koken. Daar heeft ze trouwens ook eigenlijk geen geld voor, want ze zit op financieel gebied zo klem als het maar kan. Zo, missie volbracht. Dankzij mijn bergwandelschoenen heb ik nog droge voeten. Miranda niet, die liep kletsnat op het plein waar ik had afgesproken. Geen paraplu. Nou die had ik ook nog voor haar. En, voor de eerste keer zolang ik hier woon, kwam de politie me vragen waar mijn hotel was. Ik zei: ‘ik woon hier….’. ‘Ga naar huis, zeiden ze, het is hier gevaarlijk’. Dat wist ik natuurlijk al, maar ik heb ze toch bedankt voor de waarschuwing.

Goede week!

Waardevol bezit

Een nieuwe zondag, een nieuw blog. Vanochtend was ik al vroeg aan de wandel. Het was zo lekker koel. Er was 30 graden voorspeld, dan kun je maar beter vroeg lopen. Ik liep door een parkje dat ik wel vaker bezoek. Ik werd er enthousiast begroet door Eleni, die daar al jaren ’woont’. Te midden van tientallen katten, waardoor het in haar omgeving behoorlijk smerig is en niet te weinig stinkt. Als je haar echt goed wilt doen, moet je ook kattenvoer meenemen. Dat doe ik dus, eerlijk gezegd, nooit. Om dieren te redden zijn er weer andere mensen nodig. 😊. We kennen elkaar van het broodjesproject. ‘Kiria Julia’, noemt ze me. Ik laat het maar zo. Heb een broodje en een kop koffie voor haar gekocht, want ze had natuurlijk nog geen ontbijt op. Ze houdt hele verhalen, zo vlug dat ik haar nauwelijks kan volgen, maar dat mag de pret niet drukken. Op zondag is er vlakbij dat park op Monastiraki, het meest toeristische plein van de stad, vlooienmarkt. Dan gaan al de winkeltjes en kelders open en komt de muffe lucht je al tegemoet. Maar er is rommel zat! En je kunt er leuke foto’s van maken.

Deze week zijn we dan toch eindelijk begonnen met het uitdelen van de ‘karotsia’. Dat zijn de wandelwagentjes die al heeeeeel lang besteld waren. Dat heeft wat voeten in aarde gehad! Het is fijn dat ik die via het Leger des Heils kon kopen en laten bezorgen. Dat zou in mijn eentje niet gaan. Is leuk hoor om te zien hoe blij mensen ermee zijn. De jongens die bij ons helpen hadden ze al in elkaar gezet, dus ze konden het kind er zo inzetten en wegrijden. Ik laat de mensen 5 euro betalen. Dat heeft een paar redenen. Ik denk dat het de relatie tussen de hulpgever en de hulpvrager iets minder ongelijk maakt. Bovendien is iets waar je voor ‘betaalt’ een nét wat waardevoller bezit. En ik houd er weer één nieuwe aan over. Als iedereen betaalt, want dat moet ik nog zien. Eentje zei: ‘nee, ik betaal niet, want ik dacht dat het gratis was en voor 5 euro kan ik er zelf een kopen.’. Al onze lieve vrijwilligers geschokt natuurlijk. Ik vond het ook niet leuk klinken, maar uiteindelijk dacht ik dat het er toch ook niet om gaat dat ze mij dankbaar zijn. ‘Nou zei ik, dat geeft niks hoor, dan koop je er toch zelf gewoon een. Ben trouwens wel benieuwd waar dat is.’ Ze nam hem tenslotte toch maar mee en raad es wat… haar zoontje wilde er niet in. Hij is al zo gewend aan zelf rondlopen, geen zin meer in gereden worden. Lang niet iedereen is zo hoor, dat is ook wel weer prettig.

Gisteravond was ik uitgenodigd op het eten bij een vluchtelingenfamilie. De man komt uit Turkije en de vrouw uit Azerbeidzjan. Ze hebben 2 kinderen en wonen dicht bij mij. Ik heb ze toen de jongetjes nog kleiner waren, vaak geholpen met melk en luiers. Nu nog van tijd tot tijd met kleertjes. Nu had ik net weer hele mooie dingen in een pakket van de vrouwenvereniging uit Veen gekregen, mijn geboorteplaats. Kon ik weer mooi wat van weggeven. En mijn vriendinnen van de Anna-kring in Werkendam zijn volop aan het breien. De mussen vallen hier nog van het dak, maar het wordt toch weer een keer winter en ze maken zulke leuke mutsjes en sjaals. En uitdelen van mooie dingen is zo leuk! Ik ben erg op dit gezin gesteld. De man zit behoorlijk in een dip, omdat hij geen werk kan vinden. Dat is hier een enorm probleem. Ook niet op te lossen, want ook voor de Grieken is er geen werk en als je dan de taal niet spreekt…. Hij moet echt zo snel mogelijk Grieks leren. Wel is hij een van mijn trouwste studenten op de Engelse les. Wat zou je zo’n jong gezin graag verder helpen…….. Zo overweldigend al die moeilijkheden. God moge zich ontfermen over al die mensen in nood hier en overal!

Ik wens iedereen een goede week!

Kleur is al gekozen

Daar ben ik weer. Een nieuwe week is begonnen. In de kerk hadden we een gezamenlijke maaltijd en ik was er al vroeg om Vicky mee te helpen. De verjaardagen van augustus en september werden ook weer gevierd en er was taart genoeg! Piraeus is echt niet zover weg, maar met de bus duurt het toch nog een hele tijd voor je er bent. Vooral op zondag,. Ik realiseer me weer eens hoe makkelijk het toch was om een auto te hebben. Deze week wilde ik zelfs een vrachtauto, een kleintje dan. Ik ben op zoek, zoals ik al schreef, naar spullen voor Miranda. Ze heeft meubels nodig. Nou dat is me wat. Vrijdag was ik op strooptocht. Ik vond wel iets, maar ja hoe krijg je dat op de plaats van bestemming. Ik kan het niet onder m’n arm nemen. Een auto huren kost ook geld. Dan worden de meubels uiteindelijk toch nog duur, al zijn ze 2e hands. Ik heb nog geen oplossing. Maar ik ga het ook niet zomaar opgeven! Ik bid er ook voor, want God weet dat ze die spullen echt nodig heeft. En zoals Corrie ten Boom zei: ‘als iets te klein is om voor te bidden, is het ook te klein om je er druk over te maken’…….. Ik geloof in gebedsverhoring ook voor kleine dingen, misschien wel juist daarvoor.

Er is ook nog geen oplossing voor mijn dakloze Pakistaanse vriend. Niemand heeft plek. Ook dat is moeilijk. Ik moet hem misschien wel weer de straat op sturen, als er niets komt. Op dit moment houd ik de jongen die hem in zijn huis opgenomen heeft nog aan de gang met wat steun voor eten en andere dingen. Maar er is een grens aan alles.

En er is weer een baby onderweg in een Syrisch gezin. Twee andere kinderen, moeder ziek en onder doktersbehandeling, vader behoorlijk in een dip. Wat zal ik er van zeggen……. ‘In Syrië hebben we grote gezinnen’ zegt de a.s. papa…. Zucht…. (ik) ).Gelukkig heb ik nog wat babykleertjes. Ik ben op zoek naar een wieg, of liever een bedje, daar kan hij langer in. Het is een jongen. Dat weten ze allemaal al tegenwoordig. Ook wel weer praktisch, weet je tenminste naar welke kleuren je moet zoeken.

Ik lees momenteel een boek van Tim Keller ‘Geroepen tot barmhartigheid’. Dat geeft me veel reden tot nadenken. Hij schrijft ergens over het werk van de kerk dat meer is dan het verkondigen van het Evangelie. Het is ook ‘dienst’, diakonia in het Grieks. Jezus zegt: ‘Ik ben in jullie midden als een die dient’. (diakonia). Hij kwam de meest nederige, basale dienst verrichten. Voorzien in de lichamelijke behoeften van mensen. Ook dát is het werk van de kerk. Dat wil ik voor ogen houden in alles wat ik hier probeer te doen.

Morgen begint de Engelse les weer in het centrum. Ik heb een groep voor gevorderden en voor beginners. Ik ben heel benieuwd wie er op komt dagen.

Afgelopen week kwamen er in het centrum 3 studenten van de CHE in Ede. Joepie! Meer dan 2 maanden blijven ze. Dat betekent Nederlands praten. Overleggen, dingen regelen, elkaar snappen…… geweldig vooruitzicht.

Gisteren was Connect weer open! ‘Mijn’ vaste klanten waren er! Het was een rustige gezellige dag. Een van hen is helemaal gepakt door het Mars 1 project. Ik had er nooit van gehoord, maar hij wel en hij wilde er zo graag meer van weten. Dus heb ik de laptop meegenomen en een beetje gegoogeld. Dát was nog eens een grappig gezicht!! Ik doe er een foto bij!.

Ik wens iedereen een goede week!