Gelezen in de krant

Daar ben ik weer. Op Valentijnsdag. Heb me daar nooit zo mee beziggehouden, maar nu komen er allerlei appjes binnen met wensen. Ik heb er dus maar een les over gegeven aan mijn Engelse studenten. Uit de methode hoor, dus ik hoef het niet zelf te verzinnen. Wat zie ik vanuit NL mooie foto’s langskomen zeg! IJspret zoals dat zo mooi heet! Goed voor je humeur zegt Professor Scherder. Dat zag ik weer in de krant. Die lees ik, sinds het begin van de tweede lock down op mijn pc. Kom ik vast weer een beetje in Hollandse sferen. Schaatsen is er hier niet bij, in het noorden van Griekenland ligt wel sneeuw en misschien krijgen wij morgen ook een beetje. Het is hier nu 7 graden, dus best wel koud. Voor Atheners. Ik vind schaatsen prachtig om te zien, maar niet om te doen. Ik was er al nooit goed in. Ik ben allang blij als ik op mijn twee voeten overeind blijf.

Wat gebeurde er hier zoal deze week. Altijd wel weer wát. Mijn telefoon was vol. Dáár krijg je nog eens stress van zeg! Ik kon geen foto’s meer maken, niet appen…. Ik was aangewezen op de mail en de telefoon. Gaat natuurlijk best, als je er jezelf even op instelt, maar ik was helemaal ontregeld. Websites geraadpleegd, naar de telefoonwinkel, die me vertelden waar ik al bang voor was, dat ik terug moest naar de fabrieksinstellingen. Zo ongeveer alle niet noodzakelijke apps er af gegooid en nog steeds lukte het niet. Ik was zo bang dat ik alle gegevens kwijt zou raken. Verslavings-stress zegt mijn broer 😊, maar voor mij is whatsapp zo’n beetje mijn life-line met NL. Gelukkig hielp hij me ook weer uit de brand. Maar ik moest inderdaad terug naar de fabrieksinstellingen. Uiteindelijk viel het natuurlijk weer mee. Al ben ik nog steeds bezig om er apps op te zetten, waarvan ik het wachtwoord niet meer weet, want je raadt het al - dat stond in mijn telefoonnotities. Nu is er ergens wel weer een lijstje met belangrijke nummers op de pc te vinden, maar dat is dan weer niet helemaal bijgewerkt…. En ga zo maar door. Ik zal vast niet de enige zijn, die dit meemaakt! Klein leed natuurlijk, maar je kunt er maar last van hebben.

Verder is gisteren EINDELIJK Mohammed, mijn Syrische vriend met zijn gezin vertrokken naar Duitsland. Ik zal hem missen. Maar ik ben blij dat hij weg is. Wat is dat een ellende geweest. Ik heb het van dichtbij meegemaakt en er ook wel over geschreven. Nu appte hij me vanochtend dat hij in detentie zit daar en dat ze zijn papieren hebben ingenomen. Vandaag lieten ze hem gaan en hij mag een week reizen. Als hij teruggaat naar Griekenland krijgt hij alles terug. Dan snap ik wel wat er nu gaat gebeuren. Maar ik kan het hem ook, als ik eerlijk ben, niet zo erg kwalijk nemen. Ik weet wat hij allemaal doorgemaakt heeft en ik gun hem zo een wat stabieler bestaan. Hoewel, dat kan ook nog weleens lang op zich laten wachten. Ik krijg het wel een stuk rustiger want hij was altijd bezig om mensen onder mijn aandacht te brengen die hulp nodig hadden. Dat is prima, want ik ben zelf ook aan het afbouwen.

Ik schreef over Ali vorige week. Ik heb geprobeerd hem naar een plek te krijgen waar hij kan douchen, maar dat is niet gelukt. Hij was te moe zei hij. Het gaat niet goed met hem. Ik heb hem nu weer bijna een week niet gezien. Willen jullie voor hem bidden?

En verder gingen we gisteren weer aan zee koffie drinken en een taartje eten. We hadden gelukkig een afdakje om onder te zitten, want het regende. Maar dat mocht de pret niet drukken. We vierden de verjaardag van mijn goede vriendin Maria de Lourdes en mijn andere vriendin Minna uit Finland was ook weer terug in de stad. Het was een gezellig feestje. Er kwamen ook verschillende andere mensen schuilen en we hadden hele leuke gesprekken.

Iedereen veel sterkte met de lock down en alle andere perikelen. Goede week!

Wonderen vinden

Zondagavond! Nét op tijd thuis voor de avondklok! Die gaat sinds gisteren in om 6 uur ipv. om 9 uur. Da’s een heel verschil. De hele week circuleerden er al geluiden, maar die had ik nog even gemist. Zo kwam ik er gisterochtend ineens achter dat de komende 2 weekenden de avondklok verzet is. Doordeweeks is het nog ‘gewoon’ van 9- 5. Eerst wilden ze ook de take away en de thuisbezorging om 6 uur stopzetten, maar bij nader inzien is dat niet doorgegaan. Neem de Griek zijn bezorgpizza en zijn afhaalkoffie af en je krijgt vermoedelijk oorlog. En ik had net zo’n leuk plannetje gesmeed. We zouden met 3 Afghaanse tienermeiden die ik Engels geef naar een boekhandel gaan, waar ze een Engels boek mochten uitzoeken, om te kunnen oefenen. Netjes aangemeld met een tijdslot… maar helaas. Er zouden nog meer groepjes volgen, maar nu weet ik niet of het allemaal nog wel kan doorgaan voor ik vertrek. Het was ook een soort afscheidsuitje. Jammer, maar zo gaan die dingen nu. De boekhandel is een project. Mijn vroegere OM-collega Rosie heeft hem opgezet als werkervaringsplek voor vrouwen die slachtoffer zijn van human traficking. Er worden tweedehands Griekse maar ook Engelse boeken verkocht. Het is een hele leuke zaak. Wie meer wil weten www.bookgardenathens.com .

Afgelopen week hield de vraag ‘wat moet ik met Ali?’ mij nogal bezig. Dat is de jongen uit Gaza waar ik al vaker over schreef. De laatste keer dat ik hem zag ging het heel slecht. Ik vermoed dat hij aan de drugs is. Althans anderen denken dat, ik heb er niet zo’n kijk op. Hij zat als een hoopje ellende te bedelen en was niet voor rede vatbaar. ‘Je snapt het niet, ik ben helemaal alleen, ik kan beter doodgaan’. Dat was ongeveer het enige wat ik terugkreeg op mijn vragen. ‘En wat moet ik nu tegen je familie zeggen’ vroeg ik hem. ‘Zeg maar dat het goed gaat en dat ik het wel red’. Dat kan ik natuurlijk niet doen. Dat zei ik ook. Maar hij was niet erg aanspreekbaar. Dus we zijn weggegaan met een zwaar hart. Ik heb zo met hem te doen. Hij was tot nu toe altijd nog wel opgewekt. Hij had altijd nog plannen. Het enige wat hij niet wil is teruggaan naar zijn familie vanwege het gezichtsverlies. Ik vind dat hij dat wel moet doen. Zij sturen mij van tijd tot tijd berichtjes of ik Ali kan zoeken. Ik kan ze echt niet vertellen hoe het met hem gaat, dat zou hartbrekend zijn. Dus ik maakte me grote zorgen. Ik heb er veel voor gebeden en op vrijdag ben ik weer naar ‘zijn plek’ gegaan. Hij was er niet. Ik heb heen en weer gelopen en kon hem niet vinden. Zijn bekertje (voor het bedelgeld) stond er wel. Toen ik alweer op de terugweg was, bad ik opnieuw. God ik weet dat hij niet van uw volk is, eigenlijk zelfs een vijand, maar psalm 87 zegt toch dat ook de Filistijn erbij mag horen. Wat moet ik doen. Toen ben ik nog een keer teruggegaan en wat schetst mijn verbazing: daar zat hij. Ik ben heus wel voorzichtig met duidingen van wat God doet en niet doet, behalve als het in de Bijbel staat, dan weet je het zeker, maar dit vond ik echt een wonder. Ik was zo opgelucht. En hij was een stuk beter en blij me te zien. Ik heb hem verteld dat ik God gevraagd had of ik hem mocht vinden. Hij vond het mooi en ik heb met hem gebeden. En hij zei er amen op. Natuurlijk heb ik een preek gehouden. En hem verteld (alweer) wat hij doen moet. Zo ben ik dan ook wel weer. Al met al was het was een bijzondere ervaring. De mensen van de gemeentereiniging hadden al zijn spullen meegenomen en weggegooid. Dus vanochtend namen we een slaapzak en ondergoed en sokken voor hem mee. Maar helaas…. hij was er toch weer niet, hoewel hij het nog zo beloofd had. Morgen ga ik weer kijken, want ik weet een plek waar hij kan douchen en daar moet hij heel nodig heen! Ze kunnen je wel bezig houden die jongens van de straat!

Komende week mag ik luiers en andere dingetjes voor baby’s ophalen bij het Leger des Heils. Voor het babymelkproject. Het Leger gaat het gebouw waar we ruim 4 jaar gezeten hebben afstoten. Gebrek aan fondsen en aan een nieuw project. Dat moet allemaal nog bedacht en opnieuw opgezet worden. Ik zal er niet meer bij betrokken zijn, wel jammer dat het voorbij is, ik heb er al met al heel goede herinneringen aan.

Ik wens jullie een goede nieuwe week! Voorzichtig op het ijs en in de sneeuw. 😊

Voorbij gelopen

De laatste dag van deze maand alweer. De kop is van het jaar af. Wat het ons zal brengen weten we minder dan ooit tevoren. Erg optimistisch zijn de geluiden nergens. Hier zijn de winkels weer dichtgegaan. De klanten waren te enthousiast, denk ik. Je zag ook best wel rijen staan. Ik heb in ieder geval m’n schoenen! Nét op tijd. Donderdag. Bij een orthopedische schoenwinkel, waar ik bijna elke dag langsloop. Voor de rest wil ik niet veel aanschaffen. Ik ben juist aan het opruimen. Ik onderhandel nog met mijn huisbazin over mijn spullen. Ik hoop haar zoveel mogelijk over te doen. Hoef ik het nergens anders heen te brengen. En anders zijn er genoeg liefhebbers voor mijn spulletjes.

Wat gebeurde er allemaal deze week. Mijn Syrische vriend Mohammed heeft eindelijk kans gezien een huis te huren. Van een Syrische eigenaar trouwens, want Grieken verhuren niet graag aan buitenlanders. Misschien had ik het al geschreven. Elke dag kwam de organisatie die over zijn huidige huis gaat, hem opjagen. Eruit! Daar werd hij zo gestrest van. Nu is het nog weer onzeker, want als het paspoort van zijn moeder eindelijk binnenkomt, wil hij naar Duitsland. Daar kan hij feitelijk niet blijven, want hij heeft een verblijfsvergunning in Griekenland. Maar dan gaat hij toch en vervolgens hoopt hij daar opnieuw een vergunning te krijgen. En een baan. Als ik dat geworstel en getob allemaal aanzie…. Wat een ellende toch. Ik gun hem echt een beter leven, zo is het niet vol te houden.

Ons babyvoedingsproject loopt ook nog goed. Donderdag hadden we weer een tiental ‘klantjes’. Zaynab is een geweldige vertaalster. Ze doet veel meer, want ze heeft door haar werk voor een organisatie ook zelf veel kennis opgedaan. Dus ze kan allerlei vragen beantwoorden. Helaas, helaas heeft ze nu zelf de aanzegging gekregen dat ze haar huis uit moet. Dat veroorzaakt natuurlijk een enorme stress. Ze weet niet waar ze heen moet en ze kan niets huren, want ze heeft geen geld. Met de rug tegen de muur dus. Samen met duizenden anderen. Het aantal vluchtelingen in Griekenland is opgelopen tot over de 100.000 . Ga er maar aan staan. Muurvast zit alles.

Deze week bezocht ik ook de ‘doucheflat’. Ik ken een vrijwilliger die in de periode dat er zoveel vluchtelingen op het Victoriaplein zaten een flat gehuurd heeft waar gezinnen konden komen douchen. Een waardevolle activiteit. Ook nu het plein weer ontruimd is, zijn er nog steeds veel mensen die van deze faciliteit gebruik maken. Er wonen soms 5 families in één flat. Met één boiler, of zelfs zonder boiler. Eer dan iedereen gedoucht is……Voor hen is de flat een uitkomst. Ik mocht er een gift brengen. Ik maakte er kennis met M. die er de leiding heeft, een jonge vrouw uit Iran, die oorspronkelijk uit Afghanistan komt. Zij schrijft met andere meiden samen een krant/magazine over hun situatie. Daar zijn ze mee begonnen toen ze in een kamp zaten. Ze geloven in de kracht van argumenten. Ze werden eerst heel wantrouwend bekeken, vooral door de mannen, maar langzamerhand winnen ze vertrouwen. Een boeiend verhaal. Willen jullie iets van haar lezen? www.migratorybirds.gr

En vanochtend waren we weer op straat. Geertje uit Piraeus vergezelde me. We hadden weer zo’n 30 mensen. Ali was er ook weer. De jongen uit de Gazastrook. Maar hij sliep en ik had niet de moed om hem wakker te maken. Zijn familie heeft mijn telefoonnummer en willen dat ik er iets aan doe om hem terug te sturen, maar wat kan ik? Maar goed dat ze niet weten hoe hij er hier bijligt.

Vanavond ging de preek in de kerk over engelen. Ik hoop echt dat er beschermengelen zijn. Die kunnen we hier heel goed gebruiken!

Goede week!

Koffie voor onderweg

Zondagavond alweer! Laat ik beginnen met te zeggen hoe belangrijk in deze tijd vriendschap is. Ik merk dat ik, nu ik veel alleen ben, meer op mezelf gericht raak. Dat probeer ik wel te voorkomen, maar het sluipt er toch in, stiekem weg. En wat is het dan bijzonder dat ik van Shirley, mijn goede vriendin uit Noord-Ierland vrijwel elke dag berichtjes krijg op whatsapp met mooie foto’s van haar wandelingen, haar bak- en kookkunsten en een opwekkend gedicht of lied. Daar vrolijk ik van op. En gisterochtend kon ik weer koffiedrinken met Maria de Lourdes, mijn Mexicaanse vriendin, die overigens al bijna 50 jaar hier woont. Vorige week regende het, maar gisteren waaide het wel hard aan de zeekant maar het was droog. En de temperatuur gaat hier weer omhoog. We nemen een ‘take away coffee’ en we gaan op een bankje zitten. Dit keer bij een bushalte, een beetje uit de wind. Daarna wandelden we een eind langs de zee en we konden zelfs een beetje shoppen. Jaaaaa, de winkels zijn weer open. Ik wil eigenlijk niets kopen, want ik moet het allemaal mee terugnemen als ik straks naar NL kom…. Maar het is wel aantrekkelijk met al die aanbiedingen voor half geld. De winkels proberen er nog wat van te maken, om niet helemaal een verloren seizoen te hebben. We hadden het zo gezellig, we kunnen over alles hele gesprekken voeren. Al zijn we dan in lock down, we kunnen gelukkig nog wel afspreken voor wandelingen. Komende week staan er ook weer een paar op het programma. Daar wordt eigenlijk nauwelijks op gecontroleerd. De kerken mogen hier ook weer open onder strenge voorwaarden wat betreft aantal bezoekers. Dat zal wel onder de druk van de Orthodoxe kerk gebeurd zijn, vermoed ik. Zoals ik al vaker geschreven heb; hier zijn kerk en staat alles behalve gescheiden en de kerk heeft, lijkt het wel, nog meer te zeggen dan de regering.

Natuurlijk is er ook weer hulp verleend. Dat houdt echt nooit op. Ik had via via een mooie donatie gekregen van een kerk in Drenthe. Ja apart hè, ik ken ze zelf niet. Maar ik kende weer wel iemand uit die kerk die ook hier in Athene was bij het Leger des Heils en zo kwam het ….. Mooi is dat toch, nu mag ik hun gift besteden hier aan het werk met de vluchtelingen. Een kort lijntje zeg maar.

We zijn ons 5+2 fonds aan het optuigen. We hebben een bedrag ‘ingelegd’. Er zijn interviews gehouden met een deel van de mensen en er is al hulp gegeven. Er staan er dus nu 38 op de lijst! Families en singles. Je houdt je hart vast, zoveel geld is er nou ook weer niet beschikbaar. En het gaat heus om kleine bedragen. Maar de nood is zo hoog!

En verder app ik vaak met ‘mijn jongens’ Solomon en Ernest op Kreta. Ze werken daar bij een olijvenboer. Nu al een aantal maanden. Ze krijgen onderdak en eten, maar ze worden niet betaald. Dat komt pas aan het eind van de klus. En daar maak ik me dus zorgen over. Dat ze uiteindelijk zonder iets weggestuurd worden. De Grieken staan wat dit betreft niet best bekend. Ze zeggen zelf dat de baas aardig is en ze hem vertrouwen. Dus dan hoop ik het beste er maar van. Ze zijn in elk geval ‘van de straat’. Net appte Solomon of ik een manier wist om hem naar de VS of Canada te laten gaan via een kerk. Dat zijn echt van die vreselijke gesprekken. Ik heb geen flauw idee hoe dat zou moeten en ik geloof ook niet dat kerken iemand aan een plek kunnen helpen in een ander land. Ik weet eigenlijk helemaal niet veel van asielprocedures, behalve dat ze jaren kunnen duren. Dat weet hij ook, daarom is hij zo wanhopig. Willen jullie bidden voor Solomon en zijn gezin? Zijn vrouw is met hun zoontje nog in Eritrea waar het momenteel gevaarlijk is, vanwege de dreigende oorlog met Ethiopië.

Vanavond in de kerk werd een mooi lied gezongen. Heel oud al. Ik leerde het ooit op school.

‘Als God, mijn God maar voor mij is, wie (of wat!) is er dan mij tegen.
Dan werken druk en droefenis, mij nochtans tot een zegen!’

Sterkte met de avondklok en alle andere lastige regels.

Vijf broden

Daar ben ik weer. Met m’n blog! Het is koud in Athene. Vandaag 4 graden. Dat is even wennen na de haast zomerse temperaturen van de afgelopen tijd. Ineens zijn er weer extra slaapzakken nodig. Niet alleen voor buiten overigens, want ook binnen kan het knap koud zijn als je in een flat woont waar de verwarming niet aangaat. Vaak omdat een paar mensen niet betalen. Daar lijdt dan iedereen onder. Of ze spreken het met elkaar af. Dan is het te duur en behelpen mensen zich met elektrische kacheltjes. Wat op de duur alleen nog meer kost volgens mij. Ik ben zo blij dat bij ons de verwarming wel aangaat. Drie keer per dag zelfs. Gelukkig heb ik ook slaapzakken om uit te delen. En de hostels gaan open voor nachtopvang. Met een sneltest voor corona aan de deur. Maar dan nog wil of kan iedereen niet naar binnen. Zodoende had ik vanochtend met de thee nog 25 klantjes. Dat is best veel eigenlijk. Meestal duurt de kou niet zo lang hier, zeker niet in Athene. Rondom zie je wel witte heuvels: sneeuw dus. Een dun laagje maar wel mooi!. Er kwam ook een foto langs op whatsapp van een besneeuwd Malakasa. Dat is een kamp. Daar wil je nu echt niet zitten. In zo’n container. Maar toch weer beter dan in een tent. Daar slapen degenen die helemaal geen papieren hebben. Winter is slecht voor vluchtelingen.

Afgelopen week was ik weer eens ‘gewoon’ aan het werk. We ontvingen moeders met baby’s voor de melk formula, de babymelk Het ging goed. Aardige mensen, geen ruziezoekers. Ze zijn allemaal ‘out of the program’. Dat betekent dat hun asielverzoek is gehonoreerd. Dat betekent tegelijkertijd dat ze min of meer per direct hun cash-ondersteuning kwijtraken en hun appartement uitmoeten. Dan zijn ze dus volledig op zichzelf aangewezen. En op liefdadigheid, zeg maar. Ze hoppen van het ene probleem naar het andere. Lenen geld van familie of vrienden en zoeken hun weg naar de vele individuele helpers of groepjes om aan de noodzakelijke levensbehoeften te komen. Die zijn er nog best veel hier. Da’s maar goed ook. Als iedereen wat doet…… Ondertussen wachten ze met smart op Ze willen wég uit dit land waar ze geen enkele toekomst voor zichzelf zien. En wat ik doen? Een beetje hulp in kleine dingen. Dankzij de steun uit NL.

Daarnaast ben ik met Crossroads, een kleine Griekse organisatie, bezig om een bescheiden fondsje op te zetten voor hulp aan de groep Urdu-sprekers. Die zoals ik al vaak gezegd heb, heel weinig tot geen kans hebben om aan papieren te komen. Het is echt noodzakelijk om hen een helpende hand te bieden. De meesten zijn illegaal hier en kunnen dus nauwelijks op straat komen. Een aantal van hen heb ik ook ‘in de klas’, voor Engels, Grieks en Bijbelles. We hebben het 5+2-fund genoemd. Ooit hadden we dat bij het Leger des Heils ook. Het was bedoeld voor degenen die echt niets hebben. Het verwijst naar het evangelieverhaal over de 5 broden en de 2 vissen, die nadat Jezus het gezegend had, genoeg waren om 5000 mensen te voeden. We willen voedsel kopen in grootverpakking. Rijst, meel, olie enz. Dat kunnen we dan in porties uitdelen, afhankelijk van de behoefte. Dat is nl. goedkoper dan voor iedereen apart te shoppen. We kunnen er ook een paar andere dingen van doen. Een telefoonkaart, een bijdrage in de huishuur, zoiets. Hopen nu maar dat we wat sponsors vinden om dit mee te dragen.

En verder maak ik elke dag mijn kilometers. Meestal in ‘mijn ‘ park, soms ook naar de stad voor ontmoetingen met deze en gene, veelal mensen die hulp vragen. Dat doe ik coronaproef hoor, op een plein in de open lucht. Onze lockdown wordt iets versoepeld vanaf morgen. Winkels gaan weer open onder strikte regels en je mag max. 2 uur onderweg zijn om iets te kopen. Ik heb nieuwe wandelschoenen nodig! Hoe zou dat nou komen😊

Mag ik jullie gebed vragen voor zovelen die wanhopig op zoek zijn naar een beetje een normaal leven? De situatie wordt echt nijpend hier. En ik heb geen idee hoe het tij te keren valt. Maar we dienen een machtige God!

Geloofsbrieven

En weer is het zondagavond. Tijd om te schrijven. We zitten nog steeds in lock down en dat blijft zo voorlopig, vermoed ik. We krijgen er gewoon elke week een week bij. We hebben er nu 9 weken opzitten. Wel gaan morgen de scholen weer van start. Ik ben benieuwd voor hoelang. Het is hier net als overal een beetje een knipperlicht-beleid. Maar ja, wie weet nou echt hoe het moet. De cijfers zijn hier nog steeds veel beter dan elders in Europa, maar gaan nog niet voldoende omlaag.

Wel ben ik deze week begonnen met het organiseren van ons nieuwe projectje voor moeders en baby’s. We hebben vooral kleertjes en babymelk om weg te geven. Voor donderdag staat een aantal afspraken gepland met Syrische moeders. Ik heb een Libanese vrouw, die ik al kende uit de tijd bij het Leger des Heils, bereid gevonden om te vertalen. Mohammed kan dat moeilijk doen, want hij is een man. Hij brengt de ‘klanten’ aan. We gaan kijken naar de redenen waarom ze de melk willen. En waarom ze geen borstvoeding geven. Ik hoop zo dat het allemaal goed gaat lopen. Eindelijk weer iets concreets. Hoewel…. de hulp die ik via de verschillende persoonlijke contacten mag geven is ook belangrijk natuurlijk. En niet te vergeten de lessen. Maar toch….

Verder heb ik deze week een uitvoerig gesprek gehad met de predikant van de Grieks Evangelische kerk in Volos. Ik heb al eerder over hem verteld. We spraken over een project dat hij een aantal jaren geleden begonnen is. We hebben het hier over Bijbelverspreiding. Meletis, zo heet de dominee, kwam in contact met de decaan van één van de twee theologische faculteiten van de universiteiten van Thessaloniki en Athene. Uit gesprekken bleek dat de theologiestudenten niet in het bezit zijn van een Bijbel, als zij op de universiteit komen. Klinkt ons heel vreemd in de oren, maar dat is hier dus niet vanzelfsprekend. Zij zijn degenen die na hun studie les gaan geven op de scholen en dus invloed hebben op kinderen en jongeren die zij in hun klassen tegenkomen. Het doel van dit project is om aan deze studenten bij de start van het academische jaar een Nieuwe Testament te geven in een moderne en door de Orthodoxe kerk geautoriseerde - lees goedgekeurde vertaling. Dat is een aantal keren gebeurd met fondsen uit Amerika en vanuit een zendingsorganisatie hier in Griekenland. Afgelopen jaar droogden de fondsen helaas op. Dit project zou ik graag ondersteunen. Een heel ander soort project dan waar ik me tot nu toe mee bezig gehouden heb. Zoals een aantal van jullie weet heb ik in Nederland voor het Bijbelgenootschap gewerkt en het beschikbaar stellen van de Bijbel ligt me na aan het hart. Zolang ik hier ben, heb ik me vooral beziggehouden met noodhulp, omdat de situatie daar nu eenmaal om vroeg. En ik ga daar ook nog mee door. Maar ik vind ook de tijd gekomen om me met iets meer, hoe zal ik het noemen..… spirituele hulpverlening bezig te gaan houden. En hoe zou dat beter kunnen dan proberen de beschikbaarheid van het Woord van God te vergroten. We hebben gesproken over de visie van deze protestantse dominee en daar kan ik mij helemaal in vinden. Hij werkt nauw samen met de Grieks Orthodoxe kerk, hij heeft daar goede contacten. Het gaat hem niet om mensen te winnen voor zijn kerk. Hij wil ze met Jezus in contact brengen en is er zeer van overtuigd dat het lezen van de Bijbel daarbij essentieel is. Hij vertelde hoe hij geraakt is door de figuur van de discipel Andreas in de Bijbel. Er wordt 3 keer over hem gesproken. Alle keren brengt hij mensen bij Jezus, eerst zijn broer Petrus, daarna een jongetje dat 5 broden en 2 visjes heeft en de derde keer brengt hij enkele Grieken die Jezus willen zien. Daarna verdwijnt hij weer uit beeld. Dit sprak mij erg aan. Graag zou ik dit project ook onder de aandacht van jullie als lezers willen brengen. Mochten jullie aangesproken zijn, wil je dan een financiële bijdrage overwegen? Het project kost ongeveer 4000 euro. Eén exemplaar kost 10 euro. Het zou geweldig zijn als we met elkaar in staat zouden zijn de Grieken te dienen met het Evangelie. Temeer daar dit land het eerste in Europa was waar de apostel Paulus voet aan wal zette. Lees Handelingen 17 er maar op na.

Goede week!