Rondje thee

Vandaag is het dierendag. En de gedenkdag van Franciscus van Assisi. Ik werd er aan herinnerd omdat ik vanochtend in de St. Pauls kathedraal was hier in Athene, de Anglicaanse kerk. Daar werd gepreekt over Franciscus. En…. iets waar ik natuurlijk met mijn reformatorische achtergrond wel even bij moet slikken… de huisdieren mochten ook mee naar de kerk om een ‘blessing’, een zegen te ontvangen. Wat zal ik daarvan zeggen. Ach, misschien is het ook niet zo’n gek idee, gegeven het feit dat veel mensen hun huisdieren toch enigszins als mensen beschouwen. Hoe dan ook, het gedicht dat ik hierbij opneem, wordt aan Franciscus toegeschreven en is echt heel mooi:

Gebed van Franciscus van Assisi (1181-1226)
Heer, maak mij een instrument van Uw vrede.
Laat mij liefde brengen waar haat heerst,
laat mij vergeven wie mij beledigde,
laat mij verzoenen wie in onmin leven,
laat mij geloof brengen aan wie twijfelt,
laat mij waarheid brengen aan wie dwaalt,
laat mij hoop brengen aan wie wanhoopt,
laat mij licht brengen aan wie in duisternis is,
laat mij vreugde brengen aan wie bedroefd zijn.

Laat mij niet zoeken getroost te worden, maar te troosten,
niet begrepen te worden, maar te begrijpen,
niet bemind te worden, maar te beminnen.
Want het is toch door te geven, dat men ontvangt
door te verliezen, dat men vindt
door te vergeven, dat men vergiffenis ervaart
door te sterven, dat men verrijst tot het eeuwige leven. Amen.

In onze kerk in Werkendam daarentegen was het vandaag Israëlzondag. Daar zongen we een lied op de wijs van het Hatikva, het Joodse volkslied. De preek ging over de Jodenhaat die weer zo duidelijk gevoeld wordt, ook in Nederland. Ik durf er hier in Griekenland amper iets over te zeggen, de stemming is erg pro Palestijns en erg anti Joods. En met moslims is het al helemaal moeilijk om dit onderwerp aan te snijden. Ik vind dat wel een beetje problematisch, maar ik weet echt niet hoe ik dat zou moeten doen. Twee zulke uiteenlopende onderwerpen en dat allemaal in Gods wereldwijde kerk. De veelkleurige genade van God zullen we maar zeggen…..

Verder heb ik mijn Eritrese vriend Solomon beloofd dat ik weer iets over hem zal schijven. Hij stuurde me gisteren weer een paar foto’s van zijn zoontje dat nu 3 maanden is. Het is nu pas de 2e keer dat hij een paar foto’s krijgt hè! Geen internet voor de gewone mensen daar! Wat heb ik toch met hem te doen. Hij heeft de baby nog nooit gezien. Hij voelt zich ook niet echt vader zegt hij, als is hij het wel. Ik kan het me voorstellen. Hij heeft zulke cruciale momenten met zijn gezin gemist. Het leven is hier ook moeilijk voor hem. Hij wil zo graag werken, maar hij mag niet, hij heeft geen papieren. Een paar keer heeft hij geprobeerd om illegaal het vliegtuig te nemen, maar dat mislukte altijd. Hij kan zich niet concentreren, terwijl hij vroeger heel graag las. Zijn leven speelt zich af in een kamer in een pension met 4of 5 anderen. Niet echt een prettige omgeving. Ik probeer hem een beetje aan de gang te houden, met hem over de Bijbel en het geloof te praten en hem aan te moedigen tijd te nemen om in een park of zo de stilte te zoeken. Willen jullie voor hem bidden?

Samen met hem ga ik op zondagmorgen met de thee rond. Vanochtend hadden we weer zo’n 25 klantjes. Van allerlei nationaliteiten. Wat kunnen we weinig voor hen doen. Gisteren op het Victoriaplein waar de vluchtelingen zonder dak neerstrijken, konden we zo’n 45 ontbijtjes kwijt. Ook hier geldt dat de hoop ver te zoeken is. Zodra het plein volstroomt, komt er een politiebus en worden ze weggebracht. Naar een kamp waar de situatie ook weer troosteloos is. Daarna gingen we kinderkleding kopen voor een vluchtelingenfamilie met 2 zoontjes. Afgelopen week hadden ze amper gegeten. Zij zitten dus echt finaal aan de grond. Over een maand moeten ze hun huis uit en ze hebben NIETS. Geen werk, geen steun van wie dan ook. Gelukkig heb ik nog wat te geven, dankzij goede gevers in NL en ook een Engelse dame steunt hen. Overigens is er geen voedseltekort in Athene. Je moet alleen de weg weten. En de tijden waarop het wordt uitgedeeld.

Het Leger des Heils is nog steeds dicht. Dat betekent dat ik mijn platform om te helpen kwijt ben momenteel. Ik ben hard aan het nadenken over een manier om toch mensen te kunnen bereiken. Op kleinere schaal misschien, maar toch. Mijn vriend Nima, uit Iran, is mijn toegewijde hulp. Hij is ook degene die me met mensen in contact brengt die in nood zijn.

Gisteren was er de boekenmarkt in Werkendam! Geweldige opbrengst! Wat is het toch een zegen, dat zovelen meeleven met de missie die ik hier in Athene nog steeds mag hebben! Heel veel dank!

Goede week!

Weer juf

Een nieuwe week is begonnen. Er was heel wat aan de hand. Zoals ik vorige week vertelde mocht ik niet meer naar het centrum van het LdH komen, omdat ik in de risicogroep zit. Ergens deze week kwam het bericht dat het centrum tot nader order helemaal sluit. De veiligheid van de vrijwilligers is de belangrijkste reden. Tot nader order. Dat betekent voorlopig tot 4 oktober, maar wie weet wordt het langer. Geen goed nieuws. We hebben spullen om uit te delen en er zijn mensen die ze nodig hebben….. Heel veel mensen. Er komen nu ook mensen van Lesbos naar Athene. Daar zijn nogal veel mensen besmet, dus dat wordt heel lastig.

Ik deed nogal veel straatwerk deze week. Op zaterdagochtend ben ik weer met mijn collega’s Dimitra en Mohammed naar het Victoriaplein gegaan om een ontbijt uit te delen. We hadden deze keer ruim 30 mensen. Dat wisselt heel sterk. En donderdagochtend hebben we een sapje en een broodje uitgedeeld aan ongeveer 50 mensen in de haven van Piraeus. We kunnen momenteel zo weinig doen voor de daklozen dat we toch maar iets hebben georganiseerd. We proberen ook een vorm te vinden om de mensen aan kleding te helpen. Ons centrum blijft dicht. Ook tot nader order. Onze klantjes, die natuurlijk niet alleen bij ons komen vinden wegen om met al deze problemen om te gaan. Het zijn echte overlevers. Er zijn nog steeds veel organisaties en kerken actief met eten klaarmaken en uitdelen.

Gelukkig komt er geen totale lock down. Dat is alweer iets om dankbaar voor te zijn! Maar de toekomst ziet er niet rooskleurig uit. Ondertussen geef ik lessen. Dat is iets waar ik mijn tijd toch goed mee kan besteden. Op vrijdagmiddag Engels en - had ik het al geschreven- ook Grieks aan een groep jongens uit Pakistan en Bangladesh. Na 4 jaar Grieks is het nu tijd om eens te proberen of ik het ook kan overbrengen op anderen. Wat is les geven eigenlijk anders dan doorgeven wat je zelf geleerd hebt….. En ik vind het zó leuk! Vrijdagmiddag was één van de deelnemers Pryal, helemaal happy. Hij had zijn voorlopige verblijfsvergunning gekregen en was in een juichstemming. Om het te vieren hebben we met de groep ijs gegeten. Daarna heb ik een Bijbelstudie gegeven. Helemaal ad hoc. Er was iemand voor gevraagd, maar die kwam niet opdagen. Dus zei ik dat ik het wel wilde doen. Wat was dát een geweldige ervaring zeg! Ik had aan de ene kant van de tafel jongens die christen zijn (geworden) en aan de andere kant moslims. En ook hier geldt: je geeft door wat je zelf geleerd hebt. Dus nu heb ik al 3 ‘klasjes’. Ik word weer een echte juf, geloof ik. Alles overziende is dat misschien nog wel het beste wat je kunt doen. Het brengt mensen hopelijk een stukje verder in hun bizarre, uitzichtloze bestaan, waarin ze moeten overleven en ook nog een soort van toekomst moeten zien op te bouwen. Wat dat betreft zie ik nog zoveel gebieden waarop educatie, om het maar eens deftig te zeggen, heel hard nodig is. Hoe overleef je in een andere, vreemde cultuur. Hoe kun je staande blijven als je nauwelijks of geen middelen van bestaan hebt. Hoe zie je jouw toekomst. Hoe ga je om met de situatie waarin je als vluchteling jaren in de ‘wachtkamer’ van het leven zit. Hoe ga je om met je kinderen in de nieuwe vreemde situatie. Kortom allemaal levensvragen, waar ik graag met mensen over in gesprek zou willen gaan.

Ik weet ook niet hoe het allemaal verder moet. Waar komt onze hulp vandaan. Dat is de vraag. Zonder God zal het niet gaan. Ik hoorde op een podcast een gebed. N.a.v. Exodus 33 vers 15:

‘Als U niet meekomt, dan komen wij nergens. Breng ons tot stilte; samen tot inkeer en schenk ons in die stilte gezichten.’ (Eerst Dit)

Goede week!

Gerechtigheid

Alweer is een week voorbijgevlogen! Corona houdt ons, net als jullie, stevig in zijn greep. Het aantal ‘gevallen’ is nog steeds veel lager dan in NL, maar is de laatste tijd toch flink opgelopen. Dat betekent vanaf morgen tot ergens begin oktober weer strengere maatregelen. Niet meer dan 9 mensen in een groep en overal waar het maar een beetje druk is, mondkapjes. Het Leger des Heils is daarom de komende 2 dagen weer dicht, omdat gekeken moet worden hoe we de mensen nog volgens de nieuwe regels kunnen helpen. Wel erg jammer, want de nood is groot. Ik weet niet of jullie dat op het nieuws ook zien, maar er komen steeds meer vluchtelingen op straat terecht. Er zijn heel veel verschillende organisaties, die doen wat ze kunnen, maar het is nooit genoeg. Ook uit de verschillende kampen hoor je afschuwelijke verhalen. En natuurlijk is de situatie op Lesbos nog steeds verschrikkelijk. Er wordt een nieuw tentenkamp opgetuigd, maar de mensen willen er niet in, ze zijn heel bang dat ze er dan nooit meer vandaan komen. Vanmiddag hoorde ik nog een akelig verhaal. Twee Syrische jongens, die christen geworden zijn, zitten in een wooncontainer in een kamp. Zo’n container is in tweeën gedeeld. Zij, die gasten die ik sprak, waren met elkaar in gesprek over het geloof, maar dat hoorden de ‘buren’ in de andere helft van de container. Die trommelden nog wat anderen op en gewapend met messen en zelfs een geweer kwamen ze de twee in elkaar slaan. Onder het aanroepen van de naam van Allah. Dat zijn Isis-strijders zeggen ze. Een kruis, dat één van hen om zijn nek droeg, werd kapotgetrapt, een telefoon en geld werden gestolen. De één heeft een gat in zijn hoofd, wat niet behandeld was, de andere had verwondingen op zijn rug. Beide hadden veel pijn. Een van de mensen met wie ik daar was, een Griek is met ze naar de Eerste Hulp van een ziekenhuis gereden. De jongens hadden de politie in het kamp ingelicht, maar die doen dus helemaal niets. In wat voor wereld leven we……!!!! Is er dan nergens nog gerechtigheid?

Al een tijdje heb ik niets verteld over Piraeus. Omdat er niets te vertellen wás! Het centrum waar de mensen konden komen voor kleding en een douche, mag niet open. We kunnen dus niets doen voor de mensen die in de haven en omgeving slapen. Die missen het meest de douche, eten is er de meeste dagen nog wel. Ze ‘douchen’ nu in zee, dat kan hier natuurlijk nog wel even, maar als we naar de herfst toegaan is er geen oplossing voor dit probleem. We gaan nu wel kleding uitdelen volgens een systeem met afspraken en strenge regels. Zal nog een hele toer worden. Ik hoorde van andere organisaties die een flat hebben gehuurd, waar ze douchegelegenheid aanbieden. In dit geval voor vluchtelingenfamilies die op het Victoriaplein bivakkeren. Vind ik een geweldig project, dat ik zeker ga ondersteunen. Iets soortgelijks zouden we ook in Piraeus moeten kunnen opzetten voor de daklozen. Ik ben erover aan het brainstormen met een Nederlandse die in Piraeus woont. Ik laat het weten als we een goed plan op stapel hebben staan. Ik zou er jullie gebed voor willen vragen, omdat ik geloof dat God onmogelijke situaties ten goede kan veranderen.

En verder gaat er aan mijn website gewerkt worden. Arno, de webmaster, kwam met Word Press op de proppen. Dat ziet er veelbelovend uit, nieuwe lay-out, mogelijkheden om te reageren, statistieken…kortom een prima voorstel. Ik ben altijd in voor iets nieuws! Ik houd jullie op de hoogte!

Goede week!

Internationale samenwerking

Terwijl ik naar de kerkdienst luister vanuit Werkendam, begin ik alvast met schrijven. Ze zingen nu net: ‘God heeft een plan met je leven’….. Dat geloven we. Willen wij Hem volgen en dat plan ontdekken…. Dat is de vraag. Dat is ook het jaarthema van de kerk begreep ik. De navolging van Christus. Hoe geef je die gestalte in het leven van elke dag. Waarin vaak zo weinig van God te merken valt. Daar heb je echt de ogen van het geloof voor nodig. Dat mag ons gebed zijn aan het begin van een nieuw seizoen, waarvan we minder dan ooit weten wat het ons gaat brengen. ‘Open mijn ogen Heer, dat ik U mag zien in alle omstandigheden van het leven!’

Gisteren zijn we met vier collega’s van het LdH naar het Victoriaplein geweest om een ontbijt uit te delen aan de vluchtelingen die zich daar bevinden. Afgelopen dagen hadden we al gezien dat het wisselende groepen zijn, die steeds worden weggebracht (om niet te zeggen afgevoerd) naar een kamp ten noorden van Athene. Deze keer waren er zo’n 75 mensen, groot en klein. Samen met Nima deed ik inkopen in de naast het plein gelegen supermarkt. Toen ze daar eenmaal doorhadden wat we nodig hadden, werden ze toch behulpzaam en gingen dozen aanslepen met bananen, sapjes en croissantjes. We namen eerst 50 stuks van alles af, maar moesten toch nog terug, omdat het niet genoeg was. We mochten zelfs hun winkelwagentjes gebruiken. We spraken met verschillende mensen over waar ze vandaan kwamen, dat was niet uit Moria op Lesbos. Zoals jullie vast gehoord en gezien hebben is dit beruchte kamp afgelopen week vrijwel helemaal afgebrand. De meesten kwamen uit een ander kamp of van een ander eiland, zoals Samos bijv. Dat betekent niet dat de situatie voor hen minder nijpend is trouwens. Er is geen toekomst voor hen en nu ze hun verblijfsvergunning hebben, wordt het er eigenlijk nog slechter op. Hoe dan ook, het was fijn om iets te kunnen doen. Ik was ook blij dat ik er samen was met Nima uit Iran, Mohammed uit Syrië en Dimitra uit Griekenland. En met de financiële hulp van mensen uit NL. Dát is nog es internationale samenwerking!

Zou voor Moria ook fijn zijn als daar iets dergelijks zou kunnen. De brand heeft deze akelige plek weer op de Europese kaart gezet. De eerste reacties zijn niet al te positief. Nederland die 100 mensen opneemt, die in mindering komen op het quotum van volgend jaar……. Wel erg zuinigjes….. Holland op z’n smalst. Ik zeg dit niet om makkelijk te scoren, want ik begrijp best dat er veel politieke implicaties zijn die allemaal een rol spelen. Ik heb echt ook bedenkingen bij de grote toestroom en hoe we dat in goede banen moeten leiden. Maar we kunnen niet wegkijken van zo’n grote groep mensen die zich dichtbij ons bevindt en die in nood is. Als we dit niet zien als onze opdracht, met name als christenen, kunnen we onszelf en de ander niet recht in de ogen kijken. Over de navolging van Christus gesproken!

Verder hebben we deze week weer babykleertjes uitgezocht. Wát een prachtige spullen zeg! Komende week gaan we uitdeeldagen houden. Een aantal wandelwagens, kleertjes dus én melkpoeder. Dat laatste zal deze week meteen alweer op zijn. Wat we nu nog hebben is voor ongeveer 50 gezinnen voor 10 dagen. Hebben jullie nog iets over voor een nieuwe voorraad? Kijk dan op mijn website www.judithgoesgreece voor het rekeningnummer. Melkpoeder is hier veel duurder dan in NL, scheelt meer dan de helft, daarom probeer ik het hierheen te laten komen. Die van de Jumbo is heel goed, volgens Reza, één van onze vrijwilligers, die het ook krijgt voor zijn zoontje Ermia. Niet dat hij de Nederlandse Jumbo kent, maar met de melk heeft hij inmiddels ervaring.

Goede week!

Pleisters

Terug van weggeweest. Ik schrijf weer vanuit mijn vertrouwde plekje in Athene. Ook hier is het thuis. Ik verbaas me er eigenlijk zelf over hoe makkelijk ik overschakel. Nederland was heerlijk, maar ik ben ook blij dat ik weer hier ben. Ik geniet ervan om de vriendinnen weer te zien en – ook geweldig het zwemmen in de zee. Ondertussen ook al ‘gewerkt’. En vanzelfsprekend zijn er alweer mensen die een beetje hulp nodig hebben. Vanochtend was ik weer op stap met de theepot. Dat houdt nooit op. Ik vraag me zoals altijd weer af wat de beste manier is om mensen te helpen. Een niet te beantwoorden vraag volgens mij. Iemand die ik sprak in NL zei ‘we plakken pleisters’ en zo is het ook. Structureel helpen is in mijn optiek onmogelijk. De wereld is op drift. Oorlog, armoede en machtsmisbruik zijn de grote boosdoeners. Mensen gaan op zoek. Naar een betere wereld, een beter leven vooral ook. Wie zou het ze kwalijk nemen. En wij hebben geen echte antwoorden. Gelukkig zijn er veel pleisterplakkers hier. Ik werd weer eens bij deze vraag bepaald doordat ik een boze app kreeg van F. een jongen uit een land in het Midden Oosten. Hij leeft nu alweer een tijd op straat. Dat is echt voor niemand goed! Ik was hém kwijt, omdat híj zijn telefoon kwijt was geraakt. Nu had ie hem blijkbaar weer. De laatste keer dat ik hem sprak, raakte hij ook zijn papieren nog kwijt. Dat was mijn schuld. Hij was afgeleid doordat hij met mij praatte. En ik doe niets om hem te helpen. Ik heb geen gevoel. ‘Thank you for your humanity’. En inderdaad ik kan niets voor hem doen. Dat is precies de vinger op de zere plek. Ik snap het best en ik vind het ook prima om ‘kop van Jut’ te zijn. Vanuit hem gezien hoor ik bij iedereen die hem aan zijn lot overlaat. En daar stopt het dan weer. De categorie van deze jonge gasten zit ook nog eens in de meest beroerde positie. Dat heb ik al vaak gezegd. Er is gen hoop op een betere toekomst voor ze. Ik ken één organisatie die speciaal voor deze groep werkt. Maar ook die kunnen niet echt iets veranderen. Zucht….. Pfff…….

Gelukkig zijn er ook anderen. Mijn vrienden van de straat waren blij dat ik weer kwam. De jongen Javid, die zo ziek was en de hele tijd lag te schudden is opgeknapt. Hij ziet er zoveel beter uit. Onze vrienden van Medical Volunteers international hebben een goed werk gedaan. Ze zitten in het gebouw van het Leger des Heils, dus ik ken ze goed. Fijn als iets ook eens wél goedkomt. Al ligt hij nog steeds op straat.

Morgen gaan we bij het LdH weer open voor de ‘klanten’. Ik ben benieuwd of we het beheersbaar kunnen houden. De drie weken voor de augustus-sluiting waren zwaar. De politie houdt ons scherp in de gaten. We gaan nu alle toegangstickets voor september uitdelen. In verschillende kleuren voor de verschillende dagen. Dan hoeft niemand meer te komen dringen en schreeuwen. Hopen we……Ze weten dan dat ze kunnen komen en wanneer. En degenen die toch komen, zonder kaartje, worden meteen weggestuurd. Daar zal de politie ons wel bij helpen. Al is dat ook weer erg bitter, gezien de nood.

Ik denk erover om toch ook iets te (proberen te) doen voor de dakloze families die zich verzamelen op het Victoriaplein. Meer mensen en organisaties doen dat en aangezien ik weer wat geld heb meegekregen uit NL, lijkt het me erg nuttig besteed aan deze groep. Ik ben er nog niet geweest, omdat het soms gewoon teveel is om het allemaal aan te zien en mee te dragen…. Maar dat is niets vergeleken met wat zij doormaken, dát is pas echt erg, dus ik ga eraan beginnen. Flesjes water en croissants misschien. Iets eenvoudigs. (Pleisters!) Het probleem is de distributie. Dit kan ik nl. niet alleen. Ik heb iemand nodig met een auto. Ik overleg het morgen met de mensen van het LdH. Dit soort werk is toch de core business van het LdH. Zij zijn gespecialiseerd in straatwerk, dus ik vind dit echt iets om samen op te pakken. Jullie horen er nog van.

En verder gaan we weer op de weg van het leven. Onder de hoede van Hem die het heelal regeert. Op hoop van zegen!

Goede week!

Nooit ver weg

Op deze koele zomeravond zet ik mij aan het schrijven. Heerlijk dat de hitte minder is. Daar komt een mens van bij. Vandaag weer 2 keer de kerkdienst bijgewoond. Dat is toch wel fijn! Afgelopen week weer een beetje vakantie gehouden. Gisteren een uitstapje naar Willemstad, een mooi gerestaureerd vestingstadje in West-Brabant. Nederland is prachtig. Donderdag geluncht met de Anna-kring. Een groep vrouwen uit de kerk met wie we al 12 jaar samenkomen. Eerst noemden we het de rouwgroep, omdat we allemaal weduwe waren/zijn. Maar later wilden we toch graag een andere naam. Het leuke van zo’n vakantie. Elkaar weer zien en bijpraten. En ik probeer te wandelen natuurlijk. Maandag een prachtige wandeling gemaakt bij Ede. De hei bloeit al.

Natuurlijk is Griekenland nooit ver weg. Ik heb contact via app, Messenger en telefoon met verschillende mensen daar. Ik zag op tv een programma van Jacobine Geel. De vraag luidde: Zijn de vluchtelingen alleen de zorg van Griekenland. Of woorden van die strekking. Natuurlijk hoor je dan alle bekende standpunten voorbijkomen. Die van de Europarlementariër, die van de hulpverlener en ook de stem van de theoloog des vaderlands werd gehoord. Hij was ooit ook een asielzoeker. Tja wat zal ik daarvan zeggen. Je komt er niet uit. Er is geen oplossing voor dit probleem, denk ik. De meningen zijn gevormd, er is altijd weer een argument voor of tegen iets te vinden. Verlies de menselijke kant niet uit het oog…. Dat was wat de theoloog de kijkers voorhield. En de hulpverlener zei dat hij zich beter voelde als hij in elk geval iemand kon helpen. Dat is precies mijn ervaring. Daar ontleen je de kracht aan om door te gaan. De parlementariër vindt dat er ook politieke afwegingen gemaakt moeten worden en eerlijk gezegd, snap ik dat ook wel weer. Maar ik ben blij dat er toch nog over gesproken wordt.

Mijn Finse vriendin Minna werkt samen met Anke Luteijn, een Nederlandse, die ooit bij mij achter aan het pleintje woonde, in het kamp Moria op Lesbos. Daar is de ellende helemaal overstelpend. Dat is werkelijk een mensonterende plek. Een overvol kamp, gevaarlijk voor vrouwen, met nauwelijks voorzieningen,. Gesloten vanwege Corona, bewaakt door politie. Er woeden branden, er zijn steekpartijen en hulporganisaties proberen er te redden wat er te redden valt. Ik citeer een stukje uit Anke’s webverslag van dinsdag 18 augustus:

‘Na lunchtijd krijgen Minna en ik de opdracht om vrouwen te gaan verblijden met de boodschap dat ze bij het infopunt van Eurorelief een shower ticket kunnen ophalen. Dit betekent dat de vrouwen een keer heerlijk (veilig) kunnen badderen. Ja, want vrouwen zijn echt niet veilig als ze alleen in het kamp zijn of gaan douchen…’

Ze vertelt ook over een Syrisch echtpaar dat voor hun 3 kleinkinderen probeert te zorgen. Hun zoon is gedood in de oorlog in Syrië en hun schoondochter, de moeder van de kinderen, is sindsdien spoorloos. Als er een helikopter laag overvliegt wordt een van de kinderen, een meisje van 10, bijna hysterisch. Ze vliegt opa om de hals en schokt en jammert. Ze heeft het bombardement waarbij haar vader omkwam, meegemaakt. Toen was ze 3 jaar oud.

Hoe lang kan dit nog doorgaan, vraag je je af. God moge zich ontfermen over deze wereld.

Goede week allemaal!