Niet zo uitbundig

Afgelopen week vierden de Westerse kerken Hemelvaartsdag. Op de Oosterse kalender wordt dit een week later gevierd, zij het niet zo uitbundig. Geen vrije dag en in de Evangelische kerken ook geen extra dienst. Ik heb ‘meegedaan’ met de kerk in Werkendam. Iedereen kijkt en luistert nu gewoon vanuit het eigen huis en ik hier dus ook. Anders waren er in NL altijd leuke activiteiten met de kerk. Puzzeltocht, fietstocht, excursie….. Nu is het allemaal wat kaler, maar evengoed is het van groot belang niet te vergeten dat Christus, onze opgestane Heer, terugkeerde naar Zijn Vader nadat Hij Zijn dienst op aarde vervuld had. En de opdracht is nog steeds: ‘Gaat heen en maak alle volken tot mijn discipelen’…… Het Koninkrijk komt, al is het nu nog verborgen. En wij kijken uit naar Zijn tweede komst. Meer dan ooit is er de noodzaak van het gebed om de Geest. Die is al uitgestort, maar wij kunnen in deze barre tijden wel wat extra Geestkracht gebruiken. Nu we als gemeente van God niet meer fysiek samen kunnen komen, worden we meer op onszelf teruggeworpen. Onze eigen relatie met God. Hoe staat het daarmee. Terug naar de bron. In die zin is wat afstand misschien nog niet zo verkeerd.

Hoe gaat het hier. Wij staan nog steeds in de wachtstand. Nog geen toestemming om de deuren weer te openen. Dat gaat, gek genoeg, ook weer wennen. Ik heb het druk met mijn eigen klantjes, hier en daar in de stad en op straat. En natuurlijk met mijn Engelse lessen. Het aantal studenten is niet zo groot, dus ik kan best veel individuele aandacht geven aan iedereen. Ook probeer ik zoveel mogelijk de verschillende niveaus aan te houden. Mijn damesgroepje is heel actief. Ze sturen me vrijwel meteen na de les hun huiswerk op en we zijn ook begonnen met lezen. Ik stuur ze een verhaal, inclusief een gesproken versie en een vragenblad. Zodra ze denken dat ze het goed genoeg kunnen lezen, bellen ze me op en lezen het me voor. Ik geef dan aan of het voldoende is, als dat zo is, komt er weer een nieuw verhaal, anders moeten ze nog even door oefenen. Kortom individueel onderwijs zeg maar. Erg leuk om te doen.

Verder hebben sommige van onze collega-vrijwilligers het best moeilijk. Eén familie, vader, moeder, 3 kinderen onder de 5 en een oma, moet op 31 mei hun huis uit. En er is geen uitzicht op iets anders. Daar word je erg zenuwachtig van. Als deze jongen, één van onze vertalers, zijn papieren op orde kan krijgen, ligt er een contract klaar, van het LdH. Dat is geen wereldinkomen, maar hij kan in ieder geval de meeste dingen betalen. Maar wachten op papieren kost op dit moment nog veel meer tijd dan eerst. Op dit moment is hij echt afhankelijk van onze persoonlijke hulp. Hij moet zien te overleven, zeg maar. Dank aan de mensen in NL die meehelpen.

Een andere vertaler is Ahmed. Hij is een jonge gast met een gezin met 3 kleine meisjes. Heeft zijn studie in Syrië af moeten breken om te vluchten voor IS. Hij wilde net als zijn vader apotheker worden. Nu moet hij hier wat zien te verdienen. Hij werkte in de bouw voor een Syrische werkgever. Die behandelde hem zo slecht, dat hij het niet meer kon verdragen. Nu wil hij zich op fotograferen en vloggen gaan toeleggen. Ik kon via iemand van de NL vereniging een camera voor hem op de kop tikken. Dat gaat hij nu proberen. Zal vast beter gaan dan met zijn telefoon. Vrijdag had ik hem, en zijn familie uitgenodigd om het fototoestelletje te komen ophalen en ijs te eten. Dat wil zeggen, zijn dochtertjes aten ijs en ik ook, maar hij en zijn vrouw niet. Het was de laatste dag ongeveer van de ramadan. Die eindigt vandaag. Was eigenlijk gisteren al, maar toen was er geen maan te zien, dus dan wordt het een dag opgeschoven.

En verder heb ik besloten om nog wat langer in Athene te blijven. Hoe het zich zal ontwikkelen, weet niemand, maar als er straks weer gewerkt gaat worden, wil ik graag meehelpen om de zaak weer op de rails te krijgen. Dat wordt nog een hele klus en daar wil ik mijn steentje aan bijdragen.

Wens jullie allen een goede week op weg naar Pinksteren!

Die zomer die begon zowat in mei

Wij zijn ineens in de zomer beland. Het is heet. Vandaag 38 graden. Was het tot begin deze week nog redelijk koel, het kwik stijgt nu snel. Om te wandelen moet je nu de vroege ochtend of de avond hebben. ’s Nachts koelt het gelukkig nog een beetje af. Afgelopen week gingen de stranden hier weer open. Onder strenge condities, maar het is, naar ik hoor, vreselijk druk. Ik zou me er niet prettig voelen, dus ik ga niet. Het is wel begrijpelijk dat de mensen willen zwemmen met deze temperaturen. Dat heeft de regering ook begrepen. Het is een oefening, vermoed ik, want op 1 juli wil Griekenland zijn deuren weer openen voor het toerisme. De economie hier is erg afhankelijk van het toerisme. De veiligheidsmaatregelen kunnen zo alvast uitgeprobeerd worden. Morgen gaan de scholen hier weer open. Voor het voortgezet onderwijs. Precies andersom als in NL. Degenen die examen moeten doen, gaan eerst. Het schoolsysteem is hier, zoals ik al eens heb verteld, anders dan bij ons. Alle leerlingen moeten naar een bijlesinstituut, want met alleen de kennis van school, kunnen ze geen examen doen. Nu waren deze instituten natuurlijk ook gesloten en….. er moet evengoed examen gedaan worden. Zonder goede voorbereiding, zonder onderwijs op afstand. Niks uitstel om nog wat bij te werken. Dat wordt volgens Rebekka, een Griekse vriendin, die mij dit vertelde, dramatisch voor veel leerlingen. Zij is psycholoog en verontrust over deze gang van zaken. Ik ben benieuwd hoe dit verdergaat. De jonge generatie Grieken zou hieruit kunnen opmaken, dat ze niet belangrijk genoeg zijn voor de regering (het ministerie van onderwijs) om er wat extra zorg tegenaan te gooien. Niet verstandig, lijkt me. Het leidt tot demotivatie en op termijn willen jongeren nog maar één ding: weg uit Griekenland en elders studeren of werken. De jeugdwerkloosheid is hier enorm.

Hoe is het eigenlijk in de kampen met de verspreiding van Corona? Die vraag kreeg ik afgelopen week uit NL. Woensdag was ik bij een web meeting van de UNHCR. Uit wat ik daar hoorde maakte ik op dat er geen mega uitbraken zijn gekomen. Misschien omdat de gemiddelde leeftijd van de mensen laag is. Wel zijn er kampen in quarantaine, vanwege een aantal ‘gevallen’ en worden er medische units opgezet om zieken te kunnen testen. Overigens betekent dat niet dat alles model verloopt. De situatie is op veel plaatsen onveranderd slecht. Er wordt geprobeerd zo goed mogelijk zorg te verlenen, maar de basisvoorzieningen zijn niet eens aanwezig, hoe kun je dan bijvoorbeeld een hygiënische leefwijze verwachten….. Eind deze maand verwachten we grote problemen, omdat dan veel vluchtelingen met een status uit hun huis moeten om plaats te maken voor anderen. Ze moeten nu op eigen benen staan. Zonder enig vangnet gaat dat natuurlijk niet lukken. Dat is nu al een drama, want velen zijn wanhopig op zoek naar werk en een onderkomen, maar straks zullen er gezinnen op straat belanden en met de coronadreiging is dat allemaal nog eens extra gevaarlijk. Ik heb dit al vaak verteld, maar het is zo wanhopig en uitzichtloos. We kunnen alleen maar bidden ‘Heer ontferm U!’

Ik hoop dat jullie in NL ook een beetje verder kunnen met alles wat er om ons heen gebeurt. Laten we moed houden! Zoals Paulus schrijft aan de Galaten in hoofdstuk 9 vers 5: En laten wij niet moe worden goed te doen, want te zijner tijd zullen wij oogsten, als wij het niet opgeven.

Goede week!

Mooi voorjaar dit jaar

Daar ben ik weer! Ik realiseerde me dat 80 jaar geleden de 2e Wereldoorlog uitbrak, althans in NL. Dat was geloof ik ook op een zondag. We hebben de afgelopen tijd veel ‘oorlogstaal’ gehoord m.b.t. het coronavirus. De strijd tegen het virus. Wat wordt er hard aan gewerkt. En wat is vrijheid in dit verband ook een groot goed. Gisteren was ik voor het eerst in 2 maanden weer eens in Piraeus. Het was er superdruk. Ik zag geen kans om met anderhalve meter afstand door de massa te laveren. We zijn nu een week ‘vrij’ en het is duidelijk dat mensen het gevoel hebben dat de dreiging zoal niet voorbij, dan toch wel veel minder is. Ik weet het niet. Ik voel me nog steeds als een vogel die in een kooitje zit, waarvan het deurtje openstaat. Het voelt spannend om naar buiten te ‘vliegen’. Maar ook fijn. Om de meiden van de kerk weer te zien bijvoorbeeld. Ze koken nu in het weekend voor de daklozen. En ik deed mee. Wat leuk was dat! Hallo, ik ben er weer. Even m’n masker af: ‘hé, ik ben het’…. Echt mooi om de mensen die we goed kennen weer te zien. Ze blijven maar vragen wanneer we weer opengaan. Ze zijn blij met de maaltijd die we ze brengen. Ze vinden het fijn om ons te zien. Stella, één van de kerkvriendinnen heeft een auto. We crosten de stad door op zoek naar ‘onze’ mensen. Een man: ‘hé, alweer macaroni? Dat eet ik al dagen.’ Tja, wat wil je. Geeft niks, iedereen mag nee zeggen. Ik ben heel blij dat ik een financiële bijdrage kan leveren aan dit project. Dankzij de steun vanuit NL. Als het centrum weer open mag, zal er heel veel geregeld moeten worden. Het was al niet bijster op orde, qua veiligheid en zo, maar nu wordt het nog wel even wat anders. We hebben er gisteren een gesprek over gehad. Tot nu toe is er niets bekend over het openen van organisaties als deze. Hetzelfde geldt voor het Leger des Heils. Dus ik ben nog steeds veel thuis. Al houden de Engelse lessen me wel goed aan de gang.

En natuurlijk gaan we de straat op met de ontbijtservice. Vanochtend ruim 20 klantjes. Uitzichtloze situaties, het enige wat je kunt doen is een kop thee en een praatje. Komende week ga ik het terugbrengen tot 2 keer. Nu kunnen ze het wel weer wat beter redden. Er is veel meer drukte in de stad, dus de kans dat er wat te ‘krijgen’ is, wordt groter. Morgen gaan de grote zaken, zoals Jumbo, een soort mega Action, weer open. Ik ga ook weer mensen opzoeken. Ik heb er een aantal, die ik een beetje speciale aandacht geef en ook hulp. Nu kan ik dat zelf weer doen. Ik ben erg blij met de hulp die ik van Mostafa had, toen ik binnen moest blijven en hij mijn ‘boodschappenloper’ was.

Ondanks alles is de rust die we op deze manier gedwongen krijgen, toch wel heel prettig. Ik geniet van mijn dagelijkse wandelingen. Ik hoop dat ik dat vol kan houden als we weer in vol bedrijf zijn. Het voorjaar is dit jaar zo mooi. Warm, zonnig, maar zeker niet heet, koel eigenlijk. Dat is een grote zegen. Natuurlijk kijk ik er naar uit om de ‘collega’s’ weer te zien. Maar er is zoveel mogelijk met appen, beeldbellen enz. dat ik me helemaal niet eenzaam voel.

Natuurlijk is de situatie voor de mensen in nood niet zo rooskleurig. De economie staat er slecht voor in dit land, waar toerisme een groot deel van de inkomsten binnenbrengt. En de vluchtelingen zitten nog steeds muurvast. Deze week gaat de asieldienst weer open. Mensen moeten hun huis uit, dat ze een bepaalde tijd mochten bewonen. Zonder geld of een baan is het vrijwel onmogelijk om iets te vinden. In de kampen is het allemaal nog erger. Ik hoop heel erg dat deze crisis ons als mensheid ertoe brengt om mededogen te hebben met de ander. Dat lijkt wel zo wat betreft onze eigen burgers. Kosten noch moeiten worden gespaard om kwetsbare mensen te beschermen. Maar wat zou het mooi zijn als dat zich ook zou uitstrekken tot anderen in nood. Ik denk dat dit alleen kan als er een verandering van de harten plaatsvindt. Bekering zogezegd. En dát kan alleen God ons geven. Als kerken hebben we de opdracht om daarmee bezig te zijn. Dat is onze missie. Wat betekent echte verandering in jouw leven?

Goede week en veel sterkte!

Langzaam op gang

Zondagmiddag! Vandaag is de laatste dag dat we sms’jes moeten sturen als we uitgaan. Als ik even reken…. 6 weken van gemiddeld 3 per dag, dan heb ik er toch meer dan 100 verstuurd. Gelukkig waren ze gratis 😊. Morgen worden de eerste maatregelen opgeheven. Bepaalde winkels gaan open, waaronder boekwinkels, garages voor de APK-keuring en kappers op afspraak. Ook sportkledingzaken horen erbij. De rest komt later aan de beurt. De Orthodoxe kerken mogen alleen open voor ‘private worship’, je mag er even in om een kaarsje te branden en te bidden. Een icoon kussen zal er nog niet bij zijn, lijkt me. De scholen mogen op 11 mei open voor de examenklassen. De basisscholen, kleuterscholen en peuterspeelzalen blijven dicht tot 1 juni in ieder geval. Er wordt net als in NL gekeken hoe het gaat. We moeten allemaal maskers gaan dragen als we in de buurt van andere mensen zijn, zoals in de supermarkt of het OV. Ik heb er welgeteld één liggen, dus ik ga morgen maar eens op jacht, ze worden voor grof geld verkocht. 9 euro per stuk of zo. De apotheken slaan er een slaatje uit. Maar je kunt ze ook van stof kopen, die kun je wassen, dan zijn ze 1 euro. Dat klinkt beter! Vandaag kun je al goed zien dat iedereen het gevoel heeft dat ‘de vrijheid herwonnen’ is. Veel meer mensen op straat, sommige cafés hebben al voorzichtig een tafeltje buitengezet, waar dus meteen mensen zitten. Ik heb zelf ook verder gewandeld dan de afgelopen 6 weken. Eens even proberen – echt een leuke ervaring. De politie hield het ook een beetje voor gezien. Ik zag één groepje staan – natuurlijk niet voldoende afstand, zoals gewoonlijk, maar ik heb er deze keer geen aanmerkingen op gemaakt. 😊 Ze deden verder geen controles of zo. Het is ook moeilijk vol te houden. Al zullen we toch allemaal moeten leren leven met de anderhalve meter-samenleving. Dat was de oproep van de premier hier afgelopen woensdag. Net als overal trouwens. Blijf voorzichtig. Wanneer wij terug kunnen naar het centrum in Omonia is nog helemaal niet bekend. Het LdH is heel terughoudend, we mogen er niet komen. Dat is wel wat anders dan hun gebruikelijke presentie in de wereld in allerlei noodsituaties. Ik weet ook niet wat de reden eigenlijk is. Wel erg jammer. We zouden graag aan de slag gaan.

De mensen op straat weten niet zo goed wat ze kunnen verwachten. Ook zij moeten maskers hebben. We hadden vanochtend weer zo’n 30 klantjes. Dat is best veel. Degenen die nu in de opvang zitten, zullen zachtjesaan toch ook weer de straat op moeten. Geen idee hoe ze dat gaan aanpakken.

Mijn Engelse lessen verlopen steeds meer volgens een zeker model. Ik krijg er meer grip op. Het materiaal is zo mooi, je kunt er echt alle kanten mee op en alle niveaus zijn beschikbaar. Mijn groepjes krijgen het ook een beetje in de vingers. Ik stuur huiswerk via Viber en krijg de opdrachten zo ook weer terug. Er is er eentje die in ieder geval aan het werk wil: ‘Hello teacher, please send homework’. Als dat geen motivatie is…… Ik weet niet hoe ik het straks moet gaan inpassen, maar dat zien we dan wel weer.

En verder is mijn vriendin Shirley uit Noord-Ierland erg ziek. Ze heeft pleuritis, gen corona en ligt in het ziekenhuis. Ik ken haar vanaf het begin dat ik hier kwam en we zijn hele goede vriendinnen geworden. Gelukkig knapt ze wel op, de dokters zijn tevreden, maar het was echt even schrikken. En de vader van mijn vriendin Wilma is deze week overleden op zijn 100ste verjaardag. Wél aan corona. Er gebeurt veel in de wereld om ons heen. We weten niet wat de toekomst brengen zal. Corrie ten Boom zei: ‘ik ben niet bang om een onbekende toekomst te leggen in de handen van een bekende God’. Ik las dat citaat ergens en ik vond het mooi gezegd.

Goede week en veel sterkte!

Bijzondere betekenis

En daar ben ik weer! Zondagavond, al een beetje laat. De dag gaat ondanks alles toch weer snel. Net nog even bij een zieke vriendin langs geweest om wat eten te maken. Ze is erg allergisch, geen corona hoor. Verder naar de kerk geluisterd, gewandeld, gekookt. Tja, best een saai bestaan eigenlijk. Wat valt er nog over te schrijven. Onze lock down is verlengd tot maandag 4 mei. Voor daarna is er een plan met gefaseerde versoepeling in de maak wordt er gezegd. De minister president zal komende week de natie toespreken. Elke avond komt hier op de tv een soort ‘Jaap van Dissel’, een viroloog, die de leiding heeft van het Griekse Outbreak Team, zeg maar. Ik weet niet precies hoe het hier heet. Hij heet Sotiris Tsiodras, is een hele sympathieke man, een soort vaderfiguur met een bezorgd gezicht en een meelevende uitstraling. Hij heeft het volste vertrouwen van het Griekse publiek. Hij is een hele toegewijde Orthodoxe christen, die meezingt in de Byzantijnse liturgie. Hij heeft een gezin met 7 kinderen en is momenteel de populairste man in Griekenland. Sotiris is een gewone Griekse naam met een bijzondere betekenis: Redder!

Het is wel bijzonder dat er steeds nieuwe dingen op mijn pad komen. Net kreeg ik een verzoek om een vrouw te bezoeken die in een safe house zit. Een veilige plek voor iemand die te maken heeft met geweld. Omdat ze niet naar buiten kan, krijgt ze bezoek van de medewerkers van de organisatie die haar helpt. En nu sta ik dus ook op dat lijstje. Goed…. Ik ben liever bezig. Mijn Engelse lessen krijgen ook steeds meer vorm. Het is een heel gedoe om iedereen op het juiste niveau bij elkaar te krijgen. De één vindt dat hij te ‘hoog’ zit , de volgende haakt af omdat het te gemakkelijk is. Twee van de cursisten doen mee vanaf Lesbos. Grappig wel, dat het niet uitmaakt waar je zit. Maar het blijft apart om tegen die kleine koppies op je scherm aan te praten. En je kunt ook niet peilen of ze echt wat leren. En wat precies hun voorkennis is. En of ze iets opschrijven en hoé ze dat dan doen. Kortom ik heb er te weinig zicht op. Ik zou zelf nog een cursus moeten volgen over onderwijs op afstand. Of zoiets.

Deze week is mijn postbode weer op stap geweest om envelopjes rond te brengen. Voor erg noodlijdende families en personen. Ik heb nu ongeveer 10 mensen op mijn lijstje staan. Met heel verschillende achtergronden. Engeland, Eritrea, Syrië, Nigeria, Iran, Pakistan, Libanon…… Ik hoop dat het een goede manier van helpen is. Ik ben altijd een beetje huiverig voor het geven van geld, maar in deze tijd kan het niet anders. En de dames van mijn kerk in Piraeus koken zo rond de 30 maaltijden. Dat doen ze nu een week. Ook hiervoor komt het geld uit NL. Het is fijn dat er nog steeds donaties binnenkomen. Hartelijk dank!

Voor de komende week veel sterkte. Zoveel mensen die eenzaam zijn, die geliefden verloren, in angst zitten om hun naasten…. Heer ontferm U over Uw wereld!

Speciaal vuur

Pasen in Griekenland. Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Dat is waarmee de Grieken elkaar een goede Pasen toewensen. De Heer is opgestaan! Hij is werkelijk opgestaan! Dat gebeurt op zaterdagavond om 12 uur. Dan is er na een urenlange dienst in de kerk een moment waarop alle lichten uitgaan. Al snel komt er een priester (hier papa genoemd), met een ‘vuur’, een grote kaars die is aangestoken aan Heilig vuur, dat uit Jeruzalem komt. Hij loopt de kerk in en iedereen steekt zijn eigen mooi versierde kaars (die lambada heet) aan dit vuur aan. Dat is voor ons wat onnavolgbaar, maar voor de Grieken heel belangrijk. Dat merkte ik gisteravond. We kunnen nu niet naar de kerk en we waren opgeroepen, via social media om op ons balkon te gaan staan met onze lambada en elkaar deze Paasgroet toe te roepen. Dat gebeurde ook in mijn straat. Een vrouw die vaak in onze flat komt om een zieke buurman te verzorgen, kwam binnenlopen en vroeg: ‘wie heeft je kaars aangestoken?. Tja, ikzelf natuurlijk. ‘O, blaas ‘m even uit, dan steek ik hem met dit vuur aan’. Ze had een soort vuurpotje bij zich en Irini, mijn huisbazin zei; ‘dit is heel speciaal vuur hoor, dat komt uit Jeruzalem’. Met gepast respect heb ik meegedaan. Als doorgewinterde protestant, ben ik niet zo heel erg onder de indruk, maar het zijn wel tradities, die een opening kunnen geven om over het wonder van Pasen te spreken. Onze eigen kerk had ook elke avond en dienst in de goede week. Soms via een livestream, soms via Zoom. Ik heb weer heel wat Griekse preken gehoord, soms versta ik ze goed, soms raak ik het spoor al na 10 minuten bijster……Het heeft ook te maken met het taalgebruik van de spreker natuurlijk.

Vanochtend op onze straatronde hebben we iedereen als extraatje een rood ei gegeven. Die kleur symboliseert het bloed van Christus. De Grieken hebben met Pasen een traditie van ‘eitje tikken’…. Er waren weer meer mensen op straat dan de vorige keer. Het hotel dat als opvang dient is waarschijnlijk vol. Maar er vallen ook veel mensen tussen wal en schip, heb ik het idee. Gelukkig worden er wel in Athene op grote schaal maaltijden gekookt en uitgedeeld. Dat is in Piraeus veel minder. Daar kom ik zelf niet omdat het te ver weg is. Mijn kerkvriendinnen die er wonen, houden me op de hoogte. De verhalen zijn schrijnend. Mensen die we kennen van ons centrum en het eetproject klampen hen op straat aan, ‘wanneer gaan jullie weer open?’ Ze hebben geen plek meer om te douchen, ze kunnen niet aan genoeg eten komen, wie bekommert zich nog om hen…. Dat is iets wat ons bezighoudt. Wat doen we als kerk? We hebben al te lang geaarzeld. Betekent de lock down nu echt dat je anderen niet meer mag/kan helpen? Hoe kunnen we zo werken dat het binnen de kaders blijft? Vrijdag na een lang gesprek met Vicky, onze masterchef besloten om vanuit haar huis iets te gaan doen. Ze heeft gisteren al 25 maaltijden gekookt en uitgedeeld bij de haven. Ze is niet aangehouden. Ik heb toegezegd dat ik voor de fondsen zal zorgen. Dus mocht iemand nog iets over hebben in deze barre tijden? We zijn er blij mee!

Ik geniet ondertussen ook van het voorjaar. Ik doe mijn dagelijkse wandeling en ik voel me bevoorrecht met mijn ‘voortuin’. Vanmiddag was het heel rustig. Alle Grieken zaten aan het Paasdiner. Mét familie, denk ik, ik hoorde zoveel stemmen overal. Iedereen zat op zijn balkon met de gasten…. Geen idee of ze genoeg afstand gehouden hebben. Voor mij fijn, want ik kwam maar heel weinig mensen tegen. Wat de nabije toekomst ons gaat brengen weten we niet. De Opgestane Christus regeert! Hem volgen en ons leven in Zijn handen leggen is het beste wat we doen kunnen!

Goede Week!