Vele handen

Wát een bijzondere dagen heb ik achter de rug. De week was boordevol stress, maar vanaf vrijdagmiddag toen de groep uit Veen arriveerde, werd alles een heel stuk aangenamer en gemakkelijker voor mij. Ik ben Monique van Hulst van ‘Let’s meet in Athens’ zo dankbaar voor haar logistieke bijdrage aan het megaproject. Ik maak weer even reclame www.meetinathens.eu. De hele week was gevuld met het plannen voor de distributie van 28 pallets/ruim 16.000 kg hulpgoederen. Deze moesten naar 5 verschillende locaties in en buiten Athene. We kregen: kleding, bonen, buggy’s, babymelk, voedselpakketten, rugzakken gevuld met schoolspullen, rugzakken gevuld met ondergoed, trainingspakken, sokken en toiletartikelen voor daklozen, jeans voor kinderen en slaapzakken. Ik kan jullie zeggen: dit was een enorme operatie. Op woensdag begonnen we. Alles moest gebeuren met diverse maten vrachtauto’s omdat het voor grote wagens niet mogelijk is om in de smalle straatjes van centrum Athene te parkeren. Er kwam veel sjouwwerk aan te pas. En het Griekse opslagbedrijf bleek niet al te gerieflijk om mee samen te werken…… Dat was, laten we zeggen- een extra uitdaging. Uiteindelijk op donderdagmiddag gingen de laatste pallets op de wagen en waren de meeste goederen op de juiste plaats gelost. Wat een opluchting! Vrijdagmiddag landde de groep uit Veen. Gelukkig konden we van Sahar en Arno een grote auto lenen, zodat we wat gemakkelijker dingen- en onszelf konden verplaatsen. Frank vindt het geweldig om in de stad te rijden. Hij scheurt rond met een oude Opel Zafira als een echte Griek. Hij komt uit Veen, die mogen overal rijden, zoals wij allen wel weten. 😊 Een groot gemak. Er moest nog wel het een en ander aan spullen verplaatst worden, om alle missies op het juiste moment en de juiste locatie te kunnen uitvoeren. Allemaal gelukt. Ik dank God, echt voor alles en speciaal voor de uitkomst; vanaf vrijdagmiddag werd het voor mij een stuk rustiger. De jongelui zijn geweldig!. Gisteren in Connect waar ze de hele boel hebben ingericht met meegebrachte spullen. Het zag er zo leuk uit. We hadden ruim 40 gasten. Het was een dag met een gouden randje. De groep was gesplitst. De helft ging fietsen (met Monique) de andere helft was bij mij. Halverwege de dag werd er gewisseld. De jongeren ontmoetten mensen uit: Irak, Syrië, Gazastrook, Iran, Bangla Desh, Pakistan, Nigeria, Kongo, Marokko en Griekenland. Met grote dank ook aan Minna (Finland) en Madeline (Zweden), die me kwamen helpen. Na afloop gingen er hulptroepen met mij mee om boterhammen te smeren voor onze ontbijtservice op zondagochtend. ’s Avonds gingen we uit eten in een supergaaf restaurantje in centrum Athene, uitgenodigd door Frank, als bedankje (een heel groot….., dank je wel Frank, echt heerlijk gegeten ) voor al het werk.

Vanochtend waren de jongens van de groep al om goed 7 uur bij mij. Om als pakezeltje te dienen voor de broodjes en de thee. Daarna ging het naar Connect, waar de rugzakken en de slaapzakken werden opgepikt. Bepakt en bezakt ging het toen naar Syntagma, het startpunt voor onze wandeling. We deelden aan ruim 30 mensen spullen uit, een aantal moesten we wakker maken. Gewoonlijk laat ik ze lekker slapen, maar met zulke mooie cadeaus vond ik dat ze wel even wat eerder hun oogjes mochten opendoen. Ze moesten even bijkomen bij het zien van al die blauwe shirtjes om hen heen. Al bleven de jongelui wel op afstand, ’t was een beetje overweldigend. Toen ze zagen wat we eigenlijk voor ze meebrachten, knapten ze snel op. Mijn Oekraïense vriendin Orestia was als altijd present om gezellig even mee te praten.

Toen op naar de kerk. Een warm onthaal daar voor ons allemaal. We hebben gezongen, echt een mooi koor. De pianist heeft meegespeeld, want de liederen waren uitgezocht uit het liedboek van onze kerk. Anne Timmermans (Franks dochter) heeft verteld over hoe het project tot stand gekomen is. Dat deed ze heel goed, knap hoor! De pastor hield een gloedvolle preek, toegepast op onze misse en natuurlijk was er na de kerk koffie met cake en kaaspita’s, verzorgd door onze onvolprezen Vicky. Vanavond gaan we weer spullen uitdelen in de haven van Piraeus.

www.hervormdveenhelpt.nl Goede week!

Sympathie voor de zaak

Vandaag is het Israëlzondag. Ik hoorde het toen ik vanavond de dienst beluisterde van mijn kerk in Werkendam. Hier is het geen onderwerp in de kerk. Onder de vluchtelingen én in Griekenland is Israël niet bepaald populair. Er is veel sympathie voor de Palestijnse zaak. Ik ben hier goed bevriend met een vluchtelingenechtpaar uit de Gazastrook. Ik heb de discussie tot nu toe niet durven aanzwengelen. Heer, ontferm U over Israël en de volken in het Midden-Oosten!

En dan, deze week, de komst van de vrachtwagen uit Veen! Vrijdagochtend was het zover. Wát een enorm project is dit geworden en gaat het nog worden. Zo groot, dat we er bijna onder bezwijken. Zoveel mensen die meehelpen daar en hier, dat is hartverwarmend. Speciale dank ook aan Monique van Hulst van ‘Let’s meet in Athens’, het fietstoerbedrijf, waar ik alle Nederlanders die ik ken en die Athene bezoeken, heen stuur. Echt doen, zoooo leuk…. Monique dus, topper! Zij heeft zich ontfermd over alle logistieke aangelegenheden en de problemen die dit natuurlijk met zich meebrengt. Hoe krijg je ruim 16000 kg aan goederen op het goede moment op de goede plek. Dank je wel lieve Monique! www.meetinathens.eu

Vanaf morgen delen we bij het LdH 280 tickets uit waarmee de kinderen in de basisschoolleeftijd (6-12) van ons ‘klantenbestand’ een gevulde schoolrugzak kunnen ophalen. Dat uitdelen doen we volgende week, als de Nederlandse groep, die vrijdag aankomt er ook is. Zij willen natuurlijk wel graag zelf helpen met deze megaklus. En ook delen we tickets uit voor buggy’s, die mensen mogen ophalen in het nieuwe gebouw van Arno en Sahar Lankhaar, het Nederlands-Iraanse echtpaar dat hier een geweldig werk doet onder vluchtelingen van vooral Iraanse afkomst. Die buggy’s zitten ook in het transport uit NL. Kortom het wordt een druk weekje. Volg de actie op www.hervormdveenhelpt.nl. Vrijdagavond had de groep in Veen een restaurant opgezet, met 140 gasten. Ik heb ingebeld met whatsapp video en mijn vriendin en oud-collega Jennika Bax is met de telefoon rondgegaan, zodat ik de aanwezige gasten even kon groeten. Wat was dat grappig zeg! Ik stuur wat foto’s mee van dit enorme evenement. Jammer dat ik er niet bij kon zijn, want het zag er fantastisch uit. Grieks eten op z’n Veens! Misschien wel lekkerder dan Grieks eten hier 😊. Wat heb ik toch een bewondering voor de inzet van die mensen! Willen jullie bidden voor dit project dat we duidelijk zien als een bijzondere zegen van God?

Deze week werd ik ook weer eens bepaald bij de grenzen aan de hulp. Als je een aantal keren geholpen hebt, gaan mensen daarop leunen. Ze komen dan steeds terug. Het is ontzettend belangrijk om elke keer weer te bepalen wie je helpt en hoelang je dat kunt of wilt doen. Er komen zoveel wanhopige mensen binnen. Heel moeilijk. Ik woonde ook weer een UNHCR- vergadering bij en daar werd wel duidelijk dat de vluchtelingenstroom aanzwelt. De condities in de kampen zijn inhumaan. Er gebeuren ongelukken waarbij doden vallen, er is geweld….. er is een groot capaciteitsprobleem en veel te weinig woonruimte. In Athene werden de afgelopen weken door de politie een aantal illegale woonplekken ‘leeggemaakt’. De mensen zijn verplaatst naar een tentenkamp in de buurt van Korinthe. Het ziet er daar niet goed uit, hoor ik uit de verhalen. Ik hoop dat het onderwerp weer op de agenda van de Europese landen komt te staan, want er moet echt iets gebeuren.

En verder ben ik mijn dakloze vriend Victor momenteel ‘kwijt’. Hij antwoordt niet meer op z’n telefoon. Die kan leeg zijn, maar ik maak me nu echt zorgen. Hij is ook niet in Connect komen opdagen, wat hij anders meestal wel deed. Willen jullie voor hem bidden?

Goede week!

Welbevinden

Wat een geweldig weekend heb ik achter de rug! De 4 vriendinnen van ‘vroeger’ – we studeerden ooit samen pedagogiek, hebben zich de afgelopen dagen mee ingespannen om al mijn activiteiten soepel te laten verlopen. Vanochtend heb ik ze weer uitgezwaaid. Het was heerlijk om bij te praten en hun belangstelling en warmte te ervaren met alles wat ik hier onderneem. En ze hebben veel ‘draagkracht’ geleverd om allerlei spullen op de juiste plek te krijgen. Ze brachten ook ieder een rijkgevulde koffer mee, waar ik veel mensen blij mee kan maken. Bij sommige spulletjes was een ontroerend verhaal. Een buurvrouw van één van mijn vriendinnen bracht babykleertjes die ze al 25 jaar had bewaard. Ze waren van haar jonggestorven zoontje. Ze kon er nooit afstand van doen. Tot ze hoorde van de missie in Athene. Toen besloot ze dat het nu de tijd was om de kleertjes weg te geven. Wát een verhaal hè?! Dat vind ik zo bijzonder. Hoe mensen zo betrokken zijn bij wat hier gebeurt. En van de één gaat het weer naar de ander. Zo krijg je van alles van mensen die je niet kent, maar die wel meeleven en heel graag ook iets willen doen. Ik ga er iemand voor zoeken die ik dit verhaal ook zal vertellen. Zodat ook de ontvanger een gift als deze op de juiste waarde kan schatten.

We hebben een excursie gedaan naar een Griekse hulporganisatie, die zich concentreert op psychologische hulp aan vluchtelingen met trauma’s. Ook hebben ze een kinderproject met speltherapie. Ze werken niet aan de oplossing van directe noden, maar concentreren zich op het psychisch welbevinden van mensen. Het was ook voor mij heel boeiend, want we kenden elkaar nog niet. We weten nu van elkaar dat we er zijn en kunnen mogelijk ook doorverwijzen. Vrijdagavond hebben we een bezoek gebracht aan een vluchtelingenfamilie die voor ons gekookt had. Zij hebben een heel ernstig verhaal, 2 van hun kinderen hebben ze moeten achterlaten. Een ervaring die veel impact heeft op de mensen uit NL is mijn ervaring. Zaterdag zijn ze mee geweest naar Connect en vanochtend mee de straat op. Tussendoor hebben we ook toeristisch gedaan hoor, met lekker eten en een terrasje. Heel erg bedankt lieve Annelies, Annemiek, Elize en Marianne…. ik heb van jullie bezoek genoten!

In Veen is gisteren een enorme truck geladen. Er komen 28(!!!) pallets met goederen naar Athene!! We zijn nog niet bekomen van de schrik. Wij - dat zijn Sahar en Arno Lankhaar, een Iraans/Nederlands echtpaar dat hier met vluchtelingen werkt en ik….. 😊. We waren compleet in shock. Hoe gaan we dit op z’n plek krijgen. Maar de mensen van HVHA staan echt nergens voor! Ze hebben een megaprestatie geleverd. En ze zijn nog steeds aan het actie voeren. Kijk maar op de website www.hervormdveenhelpt.nl . We hopen en bidden dat we in staat zijn alles in goede banen te leiden. God heeft ons een enorme zegen bereid, maar ook een grote verantwoordelijkheid op de schouders gelegd. Nu is de nood ook heel erg hoog, dus we vertrouwen erop dat God ons nu verder naar de juiste plaatsen en mensen zal leiden. De jongerengroep in Veen is echt ongelooflijk! Ik kijk er naar uit om ze hier een mooi programma aan te bieden, waarin ze de diverse aspecten van het werk kunnen zien en meemaken. En waarbij ze zelf ook mogen uitdelen van wat ze met zoveel zorg verzameld hebben. Psalm 90 zegt het zo mooi: ik varieer een beetje op de tekst: ‘bevestig het werk van hun handen over hen, ja het werk van hun handen bevestig dat!’ Willen jullie God danken voor dit prachtige initiatief en bidden voor een goede reis.

Komende weken zitten vol met ‘regelklussen’. Als de groep komt op 11 oktober moeten alle spullen die ze gaan weggeven op de juiste plaats zijn bezorgd. Een logistieke klus zoals ik ‘m nog niet eerder gehad heb. Dat is nog eens wat anders dan een paar koffers in mijn slaapkamer. Willen jullie hier ook voor bidden? Dat ik het allemaal een beetje kan overzien? Bedankt mensen in de kerk in Werkendam en in Veen dat jullie ook voor dit project gebeden hebben vanochtend!

Goede week!

Wat stelt een naam voor?

En opnieuw is het zondagmiddag! Ik zet me aan het schrijven van mijn blog. Vanochtend ben ik weer met de broodjes op stap geweest. Ik heb nu fysiotherapie, maar mijn arm doet het nog niet helemaal zoals het moet en ik mag niet zwaar tillen. Gelukkig kwam er hulp. Imad mijn Iraanse vriend, woont nu dichtbij en was bereid naar mijn huis te komen en het draagwerk voor zijn rekening te nemen. Dat betekent veel voor mij ,want ik ga graag mijn rondje doen, zoals jullie wel weten. Er kwam ook nog andere hulp. Een Nederlands stel Heidi en Tom verblijft een lang weekend in Athene, voor de bruiloft van een vriendin. Zij waren hier al eerder en wilden graag weer een keer mee. Zo waren we ineens dus zelfs met z’n vieren. En hoefde ik alleen maar aanwijzingen te geven haha. Weer eens wat anders. De mensen die we ontmoetten zijn altijd geïnteresseerd in wie ik nu weer meebreng, dus we hadden wel wat te praten. We kwamen ook 2 jongens tegen die Farsi spraken, zodat we net even wat meer informatie konden krijgen Imad spreekt die taal. De ene jongen ‘woont’ al 8 jaar in Griekenland, geen werk, geen vooruitzichten, wel een asielkaart, maar geen verblijfsvergunning. Wat is dat toch een ellende. We hebben hem verwezen naar een instantie waar ze hem mogelijk kunnen helpen. Geen idee of het iets oplevert. We hadden vanmorgen ruim 30 ‘klantjes’ in onze ronde. We hebben ook nog wel gelachen. Eentje zei: ‘nou heb je al 5 keer gevraagd hoe ik heet’…. Tja, ik onthoud eerlijk gezegd niet alle namen. Dus ik zei sorry, want dat is inderdaad niet leuk. Maarre…. hoe heet ik dan? Dat heb ik nl. ook al zeker 5 keer verteld. Ehmm, nou dat ben ik vergeten. Ach ja……. Reken maar dat ik nu de hele week oefen op die naam 😊.

Afgelopen donderdag waren we weer in Piraeus. Het centrum opent pas volgende week z’n deuren, maar er moest toch wel een keer schoongemaakt worden na ruim 2 maanden sluiting. En…. verrassing…… er waren 2 nieuwe dames, die op donderdag mee willen helpen. Een uit de kerk; Maria en een uit Finland. Minna. Dat is toch wel echt bijzonder. Ik had me voorgenomen om geen zwaar werk meer te doen. Ik kan het ook niet trouwens nu, maar deze dames kunnen mee rouleren en het maakt ze niet uit waar ze worden ingezet. Dat geeft enige hoop voor de toekomst! Het is voor mij iets om God voor de danken. Hoewel de financiële situatie erg precair blijft.

Gisteren was er dus een bruiloft in Athene. Ik was ook uitgenodigd. Marieke een Nederlands meisje, die hier in een vluchtelingenkerk met Afghanen werkt, trouwde met Sina een Afghaanse vluchteling. Een bijzondere dag. Er was een grote delegatie Nederlanders overgekomen, dus wel erg gezellig! De ceremonie speelde zich o.a. af op het dakterras van een christelijke hulporganisatie. Prachtige locatie met uitzicht op de Acropolis. Het was een heel mooi feest! Een preek in het Engels, de huwelijksceremonie in het Farsi, veel toespraken en rituelen, grote dankbaarheid jegens God. Met Hollandse gebakjes en Iraans/Afghaans eten, muziek en dans in overvloed. Wat een sfeertje was dat! Moge God hun weg zegenen en hen tot een zegen stellen voor de groeiende groep gelovigen in hun kerk.

Mijn Iraanse vrienden Imad en Fahime zijn dezer dagen heel blij en dankbaar. Op Gods tijd, zoals Imad zegt heeft hij een baan gekregen als vertaler bij een hulporganisatie. Na 3 jaar afzien is dit echt een enorme opsteker. We zijn allemaal blij met hen. God geeft Zijn kinderen op Zijn tijd wat ze nodig hebben. Hij gaat werken in een kamp waar de condities voor de mensen echt vreselijk zijn. Er wordt gewoon honger geleden. Ik ben benieuwd naar zijn verhalen. Als je wilt en kunt, wil je dan bidden voor al die noodsituaties die we hier tegenkomen!

Goede week!

Warm welkom

Vandaag ben ik pas aan mijn blog toe. Het is dus al maandag. Ben ik niet gewend, maar ik ben even nogal onthand. Ik heb iets van een kalkophoping in mijn schouder en misschien ook een ontsteking en het is heel pijnlijk. Ik neem Depon, dat is de Griekse variant van paracetamol. Ook overal goed voor. Het helpt wel. Ik ben dus weer in het medische circuit beland. Mijn vriendin de apotheker om raad gevraagd. Zij weet precies waar ik heen moet en zo kwam ik bij een orthopedisch chirurg terecht. Meteen dezelfde dag kon ik al komen. Vandaag röntgenfoto’s laten maken en meteen meegekregen. Vanavond weer naar de dokter, als dat niet snel is…. 😊. Daar zijn ze hier weer wel goed in. Overigens is dit in de particuliere sector, anders zou het zo niet gaan hoor. Ik ben benieuwd wat de volgende stap is. Ik heb m’n arm nu in een sling, dan krijgt ie meer rust.

Dit alles betekent wel, dat ik toch wat minder sjouwwerk moet doen. Altijd gepakt en gezakt rondlopen met spullen voor de ‘mens in nood’, gaat je toch niet in de kouwe kleren zitten. Voorlopig dus maar even geen kleding sturen. Jammer hoor, maar ja…….

Vorige week hadden we nog een wapenfeitje te vieren. Een Syrische familie wilde de kinderen graag naar school hebben -de moeder is ook juf, dus die wilde wel. Maar, zoals jullie weten kost dat hier vaak veel moeite. Vooral als de maatschappelijk werkers van de organisaties het te druk hebben om zich hiermee serieus bezig te houden. Dus ging ik weer op stap; met m’n trouwe collega Rosa. Zij spreekt Arabisch en de familie spreekt geen Engels van betekenis. We gingen naar het kantoor waar de plaatsingen geregistreerd worden. Er was plaats voor 1 of heel misschien 2 kinderen. Niet al te hoopvol dus. De scholen in de wijken waar veel vluchtelingen zitten, zijn overvol en als juf kan ik me heel goed voorstellen hoe lastig het is als er steeds maar kinderen bijkomen die geen Grieks spreken. Wij kregen aan afspraak op de betreffende school. Die konden we niet halen, omdat ik in mijn onkunde naar een adres met dezelfde naam in een compleet andere wijk gegaan was. Elke wijk in Athene heeft dezelfde straatnamen, dus je moet altijd heel precies weten waar je moet zijn. Je kunt je voorstellen wat een tijd dat allemaal kost. Nu was het woensdag ook het begin van het schooljaar dus het was sowieso een chaos op de scholen. Dan moet de papa komen, de priester om een gebed uit te spreken en de school te zegenen en daarna gaat iedereen weer naar huis. Buitenlanders worden gewoon weer weggestuurd, kom morgen maar terug. De volgende dag waren we er om 12.30 uur. De school gaat om kwart over één uit, dus dat was ruim op tijd. Weer wachten natuurlijk. In de menigte ouders die hun kind komt ophalen. We stonden ook nog bij de verkeerde ingang, maar uiteindelijk waren we ‘binnen’. Nog maar eens wachten en toen mochten we in het kantoor van de directeur komen. Ze was haastig, maar wel aardig. Hoeveel zijn er? Ik zei 3, gewoon maar proberen toch? Spreken ze Grieks? Nou nee, nog niet. Laat de papieren maar zien dan. Zo geschiedde. Alles werd gekopieerd en warempel ze nam ze alle 3. Weliswaar moeten er 2 een klas lager beginnen vanwege het taalprobleem, maar vooruit. Geaccepteerd. Formulieren ingevuld en dat was het dan. Regels uitgelegd en toen gebeurde er iets ontroerends. Een van de kinderen van het gezin was mee naar binnen gegaan. De betreffende juf zei: ‘kom eens hier’ en Rahaf kreeg een zoen en een dikke knuffel. Welkom op onze school! Dat vond ik toch zo lief. Dat maakte al die mislukte tochten van het kastje naar de muur weer goed. Daarna moest ik natuurlijk met onze familie mee naar huis, waar papa al aan het koken was. Een Koerdische maaltijd, hun manier om me te bedanken. Het is een soort gevoel van triomf als zoiets lukt en iedereen leeft mee, ook de collega-vrijwilligers in het centrum waar we al die mensen langs zien komen. We blijven ermee doorgaan, want aan het eind van de maand vertrekken er misschien ook weer vluchtelingen en komen er weer plaatsen vrij.

Zaterdag zijn we weer van start gegaan in Connect. Niet veel gasten, want dat kost weer tijd als je zo lang gesloten bent. Ik ben mijn helpers kwijt, maar gelukkig komt nu Fahime, een Iraanse vrouw, die dichtbij mij woont om me te helpen. Geweldig toch?

Goede week!

Zomaar iets krijgen

Daar ben ik weer vanuit Athene. De kop is er af. Dinsdag de eerste dag weer in het vluchtelingencentrum, dat al op maandag openging. Met massa’s mensen in nood en de nodige agressie. Gelukkig heb ik die gemist. De sfeer is soms echt wanhopig en dan loopt het weleens uit de hand. Er komen weer duizenden vluchtelingen naar Griekenland, die allemaal ergens heen willen. En vastraken in het systeem. Ik zeg het nog maar eens; de situatie wordt nijpend. Overvolle kampen, te weinig appartementen. Veel te weinig voorzieningen. Dan soms ineens krijgen mensen hun reisdocumenten, zomaar, zonder dat er enig systeem inzit. Tenminste zo lijkt het. Net zoiets als het rad van avontuur. Er wordt gedraaid en wie het treft krijgt papieren. Vrijdag ging ik afscheid nemen van een mij dierbare familie. Ik ken ze nu al meer dan 2 jaar. Zij hadden de piepkleine tweeling, waar ik vaak over geschreven heb. Ze gaan nu met de hele familie naar Nederland. Vader, moeder en 5 kinderen. Omdat ze daar een paar mensen kennen. Maar het is nog lang niet zeker dat ze er ook geaccepteerd zullen worden. Waarschijnlijk komen ze in een asielzoekerscentrum terecht, maar ik weet nog niet waar. Ik hoop echt dat dit gezin in NL mag blijven. Ze zijn een aanwinst voor elke plaats waar ze terechtkomen. Lieve, slimme, open kinderen, die in no time een nieuwe taal leren en zich heel makkelijk aanpassen. Dat is ze gelukt met Engels en Grieks en ze spreken ook al wat Nederlands. We hebben samen gebeden voor hun toekomst.

Deze week vertel ik ook nog maar een keer mijn wasmachineverhaal. Een Afrikaanse moeder met 3 kinderen komt al een paar jaar naar het centrum bij het LdH. Ik ken haar vrij goed en help haar af en toe. Ze vroeg of ik misschien een wasmachine op de kop kon tikken. Ze gaat altijd met haar was naar een organisatie, waar je gratis kunt wassen. Maar dat is een heel gesleep. Ik vond het wel een redelijk verzoek en ik heb er een gevonden in een winkel vlakbij, waar nog ouderwetse service wordt gegeven. Goed nagekeken en prima werkend. Kosten 80 euro inclusief bezorging en aansluiting. Nu ging ik in Nederland een dagje wandelen met Els, een goede vriendin. Doen we elk jaar. Ik vertelde haar onder de koffie over deze vrouw. ‘Judith, zei ze, nu moet je toch eens kijken.’ Ze haalt een envelop uit haar tas en daar zit precies 80 euro in, van haar en haar zus, die ik niet ken, maar die graag mee wil helpen. Is dat geen bijzondere gebeurtenis? Iedereen die het verhaal al kent, moet het nog maar een keer lezen, want ik vind het nog steeds geweldig. Deze week is de machine geplaatst en ik ben even gaan kijken. Ze is er zo blij mee. Ik ben ook erg geschrokken van de staat van het huis waarin ze woont. Ze heeft last van een soort ongedierte, waardoor ze de matrassen van de kinderen heeft moeten wegdoen. Die zaten er vol mee. En in de koelkast zitten ze ook ☹. Ze slaapt nu met 3 kinderen in een bed, het hare. Afschuwelijk, ik ga proberen of er iets aan te doen is.

Verder was deze week nog wel rustig omdat de eetprojecten nog stilliggen. We hebben ook weer gesproken over het voortbestaan van het inloopcentrum in Piraeus. Er zijn een paar nieuwe vrijwilligers en degenen die al meewerkten willen wel wat extra uren geven. Maar nog steeds is er onvoldoende sponsoring. Blijft een heet hangijzer voor mij.

Victor is ook weer getraceerd. Ik kon hem de hele week niet bereiken, maar gisteren belde hij. Morgen ga ik weer koken voor de straatmensen en dan hoop ik hem weer te vinden. Dat is altijd nogal lastig.

Ik ben blij dat ik weer terug ben. Leuk om de ‘collega’s’ bij het LdH weer te zien en te spreken en te merken dat we elkaar echt gemist hebben. Een goed team is toch wel erg veel waard. Fijn ook, om de kleine dingen die ik uit NL meebracht uit te kunnen delen. Van een buurmeisje van m’n vriendin had ik 3 zonnebrilletjes gekregen. Voor de kindjes in Athene. Zo lief! Daar waren 3 andere meisjes in Athene inderdaad weer blij mee. En er stonden alweer tassen voor de deur met kleding. Van de buren. Zo gaat het maar door. In Veen zijn ze ook nog steeds keihard aan het werk! Kijk eens op de website www.hervormdveenhelpt.nl Goede week allemaal!