Anders, maar ook een beetje hetzelfde

Zondagavond. Tijd om weer wat op ‘papier’ te zetten. Vanochtend was ik al vroeg in de kerk. Vicky onze ‘chefkok’ was er natuurlijk ook. Omdat we na de kerk koffiedrinken hadden, moest er van alles worden klaargemaakt. In een onbewaakt moment had ik beloofd pannenkoeken te zullen bakken. Dat was ik natuurlijk helemaal vergeten. Gisteravond werd ik er pas weer aan herinnerd. Gelukkig had ik voldoende in huis en de rest had Vicky. Dus ging ik vanmorgen met mijn ‘karotsi’ (boodschappenwagentje) vol spullen op stap naar de bus. De dienst werd in zijn geheel verzorgd door OM, de organisatie met wie ik in Griekenland gewerkt heb in mijn eerste jaar. Mooie presentatie! Duurde erg lang, want alles moet natuurlijk vertaald worden. En ik wilde beginnen met bakken. Uiteindelijk allemaal gelukt. Het was heel gezellig. Soms verbaast het me dat de kerk hier zoveel lijkt op de onze. De mensen zijn anders maar ook een beetje hetzelfde. De types bedoel ik. Grappig hoor! Ik noem geen namen natuurlijk haha……… De Grieks Orthodoxe kerk is een heel ander verhaal. Daar probeer ik nog steeds een beetje grip op te krijgen. Wat gebeurt er precies? Wat zijn de belangrijkste onderdelen? Welke plaats heeft de Bijbel er? Lastig hoor, want alles is in Oud-Grieks. En dát leer ik nou net niet hier. 😊

Afgelopen week heb ik kennisgemaakt met een mooi project dat door de Grieken wordt gerund met een beetje subsidie van de EU. Astrolab heet het. Er worden cursussen gegeven aan vluchtelingen, Grieken en migranten. De groepen zijn gemengd. Het zijn innovatieve projecten. Er worden nieuwe dingen gemaakt van 3D printen tot designvazen. En van een naaiopleiding, die tassen maakt uit reddingvesten van de stranden op de Griekse eilanden tot biologisch tuinieren. Het ziet er veelbelovend uit. Het grootste probleem zal de marketing wel zijn, denk ik. Hoe breng je al die mooie en nieuwe producten aan de man/vrouw. Griekenland heeft niet bepaald een gunstig ondernemersklimaat. In ieder geval wordt er echt gewerkt en iets geproduceerd. Mensen leren vaardigheden, die hen van pas komen waar ze ook maar heengaan. Ik heb deze week de eerste klant van ons centrum al aangemeld. Ik ben steeds op zoek naar dit soort initiatieven, want alles wat gedaan wordt om mensen aan de slag te laten gaan is belangrijk.

Gisteren had ik weer ‘Open huis’. Een Irakse familie kwam, maar diverse anderen die het leuk vinden waren er ook. Dat is toch wel heel mooi, dat mensen terugkomen omdat het gezellig is. Sandy was er weer met haar zoontje. Ann, de Engelse, die me vaak helpt was er ook en is begonnen met haar te lezen en te schrijven. Morteza mijn altijd behulpzame Iraanse ‘broer’ ontfermt zich dan over het kind. Het is een hele vooruitgang dat dit kan, want hij is vreselijk eenkennig en schreeuwt moord en brand als zijn moeder alleen maar naar het toilet gaat. We gaan dus vooruit. We hebben memory gespeeld, iets wat je kunt doen als je elkaar niet verstaat, al kun je het ook gebruiken om woordjes te leren. Deze week te horen gekregen dat ik het gebouw kan blijven huren en dat ik een kast kan aanschaffen voor mijn spullen. Ben ik heel blij mee.

Vorige week beloofde ik jullie een verhaal over de jongen uit Pakistan. Dat is nog niet af, dus houden jullie het tegoed. Er was deze week geen tijd genoeg om met hem te praten.

En verder…. Genoot ik van het mooie weer, maakte ik weer heel wat kilometers deze week, o.a. een mooie wandeling van Piraeus waar mijn kerk staat naar Moschato, een buitenwijk van Athene, bijna helemaal langs de zee. En…. Kocht ik in een Arabische supermarkt in Athinas-straat, centrum Athene, een potje pindakaas. Waarom? Geloof het of niet er stond ‘pindakaas’ op het potje. In het Nederlands! Wat is er aan de hand met ons als spullen over de wereld heen en weer gesleept worden?

Ik wens iedereen een goede week!

Een nieuw begin

Daar ben ik weer. Zoals altijd gaat de tijd snel. Steeds sneller naarmate je ouder wordt, lijkt het. Daar zijn hele theorieën over, hoe dat komt. Ik ben ze vergeten, eerlijk gezegd. Ik leef bij de dag en als ik dit blog schrijf bij de week. Ik kijk een beetje terug en een beetje vooruit. Dat bevalt me goed. Vorige week eindigde ik met m’n verhaal over ‘een baan voor de vluchteling’. Hij was afgewezen wegens gebrek aan ervaring. (Zei hij). Deze week liep ik weer langs dezelfde souvlaki-shop, toen de eigenaar achter me aan kwam lopen. Mevrouw, mevrouw…. die jongen die vorige week kwam, die was ineens weg. Ik zei dat ie 5 minuten moest wachten, maar dat begreep hij denk ik niet. Als u ‘m weer ziet, wilt u hem dan nog een keer langs sturen?’ Nou dat vónd ik me toch leuk! Meteen een app gestuurd en nu maar hopen dat ie gegaan is. Dat moet ik nog nagaan, maar als hij niet gaat, vind ik wel een ander. Ik heb inmiddels ook een paar adresjes gevonden, waar vluchtelingen een carrière-check en advies kunnen krijgen. Ik ontdek steeds meer plaatsen waar hulp te krijgen is en ik loop alles persoonlijk af. Mailen of bellen heeft minder effect. Ik ben ook bezig om ‘werkloosheidskaarten’ te regelen voor vluchtelingen en andere bezoekers van het centrum, waar ik werk. Dat is een hele operatie, met een heleboel formulieren en stempels, maar als het lukt hebben ze in ieder geval vrij openbaar vervoer en gratis toegang tot alle musea. Dit is een vrij nieuwe regeling en ik hoop dat de Griekse regering ‘m niet gaat stop zetten wegens overweldigend succes! Het is een hele kunst om in de wirwar van de Griekse bureaucratie je weg te vinden. Zoals ik al zei: persoonlijk contact werkt het best.

Op woensdag werk ik mee in een eetproject van één van de kerken van ‘ons’ kerkverband. De Grieks Evangelische Kerk. Ik ken inmiddels veel mensen die hier komen eten en ik mag zeggen dat ik best een goed contact met ze heb opgebouwd. Ik kom ze ook vaak in de stad tegen en we maken altijd een praatje. Het zijn min of meer dezelfde mensen die ik ook in Piraeus bij de eet-uitdeel zie. Woensdagmiddag had ik kaarten geschreven met een uitnodiging voor zaterdag in ‘mijn Open Huis’. In ‘Connect’ zoals het heet. Ze waren er allemaal zeer mee in hun sas. Kan m’n vriendin ook meekomen? Waar is het precies? Hoe laat? Ik was natuurlijk benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Zaterdagochtend waren er al 2 toen ik aankwam. Ze hadden een uur gezocht, maar uiteindelijk waren ze aangeland op de juiste plek. Ik had de route niet duidelijk genoeg beschreven. Helaas. Maar er kwamen er nog meer. In totaal 6. Dat lijkt weinig, maar ik vond het een heel mooi resultaat. We hadden tijd om te praten, koffie en thee te drinken en een spelletje te doen. Het was reuze gezellig. Ook Ann was er weer. Ann is een vrijwilligster uit Engeland. Ook een juf, (gepensioneerd) die hier kleine projectjes komt doen, een beetje zoals ik zelf. We passen goed bij elkaar en we werken vaak samen. Ook zaterdag was ze er weer. We hebben krantenmep gedaan en een hoop lol gehad, altijd leuk voor een groep die elkaars namen nog niet kent. Ik had ook weer mijn voorraadje kleurboeken voor volwassenen meegenomen. En een voorraad kleding die mijn slaapkamer vulde. Het is daar nu lekker ruim, de deur naar het balkon kan weer open!

En verder heb ik mij deze week een nieuw fornuis aangeschaft. Mét een oven. Die wilde ik al heel lang graag hebben. Een hele simpele, zelfs zonder klok of lichtje. Gekocht bij een Griekse winkel. Ze waren zo blij dat ze eens iets konden leveren. Dat gebeurt maar heel weinig meer, vertelden ze. Je moet ook vooruit betalen, anders kunnen ze niet bestellen. Met ouderwetse, degelijke service werd ie thuisgebracht, aangesloten en de oude meegenomen. Allemaal voor dezelfde prijs. Ik heb ‘m al in gebruik genomen en de eerste lichting havermoutkoekjes gebakken. Weer eens wat anders dan pannenkoeken.

Volgende week wil ik jullie iets vertellen over een jongen uit Pakistan, die vanwege zijn geloof moest vluchten en nu hier aan zijn landgenoten het Evangelie vertelt. We leven in een wonderlijke wereld.

Een goede week!

Hij stond echt op!

En weer is het Pasen! ‘Χρίστος Ανέστη’ en het antwoord luidt ‘ Αληθώς ανέστη’. Christus is opgestaan! Hij is werkelijk opgestaan! Zo leer je nog eens een mondje Grieks. Ik heb het al eens verteld, het Griekse Paasfeest is een soort Oud en Nieuw. Iedereen doet eraan mee. Ik ging gisteravond naar de kerk in mijn buurt en daar verzamelen zich tegen 12 uur veel, heel veel mensen met kaarsjes. Buiten het kerkplein staan de straatverkopers, vaak Roma mensen, die je graag aan een last minute kaarsje helpen. Ze wensen je ‘ Χρόνια πολλά’ , de algemene Griekse wens, die je voor elke gelegenheid kunt gebruiken. Tegen 12 uur wordt het donker in de kerk, de deuren van de iconostase met daarachter de priesters, gaan dicht. Dan worden opeens alle lichten weer aangedaan en de priester komt naar buiten met zijn gevolg, inclusief de koorzangers met een brandende kaars. Iedereen wil zijn of haar kaarsje aansteken aan die van hem. Als het precies 12 uur is, wordt de spreuk aangeheven, die ik hierboven al noemde. En iedereen wenst elkaar het goede en er zijn wat vuurwerkknallen te horen. Dan is het Paasfeest een feit. De gewoonte is om na de kerk naar huis te gaan en volgens de traditie eten de mensen ‘ mαγειρίτσα’ , een stevige soep van, schrik niet, de ingewanden, hart, lever en longen van een lam. Ik heb daar gisteravond een foto van op Fb gezet. Daar kreeg ik veel meer en minder enthousiaste reacties op haha. Je wilt eigenlijk niet weten wat erin zit. Ik zag de ingrediënten van de week natuurlijk in de winkel liggen en dan denk je, zal ik het toch een keer proberen…. Nee, doe maar niet. Toch heb ik gisteravond voor het eerst dit speciale gerecht voor Pasen gegeten. Mijn huisbazin had het gemaakt en ze vroeg of ik het lustte. Nou, vooruit dan maar, even slikken, niet nadenken….en…. het viel me alles mee. Eigenlijk was het best lekker. Toen heb ik mijn Paaskaarsje bij mijn oude buurvrouw gebracht, die niet meer naar de kerk kan. Zij stak er haar eigen kaarsje weer mee aan. Dat is toch wel een mooi gebaar vind ik. Een wereld van verschil zo’n Paasfeest. Ik was ook al naar de kerk geweest van mijn ‘eigen’ kerk. Zij vieren Pasen in dezelfde week. Als je familie al generaties lang Protestants is, heb je niet zoveel meer met de Griekse riten, maar de meesten hebben nog veel familie die naar de Orthodoxe kerk gaat. Dus worden een aantal gewoontes, vooral eetgewoontes ook gevolgd.

Verder deze week. Gisteren wilde ik een lange wandeling gaan maken en je gelooft het of niet, het ging regenen. Net op mijn vrije dag. Dat voelde zo bekend. Net Nederland. Dat gebeurt hier dus ook. Vandaag is het weer stralend mooi weer. De stad is een beetje uitgestorven, want veel Grieken gaan naar hun dorp, waar hun familie vandaan komt om daar te genieten van hun vrije dagen. Lekker rustig op straat en in de bus.

Ik ben begonnen het materiaal uit te zoeken voor de Engelse les, die ik hoop te gaan geven. Ik heb al verschillende aanmeldingen van vrijwilligers uit het centrum van het LdH. Het is niet echt modern spul, maar met de hulp van internet en British Council gaat het vast wel lukken. Ik heb er veel zin in. Een beetje lesgeven is toch wel leuk!

Zo af en toe moet je eens iets proberen. Ik ben bezig een stageplaats te zoeken voor een vluchteling, die graag wil werken. Ik zag een souvlaki-cafetaria, zal ik het maar noemen, bij mij in de buurt, dat personeel nodig heeft. Ik vroeg of er ook een vluchteling mocht solliciteren. Dat was goed, maar helaas werd hij afgewezen, omdat hij geen ervaring heeft. Ja wat dan…. Dacht ik. Is dat op te lossen? Misschien wel. Dus ging ik naar een restaurant bij mij dichtbij, waar ik weleens ga eten, als ik gasten heb. Ze kennen me al, haha. Ik kom er te vaak misschien. Daar heb ik gevraagd of ‘mijn’ vluchteling er stage mag lopen. Die ervaring moet hij toch ergens opdoen nietwaar. Het was een beetje een rare vraag denk ik voor hen, maar uiteindelijk begrepen ze het. Natuurlijk moest het aan de baas worden gevraagd. En hij moet ook papieren hebben. Ik ben heel benieuwd. Arbeidsbemiddeling, weer een nieuwe tak van sport.

Ik wens iedereen weer een mooie week!

Grote week

Paaszondag! De Heer is waarlijk opgestaan! Gezegende dagen voor alle lezers van dit blog! Het is een beetje verwarrend hier, omdat we komende week alweer een speciale week hebben. De zogenoemde ‘Grote week’, waarin de Oosters Orthodoxe kerken toeleven naar het Paasfeest. En de protestanten hier volgen de Griekse kalender. Maar vandaag is het voor mij ook Pasen. Geen probleem om het 2 keer te vieren. En je kunt ook zeggen, dat het elke zondag Pasen = Opstandingsdag is… toch?

Vanochtend preekte de dominee in Piraeus over de vrouw die Jezus voeten zalft. Dat voelde een beetje als ‘hij loopt achter’, maar dat kwam omdat ik op de Nederlandse radio al een Paasboodschap gehoord had. Zoals ik al zei… een beetje verwarrend. Daarna vierden we Avondmaal en vervolgens gingen we met elkaar eten. Ik was al vroeg naar de kerk te gaan om Vicky te helpen. Zij is de ‘master-cook ‘ van de kerk. Kip, rijst en salade en heerlijke taart met koffie na. Het was gezellig. De jarigen werden toegezongen, waaronder ikzelf, dat is de gewoonte hier. En verder probeer ik de Griekse conversatie te volgen en, waar mogelijk, er iets aan bij te dragen. Verstaan gaat steeds beter.

Afgelopen week was ik jarig. Natuurlijk moest er een feestje komen. Ik neem me elk jaar voor, dat ik er eens niks aan doe, maar dat lukt uiteindelijk toch nooit. Maar ik heb ervan genoten. Veel gasten, vriendinnen en vluchtelingen uit 10 verschillende landen. Ik heb pannenkoeken gebakken en Geertje uit Piraeus bracht een grote appeltaart mee. Het was dus een echt Hollands feestje. Én ik heb leuke cadeaus gehad. Plantjes, bloemen, sjaals, parfum, kaarsjes. Ik ben verwend. Ik heb mijn verjaardag in ‘Connect’ gevierd, het gebouw dat ik elke zaterdag huur. Erg praktisch. Connect doet zijn naam eer aan. Ik vind het mooi om mensen met elkaar in contact te brengen. Ik hoop dat ik het gebouw mag blijven gebruiken, want het bevalt me heel goed.

Deze week hoorden we in het centrum van het LdH dat er nog geen zekerheid is over het voortbestaan van het centrum. De beslissing komt pas half mei. Wel worden er ‘gewoon’ plannen gemaakt. Dus we hebben toch wel hoop dat het goed komt. De tijd zal het leren. Het is wel belangrijk dat er voor gebeden wordt, dus als jullie er aan willen denken, dan graag! Er moet veel veranderen. Geen directe noodhulp meer, maar structurele hulp voor de lange termijn. Dat betekent o.a. dat ik me meer bezig ga houden met huisbezoeken. We gaan ook een budget workshop opzetten en zo nog een aantal dingen, die mensen hopelijk helpen hun leven hier op de rails te krijgen. Veel vluchtelingen zitten hier vast, omdat de doorstroming naar het noorden van Europa stagneert. En nu het weer verbetert, zullen er weer nieuwe vluchtelingen bijkomen. Er zijn grote problemen te verwachten en hoe te helpen? Niemand die het echt weet!

Afgelopen week namen we ook afscheid van enkele vrijwilligers uit Noorwegen en Zweden. Anne, Marianne en Tuve zijn echte vriendinnen geworden. Met Anne en Marianne heb ik vorige week een eilandtripje gedaan. Soms ontmoet je mensen met wie het zo goed klikt! Dat was met deze dames het geval. De volgende keer kunnen we gewoon verder gaan waar we nu gestopt zijn. En dan zeggen ze in een statistiek die ik las dat je na je 30e nog maar weinig nieuwe vrienden maakt. Dan zal ik de uitzondering op de regel wel zijn…. 😊

En verder… heb ik het centrum een Nederlandse verjaardagkalender cadeau gedaan! Ze geloofden niet dat wij die in het toilet ophangen. Een foto van een Nederlands ‘kleinste kamertje’ overtuigde hen uiteindelijk. Maar hier hangen we de kalender toch maar gewoon aan de muur. Ach ja, ’s lands wijs, ’s lands eer!

Een goede week allemaal!

Parade op Palmzondag

Palmzondag vandaag! In de kerk hier geen belijdenisdienst zoals in Werkendam. Wel zijn er komende week elke avond diensten in alle kerken van de EEE (Grieks Evangelische Kerk). Vanochtend was ik op weg naar de kerk In Piraeus, waar ik meestal ga, toen ik terecht kwam in de grote militaire parade, die al vlakbij mijn huis aan het opstellen was. Vandaag 25 maart vieren de Grieken hun onafhankelijkheid van de Turken, die begon in 1821. Ze kwamen toen in opstand tegen een onderdrukkend regime van 400 jaar. Dat wordt elk jaar groots gevierd met een optocht van militaire voertuigen en schoolkinderen. De toespraken en het officiële gedeelte waren al op vrijdag. Maar vandaag was de parade. De binnenstad was afgesloten en mijn bus kwam er niet door. Ik werd om zo te zeggen door tanks tegengehouden om naar de kerk te gaan. Maar gelukkig is er een andere vlakbij, zodat ik een ontsnappingsmogelijkheid had. De Grieken zijn best nationalistisch eigenlijk. Iedereen loopt met vlaggen. Jammer wel dat het vandaag op een zondag viel, anders was het een vrije dag geweest.

Afgelopen vrijdag heb ik een echt toeristen-uitstapje gedaan. Met 2 dames uit Noorwegen, die hier vrijwilligerswerk doen, heb ik 3 Griekse eilanden bezocht. Op één dag. ’t Moet niet gekker worden. Ik kan wel zeggen dat het heel geslaagd was. Geweldig zeg, wat is Griekenland toch een mooi land. Vooral het eerste eiland Hydra, is sprookjesachtig. Geen auto’s (behalve 1 ambulance) en ezels en handkarren voor het vervoer van mensen en spullen. Een aanrader voor iedereen die eens wat anders wil dan Rhodos of Kreta. Op de boot hadden we natuurlijk gezelschap van allerlei mensen, dus we hadden genoeg te praten. Een groepje Amerikaanse dames was heel geïnteresseerd in mijn werk hier. Dat vind ik leuk en ik vertel graag een verhaal. Na wat gemompel en gerommel, kreeg ik een donatie voor het werk dat ik doe. Dat is toch wel heel grappig. Ben je een dagje uit, kun je nog aan de goede zaak werken.

Gisteren was de derde zaterdag dat ik ‘Open Huis’ had. Deze keer had ik vooral Afrikaanse mensen uitgenodigd. Er kwamen 3 Ethiopische moeders met in totaal 7 kinderen. Dát hebben we geweten. Ik had gelukkig goede hulp van Ann (uit Engeland) en Tuve (uit Zweden). De kinderen waren, laten we zeggen nogal overactief 😊. We hadden onze handen vol, maar het was wel heel erg leuk.

Misschien heb ik al eens verteld over mensen die teruggaan naar hun eigen land. Dat wordt gesubsidieerd door een Europese organisatie IOM. Deze week bezocht ik zo’n familie. Ze komen uit Libanon en hebben weinig kans op toekenning van hun asielaanvraag, hier of elders in Europa. Een gezin met 4 kinderen en veel gezondheidsproblemen. De vader is hier christen geworden en gedoopt, dat betekent dat zijn familie hem niet met open armen zal ontvangen. Toch gaan ze terug. Het leven hier is te zwaar voor hen. Ze zijn er slechter op geworden. Dankzij de donatie van een goede vriendin kon ik met de moeder wat kleren kopen voor de kinderen. Het LdH deelt nog wel kleding uit, maar dat loopt op z’n eind, dus het is lastig om iets geschikts te vinden. Ik ben blij voor hen dat ze deze beslissing genomen hebben. Ik vraag me vaak af wat mensen er toch toe drijft om hun hele leven zo op zijn kop te zetten. Vooral voor de kinderen vind ik het erg.

Gelukkig kon ik deze week ook weer een jongen van 7 aanmelden in één van de afterschool-programs hier in Athene. Bij onze buren. Daar zit een organisatie, die deze programma’s voor vluchtelingenkinderen verzorgt. Deze jongen wilde zo graag naar school. ‘Kun je naar mijn huis komen, om mij Engels te leren?’, vroeg hij. Hij kon al een beetje Grieks schrijven, dat had hij geleerd in de tijd dat zijn familie op Lesbos verbleef. Het is toch meer dan jammer, dat zo’n kind geen kans zou hebben om meer te leren!

Komende week bereiden we ons voor op Pasen, het feest van de opstanding van onze Koning! Ik wens iedereen een gezegende goede week!

Perspectieven en windstreken

Deze keer een blog over Syrië. Tot dusver zijn zeker een half miljoen mensen omgekomen in Syrië. De Universiteit in Florence berekende onlangs dat zeker elf miljoen Syriërs hun huis hebben verlaten. Zo’n 5,5 miljoen mensen vluchtten naar het buitenland, van wie er ongeveer een miljoen asiel aanvroegen in de Europa. Voor de oorlog in 2011 uitbrak, telde het land 24,5 miljoen inwoners.

Ik had een gesprek met een jong stel dat ik goed ken. Ze komen uit Syrië en wonen nu hier. Ze willen niet met naam of foto in het blog. Ik noem ze Omar en Nora. Omar kwam een paar jaar geleden hierheen, vanwege het feit dat hij niet in het leger wilde. Hij wilde niet vechten en geen officiersopleiding doen. Dat betekende voor hem vluchten. Hij kwam met een bootje vanuit Turkije naar Lesbos. Omar heeft er een filmpje van maar wil er niet over praten. Hij is een IT-specialist, die heel snel asiel kreeg en inmiddels een goede baan heeft,. In Syrië had hij zijn eigen bedrijf. Nora kwam een jaar geleden hierheen in het kader van gezinshereniging. Griekenland was beslist niet hun eerste keus. Alle andere landen waar ze heen wilden wezen hun asielaanvraag af. Zodoende belandden ze hier. Ze wonen inmiddels in een leuke flat en over een paar maanden verwachten ze hun eerste kindje. Nu ze hier wonen realiseren ze zich dat veel tradities lijken op die in Syrië. Mensen zijn ook relationeel ingesteld en de buren zijn vriendelijk. Als we op internet beelden bekijken van de stad waar ze vandaan komen, wordt Nora toch weer emotioneel. Ze mist het leven daar, dat goed was voor de burgeroorlog uitbrak, nu zo’n 7 jaar geleden. We praten over de situatie daar.

Als ik aan Omar en Nora vraag naar hun visie op de oorlog, krijg ik verschillende antwoorden. Om te beginnen: niemand weet precies wat er eigenlijk gebeurt. De nieuwsvoorziening is niet te vertrouwen. Het nieuws wordt verdraaid en vanuit diverse invalshoeken krijgt een zelfde gebeurtenis een volkomen andere betekenis. Nora liet me een filmpje zien waarin acteurs worden geschminkt om slachtoffer te ‘spelen’ van een aanval in Damascus. Niemand weet precies wat er aan de hand is. Assad is natuurlijk tegen iedereen die hem wil wegwerken, maar allerlei groepen vechten ook weer tegen elkaar. Nora is een voorstander van het aanblijven van Assad, hij deed in het verleden goede dingen. Omar is het daar niet mee eens. Beiden zeggen dat de situatie in Syrië wel iets vooruit gaat. Mensen proberen hun leven weer op te pakken, plannen te maken voor de toekomst. Maar in veel plaatsen is een groot gebrek aan bijvoorbeeld brandstof en elektriciteit. Verschillende steden zijn compleet verwoest, zoals Aleppo, Homs en recent Idlib. Op dit moment is de strijd om Ghouta op z’n dieptepunt. De val van Aleppo, de economische hoofdstad van Syrië, heeft de economie heel erg aangetast. Er staan veel belangen op het spel. Syrië is een soort speeltuin geworden voor de grote ‘spelers’. Het gaat om olie, een brug van en naar Iran, een plek waar Rusland en Amerika beide controle willen. Voor de gewone burgers begon het met een roep om meer democratie tijdens de Arabische Lente. Dat is lang geleden. Nu is er een enorm gevoel van verwarring.

Ze hebben ook nog een vraag aan Europa. Waarom helpen die de vluchtelingen niet veel eerder. Nu krijgen ze pas hulp als ze in het land van bestemming aankomen. Waarom laten ze de vluchtelingen hun leven riskeren met illegale manieren van reizen en met smokkelaars, die hen financieel ruïneren. Waarom niet veel eerder op het traject al mensen helpen. Het geld dat de vluchtelingen nu uitgeven aan hun ‘transport’ zou hen op deze manier veel meer veiligheid bieden. Het klinkt goed, maar het zal politiek en praktisch wel heel ingewikkeld zijn. Voor Omar en Nora blijft de verwarring. Dat is wat ook ik overhoud aan dit gesprek. Dat is precies wat je ook voelt als je de documenten over Syrië leest die op internet circuleren. Facebook speelt daar ook een negatieve rol in. Dat is althans de mening van Omar en Nora. Er gaat zoveel rond op Facebook, wat niet klopt. Dat maakt het tot een gevaarlijke nieuwbron. Voor dit jonge echtpaar is het leven hier goed, beide hebben een baan. Maar hun vaderland en hun familie zijn altijd ‘dichtbij’. Nora probeert nu voor haar moeder een visum te krijgen zodat ze kan komen als de baby geboren wordt.

Een wat ander blog vandaag, hopelijk vinden jullie dit ook interessant. Het hele vluchtelingenvraagstuk is zo verwarrend, je krijgt er geen vat op. Daarom doe ik hier maar wat mijn hand vind om te doen. Met de gedachte dat de hulp voor die ene persoon veel kan betekenen.

Goede week allemaal!