Leer anderen wat je geleerd hebt

Zondagmiddag! Zoals beloofd nog even verder over mijn Pakistaanse vriend Jerome. Gisteravond bezocht ik zijn kerk. Een gemeente die 8 jaar geleden hier in Athene werd gesticht door Pakistani. Ergens in een basement in het centrum. Verbazingwekkend toch…. Overal kerken en kerkjes uit zoveel verschillende land en met zoveel verschillende achtergronden. Jerome is hier nieuw, maar al helemaal opgenomen. Hij heeft een uitgesproken manier van werken. Hij volgt het zogenoemde MAWL-schema. Dit is een Engelse afkorting: Model, Assist, Watch, Launch. Hij, Jerome wil niet de pastor zijn, die alles bestuurt en leidt. Hij is de helper. Van degenen die tot geloof komen. Hij traint zijn ‘schapen’ volgens dit model en vervolgens zijn zij weer de pastor van anderen. Het Bijbelse principe hiervoor vinden we in 2 Timotheús 2 vers 2. Dat wat je geleerd hebt moet jij weer leren aan betrouwbare mensen. Dan kunnen zij het zelf ook weer aan anderen leren. In Nederland was dit altijd het motto van de Navigators. Het betekent dat hij (bijna) dagelijks ontmoetingen heeft met degenen die pas tot geloof gekomen zijn. Allemaal landgenoten van hem, die in Athene echt aan de onderkant van de samenleving verkeren. Een arbeidsintensieve taak. De training die hij geeft aan nieuwe gelovigen volgt ook weer een bepaald schema, waarin de nadruk ligt op het bestuderen van de Bijbel. Dit is echt Evangelieverkondiging naar mijn hart. Jerome heeft veel gebed nodig. Mag ik jullie vragen aan hem te denken?

Gisteren was ‘Connect’ weer open. Een groepje Chinese vrienden was er als eerste. Ik heb ze hier leren kennen, o.a. bij het broodjesproject. Ze zijn uit China gevlucht vanwege geloofsvervolging. Ze vertellen me dat het heel erg toeneemt. Ik herinner mij uit de jaren ’90 de informatie van Open Doors over christenvervolging in China, o.a.de film ‘Bamboe in de winter’ en de artikelen van Aad Kamsteeg over ds. Samuel Lamb in het Nederlands Dagblad. Dat het nu weer zo de kop opsteekt is nieuw voor mij. De Griekse immigratiedienst heeft geen idee wat er speelt en kent heel weinig asiel toe aan deze groep. Het zijn voornamelijk alleenstaande jonge mensen. Sommigen zijn heel bang om teruggestuurd te worden, ze willen nooit op de foto. Ik had ze uitgenodigd om ze beter te leren kennen en ze een beetje gezelligheid te bieden. Aangezien ook de Griekse vrienden graag komen hadden we een aardige mix. Alles bij elkaar waren er mensen uit 9 verschillende landen. Met vereende krachten proberen we de taalbarrière te overbruggen en wat beter gaat, we doen spelletjes of een knutselwerkje. Mijn zaterdagse ‘stekkie’ is een ontmoetingsplaats, waar mensen komen die een beetje aandacht en rust zoeken. Ik ben heel benieuwd hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Ook hiervoor zou ik jullie gebed willen vragen.

Deze week kwam voor Sandy het geweldige bericht dat ze weer een ‘cashcard’ heeft gekregen. Ik heb al eerder over haar verteld. Zie mijn blog van 14 januari jl. Ze woont met een zoontje van bijna 2 in een klein appartement onder straatniveau, maar heeft geen geld. Gelukkig kon ik haar een aantal keren helpen, dankzij enkele goede gevers. Wat een opluchting! Nu heeft ze in elk geval weer geld om haar huur te betalen. Op deze kaart wordt een bedrag aan geld gestort, afhankelijk van de persoonlijke situatie. Niet van de Griekse regering, maar van de hulporganisaties. Zo lang het duurt, maar voorlopig is de grootste nood gelenigd. Nu moet ze nog naar school én een baan zoeken. En er moet oppas komen voor haar zoontje. Pfff….. we zijn er nog niet….. Ook voor Sandy en haar zoontje vraag ik jullie voorbede.

En verder hebben we deze week nagedacht over oorlog en vrede. Heel belangrijk maar ook hoe bizar in een wereld waar nog steeds zoveel oorlog bestaat. Laten we bidden om vrede, die een Persoon is zoals Paulus het zegt in Efeziërs 2 vers 14: Want Hij is onze vrede………

Een goede week!

Stroopwafels

Koningsdag deze week! Ook in Athene hebben we het gevierd. De Nederlandse vereniging had Maarten Verhoeff uitgenodigd een Hollandse stroopwafelbakker uit Thessaloniki. Hij combineert zijn zakelijke activiteiten met zijn gesprekken met mensen, liefst over het geloof. Hij spreekt bijvoorbeeld heel veel eenzame mensen, die in zijn winkel koffie komen drinken, mét stroopwafel natuurlijk. Geweldige vent!

Op deze koningsdag had ik (opnieuw) een gesprek met Jerome. Een jongeman uit Pakistan. Hij is 32 jaar en komt uit de provincie Punjab. Hij is geboren en opgegroeid in een christelijke familie met 7 kinderen, zijn vader is ook evangelist. Jerome had er nooit zo’n zin in, al vertelde zijn vader hem meerdere keren dat ook hij, Jerome ooit het evangelie zou verkondigen. Hij speelde liever cricket en ging uit met vrienden. Een ingrijpende gebeurtenis in de familiekring veranderde zijn leven. Hij ging naar een christelijk seminarie en studeerde daar Engelse literatuur en theologie. Omdat hij met iedereen sprak over God en Jezus en veel moslims die tot geloof kwamen doopte, viel hij al snel op. Op een keer werd hij zo in elkaar geslagen dat hij zwaargewond in een ziekenhuis werd opgenomen. Hij had hersenbeschadiging opgelopen volgens de dokter. Maar God had andere plannen. Hij genas Jerome op zijn gebed en een paar dagen later sprak hij op een conferentie, die hij zelf had georganiseerd. Nu is hij hier en hij praat overal waar hij komt met mensen over Jezus. Vooral met zijn landgenoten. Dat is een groep die hier in Athene aan de onderkant van de maatschappij belandt. Geen enkel recht, geen hulp, niemand die zich om hen bekommert. Jerome legt contact met ze, helpt ze waar hij kan en vraagt ze of ze Jezus kennen. Ik bewonder hem zeer om de manier waarop hij in het leven staat. Hij is echt een broeder in het geloof. Uit een heel andere cultuur, maar ik voel me in Christus verbonden. Een tijdje terug werd hij opgepakt, omdat hij geen geldige papieren had. Hij kwam in de gevangenis terecht. Hij huilde en vroeg zich af waarom God dit toeliet. Tot hij werd uitgenodigd om een bijeenkomst van moslims bij te wonen. Niet de lieverdjes, maar echte misdadigers, zelfs moordenaars. Op een zeker moment werd hem gevraagd of hij ook iets te zeggen had en ja natuurlijk dat had hij. Hij vertelde ze niet dat hij christen was, maar ‘bewees’ hen uit de Koran, die hij heel goed kent, wie Jezus was en waarom hij deze profeet volgde. Na afloop kwamen mensen naar hem toe die meer wilden weten over profeet Isa (Jezus’ naam in de Koran). Volgende keer meer over Jerome, er is veel over hem te vertellen.

Nu eerst nog even over de afgelopen week. Gisteren ben ik beroofd. Je gelooft het toch niet! Ik liep, in een klein straatje in Omonia, niet verstandig, zeggen mensen dan, maar ik moest er even zijn en het is dichtbij het centrum waar ik elke dag kom… en daar komt een gast op me af die een graai doet naar mijn ketting. Kapot natuurlijk en hij af. Rennen. Ik was zo perplex, meer nog dan geschrokken. Ik dacht, nou ja de ketting, jammer, maar vervangbaar. Tot het tot me doordrong dat het om m’n gouden kruisje te doen was. En toen wérd ik me toch kwaad. Het was mijn eerste cadeautje van Antoon, toen we elkaar pas kenden. En ook het hartje is weg dat ik van groep 6 kreeg bij mijn afscheid van school. Zat aan hetzelfde kettinkje. Een andere jongen raapte mijn kralen op voor me, maar die konden me niet zoveel schelen. Ik rondkijken en rondlopen of ik die vent nog zag, want ik wilde ‘m gewoon slaan en schoppen! 😊 Niet heel christelijk, ik geef het toe, maar ik had veel spijt dat ik hem niet meer kon vinden! Niks meer aan te doen. Ik ben nog even naar het politiebureau geweest, die waren best begripvol, maar ze zeiden meteen dat het niet veel zou uithalen om aangifte te doen. En dat het uren wachten zou betekenen. Dat was een duidelijke boodschap. De politie is je beste vriend haha. Misschien moet ik gewoon blij zijn dat ie m’n tas niet gepakt heeft. Dát was me een ramp geweest. En daarna, toen ik er thuis nog een beetje over zat na te peinzen, schoot me dat liedje te binnen van Elly en Rikkert uit ‘Hij is Koning….. ’k heb een schat in de hemel en ik heb Jezus in mijn hart!’

Ik wens iedereen weer een goede week!

Anders, maar ook een beetje hetzelfde

Zondagavond. Tijd om weer wat op ‘papier’ te zetten. Vanochtend was ik al vroeg in de kerk. Vicky onze ‘chefkok’ was er natuurlijk ook. Omdat we na de kerk koffiedrinken hadden, moest er van alles worden klaargemaakt. In een onbewaakt moment had ik beloofd pannenkoeken te zullen bakken. Dat was ik natuurlijk helemaal vergeten. Gisteravond werd ik er pas weer aan herinnerd. Gelukkig had ik voldoende in huis en de rest had Vicky. Dus ging ik vanmorgen met mijn ‘karotsi’ (boodschappenwagentje) vol spullen op stap naar de bus. De dienst werd in zijn geheel verzorgd door OM, de organisatie met wie ik in Griekenland gewerkt heb in mijn eerste jaar. Mooie presentatie! Duurde erg lang, want alles moet natuurlijk vertaald worden. En ik wilde beginnen met bakken. Uiteindelijk allemaal gelukt. Het was heel gezellig. Soms verbaast het me dat de kerk hier zoveel lijkt op de onze. De mensen zijn anders maar ook een beetje hetzelfde. De types bedoel ik. Grappig hoor! Ik noem geen namen natuurlijk haha……… De Grieks Orthodoxe kerk is een heel ander verhaal. Daar probeer ik nog steeds een beetje grip op te krijgen. Wat gebeurt er precies? Wat zijn de belangrijkste onderdelen? Welke plaats heeft de Bijbel er? Lastig hoor, want alles is in Oud-Grieks. En dát leer ik nou net niet hier. 😊

Afgelopen week heb ik kennisgemaakt met een mooi project dat door de Grieken wordt gerund met een beetje subsidie van de EU. Astrolab heet het. Er worden cursussen gegeven aan vluchtelingen, Grieken en migranten. De groepen zijn gemengd. Het zijn innovatieve projecten. Er worden nieuwe dingen gemaakt van 3D printen tot designvazen. En van een naaiopleiding, die tassen maakt uit reddingvesten van de stranden op de Griekse eilanden tot biologisch tuinieren. Het ziet er veelbelovend uit. Het grootste probleem zal de marketing wel zijn, denk ik. Hoe breng je al die mooie en nieuwe producten aan de man/vrouw. Griekenland heeft niet bepaald een gunstig ondernemersklimaat. In ieder geval wordt er echt gewerkt en iets geproduceerd. Mensen leren vaardigheden, die hen van pas komen waar ze ook maar heengaan. Ik heb deze week de eerste klant van ons centrum al aangemeld. Ik ben steeds op zoek naar dit soort initiatieven, want alles wat gedaan wordt om mensen aan de slag te laten gaan is belangrijk.

Gisteren had ik weer ‘Open huis’. Een Irakse familie kwam, maar diverse anderen die het leuk vinden waren er ook. Dat is toch wel heel mooi, dat mensen terugkomen omdat het gezellig is. Sandy was er weer met haar zoontje. Ann, de Engelse, die me vaak helpt was er ook en is begonnen met haar te lezen en te schrijven. Morteza mijn altijd behulpzame Iraanse ‘broer’ ontfermt zich dan over het kind. Het is een hele vooruitgang dat dit kan, want hij is vreselijk eenkennig en schreeuwt moord en brand als zijn moeder alleen maar naar het toilet gaat. We gaan dus vooruit. We hebben memory gespeeld, iets wat je kunt doen als je elkaar niet verstaat, al kun je het ook gebruiken om woordjes te leren. Deze week te horen gekregen dat ik het gebouw kan blijven huren en dat ik een kast kan aanschaffen voor mijn spullen. Ben ik heel blij mee.

Vorige week beloofde ik jullie een verhaal over de jongen uit Pakistan. Dat is nog niet af, dus houden jullie het tegoed. Er was deze week geen tijd genoeg om met hem te praten.

En verder…. Genoot ik van het mooie weer, maakte ik weer heel wat kilometers deze week, o.a. een mooie wandeling van Piraeus waar mijn kerk staat naar Moschato, een buitenwijk van Athene, bijna helemaal langs de zee. En…. Kocht ik in een Arabische supermarkt in Athinas-straat, centrum Athene, een potje pindakaas. Waarom? Geloof het of niet er stond ‘pindakaas’ op het potje. In het Nederlands! Wat is er aan de hand met ons als spullen over de wereld heen en weer gesleept worden?

Ik wens iedereen een goede week!

Een nieuw begin

Daar ben ik weer. Zoals altijd gaat de tijd snel. Steeds sneller naarmate je ouder wordt, lijkt het. Daar zijn hele theorieën over, hoe dat komt. Ik ben ze vergeten, eerlijk gezegd. Ik leef bij de dag en als ik dit blog schrijf bij de week. Ik kijk een beetje terug en een beetje vooruit. Dat bevalt me goed. Vorige week eindigde ik met m’n verhaal over ‘een baan voor de vluchteling’. Hij was afgewezen wegens gebrek aan ervaring. (Zei hij). Deze week liep ik weer langs dezelfde souvlaki-shop, toen de eigenaar achter me aan kwam lopen. Mevrouw, mevrouw…. die jongen die vorige week kwam, die was ineens weg. Ik zei dat ie 5 minuten moest wachten, maar dat begreep hij denk ik niet. Als u ‘m weer ziet, wilt u hem dan nog een keer langs sturen?’ Nou dat vónd ik me toch leuk! Meteen een app gestuurd en nu maar hopen dat ie gegaan is. Dat moet ik nog nagaan, maar als hij niet gaat, vind ik wel een ander. Ik heb inmiddels ook een paar adresjes gevonden, waar vluchtelingen een carrière-check en advies kunnen krijgen. Ik ontdek steeds meer plaatsen waar hulp te krijgen is en ik loop alles persoonlijk af. Mailen of bellen heeft minder effect. Ik ben ook bezig om ‘werkloosheidskaarten’ te regelen voor vluchtelingen en andere bezoekers van het centrum, waar ik werk. Dat is een hele operatie, met een heleboel formulieren en stempels, maar als het lukt hebben ze in ieder geval vrij openbaar vervoer en gratis toegang tot alle musea. Dit is een vrij nieuwe regeling en ik hoop dat de Griekse regering ‘m niet gaat stop zetten wegens overweldigend succes! Het is een hele kunst om in de wirwar van de Griekse bureaucratie je weg te vinden. Zoals ik al zei: persoonlijk contact werkt het best.

Op woensdag werk ik mee in een eetproject van één van de kerken van ‘ons’ kerkverband. De Grieks Evangelische Kerk. Ik ken inmiddels veel mensen die hier komen eten en ik mag zeggen dat ik best een goed contact met ze heb opgebouwd. Ik kom ze ook vaak in de stad tegen en we maken altijd een praatje. Het zijn min of meer dezelfde mensen die ik ook in Piraeus bij de eet-uitdeel zie. Woensdagmiddag had ik kaarten geschreven met een uitnodiging voor zaterdag in ‘mijn Open Huis’. In ‘Connect’ zoals het heet. Ze waren er allemaal zeer mee in hun sas. Kan m’n vriendin ook meekomen? Waar is het precies? Hoe laat? Ik was natuurlijk benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Zaterdagochtend waren er al 2 toen ik aankwam. Ze hadden een uur gezocht, maar uiteindelijk waren ze aangeland op de juiste plek. Ik had de route niet duidelijk genoeg beschreven. Helaas. Maar er kwamen er nog meer. In totaal 6. Dat lijkt weinig, maar ik vond het een heel mooi resultaat. We hadden tijd om te praten, koffie en thee te drinken en een spelletje te doen. Het was reuze gezellig. Ook Ann was er weer. Ann is een vrijwilligster uit Engeland. Ook een juf, (gepensioneerd) die hier kleine projectjes komt doen, een beetje zoals ik zelf. We passen goed bij elkaar en we werken vaak samen. Ook zaterdag was ze er weer. We hebben krantenmep gedaan en een hoop lol gehad, altijd leuk voor een groep die elkaars namen nog niet kent. Ik had ook weer mijn voorraadje kleurboeken voor volwassenen meegenomen. En een voorraad kleding die mijn slaapkamer vulde. Het is daar nu lekker ruim, de deur naar het balkon kan weer open!

En verder heb ik mij deze week een nieuw fornuis aangeschaft. Mét een oven. Die wilde ik al heel lang graag hebben. Een hele simpele, zelfs zonder klok of lichtje. Gekocht bij een Griekse winkel. Ze waren zo blij dat ze eens iets konden leveren. Dat gebeurt maar heel weinig meer, vertelden ze. Je moet ook vooruit betalen, anders kunnen ze niet bestellen. Met ouderwetse, degelijke service werd ie thuisgebracht, aangesloten en de oude meegenomen. Allemaal voor dezelfde prijs. Ik heb ‘m al in gebruik genomen en de eerste lichting havermoutkoekjes gebakken. Weer eens wat anders dan pannenkoeken.

Volgende week wil ik jullie iets vertellen over een jongen uit Pakistan, die vanwege zijn geloof moest vluchten en nu hier aan zijn landgenoten het Evangelie vertelt. We leven in een wonderlijke wereld.

Een goede week!

Hij stond echt op!

En weer is het Pasen! ‘Χρίστος Ανέστη’ en het antwoord luidt ‘ Αληθώς ανέστη’. Christus is opgestaan! Hij is werkelijk opgestaan! Zo leer je nog eens een mondje Grieks. Ik heb het al eens verteld, het Griekse Paasfeest is een soort Oud en Nieuw. Iedereen doet eraan mee. Ik ging gisteravond naar de kerk in mijn buurt en daar verzamelen zich tegen 12 uur veel, heel veel mensen met kaarsjes. Buiten het kerkplein staan de straatverkopers, vaak Roma mensen, die je graag aan een last minute kaarsje helpen. Ze wensen je ‘ Χρόνια πολλά’ , de algemene Griekse wens, die je voor elke gelegenheid kunt gebruiken. Tegen 12 uur wordt het donker in de kerk, de deuren van de iconostase met daarachter de priesters, gaan dicht. Dan worden opeens alle lichten weer aangedaan en de priester komt naar buiten met zijn gevolg, inclusief de koorzangers met een brandende kaars. Iedereen wil zijn of haar kaarsje aansteken aan die van hem. Als het precies 12 uur is, wordt de spreuk aangeheven, die ik hierboven al noemde. En iedereen wenst elkaar het goede en er zijn wat vuurwerkknallen te horen. Dan is het Paasfeest een feit. De gewoonte is om na de kerk naar huis te gaan en volgens de traditie eten de mensen ‘ mαγειρίτσα’ , een stevige soep van, schrik niet, de ingewanden, hart, lever en longen van een lam. Ik heb daar gisteravond een foto van op Fb gezet. Daar kreeg ik veel meer en minder enthousiaste reacties op haha. Je wilt eigenlijk niet weten wat erin zit. Ik zag de ingrediënten van de week natuurlijk in de winkel liggen en dan denk je, zal ik het toch een keer proberen…. Nee, doe maar niet. Toch heb ik gisteravond voor het eerst dit speciale gerecht voor Pasen gegeten. Mijn huisbazin had het gemaakt en ze vroeg of ik het lustte. Nou, vooruit dan maar, even slikken, niet nadenken….en…. het viel me alles mee. Eigenlijk was het best lekker. Toen heb ik mijn Paaskaarsje bij mijn oude buurvrouw gebracht, die niet meer naar de kerk kan. Zij stak er haar eigen kaarsje weer mee aan. Dat is toch wel een mooi gebaar vind ik. Een wereld van verschil zo’n Paasfeest. Ik was ook al naar de kerk geweest van mijn ‘eigen’ kerk. Zij vieren Pasen in dezelfde week. Als je familie al generaties lang Protestants is, heb je niet zoveel meer met de Griekse riten, maar de meesten hebben nog veel familie die naar de Orthodoxe kerk gaat. Dus worden een aantal gewoontes, vooral eetgewoontes ook gevolgd.

Verder deze week. Gisteren wilde ik een lange wandeling gaan maken en je gelooft het of niet, het ging regenen. Net op mijn vrije dag. Dat voelde zo bekend. Net Nederland. Dat gebeurt hier dus ook. Vandaag is het weer stralend mooi weer. De stad is een beetje uitgestorven, want veel Grieken gaan naar hun dorp, waar hun familie vandaan komt om daar te genieten van hun vrije dagen. Lekker rustig op straat en in de bus.

Ik ben begonnen het materiaal uit te zoeken voor de Engelse les, die ik hoop te gaan geven. Ik heb al verschillende aanmeldingen van vrijwilligers uit het centrum van het LdH. Het is niet echt modern spul, maar met de hulp van internet en British Council gaat het vast wel lukken. Ik heb er veel zin in. Een beetje lesgeven is toch wel leuk!

Zo af en toe moet je eens iets proberen. Ik ben bezig een stageplaats te zoeken voor een vluchteling, die graag wil werken. Ik zag een souvlaki-cafetaria, zal ik het maar noemen, bij mij in de buurt, dat personeel nodig heeft. Ik vroeg of er ook een vluchteling mocht solliciteren. Dat was goed, maar helaas werd hij afgewezen, omdat hij geen ervaring heeft. Ja wat dan…. Dacht ik. Is dat op te lossen? Misschien wel. Dus ging ik naar een restaurant bij mij dichtbij, waar ik weleens ga eten, als ik gasten heb. Ze kennen me al, haha. Ik kom er te vaak misschien. Daar heb ik gevraagd of ‘mijn’ vluchteling er stage mag lopen. Die ervaring moet hij toch ergens opdoen nietwaar. Het was een beetje een rare vraag denk ik voor hen, maar uiteindelijk begrepen ze het. Natuurlijk moest het aan de baas worden gevraagd. En hij moet ook papieren hebben. Ik ben heel benieuwd. Arbeidsbemiddeling, weer een nieuwe tak van sport.

Ik wens iedereen weer een mooie week!

Grote week

Paaszondag! De Heer is waarlijk opgestaan! Gezegende dagen voor alle lezers van dit blog! Het is een beetje verwarrend hier, omdat we komende week alweer een speciale week hebben. De zogenoemde ‘Grote week’, waarin de Oosters Orthodoxe kerken toeleven naar het Paasfeest. En de protestanten hier volgen de Griekse kalender. Maar vandaag is het voor mij ook Pasen. Geen probleem om het 2 keer te vieren. En je kunt ook zeggen, dat het elke zondag Pasen = Opstandingsdag is… toch?

Vanochtend preekte de dominee in Piraeus over de vrouw die Jezus voeten zalft. Dat voelde een beetje als ‘hij loopt achter’, maar dat kwam omdat ik op de Nederlandse radio al een Paasboodschap gehoord had. Zoals ik al zei… een beetje verwarrend. Daarna vierden we Avondmaal en vervolgens gingen we met elkaar eten. Ik was al vroeg naar de kerk te gaan om Vicky te helpen. Zij is de ‘master-cook ‘ van de kerk. Kip, rijst en salade en heerlijke taart met koffie na. Het was gezellig. De jarigen werden toegezongen, waaronder ikzelf, dat is de gewoonte hier. En verder probeer ik de Griekse conversatie te volgen en, waar mogelijk, er iets aan bij te dragen. Verstaan gaat steeds beter.

Afgelopen week was ik jarig. Natuurlijk moest er een feestje komen. Ik neem me elk jaar voor, dat ik er eens niks aan doe, maar dat lukt uiteindelijk toch nooit. Maar ik heb ervan genoten. Veel gasten, vriendinnen en vluchtelingen uit 10 verschillende landen. Ik heb pannenkoeken gebakken en Geertje uit Piraeus bracht een grote appeltaart mee. Het was dus een echt Hollands feestje. Én ik heb leuke cadeaus gehad. Plantjes, bloemen, sjaals, parfum, kaarsjes. Ik ben verwend. Ik heb mijn verjaardag in ‘Connect’ gevierd, het gebouw dat ik elke zaterdag huur. Erg praktisch. Connect doet zijn naam eer aan. Ik vind het mooi om mensen met elkaar in contact te brengen. Ik hoop dat ik het gebouw mag blijven gebruiken, want het bevalt me heel goed.

Deze week hoorden we in het centrum van het LdH dat er nog geen zekerheid is over het voortbestaan van het centrum. De beslissing komt pas half mei. Wel worden er ‘gewoon’ plannen gemaakt. Dus we hebben toch wel hoop dat het goed komt. De tijd zal het leren. Het is wel belangrijk dat er voor gebeden wordt, dus als jullie er aan willen denken, dan graag! Er moet veel veranderen. Geen directe noodhulp meer, maar structurele hulp voor de lange termijn. Dat betekent o.a. dat ik me meer bezig ga houden met huisbezoeken. We gaan ook een budget workshop opzetten en zo nog een aantal dingen, die mensen hopelijk helpen hun leven hier op de rails te krijgen. Veel vluchtelingen zitten hier vast, omdat de doorstroming naar het noorden van Europa stagneert. En nu het weer verbetert, zullen er weer nieuwe vluchtelingen bijkomen. Er zijn grote problemen te verwachten en hoe te helpen? Niemand die het echt weet!

Afgelopen week namen we ook afscheid van enkele vrijwilligers uit Noorwegen en Zweden. Anne, Marianne en Tuve zijn echte vriendinnen geworden. Met Anne en Marianne heb ik vorige week een eilandtripje gedaan. Soms ontmoet je mensen met wie het zo goed klikt! Dat was met deze dames het geval. De volgende keer kunnen we gewoon verder gaan waar we nu gestopt zijn. En dan zeggen ze in een statistiek die ik las dat je na je 30e nog maar weinig nieuwe vrienden maakt. Dan zal ik de uitzondering op de regel wel zijn…. 😊

En verder… heb ik het centrum een Nederlandse verjaardagkalender cadeau gedaan! Ze geloofden niet dat wij die in het toilet ophangen. Een foto van een Nederlands ‘kleinste kamertje’ overtuigde hen uiteindelijk. Maar hier hangen we de kalender toch maar gewoon aan de muur. Ach ja, ’s lands wijs, ’s lands eer!

Een goede week allemaal!