Zorg voor een naaste

Zondagmiddag! Tijd voor mijn blog. Vanochtend was ik al vroeg in het ziekenhuis. Niet voor mezelf, maar om Bizjan, een vluchteling uit Iran, gezelschap te houden. Hij is vrijwilliger bij het Leger des Heils en lid van de gemeente die geleid wordt door Arno en Sahar Lankhaar. Deze nieuwe gemeente bestaat geheel uit Iraniërs.Hij werd vrijdagavond onverwachts geopereerd aan een blindedarmontsteking. Zijn vrienden zorgden ervoor dat er steeds iemand bij hem op bezoek ging, zodat hij zich niet alleen zou voelen. Hij spreekt geen Grieks en geen Engels, dus communiceren is lastig. Ik was vanmorgen aan de beurt. Het gaat goed met hem, hij had vreselijke honger, want sinds vrijdag had hij niets meer gegeten. Ik had wat cake en biscuitjes voor hem meegenomen. Maar helaas, eerst moest de dokter komen. Twee keer gevraagd aan de zuster, maar nee, hij moest wachten. Om 12 uur werd ik afgelost door 2 andere vrienden van hem. Het is heel bijzonder dat een groep mensen, die elkaar voorheen niet kende zo voor elkaar zorgt als het nodig is. Bemoedigend!

Deze week ging ik weer eens op zoek naar een school. Ik had 2 gezinnen, waarvan de kinderen naar school zouden kunnen als we een plekje voor ze zouden kunnen vinden. Een gezin bestaat uit een moeder, een dochter en een stiefvader, de 2e echtgenoot van de moeder. Zij is gescheiden van haar eerste man en deze is inmiddels overleden. Nu zijn de namen op de asielkaarten niet hetzelfde en op de papieren staat een onduidelijke zin, waaruit mogelijk gelezen kan worden dat het meisje niet de dochter is van deze moeder. Volgen jullie het nog? Ik ging met hen naar school en de directrice was redelijk welwillend, maar wilde eerst uitgezocht hebben, waarom er verschillende namen op de papieren stonden. Eerlijk gezegd snap ik er niets van, want het lijkt me logisch dat een tweede vader een andere naam heeft, maar zo gaat het soms hier. Nu moet ik dus eerst een instantie vinden waar ik kan checken of de asielkaarten correct zijn en dan kan ze geaccepteerd worden op school. Daar gaat heel veel tijd inzitten. En dit meisje wil zó graag naar school. Het andere gezin bestaat uit een vader en 5 kinderen. Moeder is niet meer in beeld, hij voedt ze alleen op. Min of meer zullen we maar zeggen. Ik noem ze de Filistijnen, want als ze in het centrum komen staat alles op z’n kop. Aan de andere kant zijn ze zó lief en zó dankbaar voor een beetje aandacht dat je ze ook weer in je hart sluit. Met dit gezin waren we op de verkeerde school beland, de keuze van de school ligt niet bij de ouders, de school is nl. gekoppeld aan de buurt waar je woont. Daar ben ik dus ook nog niet klaar mee. Nu eerst maar eens proberen of ik een lijst van scholen te pakken kan krijgen, met de bijbehorende straten. Al doende leert men.

Gistermiddag was mijn ‘winkeltje’ weer open. Ik had de familie M. uitgenodigd, die van de tweeling. Moeder, Donia, Dina en Waris. Papa paste op de tweeling. Moderne man hè?! 😊 We dronken thee en aten koekjes, de kinderen gingen kleuren en mama en ik gingen naar mijn slaapkamer, waar ik allerlei spullen uitgestald had op mijn bed. Ik heb het al een keer verteld, geloof ik. Ze vond het geweldig. Ze wilde alles zien: ‘mag ik dit tasje ook openmaken?’ Tuurlijk, ga je gang, lekker ‘shoppen’. Gelukkig konden we heel wat dingen vinden die geschikt waren voor haar gezin. Waaronder 2 dezelfde jasjes voor de tweeling. Ze hebben 2 volle tassen meegenomen. Ik wil hiermee zeker doorgaan, alleen ben ik wel op zoek naar een ruimte waar ik deze spullen neer kan zetten en neerleggen, want mijn slaapkamer wordt wel een beetje vol. Maar het idee, mensen uitnodigen bij mij thuis, bevalt me heel goed. We praten wat, als er iemand Engels spreekt (of Grieks) , anders wordt dat moeilijk, de kinderen doen een spelletje of maken een tekening, het is een fijne manier om mensen wat beter te leren kennen. Ik werk het liefst op kleine schaal, dat geeft de meeste voldoening en is ook, naar mijn idee, het meest effectief.

Ik wens iedereen weer een goede week! Laat zo je licht maar schijnen, bij alles wat je doet. Zodat de mensen zeggen: ‘God is goed’!

Ambassade van Werkendam

Vandaag is de laatste dag dat Irene bij mij logeert. Ze komt uit Noorwegen en is al vaak in Griekenland geweest, om vluchtelingen te helpen. Zo ken ik haar ook. Ze wilde graag meelopen in mijn werk. Dat vind ik leuk, want dan kan ik laten zien wat ik doe. Ze was een fijne logee en een heel goede hulp. Gisteren is ze bijvoorbeeld voor me ingevallen op de club. Ik had een vergadering. Ze heeft ook haar eigen adresjes en contacten en tussendoor is er tijd voor een beetje sight seeing. De Acropolis, de Lykabettusheuvel, Monastiraki, Plaka…. Allemaal leuke plekjes in Athene. Waarom vertel ik dit? Omdat dit het idee is voor als iemand hierheen wil komen. Het staat ook op de website, maar ik noem het hier nog maar een keer. Wil je zien wat ik hier doe? Kom dan op bezoek. Het concept is: meelopen in mijn activiteiten en daarnaast tijd om leuke dingen te doen en te zien. Laat het me weten, als je hier zin in hebt. Je wordt dan vanzelf een ambassadeur van ‘JudithgoesGreece’. 😊

Deze week waren er weer verschillende ‘nieuwe’ mensen, die naar het centrum kwamen om een poging te doen zich bij ons te laten registreren. Dat is altijd moeilijk, want dat gaat niet. Het LdH heeft geen plaats meer voor nieuwe mensen, bovendien raken de spullen op. De meeste mensen vragen om pampers. Dat is wel zo’n probleem. Ze zijn duur en mondjesmaat gratis te krijgen bij enkele organisaties in de stad. Het LdH kan ze in bulk bestellen en ik lift mee, zodat ik mijn ‘eigen’ klantjes kan helpen. Het vluchtelingenprobleem is niet meer zo prominent in het nieuws, maar er komen toch elke maand zo’n 2500 mensen vanaf de eilanden naar het vasteland. En er is niet voor iedereen een plek. Er zullen in de komende tijd meer mensen op straat terechtkomen, vrees ik. Ik bezoek elke 2 weken een vergadering van de UNHCR ( de koepel van alle hulporganisaties) en daar hoor ik deze dingen. De Griekse regering zal de asielprocedures moeten versnellen, anders is er helemaal geen doorstroming meer. Mensen hebben hun asielaanvraag bevestigd gekregen, maar wachten nu al maanden op hun ticket. De familie uit Syrië, waarover ik al vaker geschreven heb, wacht bijvoorbeeld op het paspoort voor mijn kleine vriendje Hamoudi. Hij is 8 maanden en in Griekenland geboren. Dat betekent op de een of andere manier dat hij niet zomaar een paspoort kan krijgen voor een ander land in Europa. De asielprocedure voor de hele familie is afgerond, maar voor hem moet het hele traject opnieuw gelopen worden. Niemand weet waarom. Dus die zijn hier nog niet weg. Er is een trend om met valse papieren te gaan of om minderjarige kinderen ‘vooruit’ te sturen naar een familielid in Duitsland bijvoorbeeld. Afschuwelijk idee! Maar de controles zijn streng, dus dat lukt vaak niet en uiteindelijk zijn ze een heleboel geld kwijt en geen stap verder.

Verder deed ik deze week een workshop, gegeven door een officier van het LdH, over human trafficking. Handel in mensen, uitbuiting, kindsoldaten, kinderen in fabrieken, een moderne vorm van slavernij. Het komt op zoveel plaatsen voor en het is lang niet altijd herkenbaar. Wereldwijd gezien zijn 45.8 miljoen mensen slachtoffer. Je denkt misschien (ik dacht het ook), dat het hier gaat om vrouwen in de prostitutie, maar dat is nog maar het topje van de ijsberg. Het is onvoorstelbaar als je de verhalen hoort. Onrecht dat mensen wordt aangedaan. Kinderen die moeten werken in fabrieken in plaats van naar school te gaan, vrouwen die gevangen zitten in hun ‘beroep’, meisjes die als ‘hulp in de huishouding’ werken, jongens die auto’s wassen en nauwelijks betaald krijgen, vluchtelingen die afhankelijk worden van smokkelaars, kortom een ramp van ongekende omvang. Ik heb er veel van geleerd. Het heeft me ook diep getroffen, ik zou graag helpen als ik kan….. Je kunt niet de andere kant opkijken als je eenmaal hoort wat er gaande is. Wat voor wereld is dit, waarin wij leven? Wat kun je dan uitzien naar het Koninkrijk van vrede en gerechtigheid, waarin geen onrecht meer zal heersen!

Goede week!

Verhalen van straat

Vandaag een koude dag in Athene. Rond de 10 graden. Voor Nederlandse begrippen nog prima weer om te wandelen. Dat deed ik dan ook, eerst een stukje met de tram toen langs de zee. Als de zon even doorkwam was het heerlijk. Vanochtend heb ik eerst een kerk bezocht, die Panayia Faneroméni heet. De verschijning van de maagd. Een Grieks Orthodoxe kerk, waar een Mnimósino gehouden werd. Een herinneringsdienst 40 dagen na iemands overlijden. In dit geval ging het om de schoonmoeder van mijn Griekse lerares, van wie ik ook de begrafenis heb bijgewoond. Na de dienst die lang duurde en die ik grotendeels staande doorbracht, was er Griekse koffie, koekjes, water en een cognacje. Daarna kregen we een zakje mee waarin …..en een klein broodje en een bedankkaartje van de familie. Ik merk wel dat ik het toch maar erg onpersoonlijk vind, de naam van de overledene wordt genoemd aan het eind van de liturgie, als de dienst bijna is afgelopen. En dat is het dan. Niets persoonlijks, geen hartelijk woord voor de familie, geen bemoediging vanuit de Bijbel , dat is voor ons toch erg moeilijk in te leven. Daar werd ik een beetje verdrietig van. Ik vond het wel fijn om erbij te zijn, want daarin kon ik mijn meeleven tonen.

Deze week had ik weer verschillende ontmoetingen met mensen. Gisteren was Sandy (niet haar echte naam) bij mij op bezoek. Een meisje van 20 met een zoontje van anderhalf. Ze heeft een verleden dat je je niet kunt voorstellen. Beide ouders overleden toen ze nog heel jong was. Door haar grootmoeder verzorgd tot ze 9 was. Toen aan een familie uitbesteed, waarvoor de grootmoeder geld kreeg. Daar is ze misdadig slecht behandeld, maar zoals ze zelf zegt, slaan en schreeuwen is wel te verdragen. Gelukkig is ze (toen) niet verkracht. Wel heeft ze over haar hele lichaam littekens van de wonden die haar ‘baas’ haar bezorgd heeft. Toen ze 15 was is ze ‘ontsnapt’ naar een ander land. Daar is ze wel een aantal keren verkracht en nog op tijd in een ziekenhuis terechtgekomen. Een vrouw die uit haar eigen land kwam, heeft bloed afgestaan om haar leven te redden. Uiteindelijk is ze via Turkije in Griekenland beland. De ‘vriend’ in Turkije, die de vader is van haar zoontje, kon niet met haar trouwen. Zijn familie zou geen vrouw accepteren die analfabeet was. Met de 300 dollar die hij haar gaf, is ze naar Griekenland gekomen. Ze heeft nu een voorlopige asielvergunning, maar geen geld meer. Ze wil naar school en naar een ander land. Ze vindt het leven hier moeilijk, maar beter dan ze ooit had. Ze is een opgewekt meisje, ze zegt ‘ik word alleen gestrest als de datum dichterbij komt waarop ik de huishuur moet betalen of de elektriciteitsrekening.’ Ik heb haar geholpen met wat geld en gelukkig had ik veel kleertjes. Ook wat voor haarzelf en voor haar zoontje. We hadden een soort uitstalling gemaakt op mijn bed, zodat ze kon kiezen. Je weet dat er heel veel zijn zoals zij, maar als je iemand zelf haar verhaal hoort vertellen, komt het wel erg dichtbij.

Deze week kwam ook Ahmad (niet zijn echte naam) weer. Hij komt uit een land waar het kastenstelsel nog springlevend is. Ik ken hem al een poosje, want hij krijgt wat extra hulp van het Leger des Heils. Hij heeft een flatje hier, maar kan de huur niet meer betalen. Zijn reserves zijn op. En er is geen werk. Hij en zijn vrouw hebben een klein meisje. Omdat het niet zo druk was kon ik wat uitvoeriger met hem praten over zijn achtergrond. Ik vroeg hem hoe de situatie in zijn land was en of hij nog familie had. Dat was allemaal nogal moeilijk. Het kwam erop neer dat hij het land moest verlaten omdat hij het gewaagd had met een vrouw uit een hogere kaste te trouwen. Dat gaf heel veel problemen. Hij werd niet meer geaccepteerd, verloor zijn werk. Nu zit hij hier en zijn situatie is zo mogelijk nog uitzichtlozer dan eerst.

Zomaar 2 verhalen. Mensen die op je weg komen. Die je hart raken. Die je niet voorbij kunt lopen. Maar wat is goede hulp?………. En wie help je dan eerst? …… En hoelang doe je dat?…….. Het zijn de afwegingen die ik hier elke dag maak. En wat ben ik dan, ondanks alles, blij dat ik in elk geval iets mag en kan doen!

Een goede week!

Sound of Joy

Op deze eerste zondag in het nieuwe jaar wil ik jullie, de lezers van dit blog, een goed, gelukkig, gezond en gezegend 2018 toewensen. Je mag de hele maand januari volgens mij nog nieuwjaar wensen. De afgelopen week was een soort vakantie. Maandagavond kwam ik terug naar Athene van een paar mooie en gezellige dagen in Agria. De rest van de week was het rustig, ook in het centrum. We hadden op donderdag 2 klantjes voor de kleding, die we uitdelen. Dat is wel jammer, want er is nog heel veel. Het zal nog een toer worden om het allemaal weg te werken. Wel kwamen er veel mensen hun ingevulde formulier inleveren voor het ‘Bottles’ programma. Een groep van 30 moeders, waaronder 2 met een tweeling, krijgen 2 maanden Formula milk om hun baby’s te voeden. Daarvoor worden ze gescreend door een andere organisatie, waarmee het Leger des Heils samenwerkt. Amurtel is gespecialiseerd in moeder- en kindzorg. Het is een heel proces met veel formaliteiten, maar we hebben toch heel veel aanvragen. Meer dan we aankunnen. Voor deze moeders gaat binnenkort ook een programma van start, waarbij er workshops gegeven worden over goede babyzorg en andere relevante onderwerpen. Het was daarom best vreemd, dat donderdag, dé dag, waarop iedereen zich weer moest melden, er een heleboel niet kwamen. Ik ben benieuwd wat de excuses zullen zijn, wanneer ze morgen (maandag) komen. Als ze komen! Ziek? Een doktersafspraak? Vergeten? We gaan het zien. Het is zo belangrijk voor ze, want de melkpoeder is heel duur. Soms is er ook een reden, die je niet verwacht. Een moeder kan niet lezen, dat vertelde ze me vol schaamte, dus is het heel moeilijk voor haar om afspraken na te komen. Ons denken is vaak zo anders, hier in het westen. De balans tussen verantwoordelijkheid nemen en – geven is soms moeilijk te vinden.

De eetprojecten van de kerken zijn ook nog niet gestart. Gelukkig is er altijd wel ergens in de stad voedsel te krijgen. Je kunt met de beste wil van de wereld in Athene niet omkomen van de honger, zeg ik vaak. Ik bezocht deze week een van de grootste uitdeelplaatsen in de stad. Een gebouw van de gemeente Athene, waar ook de shelters onder vallen, de plaatsen waar de daklozen terechtkunnen om te slapen. Daar worden dagelijks maaltijden uitgedeeld, 2 keer per dag, ‘middags 500, ’s avonds 300, het hele jaar door, ook in het weekend. Betekent dat dat er niemand meer iets nodig heeft? Nee zeker niet. Er is een groep die overal buiten valt. Geen papieren, dus geen plek om te slapen, niet (meer) in staat om er zelf op uit te gaan, psychiatrische problemen. Dat is de groep die nog steeds hulp nodig heeft. Dat is ook de groep die je aantreft als je ’s avonds laat in de straten en op de pleinen van de binnenstad rondloopt. Ook voor hen is er wel aandacht, maar veel minder. Er is een categorie die tussen wal en schip valt.

Verder was het deze week Foton. Lichtfeest. Eigenlijk Epifanie, of Driekoningen. Op 6 januari. In Piraeus, waar de haven is, wordt een groot kruis in zee gegooid. Er springen dan mensen in zee en wie dat kruis opvist en als eerste aan land brengt heeft… een jaar van geluk, tenminste dat is het idee. Het evenement dat ‘het zegenen van de zee wordt genoemd’ krijgt altijd grote belangstelling. De Orthodoxe kerk leidt de ceremonie.

Ik had deze week dus wat extra tijd om uitvoering te geven aan (een van) mijn goede voornemens voor 2018. Meer wandelen. Niet alleen van A naar B voor werkzaamheden, maar gewoon voor mezelf. Ik hoorde vandaag dat er een stappenteller op de I-phone zit, dat is wel een leuk hulpmiddel.

Ik wens jullie allen een goede week!