Niet gewend aan hulp.

Zondagochtend. Ik schrijf vandaag vroeg want vanavond zit ik, als alles goed gaat, in het vliegtuig naar NL. Ongeveer 11 uur hoop ik weer eens op vaderlandse bodem te zijn. Ik heb er zin in. Ik kijk ernaar uit velen van jullie te ontmoeten, in de kerk, op ‘straot’ en natuurlijk op mijn tijdelijke adres. Reegreppel 21. Op donderdag 9 en zaterdag 11 augustus houd ik Open Huis. Na 3 uur ’s middags ben je hàrtelijk welkom! Bel even van tevoren, of stuur een berichtje, dan weet ik waar ik ongeveer op moet rekenen.

Afgelopen week was weer bijzonder. Ik had me aangemeld om met een team van onze kerk mee te gaan om schoon te maken in het gebied van de bosbranden. We hadden een flinke groep, dus we konden 2 huizen ‘doen’. Dat was nog een heel werk, want we moesten stenen, dakpannen en ander puin van een dakterras in een container storten. Ik voelde me net een bouwvakker. Ook nog in de zon, dus erg warm. Niks voor mij eigenlijk, maar ja ik was er nou eenmaal. We namen elke 30 tot 40 minuten een pauze, om te drinken en even in de schaduw te zitten. De eigenaar van het ene huis kwam rond de middag cola en een souvlaki brengen. Ze zijn zo blij met hulp. De contacten komen tot stand via mensen die lid van de kerk zijn en daar ook wonen. Het is allemaal netwerken. Wij waren in een buurt waar het prachtig moet zijn geweest. Zo mooi glooiend, prachtige huizen… Nu allemaal bruin en zwart geblakerde huizen en bomen. Sommige huizen zijn compleet verwoest en vlakbij zijn er ook die minder schade hebben. Heeft met de windrichting te maken, zeggen ze. Maar ook met een beetje schade is er al heel veel werk te doen. De as vliegt in het rond en de brandlucht hangt er na bijna 2 weken nog steeds. Vrijdag was ook de dag dat in het stadje Mati, het zwaarst getroffen, de tweeling werd begraven. Met nog anderen. Een droevige dag! De mensen die wij hielpen waren heel erg blij dat ze het overleefd hadden. In een van de straten waar we doorheen kwamen werd op gasflessen eten gekookt. Er is nog steeds geen stroom in het gebied en vrijwilligers koken op straat voor de bevolking. Valt nog niet mee, want deze mensen zijn niet gewend om geholpen te moeten worden. Ik was blij dat ik tenminste iets kon doen. Nu al de tweede keer. Vorige herfst bij de overstromingen en nu bij de branden.

En verder deelden we weer zoals gewoonlijk luiers uit. Dat voorziet in een grote behoefte. Al zijn er altijd weer, die meer willen, nee ik heb meer kinderen. Ja, ja, maar dat ene kind is al 6…. Die moet echt leren om naar de wc te gaan. Ook kwamen er weer veel mensen die in de grootst mogelijke (financiële) problemen zitten, die enorm dringend werk nodig hebben, of een huis en die allemaal denken dat wij iets kunnen doen. En soms is dat zo, maar vaak ook niet helaas. Er is veel nood. En het wordt er niet beter op.

Met de Connect-bezoekers hadden we gisteren een fijne dag. We hadden weer een moment met ‘brood voor het hart’. Het gesprek ging over de broodvermenigvuldiging. Na afloop baden we gezamenlijk het ‘Onze Vader’. Daarna gingen we met z’n allen een ijsje eten. Omdat er nu 5 weken geen ‘Open Huis’ is. We zullen elkaar missen. Maar zo gaat het nu eenmaal. Ook vrijwilligers moeten af en toe even vrij hebben.

Fijne vakantie voor iedereen die weg is of weggaat en goede week!

Boosheid, verdriet en wanhoop.

Hier ben ik weer aan het begin van een nieuwe week. De afgelopen week was er een van grote emoties: boosheid, verdriet, wanhoop…. Iedereen zal het wel gezien hebben op het nieuws. Maandag waren er 2 grote bosbranden ten noordwesten én even later ook ten noordoosten van Athene. Ongeveer 50 km van het centrum. Ik heb alleen de rare lucht gezien. Bruinig met een zon als een sinaasappel. Er trok ook nog een zandstorm over. Het stormde dus. Dat maakte de situatie ook zo gevaarlijk. Meer dan 80 mensen overleden, waaronder kinderen. Een tweeling van 9 met hun grootouders. Een moeder met 3 kinderen in een auto. De reddingsacties werden met grote moed uitgevoerd. Maar niet altijd wijs. Tenminste dat vertelt men. De evacuatie bij de eerste brand werd door de burgemeester van de regio meteen goed aangepakt. Er zijn daar zomerkampen van de gemeente Athene en alle 620 kinderen werden meteen geëvacueerd. Anders was dat in Mati. Dat is een klein plaatsje vlak aan zee, dichtbij de grotere stad Marathonas, waar ooit de eerste marathon begon. Het is een paradijselijk stadje, waar Griekse gepensioneerden en gezinnen met kinderen heengaan om te zwemmen en vakantie te vieren. Op de bergen staan pijnbomen. Daar heeft de brand verwoestend huisgehouden. Het ging enorm snel. Honderden mensen vluchtten de zee in. Ook daar kwamen velen om. De politie dirigeerde de auto’s met vluchtende mensen van de grote weg af en terug naar het stadje. Dat werd velen fataal. Mensen zijn in hun auto’s door het vuur ingesloten en verbrand. Vanzelfsprekend is de kritiek niet van de lucht. Wie is hier verantwoordelijk? Was er een veiligheidsplan. Had dit voorkomen kunnen worden? De brandweer in Griekenland heeft te weinig capaciteit. Wegbezuinigd in de afgelopen crisisjaren. Terwijl er ELK jaar branden zijn. Daarbij komt ook nog dat er in de heuvels gewoon gebouwd is en wordt. Zonder vergunning, zonder uitweg in geval van nood. Zomaar een huis neerzetten op een leuke plek. En kennelijk wordt dat door niemand een halt toegeroepen. Twee verantwoordelijke bestuurders zijn al opgestapt.Alexis Tsipras, de premier, heeft uiteindelijk gisteren toegegeven dat hij en de regering verantwoordelijk zijn voor deze ramp. Dat was nadat er van de kant van de oppositie felle kritiek was geleverd op de ontstane situatie. Het is een tragedie, het gesprek van de dag. Gelukkig zijn er ook heldendaden verricht. Door politie, brandweer en hulpverleners. En de hulp is overweldigend. Overal vandaan, uit binnen- en buitenland. De eerste weken wordt er nog volop gezocht. Naar overledenen, die men probeert te identificeren a.d.h.v. DNA van familieleden. Huizen zijn geïnspecteerd. 998 zijn er onbewoonbaar verklaard, 794 zijn tijdelijk onbewoonbaar. De regering gaat 5000 euro uitkeren per getroffen gezin. Dat is het plan althans. Ik weet niet of dat allemaal ook gaat lukken. Als je alles kwijt bent, is dat ook nog niet zoveel. Er is meer hulp nodig. Op de iets langere termijn. Daar zet mijn kerk, de Grieks Evangelische kerk op in. Er gaat al een paar dagen een team naar het getroffen gebied, dat de situatie inventariseert. De synode van de kerk gaat een hulpverleningsactie starten. Vanavond wordt een facebookpagina geopend met de nodige informatie. Graag zou ik jullie gebed willen vragen voor de mensen die getroffen zijn en voor de kerk om wijsheid om de juiste beslissingen te nemen. Mochten er mensen in Nederland zijn, of kerken, die hieraan een donatie willen doen dan zou dat heel mooi zijn. Dat kan op het rekeningnummer van de zendingscommissie van de Hervormde Gemeente Werkendam wijk 1. Onder vermelding van Judithgoesgreece/EEE Ik zorg dan dat het op de juiste plek terechtkomt. Rekeningnummer: NL39RABO 0368 75 73 66.

Ik wens jullie een goede week!

Geestelijk voedsel.

Vandaag begin ik al vroeg met schrijven. Het is nu 9 uur hier. In NL een uur vroeger. Tegelijkertijd luister ik naar de EO. Jawel, via een app heel gemakkelijk te bereiken. Ik merk dat ik het nodig heb om geestelijk gevoed te worden. Voor degenen die dit niet kennen, leg ik het even uit. Zoals je eet om je lichaam te voeden en te onderhouden, zo heeft een christen ook ‘eten’ nodig om zijn/haar geest te voeden. Dat noemen we geestelijk voedsel. Woorden van God uit de Bijbel, muziek waarin over God gezongen wordt, gesprekken met andere christenen en ook de kerk, waarvan ik geloof dat het bij uitstek de plaats is waar God tegen ons wil spreken. Als je in een ander land woont, waar je de taal niet zo goed beheerst is het extra belangrijk, heb ik ondervonden.

Gisteren spraken we in Connect ook even over deze dingen. Een van de bezoekers noemde het met precies dezelfde woorden; ‘ πνευματικό φαγητό’. Die heeft het begrepen! We lazen samen een gedeelte uit het boek Koningen. Over een van de wonderen van de profeet Elisa. Het gaat over een weduwe die een schuldeiser heeft, die haar zoons als slaven wil nemen. Lees het maar na in 2 Koningen 4. Over de olie in het flesje die niet opraakt. Ze kenden dit verhaal niet. Dat verbaasde mij wel. Het Oude Testament wordt in de kerken hier dus niet gelezen. En op school zijn deze verhalen kennelijk ook niet verteld. Ik legde uit dat het hier gaat om meer dan een flesje met olie. God laat uit iets eenvoudigs heel mooie dingen voortkomen. Ze legden zelf het verband met de vermenigvuldiging van de broden uit de Evangeliën. Het was een bijzonder moment.

Na kerktijd. Ik ga weer verder. Ik had vandaag 3 gasten mee naar de kerk. Zij wilden graag eens naar een Grieks Evangelische Kerk, omdat ze alleen de Orthodoxe kerk kennen. Anne uit Engeland, met wie ik vaak samenwerk en Sylvester en Jerome uit Pakistan. Sylvester is een vluchteling die hier een Bijbelschool volgt en ook preekt in Urdu-kerken. Over Jerome heb ik al vaker geschreven. Hij is een echte evangelist, misschien herinneren jullie je hem nog. Hij is een beetje mijn speciale beschermeling. Ik ben erg op hem gesteld. Onlangs is zijn moeder in Pakistan overleden. Dat was een enorme klap voor hem. Hij kon er niet heen en heeft geen afscheid genomen. De begrafenis heeft hij via een videochat meegemaakt. De band tussen hem en zijn moeder was heel speciaal, vertelde hij. Toch is hij weer opgekrabbeld. Hij vindt vrede in het feit dat ze nu bij Jezus is. Alle drie waren erg positief over de dienst. De pastor Georgios Adam, is een gedreven man, die zijn boodschap met heel veel enthousiasme én diepgang brengt. Daar was ik heel blij mee. Ik probeer mensen te verbinden, zoals ik al vaker heb gezegd en dat lukte deze morgen.

Gisteren had ik een soortgelijke situatie. Er komt een vrouw in Connect, die ik ken van een eetprogramma. Trouw elke zaterdag is ze er. Haar dochter is ernstig verslaafd en ze ontvlucht het huis. Ze leerde hier Manny kennen, de manager van het gebouw en die nodigde haar uit in zijn kerk, vlak om de hoek, de Fillipijnse kerk, waar ik in mijn OM-jaar veel geweest ben. Ze was geweest, zo vertelde ze. En het had haar zoveel gedan. Ze moest ervan huilen. Er was met haar gepraat, ze had eten gekregen en de pastor had voor haar en haar moeilijke situatie gebeden. Ook een nieuwe connectie!

Verder hadden we deze week het jaarlijkse vrijwilligersfeestje bij het LdH. We hadden een barbecue en er waren taarten. Ik had arretjescakes gemaakt, die gelukkig het transport door de hitte op een ijselement overleefd hebben. Iedereen krijgt dan een certificaat waarop vermeld staat hoeveel je werk bijdraagt aan de doelstellingen van het Leger des Heils. Toch leuk een beetje waardering, hebben we allemaal nodig op z’n tijd.

De Nieuwsbrief al gelezen? Komt er nog iemand naar mijn Open huis?

Voor jullie allen een goede week!

Opgeklopte melk.

Daar ben ik weer! Over precies 3 weken hoop ik naar NL te komen. Ik heb er echt zin in. Ik houd 2 keer ‘Open Huis’, op 9 en 11 augustus. Een donderdag en een zaterdag. Ik zou het leuk vinden jullie daar te ontmoeten. Deze week komt mijn Nieuwsbrief uit, die wordt rondgestuurd via de mail en ook staat hij op de site, daarin staan tijden en het adres.

Wat gebeurde er zoal deze week… Om met vandaag te beginnen, we waren met een groep vrouwen van de kerk uitgenodigd op het eten bij de dominee en zijn vrouw. Heerlijk gegeten. Met een ijsje en frappé na. Dat is koude koffie met geklopte melk en meestal veel suiker. Ik houd meer van een warm bakkie. Gewoon zwart. Tafelen in Griekenland duurt lang. Maar aangezien het toch veel te heet is om te wandelen, was dat ook niet zo erg. Het was gezellig. Wij, deze groep zijn degenen die helpen bij het maaltijdproject en nu ook met het schoonmaken van het nieuwe gebouw. Wat ons wel een beetje verontrust is dat wij allemaal ‘buitenlanders’ zijn. Waar zijn de Grieken? Deze kerk bestaat veelal uit oudere mensen. Een paar gezinnen zijn er en die werken en hebben geen tijd om mee te helpen. Of misschien ook geen zin, dat weet ik niet. Ik denk dat dit een groot probleem wordt. Want als er in het nieuwe gebouw mensen moeten worden ontvangen, wie gaat dat dan doen? Ik vraag me af of er een plan is. Toch maar eens een afspraak maken met de pastor. Over communicatie gesproken.

Deze week liep ik ook weer tegen het dilemma van het zwartrijden aan. Ik was met een vluchteling in de metro en hij had geen ticket. Eigenlijk koop ik er dan altijd een, want ik wil niet dat ze het idee krijgen dat dit normaal is. Maar deze keer dus niet, hij wimpelde het af en jawel…. Controle. Ik heb me afzijdig gehouden want ik wilde er niet bij betrokken worden. Hij moest 40 euro boete betalen. Omdat dit een verstandige man is, die wat reserve heeft, kon hij het betalen. Maar wat een verspilling!! Ik nam het mezelf ook nog kwalijk, want ik had wijzer moeten zijn en erop staan dat hij een ticket kocht. Maar helaas, zoals wij allen weten, berouw komt na de zonde. Hij heeft er wel van geleerd en ik ook.

Een ander dilemma… een jongen die ik hier ken wil naar een ander Europees land. Illegaal. Hij laat een vals paspoort maken. Gisteren zag ik hem en hij zei: ‘kijk, ik vond deze foto voor mijn paspoort, hij lijkt op mij’ en liet me een foto zien. Wat moet ik daar nou van zeggen. Ik weet het echt niet. Dit gebeurt op grote schaal en als hij gepakt wordt is hij alles kwijt en gaat voor maanden de bak in. Het heeft geen enkele zin te proberen hem ervan te weerhouden. Dus zeg ik maar dat ik hoop dat het goed zal gaan.

In Connect was het gisteren heel druk. Een aantal nieuwe Grieken. Ook 2 Afrikaanse dames met hun kinderen. Een ervan help ik zo goed ik kan en ik had haar gevraagd de verjaardag van haar zoontje te komen vieren. Aldus geschiedde. Cadeautjes voor hem gekocht en gezongen. Hij heet Promise en hij werd 7. De chocoladetaart was helaas enigszins vloeibaar, vanwege de hitte, maar het idee was toch leuk. En ze waardeerden het heel erg. Toen kwam Hester langs met een tas vol spulletjes om uit te delen. Ze is hier een jaar geweest en ze gaat nu terug naar Nederland. Ze had zoveel dingetjes verzameld die ze niet mee kan nemen. We hebben dus een uitstalling gemaakt en iedereen kon uitkiezen wat hij/zij leuk vond. Dat was geen probleem. In een mum van tijd waren de meeste dingen weg. Ik vind het zo leuk dat mensen blij zijn met kleine dingen. De kinderen hebben zich vermaakt met ballonnen en de grote mensen gingen vanzelf een beetje meedoen met ballonnen heen en weer slaan. Het was een drukte van belang. Maar heel geslaagd.

Ik wens iedereen weer een goede week!

Helpen met een bezem in de hand.

Zondagavond. In mijn kamer is het al bijna donker, hoewel het nog vroeg is. Er hangen donkere wolken boven de stad. Het gaat zo regenen. Dan koelt het weer een beetje af. Het was deze week erg heet. Temperaturen die richting de 35 gaan zijn niet zo aan mij besteed. Nog 4 weken dan hoop ik naar NL te komen.

De week in het centrum ging weer voorbij met veel mensen die om hulp vragen. Er komen nog steeds vluchtelingen bij. Het LdH heeft nu een bestand van bijna 350 ‘cliënten’. Zij worden geregistreerd en hebben toegang tot de diensten die worden aangeboden. Er is niet zoveel meer te ‘halen’, maar vooral voor de gezinnen met jonge kinderen zijn de pampers het meest aantrekkelijk. Ook is er onveranderd vraag naar kinderwagentjes. Er is een klein budget beschikbaar voor echte grote nood, zoals een paar maanden huishuur, boodschappen of een achterstallige elektriciteitsrekening. Daarnaast kunnen mensen workshops volgen; Engels, een budgetcursus, naailes en dat soort dingetjes. Mensen moeten leren hun eigen verantwoordelijkheid te nemen en onafhankelijk te worden. Dat valt nog niet mee.

In mijn Engelse les heb ik nu 4 leerlingen die regelmatig terugkomen. Ze zijn al een beetje op weg, dus we kunnen wat meer Engels spreken. Ik kies elke week een topic. Ze kunnen aangeven welk onderwerp ze graag willen bespreken. Dan zoek ik een passend dingetje; een filmpje of een liedje op You Tube en we leren de bijbehorende woorden. Ook bespreek ik elke keer 5 werkwoorden. De nadruk ligt op conversatie. In elk gesprek dat ik met mensen heb in het centrum, benadruk ik hoe belangrijk het is om Engels te leren. Waar je ook heen wilt, je komt er niet met alleen Arabisch of Dari. Daar is nog een wereld te winnen.

De kerk in Piraeus heeft sinds enkele maanden een gebouw gehuurd dat het nieuwe kerkcentrum moet worden voor de mensen die nu naar het eetproject komen. Ik heb daar al vaker over geschreven. Eigenlijk kwam ik daarvoor 3 jaar geleden naar Athene. Nu zal het er toch van komen en ik weet niet zo goed nog wat er van mij verwacht wordt. Daarover wordt niet gesproken. We zijn alleen nu gevraagd om te komen schoonmaken. Dat dan weer wel. Ach, ’t is ook wel gemakkelijk. Je hoeft niet na te denken. Als ik hier ben om de Griekse kerk te helpen, dan moet het misschien wel zo gaan. Maar ik ben wel heel benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen. Ik houd jullie op de hoogte. Ik heb het al vaak gezegd, ik houd erg van de mensen van de eetprojecten. Ze zijn zoals ze zijn. Ze kennen me nu en zijn blij als ze me zien. Ze vertellen me hele verhalen en ik versta er maar een deel van, maar we redden ons.

Ook in Connect hebben we een fijn groepje mensen. Om 1 uur hebben we een korte ‘overdenking’. We lazen deze keer de gelijkenis van de Farizeeër en de tollenaar. Daar praten we dan even over. Ik stel wat vragen en zij gaan erop in. Want dat doen ze. Heel onbevangen en open. Aan het eind vraag ik of iemand wil bidden. Dat wordt dan even heen en weer geschoven. ‘Jij Vironas?’ ‘Ik? Met m’n eigen woorden?’ Ja met je eigen woorden. En dat gebeurt dan ook. Dat ontroert mij heel erg. En ik ben er ook heel blij mee. Zaterdag was er een stroomstoring; het net was overbelast denk ik, met al die airco’s , dus die van ons deed het ook niet. We sloten daarom vroeg en gingen met elkaar een ijsje eten. In een cafetaria mét airco!

Inmiddels plenst het hier! En het onweert. Ik wens jullie een goede week!

Modern en klassiek.

Deze maand is het 3 jaar geleden dat ik begon met het schrijven van mijn blogs. Inmiddels zijn het er dus meer dan 150. Een aardig boekwerk. Ik vind het nog steeds leuk om te doen. Af en toe heb ik een gastschrijver. Dan hoor ik het ook eens van een ander haha… Vandaag begon ik de dag in de Anglicaanse kerk, voor de verandering. Deze week is de herdenking van de heiligendag van de apostelen Petrus en Paulus. Ook hier werd er aandacht aan besteed. Er stond een nieuwe icoon in de kerk, net gekregen. Ik had er ook al een gezien toen ik vrijdagavond een wandeling naar de Acropolis maakte. Daar woon ik dichtbij en het is een leuk loopje. Met uitzicht vanaf de Areospagos heuvel, die wij kennen als de Areopagus. Hier was de jaarlijkse ceremonie van de heiligendag. In groot ceremonieel: allerlei hoogwaardigheidsbekleders, militairen (kerk en staat zijn niet gescheiden in Griekenland) en geestelijken in verschillende outfit en een muziekkorps. Er werd gezongen, door de papa’s zoals ze hier heten, gelezen door kinderen en gepreekt. Het leek mij modern Grieks. Dat is wel een belangrijk punt, want de kerkliturgie wordt gehandhaafd in antiek Grieks. Het Nieuwe Testament is daarin geschreven en het Oude, voor zover dat gelezen wordt, leest men in de Septuagint, de Griekse vertaling. Er mag niets aan vertaald worden. In de 70’ er jaren was er een koningin die een moderne vertaling van de Bijbel wilde laten maken, maar dit leidde tot demonstraties, rellen en er werd zelfs iemand doodgeschoten. Vanaf dat moment is in de Griekse grondwet opgenomen dat de officiële vertaling van de kerk die in het Oud-Grieks moet zijn. Hoe dan ook, Petrus en Paulus zijn ruimschoots herdacht dit weekend.

Misschien was het vanochtend een ‘Divine coïncidence’ een Goddelijke toevalligheid, dat ik naar deze kerk kwam. Ik denk van wel. Ik ontmoette er nl. een jongeman, die nog maar een week in Athene is. Hij komt uit Iran en is gevlucht omdat de regering hem achterna zat. Hij niet lang geleden christen geworden en verspreidde blaadjes over het christelijk geloof. Hij heeft zijn vrouw achtergelaten, die aan de ziekte van Hodgkin lijdt. Ze was genezen verklaard, maar is opnieuw ziek geworden,. Nu krijgt ze geen behandeling meer, omdat ze christen geworden is. Hij kwam via Servië naar Griekenland en zit nu hier. Wat te doen? Ik breng hem vanavond in contact met Sahar en Arno Lankhaar, het stel (Iraans/Nederlands) dat hier de leiding heeft in een gemeente van Iraanse christenen. Willen jullie bidden voor deze situatie. Zovelen gaan illegaal, met een vals paspoort en via smokkelroutes naar Noord-Europa en dat wil deze jongen ook. Moeilijke situatie. Kan en mag een christen dit doen?

Afgelopen woensdag was de laatste keer eetprogramma in de kerk hier bij mij in de buurt. Ik heb er echt prettig samengewerkt en deze kerk heeft mij om financiële steun gevraagd om het project te kunnen voortzetten. Het is maar een kleine groep, dus ik hoop dat ik kan helpen. Er is een jonge pastor, die nu voor 2 jaar nar Amerika vertrekt samen met zijn vrouw om een scholarship te doen. Ik zal ze missen bij het project, maar ik gun ze van harte deze gelegenheid om meer van de wereld te zien en zich meer te verdiepen in Gods Woord. We hebben nog een afscheidsetentje bij mij thuis. De andere helpers komen uit een piepkleine Russische gemeente, die in het zelfde kerkgebouw zit. Zij zijn heel actief, ook al is hun gemeente geslonken tot zo’n 10 á 15 mensen. Ze worden ondersteund door een Russische gemeente in Duitsland. Die hebben weer contacten met de Nederlandse organisatie Friedensstimme. Het christelijke wereldje is klein.

We hadden gisteren een goede dag in Connect. Er kwam een dakloze jongen uit Pakistan, die ik bij het LdH was tegengekomen , voor wie ik wat kleren gevonden had. Ik was echt blij dat hij de moeite genomen had. Deze week had ik ook een ontmoeting met een andere Pakistani, die ik via mijn Pakistaanse vriend Jerome had leren kennen. We kochten een maaltijd voor hem en ik gaf hem wat geld voor een overnachting in een hostel. Je ‘huurt’ dan een bed, voor 5 euro per nacht. Absoluut de goedkoopste vorm van logies hier. Ik laat jullie nog weten hoe het met ze verdergaat!

Voor jullie allen een goede maand, zoals ze hier zeggen en een goede week!