Verhalen van straat

Vandaag een koude dag in Athene. Rond de 10 graden. Voor Nederlandse begrippen nog prima weer om te wandelen. Dat deed ik dan ook, eerst een stukje met de tram toen langs de zee. Als de zon even doorkwam was het heerlijk. Vanochtend heb ik eerst een kerk bezocht, die Panayia Faneroméni heet. De verschijning van de maagd. Een Grieks Orthodoxe kerk, waar een Mnimósino gehouden werd. Een herinneringsdienst 40 dagen na iemands overlijden. In dit geval ging het om de schoonmoeder van mijn Griekse lerares, van wie ik ook de begrafenis heb bijgewoond. Na de dienst die lang duurde en die ik grotendeels staande doorbracht, was er Griekse koffie, koekjes, water en een cognacje. Daarna kregen we een zakje mee waarin …..en een klein broodje en een bedankkaartje van de familie. Ik merk wel dat ik het toch maar erg onpersoonlijk vind, de naam van de overledene wordt genoemd aan het eind van de liturgie, als de dienst bijna is afgelopen. En dat is het dan. Niets persoonlijks, geen hartelijk woord voor de familie, geen bemoediging vanuit de Bijbel , dat is voor ons toch erg moeilijk in te leven. Daar werd ik een beetje verdrietig van. Ik vond het wel fijn om erbij te zijn, want daarin kon ik mijn meeleven tonen.

Deze week had ik weer verschillende ontmoetingen met mensen. Gisteren was Sandy (niet haar echte naam) bij mij op bezoek. Een meisje van 20 met een zoontje van anderhalf. Ze heeft een verleden dat je je niet kunt voorstellen. Beide ouders overleden toen ze nog heel jong was. Door haar grootmoeder verzorgd tot ze 9 was. Toen aan een familie uitbesteed, waarvoor de grootmoeder geld kreeg. Daar is ze misdadig slecht behandeld, maar zoals ze zelf zegt, slaan en schreeuwen is wel te verdragen. Gelukkig is ze (toen) niet verkracht. Wel heeft ze over haar hele lichaam littekens van de wonden die haar ‘baas’ haar bezorgd heeft. Toen ze 15 was is ze ‘ontsnapt’ naar een ander land. Daar is ze wel een aantal keren verkracht en nog op tijd in een ziekenhuis terechtgekomen. Een vrouw die uit haar eigen land kwam, heeft bloed afgestaan om haar leven te redden. Uiteindelijk is ze via Turkije in Griekenland beland. De ‘vriend’ in Turkije, die de vader is van haar zoontje, kon niet met haar trouwen. Zijn familie zou geen vrouw accepteren die analfabeet was. Met de 300 dollar die hij haar gaf, is ze naar Griekenland gekomen. Ze heeft nu een voorlopige asielvergunning, maar geen geld meer. Ze wil naar school en naar een ander land. Ze vindt het leven hier moeilijk, maar beter dan ze ooit had. Ze is een opgewekt meisje, ze zegt ‘ik word alleen gestrest als de datum dichterbij komt waarop ik de huishuur moet betalen of de elektriciteitsrekening.’ Ik heb haar geholpen met wat geld en gelukkig had ik veel kleertjes. Ook wat voor haarzelf en voor haar zoontje. We hadden een soort uitstalling gemaakt op mijn bed, zodat ze kon kiezen. Je weet dat er heel veel zijn zoals zij, maar als je iemand zelf haar verhaal hoort vertellen, komt het wel erg dichtbij.

Deze week kwam ook Ahmad (niet zijn echte naam) weer. Hij komt uit een land waar het kastenstelsel nog springlevend is. Ik ken hem al een poosje, want hij krijgt wat extra hulp van het Leger des Heils. Hij heeft een flatje hier, maar kan de huur niet meer betalen. Zijn reserves zijn op. En er is geen werk. Hij en zijn vrouw hebben een klein meisje. Omdat het niet zo druk was kon ik wat uitvoeriger met hem praten over zijn achtergrond. Ik vroeg hem hoe de situatie in zijn land was en of hij nog familie had. Dat was allemaal nogal moeilijk. Het kwam erop neer dat hij het land moest verlaten omdat hij het gewaagd had met een vrouw uit een hogere kaste te trouwen. Dat gaf heel veel problemen. Hij werd niet meer geaccepteerd, verloor zijn werk. Nu zit hij hier en zijn situatie is zo mogelijk nog uitzichtlozer dan eerst.

Zomaar 2 verhalen. Mensen die op je weg komen. Die je hart raken. Die je niet voorbij kunt lopen. Maar wat is goede hulp?………. En wie help je dan eerst? …… En hoelang doe je dat?…….. Het zijn de afwegingen die ik hier elke dag maak. En wat ben ik dan, ondanks alles, blij dat ik in elk geval iets mag en kan doen!

Een goede week!

Sound of Joy

Op deze eerste zondag in het nieuwe jaar wil ik jullie, de lezers van dit blog, een goed, gelukkig, gezond en gezegend 2018 toewensen. Je mag de hele maand januari volgens mij nog nieuwjaar wensen. De afgelopen week was een soort vakantie. Maandagavond kwam ik terug naar Athene van een paar mooie en gezellige dagen in Agria. De rest van de week was het rustig, ook in het centrum. We hadden op donderdag 2 klantjes voor de kleding, die we uitdelen. Dat is wel jammer, want er is nog heel veel. Het zal nog een toer worden om het allemaal weg te werken. Wel kwamen er veel mensen hun ingevulde formulier inleveren voor het ‘Bottles’ programma. Een groep van 30 moeders, waaronder 2 met een tweeling, krijgen 2 maanden Formula milk om hun baby’s te voeden. Daarvoor worden ze gescreend door een andere organisatie, waarmee het Leger des Heils samenwerkt. Amurtel is gespecialiseerd in moeder- en kindzorg. Het is een heel proces met veel formaliteiten, maar we hebben toch heel veel aanvragen. Meer dan we aankunnen. Voor deze moeders gaat binnenkort ook een programma van start, waarbij er workshops gegeven worden over goede babyzorg en andere relevante onderwerpen. Het was daarom best vreemd, dat donderdag, dé dag, waarop iedereen zich weer moest melden, er een heleboel niet kwamen. Ik ben benieuwd wat de excuses zullen zijn, wanneer ze morgen (maandag) komen. Als ze komen! Ziek? Een doktersafspraak? Vergeten? We gaan het zien. Het is zo belangrijk voor ze, want de melkpoeder is heel duur. Soms is er ook een reden, die je niet verwacht. Een moeder kan niet lezen, dat vertelde ze me vol schaamte, dus is het heel moeilijk voor haar om afspraken na te komen. Ons denken is vaak zo anders, hier in het westen. De balans tussen verantwoordelijkheid nemen en – geven is soms moeilijk te vinden.

De eetprojecten van de kerken zijn ook nog niet gestart. Gelukkig is er altijd wel ergens in de stad voedsel te krijgen. Je kunt met de beste wil van de wereld in Athene niet omkomen van de honger, zeg ik vaak. Ik bezocht deze week een van de grootste uitdeelplaatsen in de stad. Een gebouw van de gemeente Athene, waar ook de shelters onder vallen, de plaatsen waar de daklozen terechtkunnen om te slapen. Daar worden dagelijks maaltijden uitgedeeld, 2 keer per dag, ‘middags 500, ’s avonds 300, het hele jaar door, ook in het weekend. Betekent dat dat er niemand meer iets nodig heeft? Nee zeker niet. Er is een groep die overal buiten valt. Geen papieren, dus geen plek om te slapen, niet (meer) in staat om er zelf op uit te gaan, psychiatrische problemen. Dat is de groep die nog steeds hulp nodig heeft. Dat is ook de groep die je aantreft als je ’s avonds laat in de straten en op de pleinen van de binnenstad rondloopt. Ook voor hen is er wel aandacht, maar veel minder. Er is een categorie die tussen wal en schip valt.

Verder was het deze week Foton. Lichtfeest. Eigenlijk Epifanie, of Driekoningen. Op 6 januari. In Piraeus, waar de haven is, wordt een groot kruis in zee gegooid. Er springen dan mensen in zee en wie dat kruis opvist en als eerste aan land brengt heeft… een jaar van geluk, tenminste dat is het idee. Het evenement dat ‘het zegenen van de zee wordt genoemd’ krijgt altijd grote belangstelling. De Orthodoxe kerk leidt de ceremonie.

Ik had deze week dus wat extra tijd om uitvoering te geven aan (een van) mijn goede voornemens voor 2018. Meer wandelen. Niet alleen van A naar B voor werkzaamheden, maar gewoon voor mezelf. Ik hoorde vandaag dat er een stappenteller op de I-phone zit, dat is wel een leuk hulpmiddel.

Ik wens jullie allen een goede week!