Samen oefenen

Pasen 2020. Niemand die ik ken heeft ooit zo’n bijzondere Pasen meegemaakt. Afgelaste kerkdiensten, dat is sinds de oorlog (nu 75 jaar geleden) niet meer voorgekomen. Dat hoorde ik vanochtend in de kerk, die ik ‘bezocht’ via een you tube kanaal. Daarvoor had ik al een soort van dienst gevolgd van Deacon (soort voorganger) Christine van de Anglicaanse kerk, hier in Athene. In haar tuin. Dat was wel bijzonder. Het begon net licht te worden. Van haar kwam ook het idee om een Paastafel te maken. Nooit gedaan, maar voor alles is een eerste keer. De foto staat op fb. Het doet een beetje denken aan de herfsttafel die we op school maakten maar dan anders. Tijd om een beetje creatief te worden. 😊 Behalve dat is er zoveel moois online te volgen, dat ik het er gewoon druk mee heb. Ik heb het gevoel dat Pasen en de weken eraan voorafgaand veel meer indruk maken dan anders. Dat zal wel samenhangen met het feit dat we grotendeels thuiszitten. Ik denk dat het belangrijk is – en dat zeg ik ook tegen mezelf, om deze tijd te gebruiken om meer te luisteren naar Gods stem, te studeren in de Bijbel en in mijn geval podcasts te luisteren of een online cursus te volgen. Het is heel gemakkelijk om jezelf de hele dag te verliezen in social media. Als er al iets goeds in deze crisis zit, hoop ik dat we er dichter door bij God komen. En beter nadenken over ons leven. Ik zou willen dat we ons ook meer bewust worden van onze verantwoordelijkheid tegenover de ander, vooral de ander in nood. Het is natuurlijk wel waar, dat deze ziekte geen onderscheid maakt tussen rijk en arm, maar dat betekent niet dat iedereen er evenveel last van heeft. De armen, de minima, de mensen aan de onderkant van de maatschappij…. Zij worden het hardst getroffen. Ik zit nog best comfortabel in mijn flatje. Ik doe mijn wandeling, ik haal mijn boodschappen…. Maar als je baan verdwijnt, omdat niemand je nu meer nodig heeft, of je hebt dringend een baan nodig, dàt kun je dezer dagen wel vergeten. En de huur van je huis gaat door, als je nog een huis hebt tenminste. Of omdat je toch al in een minimum situatie zat en er geen enkele rek in je financiën zit…. Dan heb je het nu wel heel moeilijk, onevenredig moeilijk zelfs. Ik ken er verschillende hier en jullie vast ook wel daar. Ik probeer zoveel mogelijk in contact te blijven met deze mensen. Als het kan help ik ze. Ik voel me machteloos, maar ik probeer te doen wat ik altijd deed, de kleine dingen, de gaatjes vullen.

Ondertussen zijn er aardig wat organisaties, die nog doorgaan met het verlenen van hulp. Ze brengen voedsel rond, of koken en onder strikte voorschriften kunnen mensen het af komen halen. Hoeveel het er zijn en wie er precies waarheen gaat, weet ik niet. A.s. week woon ik weer een vergadering bij van de UNHCR, de paraplu van de hulporganisaties. Virtueel uiteraard, maar het is heel belangrijk om te weten wat iedereen doet en samen na te denken over mogelijkheden om elkaar te helpen. Dat gebeurt nog veel te weinig hier.

Ik hoop dat ik jullie niet verveel met deze verhalen. Maar het is de realiteit. Deze week kwam ik in contact met een jonge man uit Eritrea. Gevlucht voor een repressief leger, omdat hij christen is. Zijn vrouw is nog daar. Hij kwam binnen via een bericht op de Leger des Heils facebookpagina. Het enkele feit dat ik deze jongen belde op zijn roep om hulp, was al een teken van hoop voor hem. En wat kan ik nou helemaal doen. Nu hebben we vrijwel dagelijks contact. Ik ben een soort ankerpunt voor hem. Hij is niet totaal aan zichzelf overgelaten. Gisteravond laat een appje van een moeder van 3 kinderen. Ik ken haar al een poosje. Een psychologe uit Syrië. Erg leuke vrouw, meestal vol goede moed. Nu was ze redelijk wanhopig. Ze woont in één kamer met haar man en kroost. Na 4 of 5 weken geen school, kan ik me wel indenken dat de situatie op je zenuwen gaat werken. Nu had ze geen geld meer voor eten. Of ik kon helpen. Ja dat kan ik. Goddank! ‘Ik kom wel naar Omonia…. centrum van Athene. ‘Nee Ama, dat kan niet want wij mogen geen van beide onze wijk uit.’ O ja….. tijd dus om mijn ‘privé -postbode’ weer te bellen.

We zongen vanochtend het lied ‘Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen’……. Dat vraagt oefening! En hoop! Jezus leeft en Hij laat ons niet los.

Goede week!

Persoonlijke postbode

Vandaag is het - in de westerse kerken- Palmzondag. De Goede week is begonnen. Nog nooit zo’n vreemde Paastijd beleefd. Kerkdiensten worden alleen nog online gehouden. Als je op straat loopt hoor je de stem van de priester. De Orthodoxe kerk zendt uit op tv. Vanochtend ging ik weer op pad. Er is duidelijk meer politie op de been, terwijl het nog vroeg is. De maatregelen worden aangescherpt heeft de regering aangekondigd. Het komt er nu op aan. Dat betekent een verlengde lock down tot 27 april. Nog 3 weken. Na de twee weken die we nu achter de rug hebben. Dat voelt als 2 maanden. Er zijn al zo’n kleine 20.000 bekeuringen uitgedeeld. Ik heb nog geen controle gehad. Maar Mercy, die met mij de straat opgaat, vanochtend wel. Haar sms’je was verstuurd, ze had haar paspoort bij zich en ze ging eten uitdelen, dat bleek voldoende om haar door te laten. Het heeft wel resultaat. Griekenland heeft een getal van 1673 zieken en 68 overledenen. Dat is toch een prestatie voor dit land, die respect verdient.

We raken al een beetje gewend aan de situatie. Al zijn er ook hier nog steeds mensen die ‘samenscholen’. Ik vind het in de supermarkt bijv. nog te druk. De oplossing is zo vroeg mogelijk gaan. Net als naar de markt. De kramen staan 5 meter uit elkaar en zo ver mogelijk op de trottoirs. Die mensen moeten hun handel toch kwijt. De economische situatie is al dramatisch en wordt nog moeilijker, naarmate de afsluiting langer duurt. Dat is vermoedelijk in elk land zo. Ook de kleine buurtwinkeltjes, die er hier heel veel zijn, proberen toch nog open te blijven. Alleen als ze etenswaren verkopen mag dat. De bekende kiosken – periptero- zo kenmerkend in het Griekse straatbeeld zijn vrijwel dicht. Het is saai op straat. Ik doe mijn dagelijkse wandeling naar Filopappou nog steeds. Daarvoor rek ik de 1 km-grens met 200 meter op. Het is zo heerlijk om het voorjaar te zien! Verder ben ik thuis.

Ik vind het nog steeds moeilijk om niet in staat te zijn de mensen te helpen die zo klem zitten. Ik heb wel support, dus ik kan iets doen, maar ik mag mijn buurt niet uit. Veel over nagedacht en gebeden en jawel…. Er kwam een oplossing. Een goede vriend van me uit Iran, al 5 jaar hier, mag door de stad lopen. Hij heeft een permit, toestemming - omdat hij vrijwilliger van een NGO is. Een stichting die hulp verleent aan vluchtelingen. Hij had al aangeboden om me te helpen als het nodig was. Nu heeft hij zaterdagmiddag 3 tasjes met een aardigheidje en een envelopje weggebracht naar 3 personen, die echt in nood zitten. Ik heb nu een persoonlijke postbode. Zo mooi, dat het kon. Ik ben echt blij dat ik op deze manier iets concreets kan doen. Ik bel of stuur berichtjes, waarmee ik hen probeer te bemoedigen, maar nu kan ik het ook een beetje kracht bijzetten. Dankzij de steun uit NL en hier. Ernest, ‘mijn kind’, komt ook nog om de paar dagen hierheen. Dan heeft hij weer eten nodig. En 5 euro, want hij moet naar de kapper. Dat mag niet want de kapsalons zijn gesloten, maar die man wil natuurlijk ook wat verdienen en ontvangt zijn klanten aan huis. Vandaag of morgen pakken ze hem. Ernest bedoel ik, of die kapper misschien ook wel….. . Buitenlanders worden eerder aangehouden.

We gaan de week voor Pasen in. We denken aan allen die lijden. Aan hen die eenzaam sterven. Aan hen die, met gevaar voor eigen leven, hulp verlenen. We denken deze week vooral ook aan Hem die leed in onze plaats. Die ook bang en eenzaam was. Onze Heer en Heiland. Hij voor ons…. Zodat wij niet door de dood overwonnen hoeven worden. Zodat we niet in doodsangst hoeven te verkeren over het virus. Zodat we met dit goede nieuws elkaar mogen bemoedigen!

God geve ons een gezegende week!

Stil op straat

Zondagmiddag. Tijd om te schrijven. Het is stil in de buurt. Alleen vanaf de andere verdiepingen van mijn flat hoor ik wat gepraat. Boven mij woont een gezin met 3 tienerjongens en dié kunnen kabaal maken! Dat geeft wel wat leven in de brouwerij. Vanochtend ben ik weer de straat op gegaan. Met échte thee. Afgelopen vrijdag ben ik poolshoogte gaan nemen. Na een sms’je met nr. 4. Dat staat voor hulp geven aan iemand die in nood is. De andere nummers zijn o.a: 2 boodschappen doen en 6: wandelen. Ik ben nog niet gecontroleerd. Ik nam - om het mezelf niet al te moeilijk te maken- ijsthee mee en een verpakte croissant. Ik hoopte dat er nieuws zou zijn over wat er met ze gaat gebeuren. Maar helaas. Het plan was nl. dat het Rode Kruis vrijdagochtend op straat zou zijn om de situatie te inventariseren en hulp te verlenen. ‘Mijn’ mensen hadden niemand gezien. Wel komt er met enige regelmaat, om de 2 dagen of zo een organisatie langs die maaltijden uitdeelt. Mooi, daar ben ik blij om. De gemeente is nog steeds op zoek naar gebouwen om alle daklozen in te huisvesten. Wat dat moet worden weet ik ook niet, allemaal op een kluitje. Misschien is het wel beter dat ze buiten blijven, maar dan moet er wel zeep en handschoenen worden uitgedeeld. Misschien doe ik dat nog wel, als ik het krijgen kan. Vanochtend ging ik weer op stap. Een bakje hete thee doet mensen goed. Mercy ging mee om te helpen. Ze woont dichtbij, dus dat is erg praktisch. We willen allebei ‘iets’ doen. We kunnen niets, maar dit kan wel, onder de omstandigheden. Het is heel fijn om even contact met de mensen te hebben. Ik ken ze nu al een poosje en zij mij, dus ik vind het wel belangrijk om met ze mee te leven. Een aantal vroeg om een slaapzak. En laat ik die nou nog hebben. Ze zijn over van het bezoek van de groep uit Veen, in oktober en waren opgeslagen bij iemand thuis. Vandaag heeft hij ze bij mij bezorgd. Wie wat bewaart, heeft wat…… zo blij mee. Ik ben er meteen 3 weg gaan brengen na weer een sms’je gestuurd te hebben. Ik ben tenslotte een brave burger. Er zijn er al 4.4 miljoen verstuurd sinds het begin van de lock down las ik. Mochten we bij het LdH weer open gaan, dan moeten we wel een officieel papier hebben. Maar dat zal niet gauw gebeuren. Ik verwacht dat we de komende weken nog wel dicht moeten blijven. Een week in lock down voelt als een paar maanden…… 😊 In Griekenland zijn nu ruim 1000 zieken en 32 mensen overleden. Het lijkt erop dat de Griekse regering goede maatregelen heeft getroffen. Al weten we niet wat er nog komt. We geven het in de handen van Hem die de wereld draagt. Nog steeds en altijd!

Gelukkig hoef ik ondertussen niet stil te zitten. Ik ben gevraagd om online Engelse les te geven aan een groepje mensen uit een Afghaanse kerk. Daar ben ik afgelopen maandag mee begonnen. Op 3 dagen geef ik les van 4 – 6. Ik kan je zeggen dat het een heel nieuwe tak van sport is en een echte uitdaging. Ik heb uren nodig om me voor te bereiden. Ik gebruik materiaal van TEFL. Teaching English as a foreign language. Maar geweldig om te doen hoor! Na 2 uur tegen m’n scherm praten, waar ik die kleine schermpjes met de koppies van de studenten zie, heb ik geen stem meer over. Altijd mooi om iets nieuws te leren!

En morgen ben ik jarig. Het lijkt of het vorige week was, dat mijn schoonzussen voor de deur stonden toen ik 65 werd! Dat zal dit jaar niet gebeuren. Maar evengoed ben ik dankbaar voor een nieuw jaar!

Zo leven we naar Pasen toe. Nog nooit zo’n bijzondere Lijdenstijd/40 dagentijd meegemaakt. De vraag dringt zich op: hoe verhoudt het lijden van Christus zich in deze actualiteit tot het lijden van mensen? Is best wat over te zeggen…. En toch maar weer een van mijn favoriete liedteksten: ‘Leer mij o Heer Uw lijden recht betrachten… (is begrijpen en overwegen)’

Goede week!

Redenen

Vandaag is het maandag! Zo vreemd om nu pas te schrijven! Sinds vanochtend 6 uur is Griekenland in lock down. Dat was gisteravond wel even schrikken. We voelden het al aankomen en ja hoor facebook en whatsapp begonnen vol te stromen met mededelingen en de toespraak van de minister president die ons met een ernstig gezicht vertelde dat er veel Grieken waren die de regels van social distancing enz. goed naleefden maar…. Helaas er waren er veel te veel die dat niet deden. Daarom moest alles op slot. Ook hier werden grote groepen mensen veel te dicht op elkaar gesignaleerd. Mensen zaten op het strand, vertrokken naar hun ‘dorp’, waar ze natuurlijk ook het virus mee naar toe zouden kunnen nemen. Tot nu heeft Griekenland nog niet zoveel slachtoffers. Ik heb het idee dat de regering de zaak goed aanpakt. Er zijn hier veel minder patiënten dan in NL en ook minder overledenen. De kerken zijn hier ook dichtgegaan. De Grieks Orthodoxe Kerk heeft dat moeten accepteren, al was dat niet makkelijk. Zij zijn meestal degenen die de regels stellen. Het kwam zelfs zo ver dat een pope, een priester gearresteerd is omdat hij toch de kerk open gedaan had voor de gelovigen. Ongekend voor Griekenland. We mogen nu alleen nog naar buiten met een speciaal formulier, dat ik niet kan gebruiken omdat ik geen printer heb. Of met een sms’je dat je stuurt met je naam en adres en een nummer van de activiteit die je wilt ondernemen. Er zijn 6 redenen. Mijn eerste melding was vanochtend met nummer 6; een wandeling of de hond uitlaten. Bij gebrek aan een hond, deed ik het eerste en ging wandelen. Je krijgt meteen een antwoord sms en als je wordt aangehouden kun je dat laten zien met je paspoort, dat je altijd bij je moet hebben. Ik heb heerlijk rustig gewandeld. Er was niemand op Filopappou, een monument dat hier op loopafstand ligt. Het is er zo mooi nu het voorjaar wordt. Ik stuur er foto’s van. So wie so stuur ik deze keer vooral natuurfoto’s, want verder kan ik niet veel laten zien. Alles ligt stil. Organisaties zijn gesloten. Er wordt, naar men zegt, hier en daar nog gekookt voor de daklozen. Maar ik ga momenteel nog niet de straat op om het te zien. Kan nog komen. Er zit een reden bij het rijtje van 6, die zegt dat je naar iemand die behoefte heeft aan hulp mag gaan. Dus dat ga ik waarschijnlijk wel uitproberen. Na mijn wandeling stuurde ik een bericht met nr. 2 en zo kon ik naar de supermarkt. Hoe dat uiteindelijk uitpakt weet ik niet. Het systeem is nogal fraudegevoelig, lijkt me. Als ik achter elkaar door sms’jes stuur kan ik de hele dag op straat zijn. We gaan het zien. Er circuleren hier nu al grappige foto’s met uitgeputte honden, die door alle bewoners van een flat worden uitgelaten. ‘Ik ga nu niét meer naar buiten hoor, ik ben vandaag al 20 keer geweest’ 😊.

Ik zag net de persconferentie in NL. Ik vind het wel knap hoor hoe ze ermee omgaan. Zo weloverwogen. Hier gebeurt het meer met de botte bijl. Maar er zijn wel minder zieken hier en minder overledenen. Gelukkig maar, want het gezondheidssysteem hier kan niet zoveel hebben.

Net had ik bezoek van Ernest. Mijn Afrikaanse ‘kind’. Hij kwam hier eten, want hij had niks. Hij nam een risico en ik heb hem gewaarschuwd. Maar hij riskeerde het, want hij had honger. Ik doe ook z’n was, dus af en toe moet hij hierheen komen. Wat ervan terecht moet komen weet ik niet, want de mogelijkheden voor werk zijn nu helemaal verdwenen. Als hij dat niet vindt, staat hij binnenkort weer op straat. Dat geldt ook voor veel vluchtelingen. Wanhopig zijn ze. Waar moeten ze heen!

De hele wereld staat in brand. Het begrip ‘lijdensweken’ heeft nog nooit zoveel inhoud gehad als nu! God ontferm U!

Goede week!

Geef anderen ook een kans

Op deze 4e Lijdenszondag schrijf ik weer vanuit mijn optrekje in Athene. Rustig hier! Ook buiten op straat is het stil. Afgelopen week ging Athene steeds meer op slot. Scholen zijn al een week dicht. Vanaf midden deze week besloten ook de NGO’s gehoor te geven aan de oproepen van de Griekse minister van Volksgezondheid en de WHO. De ene na de andere maatregel kwam binnen. Zelfs een alert op al onze mobiele telefoons. Griekenland pakt de crisis flink aan. Alleen de supermarkten mogen nog open en de afhaalafdeling van de café’s en restaurants. Geen terrasjes meer waar de Grieken zo dol op zijn; Athene ziet er nu vreemd, een beetje surrealistisch uit. En natuurlijk moeten de apotheken doorgaan. Via een rond raampje in de deur word je te woord gestaan en worden je eventuele aankopen overhandigd. Ziet er bizar uit, kan ik je zeggen. Mijn ‘eigen’ apotheek heeft een ouderwetse deur, je moet gewoon buiten blijven wachten en een paar meter tussen jou en je voorganger open laten. O ja en in de supermarkt mogen niet meer dan 5 tot 10 klanten tegelijk naar binnen. Ook hier wordt wel wat gehamsterd, maar niet zoveel als ik het vergelijk met wat ik op het nieuws vanuit NL zie. Onze vertaler M. uit Syrië gaat daar heel doordacht mee om. Ik citeer hem, omdat ik het echt ontroerend vond: ‘Exactly this is why I only buy enough for a few days to give chance for other people to have also’. Hij heeft ook nauwelijks iets te besteden, maar toch, hij denkt niet alleen aan zichzelf…. Wat een bizarre wereld ineens. Ook onze kerk besloot de diensten af te gelasten en ons centrum in Piraeus is dicht. Het Leger des Heils centrum sloot donderdag zijn deuren. Heel verdrietig voor de groep die bij ons in een programma zitten, waarbij ze een voedselpakket krijgen. Zij zijn echt de armste groep en lijden hier het meest onder. We hebben iedereen geprobeerd te bellen. En natuurlijk kwam er toch iemand langs. Ze moest helaas zonder iets weggaan en huilde om haar gezin, dat ze nu niet te eten kan geven. Gelukkig kon ik haar later nog wat brengen, maaltijden van ons eetproject in Piraeus en wat extra levensmiddelen. Dankzij de steun van de achterban!

Nu hebben we dus allemaal gedwongen vakantie. Raar idee. Ik ben vanochtend nog wel de straat opgegaan met thee en croissantjes. Die zitten per stuk verpakt, de sandwiches maak ik zelf klaar en zijn dus minder hygiënisch. Maar het is wel erg lastig. Handschoenen aan en proberen niemand aan te raken. En kriebel aan je neus en waar moet je je theepot neerzetten enz. Het doet een beetje denken aan de verhalen over melaatsen, waar je het eten ergens in hun buurt neerzet. Ik voel me er ongemakkelijk bij. En nu blijk ik zelf ook al tot de risicogroep te behoren. Het moet niet gekker worden! Ik zag een aankondiging van een kerkdienst op internet, waarbij de 65+’ers verzocht werd thuis te blijven. Nou in veel kerken blijven er dan niet zoveel meer over haha. In mijn kerk in Piraeus in elk geval niet.

Net terug van een dienst in de Zweedse Lutherse Kerk. Ik maak, zoals ik op facebook al schreef sinds een week deel uit van het kerkkoor. Moeilijk hoor dat Zweeds! Mijn bijdrage was nog niet echt substantieel, zeg maar. We waren in totaal met 10 mensen, allemaal verspreid in de kerk. Het was toch mooi om zo bij elkaar te zijn. Daarna nog naar het Kerkhuis voor koffie. Zo leuk, je leert weer heel andere mensen kennen! Toen ik thuiskwam las ik een berichtje op facebook, waarin ons gevraagd werd om 9 uur op ons balkon te applaudisseren voor de artsen en de verpleegkundigen. Mijn buurvrouw sprak ik nu ook eens. Die van het andere blok. Een symbolisch gebaar zei ze. Maar toch een gebaar. Het geeft wel een band, vind ik. En zeer verdiend. Alle medische diensten hebben het momenteel zwaar te verduren.

Niemand weet wat de komende tijd brengen zal. Het lijden van de mensheid is groot. Goed om daar bij stil te staan nu we allemaal vaker thuis en meer op onszelf aangewezen zijn. Een gelegenheid om God te zoeken in Zijn woord en in gebed!

Goede week!

Laat de dag spoedig komen

En weer is het zondagavond op deze 3e Lijdenszondag. Ik ben net terug van de Evensong in de Anglicaanse Kerk. Wat kunnen die jongens en meisjes van de Scholum Cantorum toch mooi zingen! Ze zijn zich professioneel aan het ontwikkelen en hebben zelfs al een keer in het Megaro Mousikis gezongen. Het concertgebouw van Athene. Dat betekent wel iets. Ik was vanochtend ook al in deze kerk. Dat kwam zo. Ik ben momenteel zonder hulp op zondagmorgen om mijn theepotten en boterhammen te dragen. M., mijn Iraanse vriend is ziek geweest en hij is heel bang voor het virus, dus hij gaat niet mee. Ik kan het wel alleen ook, maar het is toch beter van niet. En wie stapte er gisteren in Connect binnen. Mijn Nigeriaanse kind Ernest! Heeft 4 maanden in de gevangenis gezeten. Opgepakt vanwege, ja wat was het ook weer…. Geen of verlopen papieren. In elk geval zou er een rechtszaak moeten komen. Maar die kwam niet en hij is vrijgelaten. Ik had nog wel contact met hem via een pastor die hem elke week bezocht. Ernest schreef mij, de pastor maakte een foto van de brief en stuurde die naar mij. Hoe dan ook, hij was er weer. Kwam z’n moeder opzoeken 😊. Hij heeft er twee; één in Afrika en één hier. We waren erg blij elkaar weer te zien. Ik vroeg hem meteen maar mee op de broodjesronde. Dat was prima: ‘anything mum’! Maar natuurlijk pakte dat weer anders uit. Hij is nl. dakloos en had tot 2 uur rondgelopen langs verschillende mensen om een slaapplaats te vinden. Dus versliep hij zich. Ik vroeg mezelf nog af of ik hem misschien in mijn huis had kunnen laten logeren. Maar dat gaat me toch iets te ver, eerlijk gezegd. Voordat dit verhaal hopeloos verzandt in onbelangrijke details; alles is goed gekomen en ik kwam precies op tijd langs de Anglicaanse kerk om de dienst bij te wonen. Daar zat ik naast een jonge man, die me aansprak aan het eind van de dienst en een Nederlander bleek te zijn. Altijd leuk om je eigen taal weer te spreken. Lodewijk uit Utrecht. Hij is een weekend in Athene voor zijn werk en had deze kerk gevonden. We dronken koffie na de kerk – zoals het hoort 😊- en hadden genoeg te praten over mijn missie hier en zijn leven en werken in Nederland. Hij is heel actief in zijn kerk daar. Wat zijn die onverwachte ontmoetingen toch altijd bijzonder. Zeker als je wat betreft je visie op leven en geloof op dezelfde lijn zit. Het deed me heel goed dat hij de moeite nam om naar mijn (natuuuurlijk) lange verhaal te luisteren. Ja, ik ken mezelf! Soms heb je van die kleine bemoedigingen nodig!

Verder stond deze week hier in het teken van het virus. Bij het LdH geven we zoveel mogelijk voorlichting over hygiëne en we maken ook veel vaker schoon. Ook wassen we vaker onze handen. We doen wat we kunnen en hopen dat het helpt om het virus buiten onze deuren te houden. Het andere grote probleem is de situatie van de vluchtelingen in het niemandsland tussen Turkije en Griekenland. Er komt geld van de EU hebben we gehoord om de nood een beetje te lenigen. Anderzijds heeft de Griekse regering de regelingen voor verblijf en cash ondersteuning ingekort tot 3 maanden. Was voorheen nog het dubbele. Er zijn wel wat integratieprogramma’s opgetuigd, maar lang niet genoeg om iedereen te helpen. We hopen en bidden dat er oplossingen mogen worden gevonden. In de podcast Eerst D!t, ging het afgelopen vrijdag over het onrecht dat het volk Israël in Egypte werd aangedaan. (Exodus 3 vers 7). Het laat God niet onberoerd. Dat lezen we in vers 8 van datzelfde hoofdstuk. Hij gaat er wat aan doen. De vraag die de spreker Jan Maarten Goedhart stelde: ‘Hoe kun je onrecht weerstaan?’ Die vraag stel ik mezelf en die zouden we ook elkaar moeten stellen. Ik citeer: ‘Laat de dag spoedig komen dat U definitief een einde maakt aan alle onrecht en onderdrukking in de wereld!’ Daar kan ik alleen maar ‘amen’ op zeggen!

Een goede week!