Alles heeft zijn uur

Zondagavond. Ik ben net terug uit de kerk. We hadden een preek over Prediker 3. Er is een tijd om te …… en een tijd om te……. ‘Voor alles is er een vastgestelde tijd en er is een tijd voor elk voornemen onder de hemel.’ We zongen mooie bemoedigende liederen: ‘God in ons midden, Heer wij aanbidden met al Uw kinderen wereldwijd, uw trouw aan mensen, uw onbegrensde, uw ongekende majesteit.’ Daar kan ik wel weer mee naar Athene. Na een mooie maand in Nederland én in Ierland, ben ik ook weer blij dat ik terugga. Het werk en vooral de mensen wachten weer. Ik merk dat ik ze toch mis en wil weten hoe het met ze gaat. In de presentatie vanochtend in de Bron heb ik verschillende van deze mensen via een PowerPoint aan de aanwezigen daar voorgesteld. Dan krijgt het werk dat ik mag doen een gezicht. Gisteren bezocht ik de rommelmarkt in Veen. De jongelui die in oktober naar Athene komen, waren zichtbaar door hun blauwe shirtjes met logo. Een mooie manier om met mensen te praten over wat de groep allemaal gaat doen. Er waren veel hartverwarmende gesprekken.

Morgen vlieg ik weer terug. Terug naar de hitte, de verschillende projecten, de vragen en problemen, de zorgen van mensen over waar ze moeten wonen, hoe ze aan babymelk en luiers kunnen komen. Hoe het erbij staat met hun asielverzoek. Naar mensen die proberen weg te komen via illegale weg en gewoon teruggestuurd worden. Naar de mensen op straat, die geen schijn van kans hebben op een plek ‘binnen’, omdat hun papieren niet in orde zijn. Kortom het ‘normale’ leven, zoals ik dat vandaag precies 4 jaar geleden begonnen ben. Wat een tijd al! Ik kan gelukkig zeggen dat ik dankbaar ben dat God me tot hiertoe heeft geholpen. Als ik er op terugkijk, voel ik me gezegend en bevoorrecht. IK doe misschien kleine dingen, maar kan daarmee mensen een beetje hoop geven. Oplossingen kan ik niet bieden, maar een ‘beker koud water’ in Jezus’ Naam, is wel mogelijk. Daar verheug ik me over.

Na nog een laatste wandeling door onze prachtige polder ben ik inmiddels weer terug op mijn basis in Athene. Na een voorspoedige reis. Alles al uitgepakt en nu nog even dit blog afschrijven. Morgen ga ik de draad weer oppakken. Eerst naar het Leger des Heils, daarna ga ik maar eens kijken wat er van een aantal ‘klantjes’ van me is geworden. Het gewone leven begint weer. Het is ook goed om terug te zijn. Er is nog veel te doen. Gelukkig mogen we weten dat we er niet alleen voorstaan. Wij volgen het spoor van onze Heer op elke weg waarop Hij ons leidt. Dat geeft moed en kracht om door te gaan. Ik wil iedereen graag hartelijk bedanken voor al de hulp, de hartelijkheid en het meeleven in de afgelopen weken. Het was alweer én nog steeds bijzonder. Ik heb een prachtige vakantie gehad.

Goede week!

Kunst, kiezel en klei

Hier ben ik weer. Een nieuwe week en opnieuw warm, heel warm. Toch vind ik het hier aangenamer dan in Griekenland. Het koelt ’s morgens en ’s avonds af en dat heb je daar niet. Ik ben aan mijn laatste week in NL begonnen. Vrijdagavond kwam ik terug van een heerlijke week in Noord Ierland en ook nog een paar dagen in de republiek Ierland. Ik was even helemaal weg. Athene leek heel ver. Samen met Shirley hebben we genoten van zon, wind én regen. Veel regen. Maar als de zon ook even scheen was het er zo mooi. De Atlantische oceaan…. Een wandeling in de stromende regen naar een oud kasteel, een ruïne. Een tochtje naar Malin Head, het noordelijkste punt van Ierland. Leuke Ierse wijnkeltjes en huizen in allerlei kleuren. We bezochten een Noord Ierse kennis, die ook vrijwilligerswerk doet in Athene en die ons uitnodigde om kennis te maken met zijn stad; Londonderry die door de republikeinen/katholieken Derry wordt genoemd. De protestanten/orangisten, ja afkomstig van koning Willem lll, voeren ‘onze’ driekleur. Die zie je aan de ene kant van de stad. Aan de andere wappert de oranje-wit-groene vlag van de republiek. Bizar idee, dat deze oude vetes nog steeds leven onder de toch zo vriendelijke Ierse bevolking!. Ik voel me heel bevoorrecht dat ik zo samen met Shirley een week mocht optrekken en genieten vaan haar prachtige land en haar gastvrijheid.

Zaterdag begon ik de dag met een mooie wandeling over ons bruggetje door de polder. Kan niet beter met zulk mooi weer. Daarna ging ik kunst kijken. Er is een route door de Bommelerwaard, die ik iedereen aan kan bevelen. Kunst, kiezel en klei heet het en hij voert je langs allerlei ateliers waar de mooiste dingen worden uitgestald. Schilderijen, beeldhouwwerk, noem het maar op. Ik ben niet verder gekomen dan het atelier van Coby Baas in Brakel. Wat is dat toch een ster! Ze schildert abstract; landschappen, bloemen, mensen…. Nu legt ze zich ook toe op portretschilderen. Prachtig. Haar kinderen hebben bij mij in de klas gezeten, dus we hebben heel gezellig bijgepraat. Daarna naar het feestje in Veen. Mijn schoonzus werd 60 en dat is luisterrijk gevierd.

Zondagavond ben ik in Veen naar de kerk geweest. Een beetje melancholiek word ik daar wel van, je ziet de mensen weer voor je die de kerkbanken vulden in het verleden. Ik weet nog goed wie altijd waar zat. Zovelen die ons al zijn voorgegaan. Een psalm zegt: ‘geslachten gaan, geslachten zullen komen, wij zijn in Uw ontferming opgenomen’. Nieuwe generaties groeien op en over ongeveer 2 maanden komt een groep jongeren van de kerk naar Athene om mij en anderen een handje te helpen bij ons werk met vluchtelingen, daklozen en kinderen. Het leven gaat door en het is heel bijzonder om juist vanuit de kerk van mijn jeugd nu dit werk voor de naaste gestalte te zien krijgen. Ze zijn zo enthousiast! Ze brengen veel geld bij elkaar, ze organiseren activiteiten voor allerlei doelgroepen en ze kijken heel erg uit naar deze heel nieuwe ervaring in hun leven. We bidden om een zegen over deze jongeren en hun reis. Wie wil weten wat er zoal gebeurt, kan de website bezoeken. Www.hervormdveenhelpt.nl. En dan te bedenken dat de hele actie is voortgekomen uit een ‘toevallige’ ontmoeting met een paar Veense families in het vliegtuig nu 2 jaar geleden. Daar zie ik ook de leiding van God in en het is een echte bemoediging voor mij in mijn missie!

Komende week staat weer in het teken van afscheid nemen. Bezoekje hier, nog wat regelen daar…. Zo is het leven. Nooit staat het stil. Dat kan ons soms ook een beetje benauwen. Maar we mogen getroost de weg gaan die Hij ons wijst! Op weg naar Het Koninkrijk dat er al is en dat komt! Hem tegemoet!

Goede week!

Evenwichtig

Eigenlijk is het al maandag, maar gisteravond kwam het er niet van om te schrijven. Ik ben op vakantie in de vakantie, heel apart. Ik zit in een dorpje vlakbij Belfast in Noord-Ierland. Wat is het hier leuk zeg! Ik realiseerde me eerlijk gezegd niet dat ik nu in het Verenigd Koninkrijk ben. De mensen hier zijn Brits, niet Engels, maar vooral ook NIET Iers. Die fout heb ik dus al gemaakt. En nog één: ik zei tegen iemand dat hij er zo Iers uitzag….. Dat kun je dus beter niet zeggen. Ik ben hier op bezoek bij mijn goede vriendin Shirley, die jullie kennen uit mijn Griekse verhalen. Ik ben inmiddels helemaal bijgepraat over de tijd dat de Protestanten vochten met de Katholieken. Ik herinnerde me (uit mijn jeugd haha) Ds. Ian Paisley. En de IRA. En bomaanslagen in Belfast. Dat was ook de reden dat je niet naar Noord Ierland ging als je vakantie had, maar naar de republiek Ierland. Heeeel iets anders heb ik nu begrepen. Aangezien dit dus de UK is, heb je ook ponden nodig. Leuk hoor, net als vroeger toen je in alle Europese landen geld moest wisselen. En natuurlijk ben ik ook op de hoogte van de ins en outs van de Brexit. Ik ken nu het standpunt van degenen die weg willen, ‘deal or no deal’. De ‘remainers’ de blijvers moet ik nog spreken. Voor het evenwicht zogezegd. 😊 Hoe dan ook, dit is een prachtig land. En de mensen zijn ontzettend vriendelijk. Ze stoppen keurig voor je bij de oversteekplaatsen, was ik niet meer gewend in Athene….. De natuur is schitterend en de temperatuur nog een beetje lager dan in NL. Geen probleem, het is heerlijk fris en helder. En het regent best vaak. Maar dat kan de pret niet drukken. Zaterdag hebben we Belfast ‘gedaan’. Prachtige stad, ruim opgezet, schoon en met schitterende gebouwen. Een overdekte markt, die hier al van oudsher gehouden wordt en waar we heel internationaal paëlla gegeten hebben. En ja, er zijn ook nog ‘cabs’ de onvolprezen Engelse taxi’s. Die ruimte valt me trouwens toch op. In de wijk waar ik logeer is zoveel open ruimte, dat je de overburen nauwelijks ziet. Veel groen, maar een beetje kaal. Nederlanders zouden er wat meer bloemperken maken, denk ik. En er wat blokken appartementen inplannen. Je waant je in een Engelse film, zoals van Agatha Christie. En inspector Morse, jullie snappen wat ik bedoel…… Vandaag gaan we een route rijden langs de kust. Met de auto. Ja ik loop ook, maar zo kom je wat verder. Morgen en overmorgen gaan we naar Donegal, dat is dus de Ierse Republiek, voor 2 dagen. Nog weer een vakantie in de vakantie…..Het kan niet op. Gisteren bezochten we Shirley’s kerk. Het warme welkom en de hartelijkheid waren echt bijzonder. Kunnen wij én in Piraeus én in NL nog wat van leren. Een vriend van Shirley is zo aardig ons zijn auto te lenen, omdat die van Shirley wat krakkemikkig is. Hij is het ook, die me verhalen over de geschiedenis van dit land vertelt en uitvoerig zijn standpunt uitlegt over de Brexit. Hij kan niet wachten tot 31 oktober.

Dat was zo’n beetje het goede nieuws. Helaas hoorde ik hier ook, dat Shirley niet voor langere tijd naar Athene komt. Teveel dingen die haar hier houden, waaronder haar kinderen en haar vader. Begrijpelijk, maar wel erg jammer voor mij. En ik kreeg een appje van Anne, mijn andere vriendin, dat ze me niet meer kan helpen in Connect en op zondagochtend. Niet fijn, maar wat kan ik zeggen. God zal erin voorzien, dat hoop en geloof ik……..

Een andere goede vriend van me, uit Iran, kreeg net een heel teleurstellend bericht, dat hij niet welkom is in NL, waar hij hoopte een studie op te pakken. Erg jammer en ik maak me veel zorgen over hem. Dit is een enorme klap. Ik vraag jullie gebed voor hem.

Alles overziende zijn er weer, zoals, altijd mooie en minder mooie dingen gebeurd. Voor ik hierheen kwam heb ik gelukkig veel goede ontmoetingen gehad met vriendinnen, waaronder Els, met wie ik elk jaar een keer wandel. Deze keer op de hei bij Driebergen/Maarn die dit jaar prachtig bloeit. Ik kan de route aanbevelen.

Een liedje van Elly en Rikkert zegt het zo: ‘ Heer, Gij kent mijn wegen, zegen deze dag, geef me zon én regen, dat ik groeien mag’…..

Goede week!

Goed te volgen

Vakantie! Wat is het fijn om niet zoveel te moeten. Is nog een hele kunst voor mij, want er is altijd nog wel iemand waar ik langs wil of iets wat ik nodig moet doen. Maar ik ben deze keer best relaxed als zeg ik het zelf. Mijn Open Huisjes waren heel gezellig! Er zijn zo’n 35 á 40 mensen geweest. Mensen vragen mij vaak wat ik nou het meest mis in Griekenland. Ik heb het denk ik ook al vaak gezegd: ik mis het praten in mijn eigen taal. Al kan ik mij goed redden in het Grieks, ik spreek het (nog) niet vloeiend en ook in het Engels ben ik niet zo vlotjes als in mijn moedertaal. Dat vind ik best moeilijk. Nu is het misschien ook wel goed voor me om wat minder te praten maar toch……Wat ik ook mis in Athene is het groen van de weilanden. Het is zo fijn om door de polder en over de dijk te lopen. En natuurlijk over het bruggetje. Wat hebben we toch een mooi land. Ik geniet ervan, vooral ook van de koelte. Na juni en juli in een bloedheet Athene, knap ik echt op van ons Hollandse zomertje. Zelfs als het regent. Komende week ga ik wandelen op de Utrechtse Heuvelrug. Ik doe dat samen met Els, een vriendin die vorig jaar ook in Athene was. Zij leeft nog steeds mee met de mensen die we toen ontmoetten. Kunnen we gezellig bijpraten.

Vandaag is het zondag. Ik ga, zoals de meesten van jullie wel weten graag naar de kerk. Ook nu is het weer een genoegen om zonder moeite alles te kunnen volgen. Vanochtend een preek over voorbede doen. Laat ik dat even uitleggen. Het ging over Petrus, die door Herodes gevangen gezet wordt en rustig slaapt terwijl hem zeer waarschijnlijk de dood wacht. De gemeente, de kerk is ondertussen voortdurend voor hem in gebed. Als Petrus op een wonderlijke manier uit de gevangenis bevrijd wordt en voor de deur staat, geloven ze eerst niet dat hij het echt is. Je kunt dit allemaal lezen in Handelingen 12. De kracht van voorbede. Geloven wij daarin? Geloof ik dat? Ik voel me in Athene heel vaak machteloos. Er zijn zulke moeilijke situaties dat ik gewoon niet het lef heb om te zeggen dat God uitkomst kan geven. Ik geloof dat Hij het kan doen en toch….. Ik bid soms vóór mensen en niet mét hen. Je weet vaak niet wat je moet zeggen. Ik voelde me door deze preek bemoedigd om opnieuw veel van God te verwachten. Hij heeft geen problemen, alleen plannen, zoals Corrie ten Boom ooit zei.

Natuurlijk heb ik deze week nog even naar onze vriend Victor geïnformeerd. Hij is weer op straat en slaapt op verschillende plekken. Gelukkig is er een andere dakloze, een hele goeie gast, Nikos, die hem bijstaat en een beetje voor hem zorgt. En mijn goede vriendin Maria is stand by voor als er iets bijzonders gebeurt. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen.

Vanavond heb ik koffie gedronken in de Zonnestraal. Wat was het weer gezellig. En wat zijn jullie Zonnestralen; Diana, Carolien, Stefan, Charlotte, Gea, Alfred, Theo, Annet en Christine toch lieve en hartelijke mensen. Ik voel me altijd zo welkom bij jullie. Lisette ook bedankt voor de leuke en spontane ontvangst.

En verder viel me op dat er op tv heel veel kook- en eetprogramma’s bijgekomen zijn. En dat er verder niet zoveel nieuws te zien is. Hoewel ik het wel leuk vind om een beetje tv te kijken. Die heb ik niet in Athene. Ook opvallend was de supermarkt. Ik vind dat er in Athene best goede supermarkten zijn, maar de luxe die hier tentoongespreid wordt…… Ik kreeg spontaan last van keuzestress 😊.

Ik wens iedereen een fijne vakantie en een goede week!

Een verademing

Vandaag komt mijn blog van Nederlandse bodem. Ik ben inmiddels in mijn ‘vakantiehuis’. Wat een luxe. Buiten zitten op een overdekt terras, een heerlijke badkamer en niet te vergeten een geweldige koffiemachine. Het weer is super. Een verademing na de 2 maanden hitte in Athene. De laatste week was hectisch. Er waren allerlei dringende situaties, waar ik wat aan wilde doen, maar soms weet je niet wát. Mijn straatvriend Victor, die al maanden in het ziekenhuis ligt, omdat er voor hem nergens onderdak is. Hij is ernstig ziek, heeft nu goede medicijnen, maar waar moet hij heen. Dinsdag belde hij me: ‘er is een plekje in een klooster, waar ze me straks heen brengen, een uur rijden buiten Athene.’ Dat is goed nieuws, dus ik ga er meteen heen om zijn spullen te brengen, die ik voor hem gewassen heb en afscheid te nemen. Hij vindt het wel moeilijk om na 106 dagen in het ziekenhuis nu ergens anders heen te gaan. Maar we zijn al blij dàt hij ergens heen kan. De rest van de dag is gevuld met telefoongesprekken om te overleggen hoe we een Engelse mevrouw kunnen helpen. Ze woont al jaren in Athene maar is door de crisis in grote problemen geraakt. Nu is ze tot overmaat van ramp ook nog beroofd van haar telefoon. Ze is aangevallen en tegen de grond geslagen, waarbij ze haar pols brak. Na ruim 6 weken is ze nu uit het gips, maar kan nog niets doen. Ze gaf Engelse lessen, maar dat gaat nu ook niet. Ze kan amper alleen de straat op. Hoe kunnen we haar helpen. Ze heeft al meer dan 2 jaar geen elektriciteit, dus ook geen koelkast, wasmachine of andere dingen die je leven toch een stuk makkelijker maken. We proberen met vereende krachten iemand te vinden om voor haar te koken en iemand om met haar mee te gaan naar de fysiotherapie, want die moet zo snel mogelijk beginnen. Dat gaat nog niet zo gemakkelijk. De een heeft het druk, de ander gaat met vakantie. Dan komt Asia op het kantoor om mij te spreken. Ik ken haar nu meer dan 2 jaar en ben erg op haar gesteld. Ze wordt door een aardige Nederlandse geholpen met een bijdrage elke maand. Dat redt haar net van de absolute armoede. Ik heb ineens een helder ogenblik. Ze woont dichtbij de Engelse mevrouw, die dringend hulp nodig heeft. Ik vraag haar of ze bereid is voor haar te koken en eventueel ook wat andere dingen te doen. Ze is meteen in voor deze taak. ‘Ik woon dichtbij en ik kan ook nog met haar gaan wandelen, als ze dat fijn vindt.’ Ik leg meteen telefonisch contact en laat de beide dames afspraken met elkaar maken. Wat een fijne oplossing. Zo dankbaar voor!

’s Avonds zie ik op m’n telefoon dat Victor me wel 25 keer heeft gebeld. Niet gezien of gehoord. Als ik hem bel blijkt hij tot mijn grote schrik en verbazing dichtbij mij op een tramstation te zitten. Hoe kan dat nou? Hij vertelt een onsamenhangend verhaal, dat ik niet zo goed begrijp. Hij is zo op van de stress, dat hij niet duidelijk praat. Hij bleek pas ’s avonds om 10 uur te zijn opgehaald om naar zijn nieuwe onderkomen te worden gebracht. Bij aankomst had iemand anders zijn plek ingenomen, omdat hij niet kwam opdagen. Dat is toch vreselijk. Een ander klooster bleek alleen voor vrouwen. Daarna wordt het verhaal zo onduidelijk dat ik er niets meer van begrijp. Ik probeer hem over te halen mij toestemming te geven een ambulance te bellen, dan kan hij als spoedgeval worden opgenomen. Dan hoeft hij geen geldige papieren te hebben, want die heeft hij nl. niet. Maar dat wil hij beslist niet. Hij wil terug naar ‘zijn’ ziekenhuis. Dat is uitgesloten. Er is niets meer wat ik kan doen. Hij heeft pijn, kan bijna niet zitten en heeft meer dan 3 maanden in het ziekenhuis gelegen. Ik laat hem met pijn in het hart achter op het bankje bij de tram…….

Dit zijn de moeilijke dingen die je bezig blijven houden. Heer ontferm U over Victor en zoveel anderen in nood!

Goede week en graag tot ziens op donderdag 8 of zaterdag 10 augustus op Reegreppel 21, te Werkendam!

Volgeladen wagen

Het is zondagavond en mijn bezoek uit Nederland vliegt bijna alweer terug. Ze waren hier vanaf vrijdagmiddag. We hadden een intensief weekend van overleg en bezoeken. Frank en Peter (beiden Timmermans en neven) zijn de kwartiermakers van de groep uit Veen die in oktober hierheen hoopt te komen. Ze laten niets aan het toeval over en willen alles weten. De eerste ontmoeting hebben we al snel op Syntagmaplein bij een lunch en koffie. Monique van Hulst van ‘Let’s meet in Athens’ komt erbij zitten. Ze is op de fiets. Grappig! Daarna zien we meteen even het wisselen van de wacht en dan gaan we het appartement bekijken dat ook voor de groep in oktober gehuurd is. Dit is the try-out, kijken of de bedden goed zijn😊. Het blijkt tot mijn verrassing vlakbij het culturele centrum Stavros Niarchos te liggen, waar ik graag kom.

Uit het dagverslag van Frank aan de groep in NL: Vandaag veel gezien en besproken. Vanmiddag met Monique van Hulst het plan doorgenomen om voor haar vriendin die werkt bij een tehuis voor Griekse kinderen die niet thuis kunnen wonen, buitenspeeltoestellen te gaan fixen…..Vanavond op bezoek geweest bij een vluchtelingengezin, die geen status hebben. Erg onder de indruk geraakt van hun verhaal.

De behuizing van deze mensen heb ik al eens eerder in een blog beschreven, deze is ronduit bedroevend. Een schok voor de Nederlanders.

Ondertussen begin ik mijn dag om half 6. Ik heb afgesproken met Rosa, mijn collega-vrijwilliger om op kinderwagen-jacht te gaan. Er is op zaterdag een enorme rommelmarkt vlakbij een metro-station, dus goed te bereiken. Ik heb Rosa al heel lang beloofd een keer mee te gaan en vandaag moet het gebeuren. Ik sta om 7 uur bij de uitgang van het station en als Rosa komt storten we ons samen in het marktgewoel. Veel Roma mensen doen hier hun handel in werkelijk alles wat je maar kunt bedenken. Kleding, huisraad, koelkasten en zelfs medicijnen. Rosa kent echt iedereen. We zien na verloop van tijd een wagentje dat ons wat lijkt. We krijgen het alleen niet open, zelfs niet met vereende krachten, dus dat wordt ‘m niet. Even verderop zien we d’r weer een, maar die kost 10 euro. Rosa is geschokt. Wàt? Voor mijn goede vriendin hier die vluchtelingen helpt? Maar ja, ze hebben mij gezien en denken : aha, geld…..’ Goed een uur later kopen we de eerste voor 5 euro. Dan volgt er een voor toch maar 10 dan. ‘Wil je ‘m echt hebben? Ja, ik wil ‘m hebben’. Vervolgens wacht ik buiten de poort, want ik vind het wel mooi geweest. Rosa gaat terug om te kijken waar ze nog wat kan scoren. Ze komt uit Egypte en is zeer bedreven in de kunst van het onderhandelen. Ondertussen kopen we ook nog een paar schoenen voor een euro, die ik weer nodig heb voor iemand die zonder zit. Na weer een poos wachten komt Rosa naar buiten met nog 3 wagentjes. Goede zaken gedaan. Maar hoe krijgen we ze op de plek van bestemming. Geen nood: We stapelen er 3 op een grote, die ik gewoon kan duwen en Rosa neemt er een mee naar huis. Daar ga ik dan met een stapel kinderwagens naar de metro. Uiteindelijk beland ik met m’n vracht in het centrum van het Leger des Heils, waar ze nu wachten op de nieuwe eigenaars, die we maandag gaan bellen. Een heel avontuur!

Vanochtend hebben Frank en Peter ons vergezeld: Uit het verslag van Frank: Vanmorgen brood en thee uitgedeeld bij daklozen, dit was zeer confronterend als je mensen wakker maakt, die onder een kartonnen doos liggen te slapen.

Een enerverend weekend. De preek ging over ’jezelf niet op de eerste plaats zetten’. Goed om te bedenken dat het God is die ons werk zegent en dat wij instrument mogen zijn. Bijna vakantie. Ik hoop deze week naar NL te komen. Op 8 en 10 augustus Open Huis. Vergeten jullie het niet?

Een goede week!