Reisdagboek

Zondagavond en terug van weggeweest. Ik denk dat dit blog meer een reisdagboek wordt, want dat is nu wat hier doe. Als het je verveelt, dan skip je het gewoon! Dit weekend was ik in Dwingeloo. Ik had een hotelkamer gehuurd voor een nachtje. In het oudste hotel van Nederland. Tenminste dat zeiden ze. Het was heel erg leuk. Mooie kamer, lekker ontbijt. Tegenover de Hervormde kerk van Dwingeloo, die heeft een mooie ui als toren. Zaterdag een paar ateliers bezocht, want het was open atelierdag. Allerlei kunstwerken gezien. Coronaproof natuurlijk! Gisteravond lekker gegeten in één van de vele restaurants rond de Brink. Als je daar op zo’n terrasje zit, kun je je niet voorstellen dat er zoveel nood en ellende in de wereld is. Ik raakte in gesprek met andere gasten, dat gebeurt makkelijk als je alleen zit. Heb ik toch maar weer het verhaal van de vluchtelingen verteld. Blijkbaar horen jullie daar in NL niet zoveel over. En als mensen willen luisteren….. dan wil ik er best over praten. Op deze manier is mijn werk toch niet zo ver weg. Vanochtend was ik al vroeg op. Alvast maar een wandeling gemaakt. Zo rustig daar en zo mooi! Het was heerlijk weer. Na het ontbijt overgestoken naar de kerk, waar een kleine verzameling grijze hoofden de dienst bijwoonde. Er zaten gele stickers op de banken. Voor de alleengaanden 1 sticker. Anders 2 stickers per bank. Ik moest goed zoeken naar een enkele plek. Niet echt gastvrij vond ik het, eerlijk gezegd. Maar ja, elke kerk heeft zo haar eigen aardigheden. Wel maakten ze ook gebruik van de Givt app. Wat is dat toch handig!

Daarna naar Anke en Henk, vrienden in Hoogeveen sinds jaren. Altijd weer een groot genoegen om hen persoonlijk te spreken. Bijgepraat, samen geluncht en gefietst en een mooi stukje bloeiende heide gezien. Een heerlijke zondag! Ik ga echt nog eens in Drenthe op vakantie. Een dag is veel te kort om alle moois van deze provincie te zien. Op de terugweg belandde ik in noodweer ergens tussen Amersfoort en Utrecht. Vreselijk lichten en soms hoorde je zelfs in de auto het onweer. Ik ben niet zo dol op rijden in zulke heftige regen, maar het was een goede oefening. Tenslotte rijd ik tegenwoordig maar één keer per jaar in een auto rond.

Afgelopen week ook mijn jongere familieleden weer gezien. Ibe, de jongste van het stel, liep stage in JeKans, een nieuw restaurantje in en daar ging tante natuurlijk wel even kijken. Hij wordt kok zegt hij. Hij nam z’n taak heel serieus op, dat vind ik leuk om te zien. Kleintjes worden groot!

Verder heb ik minder gedaan dan ik me had voorgenomen. De hitte speelde mij parten. Geldt voor iedereen wel waarschijnlijk. Ik was ptoma, zeggen de Grieken… half dood, uitgeteld, zoiets betekent het. Ik hoop dat het nu beter wordt. Morgen ga ik wandelen met Els, ook een vriendin met wie ik elk jaar afspreek. Weer in een stukje mooi Nederland. De Belmonte route bij het station Ede-Wageningen. Ik hoop dat ik die 16 km haal. Heb niet genoeg geoefend, denk ik.

We zongen vanochtend uit het nieuwste Liedboek. Wat staan daar ook prachtige liederen in. Een voorbeeld:

De dag gaat open voor het woord des Heren,

zon die wij zoeken, kracht die wij ontberen,

bron die wij horen als wij tot Hem keren,

vroeg in de morgen.

Beetje ouderwets taalgebruik, ik weet het, maar ik vind het mooi!

Goede week gewenst!

Even afstand nemen

Zondagavond laat! Ik ben weer in Werkendam. Ik ‘woon’ weer in een mooi huis. Vandaag ook erg heet hier. Hogere temperaturen zelfs dan in Athene! Het is me wat! Ondanks dat is het fijn om hier te zijn. Een mooie zondag achter de rug. Ik mocht ook weer naar de kerk. Ondanks dat ik niet aan de beurt was, het gaat op alfabet. Ik heb al met verschillende mensen aan de koffie gezeten. En met twee vriendinnen frietjes gegeten. Dat is echt een traktatie, want dat heb je in Athene niet. Ik heb geen druk programma en ook de hitte maakt het moeilijk om echt veel op stap te gaan. Ik heb ook weer een auto, maar zonder airco, dat betekent dat ik niet al te ver weg ga.

Ik hoop in de loop van de week allerlei afspraakjes te maken met mensen die ik, na een jaar, wel graag eens even spreek. Veel mensen vragen zich af of ik nog terugga. Ik was van plan om terug te komen deze maand, maar corona heeft roet in dat eten gegooid. Ik blijf nog wat langer, zeker tot januari. Het is moeilijk om ineens alles los te laten, we zijn met het Leger des Heils nog maar net open, dus ik ga nog maar even door. Sinds 31 juli ben ik officieel met pensioen. Dat betekent, ik zeg het nog maar een keer, dat ik nu geen support meer nodig heb voor mezelf. Natuurlijk hoop ik van harte dat mensen wel willen blijven geven, zodat er meer geld vrijkomt voor mijn projecten. Ik vind het best moeilijk om nu een goede beslissing te nemen over de toekomst. Die was altijd al onzeker, maar nu weet je helemaal niet meer wat wijsheid is. Ik bekijk het maar op de korte termijn. Ik geloof dat God deze wereld in Zijn hand houdt. Het oude gezang zegt: ‘Die wolken, lucht en winden wijst spoor en loop en baan… zal ook wel wegen vinden waarlangs uw voet kan gaan!’ Hoe lang ik nog doorga…….? Ik weet het nu nog niet, maar ik vertrouw op wijsheid van boven en goede raad van anderen!

In Athene zijn nu de meeste organisaties gesloten. Dat betekent dat de mensen die zo’n beetje aan de onderkant van de maatschappij leven, het nog moeilijker hebben. Aan de andere kant… het is ook goed voor hulpverleners om even afstand te nemen. Ook voor mij. We hebben heftige weken achter de rug met zóvelen die hulp nodig hebben. En we kunnen niet iedereen helpen helaas. Er is nooit genoeg. Dat maakt het werk veel moeilijker dan het eigenlijk al was. Ik heb me de afgelopen weken net een robot gevoeld. Ik zat achter mijn plexiglasplaat, met plastic kap én mondmasker. Dan kun je nauwelijks nog contact met mensen hebben. Je verstaat elkaar al niet (taal) en nu hoor je elkaar ook nog maar amper. En dat vind ik nou juist zo belangrijk! Ik wil de mensen, voor zover mogelijk, beter leren kennen, zodat ik hen ook een advies kan geven vanuit mijn ervaring in dit werk. Maar dat is op dit moment vrijwel onmogelijk. Mijn/ons werk is een stuk ingewikkelder geworden.

Met Ernest, mijn Nigeriaan gaat het gelukkig goed. Hij is zo gelukkig met zijn baan! Nu maar hopen dat hij het goed doet. Op tijd komen is zijn zwakke punt. Gelukkig werkt hij van 3 uur pm tot 1 uur ’s nachts. Dan zou het toch moeten lukken.

Solomon heeft een poging gedaan om naar een ander Europees land te reizen. Ik zal jullie de details besparen, maar dat is mislukt. Zoals de meeste van deze pogingen. Toch proberen mensen het steeds opnieuw. Ze gaan met een vals paspoort of id-kaart en worden dan betrapt. Heel moeilijk doet de politie er niet over, ze worden gewoon teruggestuurd naar Athene. Soms zitten ze een paar dagen in de cel. De moeilijkheid is dat het soms wél lukt en dan belanden mensen dus illegaal in Duitsland of een ander land. Daar klampen anderen zich dan weer aan vast. De hoop op een betere toekomst houdt hen gaande.

Ondertussen heb ik alweer wat wandelingetjes gedaan in ons mooie groene landje. Nog niet heel ver, maar dat komt van de hitte. Toch wil ik deze week wel graag een uitstapje doen hier of daar heen. Ik hoop ook dat jullie me bellen of appen. Want ik maak graag een afspraak, hier in Werkendam of bij jou thuis of ergens tussenin!

Goede week!

Vakantie in eigen land

Daar gaan we weer! Een dag vol zon en reizen achter de rug. Vanochtend om 7 uur lag ik in zee. Ik bracht een paar dagen door in Agria. Een dorpje in midden Griekenland, waar ik mijn goede vrienden Spiros en Marja met hun kinderen bezocht. Ze zijn hier op vakantie vanuit Finland waar ze inmiddels al een jaar wonen. Het was even op gang komen. Maar al snel was het weer als vanouds. De kinderen en ik zijn erg op elkaar gesteld, vooral Miltos, de jongste, die ik als mijn speciale vriendje beschouw. Het was zo gezellig om weer met hen op te trekken. We wandelden, aten ijsjes en genoten van elkaars gezelschap. De kinderen verstaan nog wel Grieks, maar het spreken doen ze niet zo makkelijk meer. Toch is Grieks de taal waarin ik met hen praat, aangezien ik geen Fins versta. Ik had deze keer een appartementje gehuurd, dat naast de zee ligt. Heerlijk, zo uit mijn bed kon ik het water instappen. Daarna een ontbijtje met koffie en op naar de familie Vampoulas. Om 11 uur zat ik in de kerk in Volos, met al even strenge veiligheidsmaatregelen als in mijn kerk in Piraeus. De preek ging over de vraag die de discipelen Jezus stelden in Mattheus 17. ‘Waarom konden wij de boze geest niet uitwerpen bij de maanzieke jongen?’ Omdat je niet gelooft was het antwoord van Jezus. Als je een geloof had als een mosterdzaad, zou je een berg kunnen verplaatsen. Dat kunnen we ons als hedendaagse christenen ook wel aantrekken. Waar is ons geloof in de kracht van het gebed…..

Na kerktijd ging ik met Spiros nog een tsiporo drinken. Met mezè, zoals dat heet, dat zijn kleine vishapjes. Dat is een beetje een traditie als we in Volos zijn. Om 3 uur zat ik weer in de bus terug naar Athene. Dat is een flinke rit van 4 uurtjes, maar heel relaxed, want er is airco en nu, vanwege het virus, heb je 2 stoelen voor jezelf. Dat betekent lekker lezen en slapen. En naar het prachtige uitzicht kijken. Om 7 uur ‘landden’ we weer in Athene. Een heerlijke mini vakantie!

De afgelopen week was een behoorlijk zware. We hebben in de 3 weken dat we nu open zijn bij het LdH 140 nieuwe cliënten ingeschreven. En veel te horen gekregen, van mensen die boos werden, gingen schreeuwen, of ons beschuldigden van oneerlijkheid en voortrekken èn van heel velen die in onvoorstelbaar grote problemen verkeren. We deden wat we konden. Op woensdag was het extra moeilijk, omdat we toen de babymelkpoeder wilden uitdelen en de wandelwagens en de kleertjes uit NL. Dat liep uit de hand en de politie moest er aan te pas komen. Er werden klappen uitgedeeld – de manager van het centrum moest het ontgelden en de sfeer was heel gespannen. Toen hebben we ons noodgedwongen beperkt tot de melkpoeder. Het was niet veilig genoeg om mensen binnen te laten. Dat was heel jammer en teleurstellend. Op donderdag hebben we alles helemaal schoongemaakt en een ontspannend programma gedaan met spelletjes en pizza. We hebben deze week ook kennis gemaakt met de nieuwe officieren van het LdH. Nu is het centrum weer dicht tot eind augustus.

Morgenavond hoop ik in NL aan te komen! Deze keer houd ik geen open huisjes, vanwege de coronaperikelen. Al hoop ik toch wel veel van jullie te kunnen zien en spreken. Ik mag in het huis van de familie Hovestadt aan de Reeweg logeren!! Dat is wel weer een bijzonder voorrecht. Ik vind het reizen wel spannender dan anders, maar het is al een jaar geleden dat ik in NL was en ik wil familie en vrienden toch graag weer eens live zien en spreken!

Goede week en tot ziens!

Soli Deo Gloria

Het is weer zondagavond. Na een drukke week tijd om te schrijven. Ben net terug uit Piraeus waar we na kerktijd ongeveer 100 maaltijden (macaroni met gehaktsaus) klaargemaakt hebben en vervolgens uitgedeeld in en rondom de haven. We zagen veel bekenden. We wilden toch weer eens iets doen voor onze mensen en omdat er op zondag niet zoveel te ‘halen’ valt én het ook vakantietijd is, waren de mensen blij met het eten en het flesje water. Het is behoorlijk heet hier en water is erg gewild. Er waren ook verschillende Romafamilies, die er altijd als de kippen bij zijn om iets in ontvangst te nemen. We laveerden tussen de rijen auto’s en toeristen door, die op weg waren van en naar één van de Griekse eilanden. Het toerisme komt kennelijk toch weer een beetje op gang. Dat is maar te hopen ook, want wat moet Griekenland zonder toeristen. Omdat de daklozen meestal op dezelfde rijen bankje zitten (of liggen) als de wachtende toeristen hebben we wel wat bekijks bij onze uitdeelactie. We waren gelukkig met de auto. Dan hoef je niet al die kilometers door de haven te voet te maken. Ik herinner me dat nog goed van bijna 5 jaar geleden, toen hier duizenden en duizenden vluchtelingen aankwamen en bivakkeerden in tentjes. Nog steeds komen er vluchtelingen aan, maar niet meer in die grote aantallen. De pandemie heeft de nummers drastisch naar beneden gebracht. Wel wordt hun situatie nijpender, dat merken we dan weer heel goed in het centrum van het LdH. Daar komen zoveel vluchtelingen om te proberen zich in te schijven, dat we een nummersysteem hebben opgezet. Elke dag geven we een aantal nummers uit voor de volgende dag. De anderen moeten vertrekken helaas. Afgelopen maandag heeft de politie er voor wij er waren zeker 200 weggestuurd. Gelukkig ziet de politie in dat we met man en macht werken aan een veilige situatie, dus ze laten ons nog doorgaan. Nog een week.. en dan gaan we weer dicht voor een maand. Helaas, dat is verplicht. Afgelopen week kwam er een transport aan uit Veen met babykleertjes en poedermelk. Komende week gaan we dat uitdelen. We hebben al een hele lijst met gegadigden. Dat moet best strak georganiseerd worden, want de vraag is nog steeds groter dan het aanbod.

Hoe gaat het met ‘mijn’ jongens, zal ik maar even zeggen voor het gemak. Muirat uit Turkije, die van het bankje, was weer zoek. Gelukkig zag ik dat hij een account had geopend op Viber. Ik stuurde hem een bericht en ja hoor, daar was hij weer. Hij zit momenteel in Lavrio, een kamp ongeveer 60 km buiten Athene. Gelukkig maar. Hij is daar hoop ik, veilig. Hij had het gevoel dat ze hem achtervolgden. Of het werkelijkheid was, weet ik niet, misschien bestond het alleen in zijn hoofd, maar hij was er wel heel erg mee bezig. Hij heeft ook veel erge dingen meegemaakt. Hoe dan ook, hij heeft een plek.

Solomon, uit Eritrea is vader geworden van een zoontje, hun eerste kind. Pas na meer dan een week kreeg hij via een relatie die toegang heeft tot internet, een foto toegestuurd. Hij is er zo trots op. Wanneer zullen ze elkaar zien, vraag ik me dan af. ‘Gewone’ mensen hebben geen internet, hij kan alleen bellen.

Moustafa heeft een baan gevonden. Hij was er wanhopig naar op zoek. Na 5 jaar in Griekenland! Hij is de jongen die boodschapjes voor me deed tijdens de lock down. Hij werkt nu bij een pompstation. Als hij genoeg verdiend heeft, gaan we uit eten. Op zijn kosten haha.

En dan Ernest. Gisteravond was ik met hem en Solomon in Stavros Niarchos, het culturele centrum, waar ik vaak met mensen heenga, omdat het zo’n relaxte omgeving is. Ernest was vreselijk gestrest, hij had vanochtend een job interview. Hij kon over niets anders praten. Gelukkig konden we een goed gesprek met elkaar voeren, beide jongens zijn christen en hij kalmeerde weer wat. We hebben ook gebeden of God hem deze baan wilde geven, omdat hij echt in de problemen zit. Vanmiddag belde hij, hij is aangenomen. In een restaurantkeuken. Soli Deo Gloria. God alleen de eer. We waren zo blij en opgelucht.

Goede week!

Voortdurend afgeleid

Zondagmiddag! Ik schrijf alvast een stukje van mijn blog. Straks ga ik naar Piraeus want we willen om 6 uur flesjes water en iets te eten uitdelen aan de daklozen, die zich vaak dichtbij de kerk ophouden. Ze willen altijd weten of we weer opengaan. Dat gaan we niet, maar dat is zo vervelend om te zeggen. We willen in elk geval iets doen.

Deze week was het centrum van het LdH weer open. Dat was me wat! Drommen mensen voor de deur. Allemaal wanhopig doende om binnen te komen. Een rij vormen…. Afstand houden….. Dat was er niet bij. Wij zijn binnen helemaal klaar om aan het werk te gaan, maar buiten is een probleem. We hadden beveiligers, maar die waren niet echt praktisch bezig. Wij moesten zelf proberen rijen te vormen en mensen te bewegen om afstand te houden. We kunnen niet iedereen helpen, dus dat is al een heel moeilijke zaak. Daarom dringen ze ook zo, ze zijn bang dat ze niet aan de beurt komen. We hebben een groep die al in ons bestand staat en die dus wel meteen naar binnen mogen. Vervolgens zijn mensen weer boos, omdat ze denken dat we Arabisch sprekenden voortrekken. Of juist Farsi sprekers. En iedereen denkt dat hij/zij toch echt het ergste verhaal heeft van allemaal, dus dat ze beslist geholpen moeten worden. Kun je me helpen om mijn zieke dochter naar een ander land te krijgen, want de dokter hier kan niets voor haar doen. Nee, dat kunnen wij niet. De tijd dat mensen met zieke gezinsleden voorrang kregen in de procedure is allang voorbij. Onze vertaler Arabisch Mohammed had een zware week. Hij werd voortdurend afgeleid, belaagd bijna…. Op een of andere manier hadden ze zijn telefoonnummer te pakken gekregen en ze bleven maar bellen en roepen. ’Mohammed, luister, echt, ik heb hulp nodig, je kent me toch wel?’ Terwijl Mohammed zich moest concentreren op het vertalen voor degenen die bij ons - de case workers aan het bureau zaten. Met een plexiglasplaat op het bureau, een plastic kap op en een mondkapje, was de verstaanbaarheid van weerskanten heel klein. Ik voelde me net een robot. Terwijl het juist zo belangrijk is om de verhalen van de mensen duidelijk te krijgen. Er waren heel ernstige situaties. Mensen die met een pasgeboren baby op straat zitten. Een alleenstaande dakloze moeder met een baby, gezinnen met veel baby’s en kleine kinderen. Allemaal ‘schreeuwend’ om aandacht. Na drie dagen hadden we een beetje een modus gevonden. We lieten de grote deur dicht en gingen vanaf de achterkant van de rij eerst de social distancing regelen. We vertelden de mensen dat als ze niet in de rij zouden staan en geen afstand zouden houden de politie het centrum zou sluiten. Dat is ook zo, want we hebben al zeker 4 keer controle gehad met deze waarschuwing. Binnen kijken ze niet zo precies, al is daar alles vlekkeloos in orde. Maar een grote groep mensen bij elkaar buiten…. Dat levert problemen op. Kortom het was een hele strijd. Er zijn ook veel baby’s geboren in de afgelopen tijd. Gelukkig komt het Nederlandse transport met de kleertjes en de babymelk a.s. dinsdag aan. Als alles goed gaat, natuurlijk. In Veen is een hele pallet vol verzameld. De verhalen van mensen worden steeds schrijnender. Het was na 4 maanden best heftig om er weer zo mee geconfronteerd te worden!

We – Geertje, Raïsa en ik, gingen vanavond in de haven van Piraeus 50 flesjes water en croissantjes uitdelen. In een mum van tijd waren ze weg. Hele Roma gezinnen en veel van ‘onze’ mensen, die opnieuw allemaal willen weten wanneer ze weer kunnen komen. Er werd ook weer om eten gevraagd. Je weet gewoon niet waar je goed aan doet… We hebben nu besloten dat we toch zondagochtend na de kerk iets klaarmaken en gaan uitdelen. De ene keer eten, de andere keer ondergoed en sokken enz. Zeker straks in augustus gaat al de hulpverlening weer op een laag pitje. Waarschijnlijk is het dan een goed idee om te proberen wat gaten te vullen.

Verder vertrokken Klaas en Truus deze week weer. Twee mensen van het LdH in NL die hier een soort evaluatie van het werk komen maken om aan lange termijnplanning te kunnen doen. Voor mij heel gezellig, leeftijdgenoten met wie ik het goed kan vinden. En ook leuk om mijn ervaring in het werk hier te kunnen delen met mensen die mijn taal spreken!

Goede week!

Neos Kosmos

Het schrijven van een blog… Nooit gedacht dat ik daar nog eens mee zou beginnen. Maar toch doe ik het deze maand al 5 jaar. In juli 2015 begon ik ermee. Ik heb geprobeerd of ik de eerste nog kon vinden, maar helaas. Hij ging o.a. over Nana Mouskouri, waar ik toen naar luisterde in de aanloop van mijn vertrek naar Athene. Veel meer wist ik trouwens niet over Griekenland. Wat dat betreft was het wel een heel avontuur waar ik indook, een voor mij nieuwe wereld. Neos Kosmos in het Grieks, de naam van de wijk waar ik toentertijd neerstreek. En waar ik nog steeds met veel plezier woon. Ik schreef elke zondag, dus reken maar uit; 52 x 5 = 260 verhaaltjes over mijn belevenissen hier in deze miljoenenstad en soms ook vanuit Nederland of waar ik ook maar eens was. Veel mensen hebben mij al die jaren gevolgd, dat merk ik aan de reacties op mijn blog, soms op facebook, soms per mail, soms persoonlijk. Dat is geweldig. Misschien moet ik nog eens een aantal van mijn schrijverijen bundelen en uitgeven. Maar daar heb ik een redacteur voor nodig. Dus als iemand dat ziet zitten, ik houd me aanbevolen. Wat ik in elk geval kan zeggen is dat God er altijd bij was. Ik heb veel dingen geleerd en me verwonderd over Zijn trouw en goede zorgen voor mij en anderen om mij heen. Ik heb ook veel onbeantwoorde vragen, maar ik blijf geloven dat Hij de wereld in Zijn handen houdt en dat Hij goed is wat er ook gebeurt! En vooral: dat Hij récht zal doen op deze aarde, die nu nog in de schijnbaar overweldigende macht van het onrecht en het kwaad is. Dat zal ooit veranderen. God gaat de dingen rechtzetten. Het kwaad zal niet zegevieren. Niet voor altijd. Er kómt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid wonen zal!

Vandaag kan ik het niet laten om iets te schrijven over gebedsverhoring. Zomaar een van de kleine dingetjes uit het dagelijks leven. Maar wat is eigenlijk klein in het Koninkrijk van God. Het begon met een verhaaltje dat ik eerst even moet vertellen. We hadden vroeger een voorleesboek thuis van Anne de Vries. Daarin stond een verhaaltje over een klein meisje in Suriname, waar de blanke zendelingen het Evangelie verkondigden. Dat was in een tijd waarin er nog onbekommerd over deze activiteiten voor gekleurde mensen geschreven en gesproken werd. Dat kleine meisje, Pieng Pieng heette ze, wilde graag een papagaai, Ze vroeg God erom, want Hij zou haar zeker horen. ‘Zet u er maar een op het paadje, het liefst een jonge die ik praten kan leren.’ En… je raadt het al; zo gebeurde het…. Het verhaal is langer, maar ik moest eraan denken toen ik van de week op zoek was naar Muirat, de Turkse jongen die ik een beetje geholpen had en meteen ook weer kwijtgeraakt was. Hoe kun je iemand in een stad van 5 miljoen inwoners terugvinden. Niet natuurlijk, dus ik dacht aan Pieng Pieng. ‘Heer, als ik nog iets voor hem kan doen, zal ik ‘m toch terug moeten vinden. Zet hem maar op het bankje waar ik ‘m voor het eerst zag’. En… je raadt het al; zo gebeurde het…. Nu hij weer opgedoken is, weet ik wel niet zo goed wat ik met ‘m aan moet, maar daar komt dan hopelijk ook weer een oplossing voor. Ik vond het wel humor van boven!

En verder. Morgen gaat het centrum van het Leger des Heils eindelijk weer open! Het zal tijd worden. Alles is klaar, nu de mensen nog. Dat zal me een drukte worden. We zijn er best een beetje gespannen voor. Maar het is erg fijn om mensen weer te kunnen helpen. Ik laat jullie weten hoe het gaat.

En Ernest is nog steeds wanhopig op zoek naar een baan(tje). Al is het maar voor een maand. Hij moét zijn huishuur verdienen, anders staat hij weer op straat! Willen jullie voor hem bidden?

Goede week!