Kijk omhoog!

Een heel nieuw jaar ligt voor ons! 2021. Wisten we vroeger ook al nooit wat het ons zal brengen… sinds een jaar ongeveer zijn we er flink bij bepaald dat ons leven altijd onzeker is. We beginnen een nieuw jaar zonder ook maar enig idee van wat het zal worden. Klinkt best eng eigenlijk. Als je niet wist dat God regeert en dat we daarom hoop mogen hebben……. Een gelukkig en gezegend nieuw jaar wens ik iedereen. Natuurlijk hopen we op een vaccin dat ons zal beschermen tegen corona en de varianten, waarover we nu ook horen. Een schild zeg maar, waarmee in oude tijden de ridders zich verdedigden tegen de vijand. Toch wil ik hier ook graag het schild van psalm 84 noemen. ‘ Want God de Heer is een zon en schild, de Heer zal genade en eer geven, Hij zal het goede niet onthouden aan hen die in oprechtheid hun weg gaan.’ Als dat geen hoopvolle woorden zijn!

Wij hebben er nog maar weer een week lock down bijgekregen. De 9e op rij. Volgende week willen ze hier de scholen open doen. Dan moeten we ons deze week nog netjes gedragen. Alle boekwinkels en kappers bijvoorbeeld, moeten weer dicht. Ook de online bestellingen, wat ze hier ‘click away’ noemen zijn weer afgeschaft. Je zag rond Kerst bij alle winkels open deuren met een krukje en daarop een pin apparaat. Mensen konden hun bestelling komen afhalen aan de winkeldeur. Ik kijk echt heel erg uit naar meer vrijheid! De cijfers gaan wel naar beneden, dus waarschijnlijk helpt het. Al vind ik het op straat en in de supermarkt bijvoorbeeld heel druk. Veel meer dan in maart.

Verder verliep hier de jaarwisseling rustig. Er was een avondklok en vuurwerk is hier geen gewoonte. Alleen bij de Acropolis is er een ‘officieel’ vuurwerkmoment. Daar ben ik niet heen geweest. Wel naar het culturele park Stavros Niarchos, waar ze elk jaar technologische hoogstandjes hebben met verlichting en geluid. Het is een heel groot park, dus je kunt er prima met afstand rondlopen. Ik was er met 4 Engelse meiden. Altijd weer verrassend wat ze ervan weten te maken.

Verder leefde ik van de week erg mee met Mohammed die nu al 2 officiële aanzeggingen heeft gekregen dat hij zijn huis moet verlaten. Erg spannend. Hij is helemaal gestrest, weet niet wat hij moet doen – en ik ook niet. Hij heeft al zo vaak uitstel gehad, het houdt een keer op. Hij wacht op de reispapieren voor zijn moeder. Als ze die hebben kunnen ze naar Duitsland reizen. Hij kan haar niet achterlaten, zegt hij, ze kan niet lezen of schrijven en kent geen enkel taal dan Arabisch. Mohammeds vader is lang geleden al verdwenen in een Syrische cel, wegens bezwaren tegen het regime. Ze weten amper waar hij zich bevindt. Hoe dit moet aflopen…. Ik spreek hem vaak, omdat hij altijd mijn hulp nodig heeft voor zijn noodlijdende landgenoten. Willen jullie voor hem en zijn gezin bidden?

Komende week beginnen mijn lessen weer. En ik hoop ook weer dingen zoals melk te kunnen uitdelen. Dat moeten we nog wel even goed op de rails zetten. En.. zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten begin ik aan mijn laatste maanden hier…… We doen nog wat we kunnen!

Goede week!

Het jaar spoedt ten einde

Het jaar spoedt ten einde. Dat is zo’n zin uit een boek van vroeger. Maar aangezien ik ook al een (heel) beetje van vroeger ben, begin ik er toch maar mee. Mijn Adventskaarsen hebben gebrand. Kerst is gevierd en het viel helemaal niet tegen. Eigenlijk was het best fijn. Er is veel mooie muziek, er zijn Kerstprogramma’s en ik mocht naar de kerk. Voor Kerst, Nieuwjaarsdag en Epifanie (6 februari) wordt een uitzondering gemaakt en mag de kerk open voor een beperkt aantal bezoekers. Dat hebben wij toch al…. 😊 We waren met ongeveer 15 personen. Was toch fijn om de mensen een keer niet in een Zoom-vierkantje te zien. Een praatje met mijn kerkvriendinnen, een snel kopje koffie op straat. Dat was het. Daarna heel lang gewandeld. Langs de zee. En met prachtig weer. Dat dan weer wel. Warm zelfs hier. Nog steeds boven de 15 graden. De zon maakt dat je alles toch een beetje vrolijker beziet. Ook op 2e Kerstdag naar zee geweest. Met de tram, die sinds kort weer vlakbij rijdt. Op deze ochtend was het heel rustig, dan voel je je niet zo in overtreding. Afgesproken met mijn goede vriendin Maria de Lourdes, afkomstig uit Mexico. Ze woont al 40 jaar of langer hier. Haar man is Grieks. Samen aan de wandel, langs de zee, met een bekertje to-go-koffie en een stukje cake. En even pauzeren op een bankje met afstand. Net echt. Wat is het heerlijk om elkaar gewoon weer eens te spreken.

Deze week was nog druk ook. Zovelen vragen om hulp. En ik kreeg zulke mooie berichtjes van Juliet, lid van mijn thuisfrontteam die de financiën doet! Dank iedereen die een bijdrage deed. Een geweldige zegen! Ik heb er veel mensen een hart mee onder de riem mogen steken. Op donderdag heb ik ze geteld: 19 personen. Van jongens uit Pakistan tot ouders uit Syrië, tot een baby, die net geopereerd was en speciale melk nodig had tot een man van 80 zonder eten. Een diverse schare, onder mijn aandacht gebracht door ‘mijn assistenten’. We stonden met een groepje van 9 Pakistaanse jongens op een plein en ik gaf ze allemaal ook een kaart met een Kerstwens, die ik ter plekke moest schrijven, want ik wilde hun naam erop zetten (😉), maar we moesten opschieten. Iemand stond op de uitkijk, het wemelt van de politie en deze gasten hebben geen papieren. Dus dat was doorwerken. Goed afgelopen gelukkig. Ik houd dan ook nog een soort toespraakje, jullie kennen me, over waar deze gift vandaan komt. Ze bedanken mij, maar ik vertel dat het een geschenk van God is en dat mensen in NL mij in staat stellen om hen te helpen. Dat ik het kanaal ben en dat ze God er dus voor moeten bedanken.

Het transport uit NL is aangekomen. Dat betekent dat ik weer heel veel melkpoeder heb en slaapzakken. Dat is goed nieuws! Met dank aan allen die daaraan hebben meegeholpen! Echt heel welkom deze spullen! Ik heb ook weer een plek waar het opgeslagen kon worden. Daar ben ik zo dankbaar voor. Nu de verdeling nog….. pffff. Dat wordt nog wat. Deze week vieren we oud en nieuw. Een spectaculair jaar was het. In alle opzichten. Voor velen betekende het groot verdriet, anderen zagen nieuwe mogelijkheden. Voor ons allen geldt: ook 2020 is een Anno Domini, een jaar van onze Heer. Hij houdt deze wereld in Zijn hand. Wat er ook gebeurt. Dat kindje in de kribbe wordt een man, gaat aan een kruis en staat weer op. Daarom is er hoop, al zien we alleen duisternis. Ik denk aan dat Taizé-lied: ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, een vuur dat nooit meer dooft.’

Goede week en goede jaarwisseling.

Verhaal van de zeep

Zondagavond. Het vierde Adventskaarsje brandt. Zo meteen kijk ik naar de livestream van de kerk. Deze week was niet zo ‘leeg’ als de vorige. Wat een fijn gevoel om weer eens wat te kunnen doen. Donderdag hebben we alle spullen die nog van mij in het centrum van het LdH stonden overgebracht naar het gebouw van Sahar. Een heleboel dozen met babykleertjes, de melkpoeder die er nog was en een aantal andere dingen die we zo goed kunnen gebruiken. Sahar heeft o.a. een kliniek, waar veel mensen komen. Keurig op afspraak, op gepaste afstand en het is een groot gebouw, dus corona proof. Ze houdt nog steeds spreekuur. Een goede gelegenheid ook om iets uit te delen. Daarvoor is er tenslotte zo hard gewerkt om alles te verzamelen, in te pakken en te versturen. Ik ben er zo blij mee. In de komende weken ga ik er een aantal keren heen om te ordenen en pakketjes te maken.

Verder hadden we gisteren een Zoom Kerstviering met de groep van Crossroads die Urdu spreekt. Heel mooi, aandoenlijk en treffend. Verschillende jongens zongen een lied. In Urdu ja, maar Waseem, een goede vriend, altijd attent, wilde graag in het Engels zingen. Omdat wij – niet Urdu sprekers er ook bij waren. Als je weet hoe erg dat zingen klinkt op Zoom, moet je het echt hebben van de intentie. Maar ik denk wel dat het in de hemel gehoord is. We hadden ook pakketten voor de jongens, een tas met boodschappen en van mijn kant een cadeautje; een paar sokken een stuk zeep. Gezellig ingepakt met Kerstservetjes van de supermarkt. Geen rol inpakpapier meer te krijgen. Ik vertel jullie ook even het verhaal van de zeep. Eén van de dames in de supermarkt had al eens gevraagd waar ik altijd heenging met al die spullen. Zoals de sokken. Toen ik de zeep aan het inladen was, kwam ze weer naar me toe en zei : ‘Luister eens, hoeveel zeep heb je nodig? Die betaal ik.’ Nou ik was perplex. Dit was zo’n verrassing. Ik was er ontroerd van. Ik kom al vanaf het begin in deze winkel en heb er enorm veel gekocht voor mijn missie, maar dit was de eerste keer, dat zoiets gebeurde. Ik knapte er echt van op. Hoe krijgen ze nu die pakketjes vragen jullie je natuurlijk af. Wel, daarvoor hebben we Ifthikar. Een Pakistaanse jongen, die medewerker is van Crossroads en die contact heeft en houdt met ‘zijn’ groep, afkomstig uit Pakistan, Bangladesh, India en Nepal. Hij is degene die de pakketjes uitdeelt. Live dus. Ja dat is een risico en eerlijk gezegd, vind ik het nogal wat. Hij doet het dan toch maar. Maar anders zou het niet gaan. Dus we drukken hem op het hart om voorzichtig te zijn. En ik denk dat hij dat ook probeert, maar ja… als ik de foto’s zie die hij stuurt van zijn bezoeken….. We hopen op en bidden voor bescherming. Dus heb ik hem ongeveer 50 pakketjes gebracht. Ik spreek met hem af op een centrale plek, buiten en hij komt ze daar ophalen. Vandaag en morgen bezorgt hij dat bij allemaal. Ergens in een huis voor de Nepali groep, in een ander huis voor de Pakistani enz. Hij maakt er werk van. Dat is wel te zien op de foto’s. Ze eten zelfs taart! Met kaarsjes. Zoals ik al zei; hoe corona proof het allemaal is, ik weet het niet. Iedereen krijgt ook een ‘voucher’, een zelfgemaakt kaartje, voor een maaltijd, af te halen bij een Pakistani restaurant in Omonia. Rijst met kip en een cola voor het mega bedrag van 2.50 euro. Gedoneerd door iemand anders van het team. We hadden het liever met elkaar gevierd en samen gegeten, maar helaas. Ik vind het gegeven de lastige omstandigheden, toch heel bijzonder dat we zo Kerst kunnen vieren. In de donkere levens van deze Urdu groep – hier in Athene hebben ze geen enkel aanzien of status komt het Licht van God binnen. Een overweldigend wonder, God die mens werd. Die Zijn glorie achterliet en binnenkwam in onze duisternis. Dat geeft hoop.

Komende week is het Kerstfeest. We zullen veel tijd doorbrengen op Zoom, want live is er niet veel mogelijk. Onze kerk houdt een dienst, maar of er iemand zal komen….. Gelukkig heb ik sinds kort Nederlandse tv. Daar komen ook heel veel mooie programma’s langs heb ik al gezien. Ondanks alles wens ik iedereen een gezegend Kerstfeest. Met een diepere betekenis misschien wel dan ooit tevoren!

Goede week!

Kans om te helpen

De derde Adventszondag alweer. Hier in Griekenland wordt dit niet gevierd al worden er wel Kerstvoorbereidingen getroffen. De grote kerstboom op het Syntagmaplein staat er weer. Dat is een enorme boom, die op een zeker moment verlicht wordt. Meestal ga ik er wel kijken, maar deze keer is alles anders. Ook het warenhuis Public , op hetzelfde plein, is altijd mooi versierd. Vorig jaar ben ik er met vriendinnen nog koffie gaan drinken. Boven op het balkon met een prachtig uitzicht op de boom en de verlichting. Deze keer zit dat er niet in, want alles is gesloten. Onze lock down is weer verlengd, deze keer tot 7 januari. We gaan de 6e week in. Wel zullen de komende week sommige winkels nog opengaan, maar welke dat precies zijn, horen we nog. De stad is een stuk saaier geworden, maar dat is natuurlijk niet het ergste. Hoewel….. de toch al kwetsbare economie kan deze klap niet opvangen, vrees ik. Voor de mensen die het al moeilijk hebben, is het allemaal nog veel erger. Er zijn zoveel vragen om hulp. Ik zie op facebook en ik hoor het ook, dat heel veel mensen wanhopig op zoek zijn naar iemand die ze aan voedsel, luiers en melk kan helpen. Ik krijg ook veel vragen. Daar probeer ik zo goed mogelijk een antwoord op te vinden. Maar net als alle hulpverleners hier in de stad; waar moeten we beginnen en waar eindigt het. Je kunt maar een fractie doen van wat er echt nodig is. En dan maken al die zware maatregelen vanwege corona het allemaal nog een stuk lastiger voor organisaties om hun werk te doen. Dat is het bittere aan deze situatie. Het lijkt wel of het de regering niet kan schelen wat er met de mensen gebeurt. Er is geen plan, geen strategie, geen gehoor voor welke problemen dan ook. Kantoren van de asielservice zijn gesloten, mails worden nooit beantwoord en afspraken worden allemaal op de lange baan geschoven. En ondertussen proberen we toch de schijn van een normaal leven nog op te houden. De parken worden vol gepoot met cyclamen en kerststerren, het ziet er kleurrijk uit. Maar de werkelijkheid is voor velen in deze stad en in dit land alles behalve rooskleurig. Natuurlijk kun je ook van een andere kant naar deze dingen kijken en zeggen dat er in elk geval geprobeerd wordt het leven nog een beetje op te fleuren en dat is ook waar. Maar toch…..

Gelukkig had ik ook deze week weer de mogelijkheid om verschillende mensen te helpen met eerste levensbehoeften. Altijd te weinig, dat is frustrerend, maar ik houd me dan toch maar weer vast aan de gedachte dat één mens helpen ook helpen is. En er zijn hier heel veel mensen die dat ook doen. Samen kunnen we misschien dan toch een beetje licht brengen in deze donkere tijd. Dat is in deze tijd van Kerst toch nog een hoopvolle gedachte. Gelukkig mogen we weten dat er meer te zeggen valt. God kwam binnen in onze wereld, die er 2000 jaar geleden ook niet zo heel positief voorstond. Juist daarom is het zo belangrijk om toch Kerst te vieren. Al is het dan misschien niet zoals we gewend zijn. En naar elkaar om te zien. Ik ken zoveel mensen hier, die niemand hebben en leven als verschoppelingen in deze samenleving. Ik geloof dat Gods hart extra bewogen is met hen. Ik wil zo graag iets van die bewogenheid laten zien aan degenen die ik ontmoet. Ook nu we maar weinig contacten mogen hebben. Juist nu! En om toch met iets leuks te eindigen: er komt weer een transport aan uit NL. Met voor mij o.a. babyvoeding en slaapzakken! Ik vertel er volgende week meer over.

Goede week!

Voorbereiding in de zon

En altijd scheen de zon….ons hele leven lang… ’ Een nogal nostalgisch liedje van een jubileum cd van Elly en Rikkert. Ik moest er vanochtend aan denken toen ik aan de wandel was en genoot van het prachtige weer. Een graad of 18 vandaag. Ik begreep dat het in NL heel wat frisser is. In deze tijd van het jaar is het goed toeven in Athene. Voor mij althans. Niet voor iedereen natuurlijk zoals jullie wel weten uit mijn verhalen. Ik was deze keer niet op pad met mijn theepotten. Er was een herdenkingsdag voor een jongen die een aantal jaren geleden door politiegeweld om het leven gekomen is en de metrostations rond de plaats waar de politie problemen verwachtte, waren afgesloten. En aangezien mijn klantjes met zoveel politie op de been, liever een beetje onder de radar blijven, leek het me beter mijn rondje uit te stellen tot morgen.

Wat gebeurt er zoal hier. Wel, we hebben er wéér een week lock down bijgekregen. Maar vanaf maandag mogen we wel Kerstspullen kopen. Hoera! Dat is fijn als je ze nodig hebt. Ik had liever gehad dat de sokken weer vrij te koop waren. Die kan ik al weken niet aanschaffen, vanwege oneerlijke concurrentie. Als de supermarkt – waar ik ze haal- ze verkoopt, willen de andere winkels dat natuurlijk ook. Misschien moet ik een ‘onder de tafel-manier’ verzinnen. De mensen vragen erom.

Deze week weer een paar keer een ontmoeting gehad met Mohammed. Dat is echt de barmhartige Samaritaan onder mijn vrienden. Hoewel….. hij helpt zijn landgenoten, wat ook heel hard nodig is hier. Ik ken Mohammed als vertaler bij het LdH en hij is dus een collega. Ik heb bewondering voor die jongen, hoe hij ondanks zijn eigen sores, toch de moed heft om naar anderen om te zien. Hij heeft deze week zijn handen bijvoorbeeld vol gehad aan het helpen van een familie waar de moeder van is overleden. Aan kanker. Ze was al een aantal jaren ernstig ziek en kreeg hier ook behandelingen. Het geval wil, dat ook haar volwassen dochter kanker heeft. Ze waren dus beide aangewezen op hulp. En er zijn ook nog jongere kinderen in het gezin. Een ware nachtmerrie. M. heeft me heel vaak over hen verteld. Hij helpt hen met de dokters, hij vertaalt, hij gaat naar de autoriteiten, hij regelt hun papieren, kortom hij is hun redder in nood. Ook nu de moeder is overleden moet er veel geregeld worden. Het lichaam van de vrouw wordt naar Turkije gevlogen, waar een zus van haar woont en waar ze begraven zal worden. Dat kan niet in Syrië. Mohammed woont sinds een paar weken in een verre buitenwijk van Athene, maar komt toch elke dag naar het centrum van de stad, want daar zitten zijn landgenoten die hulp nodig hebben. Ik heb echt bewondering voor hem. Hij komt uit Deir ez-Zor. Als ik het goed schrijf. Een stad in Syrië die volledig is platgebombardeerd. Ook Mohammeds huis. Hij was er leraar Engels en had daarnaast een winkeltje en nog een baantje als taxichauffeur. Hij had ook mensen die voor hem werkten, kortom hij had het goed voor elkaar. Tot de oorlog kwam. Nu is hij hier met zijn gezin met 3 kinderen en zijn moeder en weet hij niet hoe hij de eindjes aan elkaar moet knopen. Zijn hoop op een betere toekomst is tot nu toe niet uitgekomen. Hij gelooft in het principe dat we onze naaste lief moeten hebben als onszelf. Hij is moslim overigens. Hij beschouwt alle inwoners uit zijn stad in Syrië als neven en ooms en tantes. Hij legt mij vaak omstandig uit welke relatie hij heeft met al die mensen, die hij hier kent en die allemaal familie zijn. Vanwege dit feit kan hij ze niet laten zitten als ze hulp nodig hebben. Hij is filosofisch ingesteld en houdt van een goede discussie over het geloof. In de betere tijden, laten we zeggen zo’n anderhalf jaar geleden, voerden we graag een gesprek over islam en christendom. Maar de zorgen van het leven zijn zo overweldigend voor hem, dat het er nu niet meer van komt. Hij brengt veel mensen in nood onder mijn aandacht. De vrouwen met kanker, een gezin van 10 personen zonder cash card, een minderjarige jongen op straat… hij houdt me aan de gang in mijn klein geworden wereldje in deze miljoenenstad!

Op deze 2e Advent wens ik jullie een gezegende voorbereiding op Kerst!

Lichtbrenger

Vandaag de eerste zondag van Advent. Een heel bijzondere tijd. Altijd al, maar nu zeker. De tijden zijn donker en we verlangen allemaal naar licht en hoop. Vanouds is Advent een tijd van inkeer. Terwijl ik dit schrijf luister ik via you tube naar de ‘Hohe Messe’ van Bach. Een prachtig indrukwekkend muziekstuk waarin de roep om ontferming klinkt: ‘Kyrie Eleison”. Als er iets is wat we mogen bidden dezer dagen is het dit. Ontferm U Heer over uw arme wereld en haar inwoners. Wat wordt er veel geleden! Tegelijk las ik een stuk van een Amerikaanse schrijver dat me ook erg aansprak. Citaat: ‘Donkere dagen worden donkerder. En Advent begint vandaag, geen dag te vroeg, precies op tijd om de boodschap aan te kondigen die we al te vaak negeren: in de donkerste dagen schijnt het licht des te helderder.’ Dat kunnen we wel ter harte nemen. Toen Jezus naar deze aarde kwam was het ook niet zo’n beste tijd. Jesaja zei het zo: ‘Het volk dat in donkerheid wandelt ziet een groot licht, over hen die wonen in een land van diepe duisternis straalt een licht.’ Jezus kwam om vrede te brengen in een wereld in oorlog. Troost voor mensen die diep in de zorgen zaten. Goed nieuws voor mensen met gebroken harten. Kortom licht in de duisternis. Misschien brengt deze Advent ons wel meer tot de kern van alle dingen dan ooit tevoren. We zien uit naar Kerst. En naar de terugkomst van onze Heer! Dan zal pas echt alles nieuw worden!

We hebben er nog een week lock down bijgekregen. Tot 7 december. De cijfers gaan hier net zo op en neer als in Nederland. De boete voor het niet dragen van een masker is 300 euro. Ze weten hier van aanpakken. Ik wandel overigens nog vrij door de stad. Niet te ver, maar als het nodig is ga ik. Donderdag ging ik met mijn pakketje op stap naar het politiebureau. (zie de blog van vorige zondag). Dat werd een hele lange tocht, want het ov staakte. Dat was ik even vergeten. Maar goed, ik doe toch al mijn best om én kilometers te maken én het ov te mijden, dus zo erg was het nou ook weer niet. Ik was er een beetje gespannen over, want ik was wel een aardig eind uit mijn buurt. Maar ik trof een aardige redelijke agent aan. Hij mocht me niet binnenlaten vanwege corona, zei hij en dat was helemaal prima natuurlijk. Maar het pakje zou hij doorgeven. Alles gecontroleerd en ok bevonden. Toen kon ik van buiten toch nog met Islam (zo heet hij echt) praten, want hij zat in een soort onderhuis op straatniveau. Met tralies en ander ijzerwerk ervoor. Dat was toch wel weer apart. Misschien zit hij nu er nu niet eens zo slecht bij. Hij bivakkeert in ieder geval niet op straat. Het regent hier op dit moment echt heel hard, dat is pas moeilijk voor de daklozen.

En verder heb ik net via een video chat afscheid genomen van een dierbare collega bij het Leger des Heils. Ze heet Hengameh en komt uit Iran. Ze heeft hier asiel gekregen, maar wilde graag naar een ander land. Een paar jaar geleden hadden ze zich aangemeld voor Canada en nu afgelopen vrijdag kregen ze de beslissing binnen. Ze zijn welkom! Nu hebben ze hals over kop moeten pakken, want morgenochtend om half 7 vertrekt het vliegtuig. Ze is zwanger en na morgen mag ze niet meer vliegen. Het was een enorme schok voor ons allemaal als team. We keken uit naar de geboorte van haar zoontje, dat nu opeens geen Grieks, maar een Canadees jongetje zal zijn! Hoe wonderlijk kan het leven lopen. Ik gun het haar echt. Ze heeft zo hard gewerkt en ook haar man, maar ze gaan nu een veel betere toekomst tegemoet dan ze ooit hier zouden kunnen opbouwen. We hebben lief en leed gedeeld in de afgelopen jaren en we nemen met pijn in het hart afscheid.

Ik wens iedereen een goede Adventstijd toe!