Mooi voorjaar dit jaar

Daar ben ik weer! Ik realiseerde me dat 80 jaar geleden de 2e Wereldoorlog uitbrak, althans in NL. Dat was geloof ik ook op een zondag. We hebben de afgelopen tijd veel ‘oorlogstaal’ gehoord m.b.t. het coronavirus. De strijd tegen het virus. Wat wordt er hard aan gewerkt. En wat is vrijheid in dit verband ook een groot goed. Gisteren was ik voor het eerst in 2 maanden weer eens in Piraeus. Het was er superdruk. Ik zag geen kans om met anderhalve meter afstand door de massa te laveren. We zijn nu een week ‘vrij’ en het is duidelijk dat mensen het gevoel hebben dat de dreiging zoal niet voorbij, dan toch wel veel minder is. Ik weet het niet. Ik voel me nog steeds als een vogel die in een kooitje zit, waarvan het deurtje openstaat. Het voelt spannend om naar buiten te ‘vliegen’. Maar ook fijn. Om de meiden van de kerk weer te zien bijvoorbeeld. Ze koken nu in het weekend voor de daklozen. En ik deed mee. Wat leuk was dat! Hallo, ik ben er weer. Even m’n masker af: ‘hé, ik ben het’…. Echt mooi om de mensen die we goed kennen weer te zien. Ze blijven maar vragen wanneer we weer opengaan. Ze zijn blij met de maaltijd die we ze brengen. Ze vinden het fijn om ons te zien. Stella, één van de kerkvriendinnen heeft een auto. We crosten de stad door op zoek naar ‘onze’ mensen. Een man: ‘hé, alweer macaroni? Dat eet ik al dagen.’ Tja, wat wil je. Geeft niks, iedereen mag nee zeggen. Ik ben heel blij dat ik een financiële bijdrage kan leveren aan dit project. Dankzij de steun vanuit NL. Als het centrum weer open mag, zal er heel veel geregeld moeten worden. Het was al niet bijster op orde, qua veiligheid en zo, maar nu wordt het nog wel even wat anders. We hebben er gisteren een gesprek over gehad. Tot nu toe is er niets bekend over het openen van organisaties als deze. Hetzelfde geldt voor het Leger des Heils. Dus ik ben nog steeds veel thuis. Al houden de Engelse lessen me wel goed aan de gang.

En natuurlijk gaan we de straat op met de ontbijtservice. Vanochtend ruim 20 klantjes. Uitzichtloze situaties, het enige wat je kunt doen is een kop thee en een praatje. Komende week ga ik het terugbrengen tot 2 keer. Nu kunnen ze het wel weer wat beter redden. Er is veel meer drukte in de stad, dus de kans dat er wat te ‘krijgen’ is, wordt groter. Morgen gaan de grote zaken, zoals Jumbo, een soort mega Action, weer open. Ik ga ook weer mensen opzoeken. Ik heb er een aantal, die ik een beetje speciale aandacht geef en ook hulp. Nu kan ik dat zelf weer doen. Ik ben erg blij met de hulp die ik van Mostafa had, toen ik binnen moest blijven en hij mijn ‘boodschappenloper’ was.

Ondanks alles is de rust die we op deze manier gedwongen krijgen, toch wel heel prettig. Ik geniet van mijn dagelijkse wandelingen. Ik hoop dat ik dat vol kan houden als we weer in vol bedrijf zijn. Het voorjaar is dit jaar zo mooi. Warm, zonnig, maar zeker niet heet, koel eigenlijk. Dat is een grote zegen. Natuurlijk kijk ik er naar uit om de ‘collega’s’ weer te zien. Maar er is zoveel mogelijk met appen, beeldbellen enz. dat ik me helemaal niet eenzaam voel.

Natuurlijk is de situatie voor de mensen in nood niet zo rooskleurig. De economie staat er slecht voor in dit land, waar toerisme een groot deel van de inkomsten binnenbrengt. En de vluchtelingen zitten nog steeds muurvast. Deze week gaat de asieldienst weer open. Mensen moeten hun huis uit, dat ze een bepaalde tijd mochten bewonen. Zonder geld of een baan is het vrijwel onmogelijk om iets te vinden. In de kampen is het allemaal nog erger. Ik hoop heel erg dat deze crisis ons als mensheid ertoe brengt om mededogen te hebben met de ander. Dat lijkt wel zo wat betreft onze eigen burgers. Kosten noch moeiten worden gespaard om kwetsbare mensen te beschermen. Maar wat zou het mooi zijn als dat zich ook zou uitstrekken tot anderen in nood. Ik denk dat dit alleen kan als er een verandering van de harten plaatsvindt. Bekering zogezegd. En dát kan alleen God ons geven. Als kerken hebben we de opdracht om daarmee bezig te zijn. Dat is onze missie. Wat betekent echte verandering in jouw leven?

Goede week en veel sterkte!

Langzaam op gang

Zondagmiddag! Vandaag is de laatste dag dat we sms’jes moeten sturen als we uitgaan. Als ik even reken…. 6 weken van gemiddeld 3 per dag, dan heb ik er toch meer dan 100 verstuurd. Gelukkig waren ze gratis 😊. Morgen worden de eerste maatregelen opgeheven. Bepaalde winkels gaan open, waaronder boekwinkels, garages voor de APK-keuring en kappers op afspraak. Ook sportkledingzaken horen erbij. De rest komt later aan de beurt. De Orthodoxe kerken mogen alleen open voor ‘private worship’, je mag er even in om een kaarsje te branden en te bidden. Een icoon kussen zal er nog niet bij zijn, lijkt me. De scholen mogen op 11 mei open voor de examenklassen. De basisscholen, kleuterscholen en peuterspeelzalen blijven dicht tot 1 juni in ieder geval. Er wordt net als in NL gekeken hoe het gaat. We moeten allemaal maskers gaan dragen als we in de buurt van andere mensen zijn, zoals in de supermarkt of het OV. Ik heb er welgeteld één liggen, dus ik ga morgen maar eens op jacht, ze worden voor grof geld verkocht. 9 euro per stuk of zo. De apotheken slaan er een slaatje uit. Maar je kunt ze ook van stof kopen, die kun je wassen, dan zijn ze 1 euro. Dat klinkt beter! Vandaag kun je al goed zien dat iedereen het gevoel heeft dat ‘de vrijheid herwonnen’ is. Veel meer mensen op straat, sommige cafés hebben al voorzichtig een tafeltje buitengezet, waar dus meteen mensen zitten. Ik heb zelf ook verder gewandeld dan de afgelopen 6 weken. Eens even proberen – echt een leuke ervaring. De politie hield het ook een beetje voor gezien. Ik zag één groepje staan – natuurlijk niet voldoende afstand, zoals gewoonlijk, maar ik heb er deze keer geen aanmerkingen op gemaakt. 😊 Ze deden verder geen controles of zo. Het is ook moeilijk vol te houden. Al zullen we toch allemaal moeten leren leven met de anderhalve meter-samenleving. Dat was de oproep van de premier hier afgelopen woensdag. Net als overal trouwens. Blijf voorzichtig. Wanneer wij terug kunnen naar het centrum in Omonia is nog helemaal niet bekend. Het LdH is heel terughoudend, we mogen er niet komen. Dat is wel wat anders dan hun gebruikelijke presentie in de wereld in allerlei noodsituaties. Ik weet ook niet wat de reden eigenlijk is. Wel erg jammer. We zouden graag aan de slag gaan.

De mensen op straat weten niet zo goed wat ze kunnen verwachten. Ook zij moeten maskers hebben. We hadden vanochtend weer zo’n 30 klantjes. Dat is best veel. Degenen die nu in de opvang zitten, zullen zachtjesaan toch ook weer de straat op moeten. Geen idee hoe ze dat gaan aanpakken.

Mijn Engelse lessen verlopen steeds meer volgens een zeker model. Ik krijg er meer grip op. Het materiaal is zo mooi, je kunt er echt alle kanten mee op en alle niveaus zijn beschikbaar. Mijn groepjes krijgen het ook een beetje in de vingers. Ik stuur huiswerk via Viber en krijg de opdrachten zo ook weer terug. Er is er eentje die in ieder geval aan het werk wil: ‘Hello teacher, please send homework’. Als dat geen motivatie is…… Ik weet niet hoe ik het straks moet gaan inpassen, maar dat zien we dan wel weer.

En verder is mijn vriendin Shirley uit Noord-Ierland erg ziek. Ze heeft pleuritis, gen corona en ligt in het ziekenhuis. Ik ken haar vanaf het begin dat ik hier kwam en we zijn hele goede vriendinnen geworden. Gelukkig knapt ze wel op, de dokters zijn tevreden, maar het was echt even schrikken. En de vader van mijn vriendin Wilma is deze week overleden op zijn 100ste verjaardag. Wél aan corona. Er gebeurt veel in de wereld om ons heen. We weten niet wat de toekomst brengen zal. Corrie ten Boom zei: ‘ik ben niet bang om een onbekende toekomst te leggen in de handen van een bekende God’. Ik las dat citaat ergens en ik vond het mooi gezegd.

Goede week en veel sterkte!

Bijzondere betekenis

En daar ben ik weer! Zondagavond, al een beetje laat. De dag gaat ondanks alles toch weer snel. Net nog even bij een zieke vriendin langs geweest om wat eten te maken. Ze is erg allergisch, geen corona hoor. Verder naar de kerk geluisterd, gewandeld, gekookt. Tja, best een saai bestaan eigenlijk. Wat valt er nog over te schrijven. Onze lock down is verlengd tot maandag 4 mei. Voor daarna is er een plan met gefaseerde versoepeling in de maak wordt er gezegd. De minister president zal komende week de natie toespreken. Elke avond komt hier op de tv een soort ‘Jaap van Dissel’, een viroloog, die de leiding heeft van het Griekse Outbreak Team, zeg maar. Ik weet niet precies hoe het hier heet. Hij heet Sotiris Tsiodras, is een hele sympathieke man, een soort vaderfiguur met een bezorgd gezicht en een meelevende uitstraling. Hij heeft het volste vertrouwen van het Griekse publiek. Hij is een hele toegewijde Orthodoxe christen, die meezingt in de Byzantijnse liturgie. Hij heeft een gezin met 7 kinderen en is momenteel de populairste man in Griekenland. Sotiris is een gewone Griekse naam met een bijzondere betekenis: Redder!

Het is wel bijzonder dat er steeds nieuwe dingen op mijn pad komen. Net kreeg ik een verzoek om een vrouw te bezoeken die in een safe house zit. Een veilige plek voor iemand die te maken heeft met geweld. Omdat ze niet naar buiten kan, krijgt ze bezoek van de medewerkers van de organisatie die haar helpt. En nu sta ik dus ook op dat lijstje. Goed…. Ik ben liever bezig. Mijn Engelse lessen krijgen ook steeds meer vorm. Het is een heel gedoe om iedereen op het juiste niveau bij elkaar te krijgen. De één vindt dat hij te ‘hoog’ zit , de volgende haakt af omdat het te gemakkelijk is. Twee van de cursisten doen mee vanaf Lesbos. Grappig wel, dat het niet uitmaakt waar je zit. Maar het blijft apart om tegen die kleine koppies op je scherm aan te praten. En je kunt ook niet peilen of ze echt wat leren. En wat precies hun voorkennis is. En of ze iets opschrijven en hoé ze dat dan doen. Kortom ik heb er te weinig zicht op. Ik zou zelf nog een cursus moeten volgen over onderwijs op afstand. Of zoiets.

Deze week is mijn postbode weer op stap geweest om envelopjes rond te brengen. Voor erg noodlijdende families en personen. Ik heb nu ongeveer 10 mensen op mijn lijstje staan. Met heel verschillende achtergronden. Engeland, Eritrea, Syrië, Nigeria, Iran, Pakistan, Libanon…… Ik hoop dat het een goede manier van helpen is. Ik ben altijd een beetje huiverig voor het geven van geld, maar in deze tijd kan het niet anders. En de dames van mijn kerk in Piraeus koken zo rond de 30 maaltijden. Dat doen ze nu een week. Ook hiervoor komt het geld uit NL. Het is fijn dat er nog steeds donaties binnenkomen. Hartelijk dank!

Voor de komende week veel sterkte. Zoveel mensen die eenzaam zijn, die geliefden verloren, in angst zitten om hun naasten…. Heer ontferm U over Uw wereld!

Speciaal vuur

Pasen in Griekenland. Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Dat is waarmee de Grieken elkaar een goede Pasen toewensen. De Heer is opgestaan! Hij is werkelijk opgestaan! Dat gebeurt op zaterdagavond om 12 uur. Dan is er na een urenlange dienst in de kerk een moment waarop alle lichten uitgaan. Al snel komt er een priester (hier papa genoemd), met een ‘vuur’, een grote kaars die is aangestoken aan Heilig vuur, dat uit Jeruzalem komt. Hij loopt de kerk in en iedereen steekt zijn eigen mooi versierde kaars (die lambada heet) aan dit vuur aan. Dat is voor ons wat onnavolgbaar, maar voor de Grieken heel belangrijk. Dat merkte ik gisteravond. We kunnen nu niet naar de kerk en we waren opgeroepen, via social media om op ons balkon te gaan staan met onze lambada en elkaar deze Paasgroet toe te roepen. Dat gebeurde ook in mijn straat. Een vrouw die vaak in onze flat komt om een zieke buurman te verzorgen, kwam binnenlopen en vroeg: ‘wie heeft je kaars aangestoken?. Tja, ikzelf natuurlijk. ‘O, blaas ‘m even uit, dan steek ik hem met dit vuur aan’. Ze had een soort vuurpotje bij zich en Irini, mijn huisbazin zei; ‘dit is heel speciaal vuur hoor, dat komt uit Jeruzalem’. Met gepast respect heb ik meegedaan. Als doorgewinterde protestant, ben ik niet zo heel erg onder de indruk, maar het zijn wel tradities, die een opening kunnen geven om over het wonder van Pasen te spreken. Onze eigen kerk had ook elke avond en dienst in de goede week. Soms via een livestream, soms via Zoom. Ik heb weer heel wat Griekse preken gehoord, soms versta ik ze goed, soms raak ik het spoor al na 10 minuten bijster……Het heeft ook te maken met het taalgebruik van de spreker natuurlijk.

Vanochtend op onze straatronde hebben we iedereen als extraatje een rood ei gegeven. Die kleur symboliseert het bloed van Christus. De Grieken hebben met Pasen een traditie van ‘eitje tikken’…. Er waren weer meer mensen op straat dan de vorige keer. Het hotel dat als opvang dient is waarschijnlijk vol. Maar er vallen ook veel mensen tussen wal en schip, heb ik het idee. Gelukkig worden er wel in Athene op grote schaal maaltijden gekookt en uitgedeeld. Dat is in Piraeus veel minder. Daar kom ik zelf niet omdat het te ver weg is. Mijn kerkvriendinnen die er wonen, houden me op de hoogte. De verhalen zijn schrijnend. Mensen die we kennen van ons centrum en het eetproject klampen hen op straat aan, ‘wanneer gaan jullie weer open?’ Ze hebben geen plek meer om te douchen, ze kunnen niet aan genoeg eten komen, wie bekommert zich nog om hen…. Dat is iets wat ons bezighoudt. Wat doen we als kerk? We hebben al te lang geaarzeld. Betekent de lock down nu echt dat je anderen niet meer mag/kan helpen? Hoe kunnen we zo werken dat het binnen de kaders blijft? Vrijdag na een lang gesprek met Vicky, onze masterchef besloten om vanuit haar huis iets te gaan doen. Ze heeft gisteren al 25 maaltijden gekookt en uitgedeeld bij de haven. Ze is niet aangehouden. Ik heb toegezegd dat ik voor de fondsen zal zorgen. Dus mocht iemand nog iets over hebben in deze barre tijden? We zijn er blij mee!

Ik geniet ondertussen ook van het voorjaar. Ik doe mijn dagelijkse wandeling en ik voel me bevoorrecht met mijn ‘voortuin’. Vanmiddag was het heel rustig. Alle Grieken zaten aan het Paasdiner. Mét familie, denk ik, ik hoorde zoveel stemmen overal. Iedereen zat op zijn balkon met de gasten…. Geen idee of ze genoeg afstand gehouden hebben. Voor mij fijn, want ik kwam maar heel weinig mensen tegen. Wat de nabije toekomst ons gaat brengen weten we niet. De Opgestane Christus regeert! Hem volgen en ons leven in Zijn handen leggen is het beste wat we doen kunnen!

Goede Week!

Samen oefenen

Pasen 2020. Niemand die ik ken heeft ooit zo’n bijzondere Pasen meegemaakt. Afgelaste kerkdiensten, dat is sinds de oorlog (nu 75 jaar geleden) niet meer voorgekomen. Dat hoorde ik vanochtend in de kerk, die ik ‘bezocht’ via een you tube kanaal. Daarvoor had ik al een soort van dienst gevolgd van Deacon (soort voorganger) Christine van de Anglicaanse kerk, hier in Athene. In haar tuin. Dat was wel bijzonder. Het begon net licht te worden. Van haar kwam ook het idee om een Paastafel te maken. Nooit gedaan, maar voor alles is een eerste keer. De foto staat op fb. Het doet een beetje denken aan de herfsttafel die we op school maakten maar dan anders. Tijd om een beetje creatief te worden. 😊 Behalve dat is er zoveel moois online te volgen, dat ik het er gewoon druk mee heb. Ik heb het gevoel dat Pasen en de weken eraan voorafgaand veel meer indruk maken dan anders. Dat zal wel samenhangen met het feit dat we grotendeels thuiszitten. Ik denk dat het belangrijk is – en dat zeg ik ook tegen mezelf, om deze tijd te gebruiken om meer te luisteren naar Gods stem, te studeren in de Bijbel en in mijn geval podcasts te luisteren of een online cursus te volgen. Het is heel gemakkelijk om jezelf de hele dag te verliezen in social media. Als er al iets goeds in deze crisis zit, hoop ik dat we er dichter door bij God komen. En beter nadenken over ons leven. Ik zou willen dat we ons ook meer bewust worden van onze verantwoordelijkheid tegenover de ander, vooral de ander in nood. Het is natuurlijk wel waar, dat deze ziekte geen onderscheid maakt tussen rijk en arm, maar dat betekent niet dat iedereen er evenveel last van heeft. De armen, de minima, de mensen aan de onderkant van de maatschappij…. Zij worden het hardst getroffen. Ik zit nog best comfortabel in mijn flatje. Ik doe mijn wandeling, ik haal mijn boodschappen…. Maar als je baan verdwijnt, omdat niemand je nu meer nodig heeft, of je hebt dringend een baan nodig, dàt kun je dezer dagen wel vergeten. En de huur van je huis gaat door, als je nog een huis hebt tenminste. Of omdat je toch al in een minimum situatie zat en er geen enkele rek in je financiën zit…. Dan heb je het nu wel heel moeilijk, onevenredig moeilijk zelfs. Ik ken er verschillende hier en jullie vast ook wel daar. Ik probeer zoveel mogelijk in contact te blijven met deze mensen. Als het kan help ik ze. Ik voel me machteloos, maar ik probeer te doen wat ik altijd deed, de kleine dingen, de gaatjes vullen.

Ondertussen zijn er aardig wat organisaties, die nog doorgaan met het verlenen van hulp. Ze brengen voedsel rond, of koken en onder strikte voorschriften kunnen mensen het af komen halen. Hoeveel het er zijn en wie er precies waarheen gaat, weet ik niet. A.s. week woon ik weer een vergadering bij van de UNHCR, de paraplu van de hulporganisaties. Virtueel uiteraard, maar het is heel belangrijk om te weten wat iedereen doet en samen na te denken over mogelijkheden om elkaar te helpen. Dat gebeurt nog veel te weinig hier.

Ik hoop dat ik jullie niet verveel met deze verhalen. Maar het is de realiteit. Deze week kwam ik in contact met een jonge man uit Eritrea. Gevlucht voor een repressief leger, omdat hij christen is. Zijn vrouw is nog daar. Hij kwam binnen via een bericht op de Leger des Heils facebookpagina. Het enkele feit dat ik deze jongen belde op zijn roep om hulp, was al een teken van hoop voor hem. En wat kan ik nou helemaal doen. Nu hebben we vrijwel dagelijks contact. Ik ben een soort ankerpunt voor hem. Hij is niet totaal aan zichzelf overgelaten. Gisteravond laat een appje van een moeder van 3 kinderen. Ik ken haar al een poosje. Een psychologe uit Syrië. Erg leuke vrouw, meestal vol goede moed. Nu was ze redelijk wanhopig. Ze woont in één kamer met haar man en kroost. Na 4 of 5 weken geen school, kan ik me wel indenken dat de situatie op je zenuwen gaat werken. Nu had ze geen geld meer voor eten. Of ik kon helpen. Ja dat kan ik. Goddank! ‘Ik kom wel naar Omonia…. centrum van Athene. ‘Nee Ama, dat kan niet want wij mogen geen van beide onze wijk uit.’ O ja….. tijd dus om mijn ‘privé -postbode’ weer te bellen.

We zongen vanochtend het lied ‘Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen’……. Dat vraagt oefening! En hoop! Jezus leeft en Hij laat ons niet los.

Goede week!

Persoonlijke postbode

Vandaag is het - in de westerse kerken- Palmzondag. De Goede week is begonnen. Nog nooit zo’n vreemde Paastijd beleefd. Kerkdiensten worden alleen nog online gehouden. Als je op straat loopt hoor je de stem van de priester. De Orthodoxe kerk zendt uit op tv. Vanochtend ging ik weer op pad. Er is duidelijk meer politie op de been, terwijl het nog vroeg is. De maatregelen worden aangescherpt heeft de regering aangekondigd. Het komt er nu op aan. Dat betekent een verlengde lock down tot 27 april. Nog 3 weken. Na de twee weken die we nu achter de rug hebben. Dat voelt als 2 maanden. Er zijn al zo’n kleine 20.000 bekeuringen uitgedeeld. Ik heb nog geen controle gehad. Maar Mercy, die met mij de straat opgaat, vanochtend wel. Haar sms’je was verstuurd, ze had haar paspoort bij zich en ze ging eten uitdelen, dat bleek voldoende om haar door te laten. Het heeft wel resultaat. Griekenland heeft een getal van 1673 zieken en 68 overledenen. Dat is toch een prestatie voor dit land, die respect verdient.

We raken al een beetje gewend aan de situatie. Al zijn er ook hier nog steeds mensen die ‘samenscholen’. Ik vind het in de supermarkt bijv. nog te druk. De oplossing is zo vroeg mogelijk gaan. Net als naar de markt. De kramen staan 5 meter uit elkaar en zo ver mogelijk op de trottoirs. Die mensen moeten hun handel toch kwijt. De economische situatie is al dramatisch en wordt nog moeilijker, naarmate de afsluiting langer duurt. Dat is vermoedelijk in elk land zo. Ook de kleine buurtwinkeltjes, die er hier heel veel zijn, proberen toch nog open te blijven. Alleen als ze etenswaren verkopen mag dat. De bekende kiosken – periptero- zo kenmerkend in het Griekse straatbeeld zijn vrijwel dicht. Het is saai op straat. Ik doe mijn dagelijkse wandeling naar Filopappou nog steeds. Daarvoor rek ik de 1 km-grens met 200 meter op. Het is zo heerlijk om het voorjaar te zien! Verder ben ik thuis.

Ik vind het nog steeds moeilijk om niet in staat te zijn de mensen te helpen die zo klem zitten. Ik heb wel support, dus ik kan iets doen, maar ik mag mijn buurt niet uit. Veel over nagedacht en gebeden en jawel…. Er kwam een oplossing. Een goede vriend van me uit Iran, al 5 jaar hier, mag door de stad lopen. Hij heeft een permit, toestemming - omdat hij vrijwilliger van een NGO is. Een stichting die hulp verleent aan vluchtelingen. Hij had al aangeboden om me te helpen als het nodig was. Nu heeft hij zaterdagmiddag 3 tasjes met een aardigheidje en een envelopje weggebracht naar 3 personen, die echt in nood zitten. Ik heb nu een persoonlijke postbode. Zo mooi, dat het kon. Ik ben echt blij dat ik op deze manier iets concreets kan doen. Ik bel of stuur berichtjes, waarmee ik hen probeer te bemoedigen, maar nu kan ik het ook een beetje kracht bijzetten. Dankzij de steun uit NL en hier. Ernest, ‘mijn kind’, komt ook nog om de paar dagen hierheen. Dan heeft hij weer eten nodig. En 5 euro, want hij moet naar de kapper. Dat mag niet want de kapsalons zijn gesloten, maar die man wil natuurlijk ook wat verdienen en ontvangt zijn klanten aan huis. Vandaag of morgen pakken ze hem. Ernest bedoel ik, of die kapper misschien ook wel….. . Buitenlanders worden eerder aangehouden.

We gaan de week voor Pasen in. We denken aan allen die lijden. Aan hen die eenzaam sterven. Aan hen die, met gevaar voor eigen leven, hulp verlenen. We denken deze week vooral ook aan Hem die leed in onze plaats. Die ook bang en eenzaam was. Onze Heer en Heiland. Hij voor ons…. Zodat wij niet door de dood overwonnen hoeven worden. Zodat we niet in doodsangst hoeven te verkeren over het virus. Zodat we met dit goede nieuws elkaar mogen bemoedigen!

God geve ons een gezegende week!