Voortdurend afgeleid

Zondagmiddag! Ik schrijf alvast een stukje van mijn blog. Straks ga ik naar Piraeus want we willen om 6 uur flesjes water en iets te eten uitdelen aan de daklozen, die zich vaak dichtbij de kerk ophouden. Ze willen altijd weten of we weer opengaan. Dat gaan we niet, maar dat is zo vervelend om te zeggen. We willen in elk geval iets doen.

Deze week was het centrum van het LdH weer open. Dat was me wat! Drommen mensen voor de deur. Allemaal wanhopig doende om binnen te komen. Een rij vormen…. Afstand houden….. Dat was er niet bij. Wij zijn binnen helemaal klaar om aan het werk te gaan, maar buiten is een probleem. We hadden beveiligers, maar die waren niet echt praktisch bezig. Wij moesten zelf proberen rijen te vormen en mensen te bewegen om afstand te houden. We kunnen niet iedereen helpen, dus dat is al een heel moeilijke zaak. Daarom dringen ze ook zo, ze zijn bang dat ze niet aan de beurt komen. We hebben een groep die al in ons bestand staat en die dus wel meteen naar binnen mogen. Vervolgens zijn mensen weer boos, omdat ze denken dat we Arabisch sprekenden voortrekken. Of juist Farsi sprekers. En iedereen denkt dat hij/zij toch echt het ergste verhaal heeft van allemaal, dus dat ze beslist geholpen moeten worden. Kun je me helpen om mijn zieke dochter naar een ander land te krijgen, want de dokter hier kan niets voor haar doen. Nee, dat kunnen wij niet. De tijd dat mensen met zieke gezinsleden voorrang kregen in de procedure is allang voorbij. Onze vertaler Arabisch Mohammed had een zware week. Hij werd voortdurend afgeleid, belaagd bijna…. Op een of andere manier hadden ze zijn telefoonnummer te pakken gekregen en ze bleven maar bellen en roepen. ’Mohammed, luister, echt, ik heb hulp nodig, je kent me toch wel?’ Terwijl Mohammed zich moest concentreren op het vertalen voor degenen die bij ons - de case workers aan het bureau zaten. Met een plexiglasplaat op het bureau, een plastic kap op en een mondkapje, was de verstaanbaarheid van weerskanten heel klein. Ik voelde me net een robot. Terwijl het juist zo belangrijk is om de verhalen van de mensen duidelijk te krijgen. Er waren heel ernstige situaties. Mensen die met een pasgeboren baby op straat zitten. Een alleenstaande dakloze moeder met een baby, gezinnen met veel baby’s en kleine kinderen. Allemaal ‘schreeuwend’ om aandacht. Na drie dagen hadden we een beetje een modus gevonden. We lieten de grote deur dicht en gingen vanaf de achterkant van de rij eerst de social distancing regelen. We vertelden de mensen dat als ze niet in de rij zouden staan en geen afstand zouden houden de politie het centrum zou sluiten. Dat is ook zo, want we hebben al zeker 4 keer controle gehad met deze waarschuwing. Binnen kijken ze niet zo precies, al is daar alles vlekkeloos in orde. Maar een grote groep mensen bij elkaar buiten…. Dat levert problemen op. Kortom het was een hele strijd. Er zijn ook veel baby’s geboren in de afgelopen tijd. Gelukkig komt het Nederlandse transport met de kleertjes en de babymelk a.s. dinsdag aan. Als alles goed gaat, natuurlijk. In Veen is een hele pallet vol verzameld. De verhalen van mensen worden steeds schrijnender. Het was na 4 maanden best heftig om er weer zo mee geconfronteerd te worden!

We – Geertje, Raïsa en ik, gingen vanavond in de haven van Piraeus 50 flesjes water en croissantjes uitdelen. In een mum van tijd waren ze weg. Hele Roma gezinnen en veel van ‘onze’ mensen, die opnieuw allemaal willen weten wanneer ze weer kunnen komen. Er werd ook weer om eten gevraagd. Je weet gewoon niet waar je goed aan doet… We hebben nu besloten dat we toch zondagochtend na de kerk iets klaarmaken en gaan uitdelen. De ene keer eten, de andere keer ondergoed en sokken enz. Zeker straks in augustus gaat al de hulpverlening weer op een laag pitje. Waarschijnlijk is het dan een goed idee om te proberen wat gaten te vullen.

Verder vertrokken Klaas en Truus deze week weer. Twee mensen van het LdH in NL die hier een soort evaluatie van het werk komen maken om aan lange termijnplanning te kunnen doen. Voor mij heel gezellig, leeftijdgenoten met wie ik het goed kan vinden. En ook leuk om mijn ervaring in het werk hier te kunnen delen met mensen die mijn taal spreken!

Goede week!

Neos Kosmos

Het schrijven van een blog… Nooit gedacht dat ik daar nog eens mee zou beginnen. Maar toch doe ik het deze maand al 5 jaar. In juli 2015 begon ik ermee. Ik heb geprobeerd of ik de eerste nog kon vinden, maar helaas. Hij ging o.a. over Nana Mouskouri, waar ik toen naar luisterde in de aanloop van mijn vertrek naar Athene. Veel meer wist ik trouwens niet over Griekenland. Wat dat betreft was het wel een heel avontuur waar ik indook, een voor mij nieuwe wereld. Neos Kosmos in het Grieks, de naam van de wijk waar ik toentertijd neerstreek. En waar ik nog steeds met veel plezier woon. Ik schreef elke zondag, dus reken maar uit; 52 x 5 = 260 verhaaltjes over mijn belevenissen hier in deze miljoenenstad en soms ook vanuit Nederland of waar ik ook maar eens was. Veel mensen hebben mij al die jaren gevolgd, dat merk ik aan de reacties op mijn blog, soms op facebook, soms per mail, soms persoonlijk. Dat is geweldig. Misschien moet ik nog eens een aantal van mijn schrijverijen bundelen en uitgeven. Maar daar heb ik een redacteur voor nodig. Dus als iemand dat ziet zitten, ik houd me aanbevolen. Wat ik in elk geval kan zeggen is dat God er altijd bij was. Ik heb veel dingen geleerd en me verwonderd over Zijn trouw en goede zorgen voor mij en anderen om mij heen. Ik heb ook veel onbeantwoorde vragen, maar ik blijf geloven dat Hij de wereld in Zijn handen houdt en dat Hij goed is wat er ook gebeurt! En vooral: dat Hij récht zal doen op deze aarde, die nu nog in de schijnbaar overweldigende macht van het onrecht en het kwaad is. Dat zal ooit veranderen. God gaat de dingen rechtzetten. Het kwaad zal niet zegevieren. Niet voor altijd. Er kómt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid wonen zal!

Vandaag kan ik het niet laten om iets te schrijven over gebedsverhoring. Zomaar een van de kleine dingetjes uit het dagelijks leven. Maar wat is eigenlijk klein in het Koninkrijk van God. Het begon met een verhaaltje dat ik eerst even moet vertellen. We hadden vroeger een voorleesboek thuis van Anne de Vries. Daarin stond een verhaaltje over een klein meisje in Suriname, waar de blanke zendelingen het Evangelie verkondigden. Dat was in een tijd waarin er nog onbekommerd over deze activiteiten voor gekleurde mensen geschreven en gesproken werd. Dat kleine meisje, Pieng Pieng heette ze, wilde graag een papagaai, Ze vroeg God erom, want Hij zou haar zeker horen. ‘Zet u er maar een op het paadje, het liefst een jonge die ik praten kan leren.’ En… je raadt het al; zo gebeurde het…. Het verhaal is langer, maar ik moest eraan denken toen ik van de week op zoek was naar Muirat, de Turkse jongen die ik een beetje geholpen had en meteen ook weer kwijtgeraakt was. Hoe kun je iemand in een stad van 5 miljoen inwoners terugvinden. Niet natuurlijk, dus ik dacht aan Pieng Pieng. ‘Heer, als ik nog iets voor hem kan doen, zal ik ‘m toch terug moeten vinden. Zet hem maar op het bankje waar ik ‘m voor het eerst zag’. En… je raadt het al; zo gebeurde het…. Nu hij weer opgedoken is, weet ik wel niet zo goed wat ik met ‘m aan moet, maar daar komt dan hopelijk ook weer een oplossing voor. Ik vond het wel humor van boven!

En verder. Morgen gaat het centrum van het Leger des Heils eindelijk weer open! Het zal tijd worden. Alles is klaar, nu de mensen nog. Dat zal me een drukte worden. We zijn er best een beetje gespannen voor. Maar het is erg fijn om mensen weer te kunnen helpen. Ik laat jullie weten hoe het gaat.

En Ernest is nog steeds wanhopig op zoek naar een baan(tje). Al is het maar voor een maand. Hij moét zijn huishuur verdienen, anders staat hij weer op straat! Willen jullie voor hem bidden?

Goede week!

Nooit saai.

Never a dull moment. Dat zeg ik vaak tegen mezelf als er weer eens onverwachte dingen gebeuren of je ontmoet mensen waarmee je ineens heel veel contact hebt, om diverse redenen. Zo ook deze week weer.

Om te beginnen was het eye-fashion-week! Een aantal Engelse zinnen deze keer, dat scheelt weer voor de vertaler. Ik kwam in contact met 3 mensen die een bril nodig hadden. Inmiddels hebben ze ‘m allemaal. Eén van hen was door de politie opgepakt en álles was hem afgenomen, ook zijn bril. Wat was ik kwaad zeg, toen ik dat verhaal hoorde! Als het hier in Athene gebeurd was, zou ik alle politiebureaus in de stad zijn afgegaan om ‘m terug te vinden! Hij heeft echt een probleem met zijn ogen en heeft dus maandenlang zonder gelopen. Settar, één van mijn collega-vrijwilligers, die ook bij mij ‘op Engels’ zit, kreeg veel moeite met lezen, dat merkte ik tijdens de les 😊. En last but not least ‘mijn’ Eritrese vluchteling, had ook een probleem met zien. Dus met alle drie naar de opticien. De ene bril was heel wat duurder dan de andere, maar gelukkig kon ik wat kosten delen met Crossroads, de organisatie waar ik naast het LdH en Piraeus ook bij betrokken ben. Ik ben blij dat ik dit kan doen het helpt de mensen echt. Ik weet zelf wat een goeie bril kan doen, vooral nadat ik hier in Athene de verkeerde voorgeschreven kreeg, een paar jaar terug!

Over Solo gesproken… Je weet wel, die met me meegaat op zondagochtend; hij vertelde me vanmorgen dat zijn vrouw nu heel snel de baby gaat krijgen. Ik geef hem geld voor een telefoonkaart, want het is al erg genoeg dat hij hier zit en zij daar en dat hun eerste kindje geboren wordt zonder dat hij erbij kan zijn. En ze hebben ook al geen internet. Gelukkig is zijn vrouw in goede handen bij haar ouders. Even nadat ik thuiskwam, appte hij dat er een jongen geboren is. Heel vlot gegaan en alles is goed. Hij is zo blij! En ik met hem! Hij is een opgewekte gast, gelukkig, want hier zou je toch echt heel verdrietig van worden. Hij voelt zich ook dubbel, zegt hij, aan de ene kant heel blij met zijn zoon, aan de andere kant… wanneer zullen ze elkaar zien? Hij komt uit een land dat het Noord-Korea van Afrika genoemd wordt. Een gesloten dictatuur, met nauwelijks vooruitzichten voor met name jonge mensen. Voor christenen is het er gevaarlijk. Zie voor actueel nieuws www.opendoors.nl. Ik vraag jullie gebed voor dit jonge gezin.

En dan hebben we nog Muirat. Hij komt uit Turkije, waar hij iets in een krant heeft gezet, hij is typograaf, wat de regering onwelgevallig was. Hij heeft een jaar in de gevangenis gezeten en is daarna het land uit gevlucht. Ik vond hem op straat, misschien heb ik al over hem geschreven. Hij had niks meer behalve een jackje. Alles was gestolen. De kleren die hij droeg had hij al een maand aan. Deze week veel tijd met hem doorgebracht om hem ergens onderdak te krijgen. Hij is 2 keer aangevallen door zijn eigen landgenoten. Hij vermoedt dat ze hem terug willen brengen naar Turkije. Hij is naar het politiebureau gegaan, maar die zeiden alleen maar: go, go… Dat helpt ook niet erg. Zijn leven is hier niet echt veilig, maar hij is heel wantrouwig. Logisch lijkt mij na wat hij heeft meegemaakt. Op dit moment ben ik hem weer kwijt, hopelijk duikt hij nog op.

Zoals ik al zei… nooit saai hier. Het Leger des Heils kampt nog steeds met de vertraging in het afleveren van goederen. Dus we zijn nog steeds niet open! Moet nu toch gauw gaan , anders gaan we alweer dicht. De maand augustus om precies te zijn. En ik hoop naar NL te komen van 4 augustus tot 2 september. Ik heb het maar gewaagd om een ticket te kopen.

En dank jullie wel, degenen die gereageerd hebben op mijn oproep om Azeb te helpen. Ze is er zo mee gediend! Moge God jullie zegenen voor deze kleine weldaad aan een mens bewezen!

Goede week!

Aandacht voor de schenker

Daar ben ik weer! Zondagavond, schrijftijd. De dag begon al vroeg met theezetten. Ik neem 5 potten mee in mijn karotsi, zo heet het boodschappenkarretje dat hier zo populair is. Dan nog mijn croissantjes en… bekers voor de thee. Maar dat kan weleens misgaan. Ik kwam aan bij mijn eerste klantje en ontdekte dat ik de bekers vergeten was. Dom, dom! Op zondagmorgen om 8 uur kun je ook gen bekers kopen, Wie z’n hoofd niet gebruikt, moet z’n benen gebruiken… dus terug naar huis: metro, lopen, bekers pakken, teruglopen, weer metro….Ondertussen wachtte Solo, mijn Eritrese ‘assistent’ met de spullen bij Mac Donalds op het terras. Als je zo laat bent, gaan mensen al aan de wandel. Ze zoeken een wc, ze hebben een plek waar ze bedelen, dus je vindt ze niet altijd meer. En degenen die er nog wel waren en die wakker waren, riepen allemaal: ‘wat ben je laaaat….. ‘! Nou toch een prettig idee dat ze ernaar uitkijken dat we komen.

Solo is terug van weggeweest. Hij heeft zijn geluk beproefd in Patra, maar er is geen werk, nergens! Dat wisten we natuurlijk al, maar hij wilde het toch proberen. Nu is hij weer terug. Morgen gaan we naar de opticien, hij heeft last van zijn ogen. Er gaat ook nog een vluchteling uit Iran mee, die is zijn bril op zijn reis naar Griekenland kwijtgeraakt. Ik ga proberen of ik een pakket-deal kan sluiten. 😊 Er zijn zo weinig dingen die je kunt doen voor mensen, maar dit is er een van.

Zo was ik ook weer bij Azeb, een alleenstaande vrouw met een zoontje van 8. Elke maand ga ik bij haar langs. Dan drinken we thee samen en vertelt zij haar verhaal. Elke keer als ik er kom zegt ze weer hoeveel dit voor haar betekent. Bezoek krijgt ze nooit. Iemand die naar je omkijkt, die aandacht voor je heeft, met wie je kunt lachen en ook soms huilen, hoe belangrijk is dat toch. Ik luister net naar de preek van Ds. Cees Baggerman over Jozef in de gevangenis, die aandacht heeft voor de schenker en de bakker. Dat persoonlijke kost niet eens zoveel moeite, alleen maar een beetje van je tijd. Azeb zit aan alle kanten klem, ze heeft problemen met haar identiteitskaart, die wordt maar niet verlengd in deze tijden van achterstand. Ze wacht al vanaf februari. Dus heeft ze ook geen OV-kaart en is ze elke keer als ze in de bus stapt bang dat ze gecontroleerd zal worden. De ondersteuning die ze van de gemeente kreeg voor haar zoontje; ook weggevallen. Ze heeft geen baan, al is ze er altijd naar op zoek, maar ze is beperkt in haar tijd want ze wil haar zoontje kunnen opvangen als hij uit school komt. Ze doet af en toe ergens een strijk, of een schoonmaakklus. Ze krijgt elke maand 50 euro. Een jaar lang kwam dat van iemand uit NL, die hier woont. Dat redt haar net iedere maand. Nu krijgt ze het van mij, maar eigenlijk zoek ik een nieuwe sponsor. Mocht iemand zich geroepen voelen……

Vrijdag had ze de grootste lol om mijn verhaal. Deze keer moest ík eens wachten, En wel bij de NL ambassade, waar ik een handtekening en een stempel moest ophalen voor een attestatie de vita, een bewijs van in leven zijn. Heb je nodig als je je pensioen wilt ontvangen. Ze willen wel zeker weten dat je nog echt bestaat! 😊 Vanwege de lock down is dat allemaal behoorlijk vertraagd en op de ambassade was het dus wachten geblazen. Niet binnen, maar buiten op een bankje bij de bushalte. Allemaal vanwege de coronamaatregelen. Het duurde en duurde en het was heet en het bankje was heel hard en ik kreeg een zere rug, maar ik wilde niet opgeven……. En ik ben ook al niet zo geduldig. Uiteindelijk na 2 en een half uur, mocht ik naar binnen. Wat een ervaring. Toen ik dit aan Azeb vertelde vond ze dat buitengewoon grappig. Ik realiseerde me hoe verwend ik eigenlijk ben. Dit is iets waar duizenden mensen voortdurend mee geconfronteerd worden. Ik kreeg nog excuses aangeboden, dat gebeurt bij Azeb echt niet en ook niet bij al die andere vluchtelingen die in lange rijen staan om ‘iets’ wat dan ook te krijgen. Papieren, voedsel, een fles shampoo, luiers…..

Ik wens iedereen een goede week en …. tel je zegeningen!

De zomer is begonnen!

Op deze warme zondagavond is het weer tijd voor mijn blog. De zomer is echt begonnen hier. Dat houdt o.a. in dat het niet veel meer afkoelt ‘s nachts, wat het zwaarder maakt als je niet zo dol op hitte bent. Heeft dit jaar best lang geduurd, meestal begint de echte warmte al begin juni.

Afgelopen maandag zijn we begonnen om het centrum van het LdH corona proof te maken. Bureaus versjouwen, kasten en copier verslepen, tape op de vloer enz. Meteen ook een goede gelegenheid om opruiming te houden. Ook een dag besteed aan het checken en reorganiseren van alle dossiers. Mensen kunnen bij ons voor 6 maanden geregistreerd worden. Dus heel veel kaarten zijn inmiddels verlopen. Dat wordt een heel probleem, want iedereen vindt natuurlijk dat ze nog recht op hulp hebben. We hebben nu ruim 200 dossiers die we actief gaan helpen. En we hebben ruimte voor noodgevallen. Er komen zulke schrijnende situaties voor waar we toch graag iets voor willen doen. We geven wat we hebben. Vooral pampers en voedsel. Halverwege de week bleek dat alle bestellingen er niet op tijd zouden zijn en na verhitte gesprekken met het command in Italië kregen we een verbod om open te gaan zonder de benodigde veiligheidsmaatregelen, zoals plexiglas schermen voor de bureaus en de uitgiftebalie. Helaas. We hadden al tegen een aantal mensen gezegd dat we maandag (morgen dus) open zouden zijn, dus er moet morgen een heel vervelende boodschap worden doorgegeven. Aan de andere kant ook weer goed dat er zorgvuldig gewerkt wordt. Je kunt het als organisatie niet hebben dat er ook maar iemand besmet raakt en dat dan blijkt dat er niet volgens de regels is gewerkt. We lopen dus nu ook al de hele dag met mondkapjes op. Hopelijk een week later…. Wordt vervolgd…….

Ook weer een middagje doorgebracht bij Crossroads, een andere NGO, een Griekse. Doen dezelfde dingen als het LdH, zo ongeveer. Zij zijn al wel open, al mogen er maar 10 mensen binnen zijn. Zij geven kleding uit en voedselpakketten en waardebonnen van de supermarkt. Ook daar was het alweer een komen en gaan van ‘hopeloze’ mensen. Vrouwen die zwanger zijn en uit hun huis moeten. Families die op straat belanden. Mensen die geen asiel willen aanvragen, omdat ze niet in Griekenland willen blijven enz. Geen hulp, geen huizen, geen financiële ondersteuning meer, kortom NIETS. Overgeleverd aan de straat, de liefdadigheid, familie waar ze intrekken, al dan niet legaal, smokkelaars die er een slaatje uit willen slaan. Drama’s! Er zijn enkele programma’s, betaald met Europees geld, die moeten voorzien in deze situaties. Maar je komt pas in aanmerking als je een status hebt en een residence permit. Ik weet even niet zo gauw hoe dat heet in het NL. Maar als je zover nog niet bent, is er geen tussenoplossing.

Mijn vriend Solo is vertrokken naar Patras. Hij hoopt daar werk te vinden. Dat zal niet meevallen, want hij heeft geen papieren. Wel een formulier dat aangeeft dat hij in de procedure zit en dat hij komende november (!!) een afspraak heeft voor zijn eerste interview. Van deze jongens wordt heel vaak geprofiteerd. Ze denken dat ze een baantje hebben, maar na een paar weken als het werk klaar is, worden ze zonder iets de laan uitgestuurd. Ze kunnen toch niet klagen, want ze hebben geen papieren. Ik heb hem gewaarschuwd, maar hij moet het proberen vindt hij. Ik kreeg gisteren een berichtje van hem, dat hij goed is aangekomen en zelfs aardige mensen gevonden heeft, die hem eten en een bed gegeven hebben. Het is geweldig om te zien hoe God voor hem zorgt. Hij is pas christen sinds 2016, dus hij heeft wel wat bevestiging nodig! Dat verhaal vertel ik nog een keer… met zijn toestemming. Op zijn verzoek zelfs.

Zo gaat het leven hier verder. Elke dag nieuwe moeilijkheden en zorgen. Ook elke dag nieuwe blijken van Gods gunst. Hij is er bij, hoe dan ook!

Goede week!

Waar blijft de tijd?

En alweer is het zondag! Tijd om mij aan mijn blog te wijden. Ik realiseerde me vandaag (!) dat het gisteren 13 juni was. Geen nieuws natuurlijk, ware het niet dat ik even terugkeek in mijn leven. Naar 13 juni 1970. Toen deed ik MULO-examen! Niet te geloven- 50 jaar voorbijgevlogen. Degenen die niet (meer) weten wat de MULO was, verwijs ik voor het gemak door naar Wikipedia. 😊 Hoe dan ook…. waar blijft de tijd. Ik was 16 toen. Nu ben ik bijna aan mijn pensioen toe. Mijn moeder zei altijd over háár (lange) leven: ‘het is net een droom’. Dat kan ik nu wel beter invoelen dan toen. Je zou er nostalgisch van worden. Dat doe ik toch maar niet, want in het heden zijn zoveel dingen die me bezighouden, dat ik eigenlijk niet zoveel tijd kan besteden aan bespiegelingen over het verleden. Terug naar vandaag dus.

Vanochtend weer met Solo de ontbijtronde gedaan. Hij heeft zich bij mij ‘aangemeld’ als vrijwilliger haha. Hij vindt het vanaf nu zijn taak om mij te helpen. Dat is fijn en ik waardeer het. Hij is een leuke gast die zelfs al een studie aan een Bijbelschool hier in Athene is begonnen. Online voorlopig nog. Hij wil niet in Griekenland blijven, maar hij probeert er wel wat van te maken. Dat vind ik dus goed van hem. Ik zie zoveel mensen die de moed hebben opgegeven. Ze gaan zich in de slachtofferrol begeven en dat helpt echt helemaal niet. Hoezeer het ook te begrijpen is. Ik weet dan soms ook niet wat ik nog tegen ze zeggen moet. Dus ik ben blij met Solo.

Ik ben ook blij met Ernestos. Hij is altijd vrolijk, altijd complimenteus en erg toegewijd aan zijn NL moeder, dat ben ik. Ik houd hem gaande met tasjes fruit en groente, want ik vind dat hij gezond moet eten 😊 en nog zo wat dingen. Ik doe zijn wasje en hoor hem aan. Nu zit hij heel erg in de knijperd. Hij heeft nog steeds geen baan, hoe zou hij ook in deze barre tijden en de tijd dringt. Hij moet zijn huishuur betalen en die heeft hij niet. Gisteren was hij hier en dinsdag moet hij betalen. Goede raad was duur. Hij heeft nog iemand die naar hem omkijkt, maar die zag deze keer ook geen kans om te helpen. Dus deed ik wat ik echt hoogstzelden, alléén in uiterste noodzaak doe, omdat ik er niet van houd mensen onder druk te zetten. Deze ene keer dan toch maar wél. Ik stuurde appjes naar een paar mensen van wie ik hoopte dat ze zouden willen helpen. Met Ernest heb ik gebeden, hij gelooft heel erg dat God voorziet. Ik ook en in dit geval gebeurde dat! Ik kreeg het bedrag voor een maand huur. Mijn welgemeende dank mensen! Nu ga ik hem zo bellen. Dat had ik nog niet gedaan, want hij mag wel een beetje sudderen. Ik ben toch zeker Sinterklaas niet, ik heb geen geldboom in m’n tuin…. Kennen jullie dat liedje van Erwin Rutten nog? De balans zie je? Maak ik mensen gemakzuchtig als ik ze zo help? Of brengt het hen er toe alles op alles te zetten om herhaling te voorkomen.

In het centrum van het LdH waren we donderdag weer met ons team van 7 mannen en 6 vrouwen bij elkaar. We wisselden verhalen uit over onze ervaringen tijdens de lock down, bespraken allerlei maatregelen die genomen moeten worden en we aten aardbeientaart (van mijn hand) en souvlaki (niet van mij). Het was goed om elkaar weer te zien en de band te ervaren die er in dit team ontstaan is het afgelopen half jaar. Het is een hechte club geworden. Morgen gaan we beginnen aan een ingewikkelde periode. De nood is groot.

En verder…. hoorde ik vanavond de kerkdienst uit Werkendam. Over Filippenzen 4, waarin Paulus de gemeente in Filippi bedankt voor de aan hem gestuurde hulp. Het thema was ‘bidden, geven, meeleven’. Dat was voor mij een heel inspirerende preek. Paulus geeft er ook een belofte bij in vers 19: ‘Maar mijn God zal u, overeenkomstig Zijn rijkdom, voorzien van alles wat u nodig hebt, in heerlijkheid, door Christus Jezus’.

Goede week!