'Time is what you make of it'

Daar gaan we weer! Voor zover we nog in beweging komen tenminste… We hebben nu 2 weken lock down achter de rug en het aantal coronapatiënten is aan het dalen. Dat vertelt de informatie app van de Griekse overheid me die ik elke dag op mijn telefoon krijg. Ik hoop maar dat ze ons vanaf volgende week weer wat meer vrijheid gunnen. ‘Time is what you make of it’. Deze slogan staat al een paar weken op een bushokje waar ik op zondagochtend langsloop met mijn theekannen. Hoewel ik weet dat het om een reclame voor horloges gaat, intrigeert deze zin me toch. Ik doe mijn best ja, om iets van mijn tijd te maken. Het is heel vervelend als je het gevoel hebt dat je niets kunt doen. Iemand zei dat hij de tijd aan het doden was. Dat is een akelige uitspraak, als je het mij vraagt. Het is inderdaad lastig je tijd goed te besteden in deze periode waarin we vooral thuiszitten. Ik vind het niet gemakkelijk. Ik geef mijn lesjes op Zoom, ik app en ik bel en probeer zo het contact met de rest van de wereld te onderhouden. Je moet er inderdaad iets van zien te maken. Deze week was ik 2 x in een online meeting van zeker zo’n 40 hulpverleningsorganisaties die onder de paraplu van de UNHCR spraken over de situatie met de vluchtelingen. Allemaal drukke mensen die zich inspannen om het onmogelijke mogelijk te maken, nl. het helpen van veel te veel mensen in nood met veel te weinig middelen. Ze maken wat van hun tijd, ze zijn goed bezig, maar zelfs dan moeten ze zich ook gefrustreerd voelen. Dat kan haast niet anders. En dan al die vluchtelingen/migranten zelf…. Die wachten allemaal op betere tijden. Maken die wat van hun tijd? Of zou dat beter kunnen en hoe dan? Nee, soms kun je even zelf niks maken – ook niet van je tijd- dan wacht je alleen maar. Het lijkt erop dat dit blog vandaag een heel filosofisch verhaal wordt. Laat ik er dan nog wat aan toevoegen. Als ik in de Bijbel psalm 31 opsla zie ik dat de dichter daar belijdt dat zijn leven in Gods hand is. Dat is onze hoop in alle omstandigheden. Ook als ik niet (meer) in staat ben zelf iets van mijn leven te maken om allerlei redenen. Dan is mijn leven nóg veilig bij Hem. Dan hoef ik er zelfs niets meer van te maken. Dat doet Hij dan voor mij. Dat zijn de zegeningen die ik mag tellen. Elke dag, ook in deze lock down periode.

En verder. Van de week werd ik gebeld door een gast uit Tsjetsenië. Ik ken hem van de straat. Hij spreekt goed Engels en houdt me doorgaans op de hoogte van zijn wel en wee. Ik had al even niets meer van hem gehoord en nu blijkt hij opgepakt te zijn vanwege een verlopen asielkaart. Tenminste dat denkt hij. Misschien is er meer aan de hand, want zeker de helft van alle asielzoekers loopt met verlopen papieren rond. De asylum service loopt gigantisch achter net als in NL. Nu zit hij al een maand in een politiecel. Hij krijgt één keer per dag te eten. En van tijd tot tijd mag hij zijn telefoon gebruiken. Ik probeer al dagen het politiebureau te bellen of ik hem iets mag brengen. Nooit, werkelijk nooit kom ik er door. Altijd in gesprek. Nu ga ik het toch maar gewoon proberen. Ik hoop dat mijn sms’je geaccepteerd wordt. Want ik heb geen zin in dure bekeuringen.

Ook kreeg ik een berichtje via de facebook pagina van het Leger des Heils van een Turkse vrouw. Zij en haar man zijn leraren en ze werden in Turkije beroofd van al hun bezittingen en in de gevangenis gezet. Na hun vrijlating ontsnapten ze naar Griekenland. Nu wonen ze al een jaar in Athene. Ze was op zoek naar hulp. Voedsel, luiers voor de baby van 15 maanden. Via mijn vriend Mostafa die Turks spreekt kon ik haar wat brengen.

Zomaar een paar voorbeelden van mensen in moeilijke omstandigheden. Willen jullie voor ze bidden?

Goede week!

Voetstappen

En weer is het zondagavond. De eerste week in lock down zit er op. Ik was het schrijven een beetje aan het uitstellen, want wát moet je schrijven als je voornamelijk thuiszit. Dat is nog best lastig. Ik ‘spreek’ mensen voornamelijk op Zoom of via whatsapp. En gewoon ouderwets bellen kan natuurlijk ook nog. Ik probeer iedere dag met iemand in NL te bellen, dan voel ik me wat minder afgesloten van de wereld. Ik realiseer me dat dit al een heel voorrecht is. Vergeleken bijvoorbeeld met Solomon, mijn Eritrese vriend. In zijn land is zich een oorlog aan het ontwikkelen met buurland Ethiopië. In de hoofdstad waar zijn vrouw en zoontje wonen zijn bommen gevallen. Telefoon en internet zijn afgesneden. Hij kan dus niet met haar in contact komen. Dat is pas afzien. Dan heb ik niks te klagen. Ik ga trouwens in dit blog een bericht van hem opnemen. Hij is altijd zo blij als ik hem heIp met één of ander. Hier komt zijn reactie die hij voor de mensen in NL geschreven heeft. Ik schrijf het meteen maar in het Engels. Handig voor de vertaler.

‘Hi ladies and gentlemen. My name is Solomon and I am living in Athens, Greece as an asylum seeker from Eritrea. I am so glad to express my gratitude to Judith and her friends in NL on behalf of my Eritrean brothers and sisters here in Athens. I am so grateful to your material, financial as well as spiritual support. I have confirmed that your all kinds of supports are received through Judith. As a result, I and my friends are able to get hope in this difficult times. I convey my gratitude to Judith as she is very active to help asylum seekers and refugees from different countries such as Eritreans, Syrians, Pakistani, Afghans etc. Really, your support is valuable in our lives and made us strong spiritually. God bless you wherever and whoever you are. Thanks onze again.’

Moge God zich ontfermen over deze jonge vader en hem op een dag met zijn gezin verenigen!

Gedurende deze eerste week heb ik een soort ritme ontwikkeld. Ik loop elke dag de befaamde 10.000 stappen. Ze zeggen dat dat een goed aantal is…. Ik ga ’s morgens en ’s middags. En ik heb het grote voorrecht dat het hier nog steeds mooi weer is. Rond de 20 graden. Ik kan op ‘mijn’ heuvel nog lekker in de zon zitten. Door sms’jes te sturen geven we aan wat we buiten willen doen. Nummer 2 is naar de supermarkt of andere noodzakelijke boodschappen. In de winkel is nu zelfs een scheiding aangebracht voor de wel- en niet toegestane producten. Ik wilde sokken kopen gisteren, dat doe ik meestal voor de mensen op straat, maar dat mag dus niet. Rood-wit lint moet duidelijk maken wat je wel of niet mag pakken. Heel rare gewaarwording! Maar ja, de intensive care capaciteit is hier een fractie van die in NL, dus zijn ze heel streng. Er is nu zelfs een avondklok van 9.00 tot 5.00 in de ochtend. En de scholen zijn allemaal weer dicht. Onderwijs wordt nu op tv gegeven.

Verder ga ik nu 2 keer per week bij mijn dakloze vrienden kijken. Met thee en croissant. Vandaag zo’n 25 klantjes. Ik word ongemoeid gelaten. Het is nogal duidelijk wat ik aan het doen ben met mijn thermosflessen en bekertjes. Daar kan niemand redelijkerwijs bezwaar tegen maken. En dat gebeurt ook niet. Het voelt als verlies van tijd als je zo weinig kunt doen, terwijl er zoveel nood is. Maar er zit niets anders op. Gelukkig zijn er nog wel organisaties die eten koken, daar kunnen mensen het komen afhalen. We hopen op en bidden voor betere tijden!

Goede week!

Helpen van iemand in nood

Gisterochtend zijn we weer in lock down gegaan. Tot eind november. Het zat er al aan te komen. Maar toch is het weer slikken. We sturen opnieuw sms’jes. Vrijdag nog gauw het een en ander geregeld voor mensen die nog iets van me nodig hadden. Melkpoeder voor een baby die een ernstige allergie heeft. Het jongetje is 8 maanden en moet elke week naar het ziekenhuis voor een behandeling. De familie zit in een kamp op zo’n 3 kwartier reizen (met bus en trein) van het ziekenhuis in het centrum van Athene. En passant ook nog een tas vol babykleertjes meegenomen voor een andere vader, uit hetzelfde kamp met een pasgeboren tweeling. De meisjeskleding had ik, dankzij een grote doos, die me uit NL was toegestuurd door Pieter Baarssen. We kennen elkaar niet persoonlijk, maar wat stuurden jullie me prachtige spullen. Als je dit leest Pieter, ik deel nog steeds uit. Vanwege alle beperkingen heb ik tot nog toe een voorraadje. Voor het jongetje helaas niets. De grote voorraad staat bij het Leger des Heils en daar kan ik momenteel niet bij. Mijn vriend Mohammed, die één van mijn ‘aangevers’ is, brengt mij in contact met al deze mensen uit Syrië. Hijzelf heeft ook de nodige problemen. Moest nu eindelijk zijn flat verlaten… hij zat al lang in de blessuretijd en heeft een huis gekregen in een verre buitenwijk. Het stinkt er en het is heel smerig, maar beter dan de straat. Hij heeft er 2 dagen schoongemaakt en ze mogen er nu een maand blijven met het gezin dat uit 6 personen bestaat. Het heeft hem een klein vermogen gekost om zijn spullen erheen te verhuizen. Onpraktische bijkomstigheid: de wasmachine werkt niet en de wasmachine die ze hadden kon niet mee. Te duur en te ingewikkeld. Dat zijn zo van die dingen… daar word ik wanhopig van als ik het alleen maar aanhoor. En over een maand begint het hele circus weer van voren af aan.

Vandaag ben ik toch weer de straat opgegaan. Met code nr. 4: het helpen van iemand in nood. Waarschijnlijk wordt hier familie mee bedoeld, maar dat leg ik even naast me neer. Ik was mijn assistent kwijt, die woont te ver weg om controle te riskeren. Maar wat was het leuk om onverwacht 2 van ‘mijn’ Pakistaanse jongens tegen te komen, joggend over het Syntagmaplein. Toen ik vertelde wat ik deed, boden ze meteen aan om me te komen helpen. Soms zijn er van die knipoogjes van boven. Ik voel me bij deze lock down ongemakkelijker dan bij de vorige, dus ik kon wel een oppeppertje gebruiken. Ali was er ook weer. Uit Gaza. Hij vertelde dat hij weggejaagd was door de politie, maar dat hij had gewacht tot ze weg waren, want hij wilde persé op het plein slapen om er zeker van te zijn dat hij ons met onze thee niet mis zou lopen. Hij krijgt elke week 5 euro van me om te sparen voor een ticket naar Chios. Daar moeten zijn gestolen papieren vervangen worden. Vanmiddag ben ik nog weer terug geweest naar het plein en zowaar gecontroleerd door de politie. Dat kwam zo. Ik had Mohamed, zo heten er heel veel 😊, een deken beloofd. Maar die was loodzwaar en daarom wilde ik hem apart brengen. We spraken af dat hij naar het grote plein zou komen. Aldus geschiedde. Ik liep over een compleet leeg plein- op zichzelf al een bizar gezicht; geen enkele Griek, geen toerist, geen dakloze….. enfin daar liep ik dus met mijn deken…Alleen de politie stond er weer. Lieten ze me vanmorgen gewoon passeren…. Toen ze Mohamed aan zagen komen, kwamen ze meteen in beweging. Ik in mijn beste Grieks uitgelegd dat deze jongen in een park slaapt en een deken nodig heeft. Wilden ze mijn sms’je zien? Natuurlijk. ‘Heeft u ook iets van een identiteitsbewijs bij u? Jazeker. Εντάξη!’ Betekent zoveel als: in orde. ‘Prettige dag!’ Tegen mij…. Tegen Mohamed werd nog even uitgepakt. ‘Meteen terug en die kant op, niet richting de metro.’ Je moet toch wel even laten zien wie de baas is. In elk geval heeft Mohamed het vannacht iets minder koud.

De komende weken worden rustig. Maar natuurlijk heb ik nog wel een to do-lijstje. Zucht………. Hoe dan ook, ik tel mijn zegeningen. Voor de mensen die al op de bodem zitten is dit allemaal veel erger.

Goede week!

Altijd vol vertrouwen

Het was weer een bewogen week! In de letterlijke zin van het woord op Samos en in Izmir in Turkije. Ook wij hier in Athene kregen er een staartje van mee. Een schommelende lamp en we voelden het huis heen en weer bewegen. Heel kort en licht. Maar toch….. Op Samos zijn 2 scholieren omgekomen toen ze bedolven werden onder een omvallende muur. Verder worden de coronamaatregelen net als overal in Europa aangescherpt. Vanaf a.s. dinsdag gaan de horeca, musea, sportscholen enz. weer dicht. De scholen blijven open en de belangrijkste winkels en apotheken. Griekenland heeft 2 oranje-rode zones. In het noorden met o.a. Thessaloniki en….. . je raadt het al…. wij hier in Attica, de regio waar Athene in ligt. Er wordt flink gehandhaafd. Een Arabische winkel had één klant binnen zonder mondkapje. De zaak ging gelijk 3 dagen dicht, verzegeld en wel. De eigenaar kreeg een boete van 5000 euro, de nalatige klant 150. Ik hoop maar dat ze hier niet aan ‘etnisch profileren’ doen!

Wat kan ik zeggen over al die mensen in nood en nu nóg meer vanwege corona. Het wordt een herhaling van zetten. Als je ze leert kennen is er van iedereen een verhaal. Een goede vriend van me had een baantje. Eindelijk, na heel lang zoeken. Jullie hebben geen idee hóe moeilijk het is voor vluchtelingen, ook al hebben ze de benodigde papieren, om aan de slag te komen in een fatsoenlijke werkomgeving. Wat blijkt? De eigenaar laat zijn medewerkers minder geven dan wat er wordt afgerekend. Hij meet met een valse maat zogezegd. Zonder dat de klant het merkt natuurlijk. Een lelijk staaltje van bedriegerij. Mijn vriend, die christen is, wil het eigenlijk niet doen, maar hij kan er niet met de klant over praten. Met de eigenaar ook niet, voor hem 10 anderen met minder scrupules. En vooral: hij heeft een inkomen nodig. Een dilemma hè?! Hij heeft ontslag genomen. Hij vond dat hij het tegenover God niet kon verantwoorden om te weten van het bedrog en er niets aan te doen. Ook al is het zijn fout niet. Nu weet hij niet hoe het verder moet. Zijn asielverzoek is afgewezen. Na 5 jaar is hij weer terug bij af.

Een andere vriend Solomon, jullie kennen hem al. Altijd opgewekt, altijd in om te helpen. Altijd vol vertrouwen op God. Hij kreeg deze week de 3e serie foto’s van zijn zoontje sinds diens geboorte op 7 juli jl. Hij heeft nu, laten we zeggen misschien 15… 20 foto’s, da’s alles wat hij gezien heeft van dit kleine jongetje dat opgroeit zonder vader. Toch stuurt hij me een berichtje over een jonge alleenstaande vrouw met een baby van 2 maanden. Ze heeft alleen woonruimte, een paar vrouwen uit haar land hebben haar ‘in huis’ genomen. Verder geen toegang tot enige hulp. Of ik misschien……

Iftikhar, mijn nieuwe Pakistaanse vriend, met wie ik nu samenwerk in Crossroads, stuurt me aan de lopende band verzoeken om hulp. Allemaal families die ofwel geen papieren hebben, ofwel zelfs geen woonruimte. En geen eten. Nu met de nieuwe verzwaarde coronamatregelen wordt het nog lastiger om ergens eten te halen. De politie is allergisch voor groepen en rijen mensen. Vooral als het vluchtelingen zijn. Dus ik help…. gelukkig heb ik nog steeds donaties. Eén jongen, ook uit Pakistan, is het huis uitgezet waar hij met 3 anderen woonde. Hij kon zijn deel van de huur niet meer betalen. Dus nu slaapt hij op straat. Ik heb hem net 50 euro gegeven, zodat hij weer een maandje terug naar binnen kan. Hij keek me aan met ogen vol tranen. Hij was er zo blij mee. ‘ Thank you, thank you, please ma’am pray for me. It is really difficult. I am very stressed in my head.’ Hij maakt zo’n verloren indruk. Dat was een uurtje geleden op de Bijbelles. Dat is toch hartbrekend……

Verder is er een actie gestart in Werkendam en (wijde) omgeving om melkpoeder voor baby’s te verzamelen. Daar is heel grote vraag naar. En het is hier mega duur. Meer dan het dubbele van Nederland. Wil je meedoen? Bel Wil Verlee (thuisfrontteam) 0183 501399 of Kunie Vos 0620499822 voor Veen, Wijk en Aalburg en omgeving. Ik hoop dat er veel binnenkomt!

Vanavond in de kerk in Werkendam werd psalm 72 gezongen. ‘Hij zal de Redder zijn der armen, Hij hoort hun hulpgeschrei. Hij is met Koninklijk erbarmen, hun eenzaamheid nabij.’

Goede week!

Oude en nieuwe schatten

Daar ben ik weer. Terug van een paar dagen weggeweest. In Agria deze keer , een klein plaatsje in Midden Griekenland. Ik ben daar al vaak geweest en het voelt echt als thuiskomen, als ik weer eens ga. Samen met Minna deze keer, mijn Finse vriendin met wie ik veel samenwerk. We logeerden bij Anneli, ook een Finse, de moeder van mijn Finse vrienden Spiros en Marja. Ze heeft een prachtig huis, zelf gebouwd in Finse stijl. We hebben genoten van het prachtige weer, de zee met een geweldig zandstrand. Dat is echt wel een bijzonderheid. Meestal is het erg steenachtig. We hadden een heerlijke lunch met vrienden van Anneli, waarbij we de pastor van de kerk in Volos weer ontmoetten. Die heb ik in de afgelopen jaren leren kennen als een bevlogen man met een missie. Ik heb al eens over hem geschreven. Hij startte 25 jaar geleden de ‘beach-cleaning’ in Volos. Zeg maar afval rapen, dat zich altijd ophoopt gedurende de zomer vooral. Een bijzonder project, waarover hij heel meeslepend kan vertellen. Door deze missie is er heel wat tot stand gekomen aan contacten en samenwerking tussen de kleine kerk van Volos, van hetzelfde kerkverband als mijn kerk in Piraeus en de grote Orthodoxe kerk. Dat is een mooi verhaal, waarover ik nog een keer wat meer wil vertellen. Behalve dit werk, houden zij zich ook bezig met hulp aan vluchtelingen in de verschillende kampen die zich in en om Volos bevinden. Hun manier van werken, zo persoonlijk mogelijk, spreekt me erg aan. Hij en zijn vrouw zijn gedreven mensen, die niet uit zijn op ‘mensen naar hun eigen kerk krijgen’, maar op de navolging van Christus. Dat is iets waar ik me heel erg in kan vinden. Het waren fijne dagen!

Vanmiddag was het weer tijd voor Crossroads, de Bijbelstudie met de jongens. Genesis 3 was aan de beurt. Best heftige kost. Het fijne van deze manier werken is, dat je samen stap voor stap door de teksten heengaat. Wat zegt deze tekst en wat betekent het. En vervolgens denk je na over wat je ervan kunt leren voor je eigen leven. Erg eenvoudig, maar wel mooi. Het is echt waar, dat je steeds oude én nieuwe schatten op kunt graven uit het Woord van God. En ik heb 2 hele fijne vertalers, beide christen, zodat ze ook goed kunnen overbrengen wat er gezegd wordt.

Afgelopen week hadden we ook een meeting met de staf van het Leger des Heils. Fijn om elkaar weer te zien en te spreken. Er zijn onder de vrijwilligers grote zorgen over huisvesting en hun toekomst. We bidden met en voor elkaar en proberen moed te houden in deze barre tijden. Ook Athene en heel Griekenland hebben te maken met een toenemend aantal corona patiënten. De maatregelen worden strenger. Toch hopen we onze hulpverlening weer op gang te kunnen krijgen. Al blijft het gebouw waar we werkten dicht helaas. We hebben nu 2 ruimtes waar we spullen kunnen opslaan. Een ervan is het huis van één van onze vrijwilligers Nima, die een kamer over heeft. En de andere ruimte is in het Prayer house van de Agape-gemeente. Dat is de Afghaanse kerk van Marieke, een Nederlandse vrijwilliger, die hier samen met haar Afghaanse man mede leiding geeft. De pastor van deze kerk Masoud is een van mijn studenten Engels. We willen meer met hen gaan samenwerken, om zo mensen beter te kunnen helpen.

En verder komen er dagelijks verzoeken bij mij binnen om hulp. Pakistaanse families zonder papieren, met jonge kinderen en ziekte in het gezin. Een Syrische familie met een tweeling. Een Eritrese moeder met een pasgeboren dochtertje. Een Iraanse alleenstaande moeder met een dochtertje in een park. Gevlucht uit een huis, waar de eigenaar haar wilde laten betalen met seks. Ik probeer zo goed mogelijk zicht op de situaties te krijgen. En liefst ontmoet ik de mensen zelf. Al is dat in deze tijd eigenlijk niet zo’n goed idee. Omdat ik mijn vluchteling-vrienden, die met deze verzoeken komen vertrouw, doe ik het dan toch vaak maar op hen aan. Ik vind het fijn dat zij niet alleen met zichzelf bezig zijn, maar ook de nood om hen heen zien.

We hebben hoop nodig in deze barre tijden! Ik vond een mooi lied van Sela. Een toekomst vol van hoop. Zoek het maar eens op!

Goede week!

Verschillen nog niet zo groot

Het is weer zondagavond! Tijd om te schrijven. Over mijn leven hier en over de mensen die ik ontmoet. Dat zijn er, ondanks alle beperkende maatregelen toch nog heel wat elke dag. Misschien wel te veel, als ik er goed over nadenk. Maar ja…. Hier binnen gaan zitten en niets doen is geen optie. Ik probeer voorzichtig te zijn, maar me niet door angst te laten weerhouden van het zien en spreken van mensen. Vandaag was weer een volle dag. Vanochtend gingen Solomon en ik zoals gebruikelijk op zondagochtend, de straat op. We ontmoetten Ali, uit de Gazastrook. Hij zat op het grote plein waar wij onze theeronde beginnen. Met een bekertje, om het geld in ontvangst te nemen, dat hij hoopte op te halen. Er zat nog niks in, maar het was ook pas 8 uur. Wat een droevig verhaal weer. Hij had asiel aangevraagd op Chios en kreeg een voorlopige verblijfsvergunning. Hij had zelfs een reisdocument weten te bemachtigen. Dat is al heel wat. Naar Athene reizen lijkt dan een goede vervolgstap. Maar dat liep verkeerd af. Geen verblijfplaats. Dat betekent op straat slapen. En daar wordt werkelijk alles wat niet muurvast aan jou vastzit gejat. Vervolgens wordt zo’n paspoort weer voor een paar honderd euro verkocht aan iemand die genoeg geld heeft. Die er dan weer op probeert door te reizen naar een ander Europees land. De dief koopt misschien drugs van de opbrengst of wat dan ook. Voor Ali is dit rampzalig. Hij kan geen kant op. Hij probeert nu geld bij elkaar te bedelen om terug te gaan naar Chios, waar hij opnieuw papieren kan aanvragen. Doet hij dat in Athene dan kan het een jaar duren. Gaat hij terug naar Chios, misschien een paar maanden. Je vraagt je af hoe slecht het moet zijn in je eigen land om dit er allemaal voor over te hebben. Nu weten we wel dat de Gazastrook niet bepaald een prettige woonomgeving is, maar dan nog…… Ik had zo met die jongen te doen. Wat is er voor hem te hopen. Ik heb hem 5 euro gegeven als begin voor het kaartje naar Chios. Als hij het niet voor iets anders gebruikt of het niet gestolen wordt tenminste…..

Vanmiddag mocht ik weer de Bijbelles doen bij Crossroads. Wat zijn dat toch aardige jongens, die ik in mijn klasjes heb. Ik raak echt op ze gesteld. Zal nog moeilijk worden om er weer mee te stoppen. Ik ben maar invaller helaas. Ik ben ze flink aan het dresseren om een beetje corona-proef te kunnen werken. We hebben nu een thermometer (met dank aan de supporters uit NL) zodat we in elk geval weten dat ze geen verhoging hebben. Handen ontsmetten jongens, geen hugs en geen handjes schudden, sorry, dat kan nu echt niet. Je masker hoort over je mond én je neus ja en we houden afstand. Wow, het ging al een stuk beter vandaag. Gelukkig luisteren ze wel naar de juf haha. Maar wat is dat eigenlijk bijzonder hè dat ik dit doen mag. Een gemengde groep, ik zei het vorige keer al, van christenen en moslims. We spreken over de eerste hoofdstukken van de Bijbel , zodat de verschillen nog niet zo groot zijn. Ik probeer zoveel mogelijk interactief te werken, zodat ze ook zelf aan het woord komen en het niet teveel éénrichtingsverkeer wordt. Ze lezen ook zelf de teksten voor want dat kan in hun eigen taal. Het geheel wordt natuurlijk nogal beïnvloed doordat er vertaling nodig is. Maar met goede wil van weerskanten ontstaat er toch echt een gesprek. Het is belangrijk vind ik dat er gen stortvloed van woorden over ze wordt heen gegoten maar dat er ook reactie kan zijn en reflectie.

Daarna wandelde ik nog maar eens een rondje in ‘mijn’ achtertuin, of eigenlijk voortuin de Acropolis. Het is schitterend weer hier. Warm nog zelfs! Heel anders dan bij jullie op dit moment, begreep ik. Ik kan me wel iets voorstellen bij somberheid die sommige mensen kan bevangen wanneer alles zo donker is. En de omstandigheden zijn in zijn algemeenheid op dit moment niet zo vrolijk. Hier lijkt het leven letterlijk wat lichter en dat heeft een positieve uitwerking op je geest. Ds. Guido had het er vanavond in de kerk nog over. Gelukkig hebben we het Woord van onze God dat eeuwig standhoudt. Daar ging het vanavond ook over in de preek. Een licht op ons pad wordt het genoemd. En een lamp voor onze voet. Bij dat licht leven wij. In voor- en tegenspoed.

Goede week!