Extra bijzonder

En opnieuw is het Pinksteren! Nu in de Oosterse kerken en wij als kleine protestantse minderheid volgen deze kalender. Wat deze dag extra bijzonder maakt is dat we weer terug zijn in de kerk. De maatregelen worden overal soepeler. We mogen zelfs 40 mensen binnen hebben, dat is het totaal aantal leden van onze kerk, die komen niet allemaal meer. Zeker driekwart is boven de 75. We waren uiteindelijk toch nog met zo’n 20 mensen. De kerk was keurig ingericht met pijlen waar de zitplaatsen waren en afzetlintjes met kleine bloemboeketjes. Zag er heel leuk uit. Allemaal ons masker op en niet zingen. De pianist speelde en een beetje mee neuriën mocht wel. Mooie momenten van reflectie eigenlijk. We vierden ook het Heilig Avondmaal. Allemaal volgens de geldende regels. Goed om weer in de kerk te zijn! Na de dienst zoals gebruikelijk weer koffie gedronken met mijn kerkvriendinnen. Was gezellig om ze weer van nabij te zien. In het parkje voor de kerk ontmoeten we een aantal van onze ‘klantjes’. Wanneer kunnen we weer douchen is hun vraag. Dat is echt een probleem. In Piraeus heb je nog één andere plek waar gedoucht kan worden, maar die is ook nog dicht. Eten is er overal wel te vinden. Maar een douche en schoon ondergoed……. Helaas weten we niet wanneer we weer open mogen. En áls het zover komt, moeten we het gebouw eerst nog corona proof maken. Én genoeg vrijwilligers hebben om aan alle regels van goede hygiëne te kunnen voldoen. Dat wordt nog wat!

Er is nog meer goed nieuws. Het Leger des Heils mag het centrum voor vluchtelingen in Omonia weer openen. Wat is hier lang naar uitgekeken! De groepsapp van de vrijwilligers van het centrum barstte bijna uit elkaar van het enthousiasme waarmee op dit nieuws gereageerd werd. Iedereen wil zo graag weer aan het werk. Je merkt in deze tijd dat er echt een community is ontstaan. Iedereen heeft de anderen gemist. Ook hier geldt dat er eerst heel wat geregeld moet worden om onze bezoekersstroom in goede banen te leiden. Daar gaan we deze week aan werken. Vanaf volgende week kunnen we onze ‘klantjes’ weer ontvangen. Voorlopig richten we ons op de basisbehoeften: pampers en toiletartikelen en voedselpakketten voor de allerarmsten. De verschillende lessen staan nog even op een laag pitje. Al heb ik wel plannen om ook in het centrum Engels te geven, zoals ik dat nu doe met de Afghaanse groep. We hebben ook gedachten over het opzetten van een voedselbank. We krijgen al broodoverschotten van een bakkerij. Misschien kan dat ook met andere dingen vanuit een supermarkt.

Deze week heb ik met de twee tienermeiden die ik les geef gesproken over de situatie met de vermoorde zwarte man in Amerika. Dat is belangrijk, want ook zij krijgen te maken met afwijzing omdat ze ‘vreemdeling’ zijn. We hebben een les gedaan over Rosa Parks, die 65 (!!) jaar geleden het startsein gaf voor de Burgerrechten beweging in Amerika, door ‘nee’ te zeggen toen ze moest opstaan in de bus voor een blanke man. We hebben ook al een les over Anne Frank achter de rug. Nu heb ik het boek voor ze te pakken gekregen. Kunnen ze dat in het Engels lezen. Wel boeiend hoor om met kinderen van een heel andere cultuur over deze dingen te spreken. Ik vind lesgeven toch echt heel leuk, heb ik weer ontdekt!

En verder…. heb ik gefietst. Het was zoiets als wereldfietsdag en bij Monique van Hulst van www.meetinathens.gr kon je gratis een fiets krijgen voor 3 uurtjes. Dat vond ik toch wel een aantrekkelijk idee, al ben ik ook wel een beetje zenuwachtig in het verkeer. Gelukkig was het niet te druk en we gingen wat buiten de stad over het enige fietspad dat Athene rijk is. Ik zeg ‘we’, want Solo ging mee. Hij is een Afrikaanse vluchteling. We knepen ‘m wel een beetje, want hij heeft geen papieren. Wat als we aangehouden zouden worden…. Gelukkig niets gebeurd. Amper politie gezien. We fietsten naar Stavros Niarchos, een cultureel Centrum dat nog wel dicht is, maar het café is wel open. Daar koffiegedronken en toen weer langs hetzelfde fietspad terug. We hebben er allebei van genoten.

Goede week!

Vol, geïnspireerd leven

Pinksteren! In Griekenland pas volgende week. Vanochtend de dienst ‘bijgewoond’ vanuit Werkendam. Erg bemoedigend. De opdracht aan de leerlingen van Jezus om het Evangelie te verkondigen tot aan de uitersten der aarde. Zover zit ik niet weg, maar het sprak me toch erg aan!. Dank Ds. Guido! Vol zijn van de Geest, geïnspireerd zijn, leven door de Geest… allemaal dingen die we hier erg hard nodig hebben. Het leven kan soms zo geestdodend zijn, dat we snakken naar een beetje Geestkracht! Vanavond dat prachtige lied gezongen in de kerkdienst: ‘Geest van hierboven, leer ons geloven, hopen, liefhebben door Uw kracht.’ Hoop en liefde dat zijn de basis ingrediënten voor een gelovig volhouden in ons leven. Waar dat zich ook maar mag afspelen. Hier of in Nederland of ergens anders in de wijde wereld.

Wat gebeurde er allemaal deze week. Er waren ontmoetingen met diverse mensen, Zoom meetings, lessen en wandelingen. We mogen weer op een terrasje zitten. En morgen ga ik uit eten. De eerste keer na de lock down. Met de koorleden van de Zweedse kerk. Erg leuke mensen. Ik ben welgeteld 1 keer naar de koorrepetitie geweest en heb ook 1 keer meegezongen in de kerkdienst. Toen ging alles dicht. Ik ben een werker van het laatste uur, maar krijg toch evenveel als de anderen…. 😊

Van de week had ik weer contact met Solo, een jongeman uit Eritrea. Ik ken hem nu een paar maanden. Hij wilde geen asiel aanvragen in Griekenland, maar heeft inmiddels toch besloten dat maar wel te doen. Als de politie hem oppakt, gaat hij de gevangenis in. Hij kan echt geen kant op, want alle grenzen zitten, nu meer dan ooit, potdicht. We gingen een telefoonkaart voor hem kopen die talk home heet. Je kunt er 20 minuten mee bellen voor 5 euro. Het is de enige manier om in contact met zijn vrouw te komen. Hij had haar al 3 weken niet gesproken. Er is geen internet in Eritrea. Althans niet voor de burgers. Hij schaamde zich erg dat hij het me moest vragen. Ik vertel hem dan dat ik kan helpen omdat mensen in NL mij geld geven. Waarvoor dank!

Vanochtend gingen we (Mercy en ik) weer met de thee en de croissants op stap. Eén van mijn klantjes, Georgos was sinds vrijdag weg. Al zijn spullen, een hele berg had hij verzameld, waren ook verdwenen. Hij is in het ziekenhuis beland. Dat was goed en nodig ook, want hij was de laatste tijd helemaal niet zichzelf. Wilde geen croissants, alleen thee. De wond aan zijn voet zag er afschuwelijk uit, kortom het ging niet meer. Gelukkig hadden we woensdag telefoonnummers uitgewisseld. Net op tijd dus. Ik probeer hem nu te traceren. Maar dat is nog niet gelukt. De plek die we het hotel noemden, met 5 of 6 klantjes, was ineens ook leeg. Waar zitten die jongens dan hè? Zoeken naar een naald in een hooiberg. In het park aan het eind van onze ronde vonden we Detoula, als ik het goed zeg. Is al jaren in Griekenland, uit Syrië geloof ik en een doorgewinterde straatjongen inmiddels. Waar zijn de anderen? O daar ergens, de hoek om en dan rechts en dan….. ga d’r maar aanstaan. Geeft niet, hij liep wel mee. En warempel, vlakbij hun vorige stek, verborgen achter een 2 meter hoge afzetting met golfplaten, daar zitten ze. Op één of andere manier over de scherpe randen van het ijzer geklauterd en nu goed verborgen. Die hekken staan daar om een pand in verval af te schermen. Je mag niet te dicht bijkomen, vanwege instortingsgevaar. Maar wie maalt daarom als je geen andere plek hebt. Verschillende koppies verschijnen lachend boven de rand. Ja, we zijn hier! Met hoeveel zijn jullie? Even tellen. We zijn met z’n achten. Oké, 8 bekers thee aangeven, 8 croissants. Genoeg zo? Weer een hoofd boven de rand. Nee, we moeten er nog 2 hebben. Jullie zijn toch met 8? Nou ik heb nog niets en er is er nog een die niks heeft. Zucht, dan heeft iemand anders er 2 gepakt, zeker. Goed we hebben er nog 2 over, dus dat kan net. Tot woensdag jongens! We waren blij dat we ze weer gevonden hebben en zij waren blij dat ze ons zagen. Hoe je toch nog vrolijk kan worden van zo’n situatie, die eigenlijk helemaal niet grappig is.

Goede en geïnspireerde week!

Niet zo uitbundig

Afgelopen week vierden de Westerse kerken Hemelvaartsdag. Op de Oosterse kalender wordt dit een week later gevierd, zij het niet zo uitbundig. Geen vrije dag en in de Evangelische kerken ook geen extra dienst. Ik heb ‘meegedaan’ met de kerk in Werkendam. Iedereen kijkt en luistert nu gewoon vanuit het eigen huis en ik hier dus ook. Anders waren er in NL altijd leuke activiteiten met de kerk. Puzzeltocht, fietstocht, excursie….. Nu is het allemaal wat kaler, maar evengoed is het van groot belang niet te vergeten dat Christus, onze opgestane Heer, terugkeerde naar Zijn Vader nadat Hij Zijn dienst op aarde vervuld had. En de opdracht is nog steeds: ‘Gaat heen en maak alle volken tot mijn discipelen’…… Het Koninkrijk komt, al is het nu nog verborgen. En wij kijken uit naar Zijn tweede komst. Meer dan ooit is er de noodzaak van het gebed om de Geest. Die is al uitgestort, maar wij kunnen in deze barre tijden wel wat extra Geestkracht gebruiken. Nu we als gemeente van God niet meer fysiek samen kunnen komen, worden we meer op onszelf teruggeworpen. Onze eigen relatie met God. Hoe staat het daarmee. Terug naar de bron. In die zin is wat afstand misschien nog niet zo verkeerd.

Hoe gaat het hier. Wij staan nog steeds in de wachtstand. Nog geen toestemming om de deuren weer te openen. Dat gaat, gek genoeg, ook weer wennen. Ik heb het druk met mijn eigen klantjes, hier en daar in de stad en op straat. En natuurlijk met mijn Engelse lessen. Het aantal studenten is niet zo groot, dus ik kan best veel individuele aandacht geven aan iedereen. Ook probeer ik zoveel mogelijk de verschillende niveaus aan te houden. Mijn damesgroepje is heel actief. Ze sturen me vrijwel meteen na de les hun huiswerk op en we zijn ook begonnen met lezen. Ik stuur ze een verhaal, inclusief een gesproken versie en een vragenblad. Zodra ze denken dat ze het goed genoeg kunnen lezen, bellen ze me op en lezen het me voor. Ik geef dan aan of het voldoende is, als dat zo is, komt er weer een nieuw verhaal, anders moeten ze nog even door oefenen. Kortom individueel onderwijs zeg maar. Erg leuk om te doen.

Verder hebben sommige van onze collega-vrijwilligers het best moeilijk. Eén familie, vader, moeder, 3 kinderen onder de 5 en een oma, moet op 31 mei hun huis uit. En er is geen uitzicht op iets anders. Daar word je erg zenuwachtig van. Als deze jongen, één van onze vertalers, zijn papieren op orde kan krijgen, ligt er een contract klaar, van het LdH. Dat is geen wereldinkomen, maar hij kan in ieder geval de meeste dingen betalen. Maar wachten op papieren kost op dit moment nog veel meer tijd dan eerst. Op dit moment is hij echt afhankelijk van onze persoonlijke hulp. Hij moet zien te overleven, zeg maar. Dank aan de mensen in NL die meehelpen.

Een andere vertaler is Ahmed. Hij is een jonge gast met een gezin met 3 kleine meisjes. Heeft zijn studie in Syrië af moeten breken om te vluchten voor IS. Hij wilde net als zijn vader apotheker worden. Nu moet hij hier wat zien te verdienen. Hij werkte in de bouw voor een Syrische werkgever. Die behandelde hem zo slecht, dat hij het niet meer kon verdragen. Nu wil hij zich op fotograferen en vloggen gaan toeleggen. Ik kon via iemand van de NL vereniging een camera voor hem op de kop tikken. Dat gaat hij nu proberen. Zal vast beter gaan dan met zijn telefoon. Vrijdag had ik hem, en zijn familie uitgenodigd om het fototoestelletje te komen ophalen en ijs te eten. Dat wil zeggen, zijn dochtertjes aten ijs en ik ook, maar hij en zijn vrouw niet. Het was de laatste dag ongeveer van de ramadan. Die eindigt vandaag. Was eigenlijk gisteren al, maar toen was er geen maan te zien, dus dan wordt het een dag opgeschoven.

En verder heb ik besloten om nog wat langer in Athene te blijven. Hoe het zich zal ontwikkelen, weet niemand, maar als er straks weer gewerkt gaat worden, wil ik graag meehelpen om de zaak weer op de rails te krijgen. Dat wordt nog een hele klus en daar wil ik mijn steentje aan bijdragen.

Wens jullie allen een goede week op weg naar Pinksteren!

Die zomer die begon zowat in mei

Wij zijn ineens in de zomer beland. Het is heet. Vandaag 38 graden. Was het tot begin deze week nog redelijk koel, het kwik stijgt nu snel. Om te wandelen moet je nu de vroege ochtend of de avond hebben. ’s Nachts koelt het gelukkig nog een beetje af. Afgelopen week gingen de stranden hier weer open. Onder strenge condities, maar het is, naar ik hoor, vreselijk druk. Ik zou me er niet prettig voelen, dus ik ga niet. Het is wel begrijpelijk dat de mensen willen zwemmen met deze temperaturen. Dat heeft de regering ook begrepen. Het is een oefening, vermoed ik, want op 1 juli wil Griekenland zijn deuren weer openen voor het toerisme. De economie hier is erg afhankelijk van het toerisme. De veiligheidsmaatregelen kunnen zo alvast uitgeprobeerd worden. Morgen gaan de scholen hier weer open. Voor het voortgezet onderwijs. Precies andersom als in NL. Degenen die examen moeten doen, gaan eerst. Het schoolsysteem is hier, zoals ik al eens heb verteld, anders dan bij ons. Alle leerlingen moeten naar een bijlesinstituut, want met alleen de kennis van school, kunnen ze geen examen doen. Nu waren deze instituten natuurlijk ook gesloten en….. er moet evengoed examen gedaan worden. Zonder goede voorbereiding, zonder onderwijs op afstand. Niks uitstel om nog wat bij te werken. Dat wordt volgens Rebekka, een Griekse vriendin, die mij dit vertelde, dramatisch voor veel leerlingen. Zij is psycholoog en verontrust over deze gang van zaken. Ik ben benieuwd hoe dit verdergaat. De jonge generatie Grieken zou hieruit kunnen opmaken, dat ze niet belangrijk genoeg zijn voor de regering (het ministerie van onderwijs) om er wat extra zorg tegenaan te gooien. Niet verstandig, lijkt me. Het leidt tot demotivatie en op termijn willen jongeren nog maar één ding: weg uit Griekenland en elders studeren of werken. De jeugdwerkloosheid is hier enorm.

Hoe is het eigenlijk in de kampen met de verspreiding van Corona? Die vraag kreeg ik afgelopen week uit NL. Woensdag was ik bij een web meeting van de UNHCR. Uit wat ik daar hoorde maakte ik op dat er geen mega uitbraken zijn gekomen. Misschien omdat de gemiddelde leeftijd van de mensen laag is. Wel zijn er kampen in quarantaine, vanwege een aantal ‘gevallen’ en worden er medische units opgezet om zieken te kunnen testen. Overigens betekent dat niet dat alles model verloopt. De situatie is op veel plaatsen onveranderd slecht. Er wordt geprobeerd zo goed mogelijk zorg te verlenen, maar de basisvoorzieningen zijn niet eens aanwezig, hoe kun je dan bijvoorbeeld een hygiënische leefwijze verwachten….. Eind deze maand verwachten we grote problemen, omdat dan veel vluchtelingen met een status uit hun huis moeten om plaats te maken voor anderen. Ze moeten nu op eigen benen staan. Zonder enig vangnet gaat dat natuurlijk niet lukken. Dat is nu al een drama, want velen zijn wanhopig op zoek naar werk en een onderkomen, maar straks zullen er gezinnen op straat belanden en met de coronadreiging is dat allemaal nog eens extra gevaarlijk. Ik heb dit al vaak verteld, maar het is zo wanhopig en uitzichtloos. We kunnen alleen maar bidden ‘Heer ontferm U!’

Ik hoop dat jullie in NL ook een beetje verder kunnen met alles wat er om ons heen gebeurt. Laten we moed houden! Zoals Paulus schrijft aan de Galaten in hoofdstuk 9 vers 5: En laten wij niet moe worden goed te doen, want te zijner tijd zullen wij oogsten, als wij het niet opgeven.

Goede week!

Mooi voorjaar dit jaar

Daar ben ik weer! Ik realiseerde me dat 80 jaar geleden de 2e Wereldoorlog uitbrak, althans in NL. Dat was geloof ik ook op een zondag. We hebben de afgelopen tijd veel ‘oorlogstaal’ gehoord m.b.t. het coronavirus. De strijd tegen het virus. Wat wordt er hard aan gewerkt. En wat is vrijheid in dit verband ook een groot goed. Gisteren was ik voor het eerst in 2 maanden weer eens in Piraeus. Het was er superdruk. Ik zag geen kans om met anderhalve meter afstand door de massa te laveren. We zijn nu een week ‘vrij’ en het is duidelijk dat mensen het gevoel hebben dat de dreiging zoal niet voorbij, dan toch wel veel minder is. Ik weet het niet. Ik voel me nog steeds als een vogel die in een kooitje zit, waarvan het deurtje openstaat. Het voelt spannend om naar buiten te ‘vliegen’. Maar ook fijn. Om de meiden van de kerk weer te zien bijvoorbeeld. Ze koken nu in het weekend voor de daklozen. En ik deed mee. Wat leuk was dat! Hallo, ik ben er weer. Even m’n masker af: ‘hé, ik ben het’…. Echt mooi om de mensen die we goed kennen weer te zien. Ze blijven maar vragen wanneer we weer opengaan. Ze zijn blij met de maaltijd die we ze brengen. Ze vinden het fijn om ons te zien. Stella, één van de kerkvriendinnen heeft een auto. We crosten de stad door op zoek naar ‘onze’ mensen. Een man: ‘hé, alweer macaroni? Dat eet ik al dagen.’ Tja, wat wil je. Geeft niks, iedereen mag nee zeggen. Ik ben heel blij dat ik een financiële bijdrage kan leveren aan dit project. Dankzij de steun vanuit NL. Als het centrum weer open mag, zal er heel veel geregeld moeten worden. Het was al niet bijster op orde, qua veiligheid en zo, maar nu wordt het nog wel even wat anders. We hebben er gisteren een gesprek over gehad. Tot nu toe is er niets bekend over het openen van organisaties als deze. Hetzelfde geldt voor het Leger des Heils. Dus ik ben nog steeds veel thuis. Al houden de Engelse lessen me wel goed aan de gang.

En natuurlijk gaan we de straat op met de ontbijtservice. Vanochtend ruim 20 klantjes. Uitzichtloze situaties, het enige wat je kunt doen is een kop thee en een praatje. Komende week ga ik het terugbrengen tot 2 keer. Nu kunnen ze het wel weer wat beter redden. Er is veel meer drukte in de stad, dus de kans dat er wat te ‘krijgen’ is, wordt groter. Morgen gaan de grote zaken, zoals Jumbo, een soort mega Action, weer open. Ik ga ook weer mensen opzoeken. Ik heb er een aantal, die ik een beetje speciale aandacht geef en ook hulp. Nu kan ik dat zelf weer doen. Ik ben erg blij met de hulp die ik van Mostafa had, toen ik binnen moest blijven en hij mijn ‘boodschappenloper’ was.

Ondanks alles is de rust die we op deze manier gedwongen krijgen, toch wel heel prettig. Ik geniet van mijn dagelijkse wandelingen. Ik hoop dat ik dat vol kan houden als we weer in vol bedrijf zijn. Het voorjaar is dit jaar zo mooi. Warm, zonnig, maar zeker niet heet, koel eigenlijk. Dat is een grote zegen. Natuurlijk kijk ik er naar uit om de ‘collega’s’ weer te zien. Maar er is zoveel mogelijk met appen, beeldbellen enz. dat ik me helemaal niet eenzaam voel.

Natuurlijk is de situatie voor de mensen in nood niet zo rooskleurig. De economie staat er slecht voor in dit land, waar toerisme een groot deel van de inkomsten binnenbrengt. En de vluchtelingen zitten nog steeds muurvast. Deze week gaat de asieldienst weer open. Mensen moeten hun huis uit, dat ze een bepaalde tijd mochten bewonen. Zonder geld of een baan is het vrijwel onmogelijk om iets te vinden. In de kampen is het allemaal nog erger. Ik hoop heel erg dat deze crisis ons als mensheid ertoe brengt om mededogen te hebben met de ander. Dat lijkt wel zo wat betreft onze eigen burgers. Kosten noch moeiten worden gespaard om kwetsbare mensen te beschermen. Maar wat zou het mooi zijn als dat zich ook zou uitstrekken tot anderen in nood. Ik denk dat dit alleen kan als er een verandering van de harten plaatsvindt. Bekering zogezegd. En dát kan alleen God ons geven. Als kerken hebben we de opdracht om daarmee bezig te zijn. Dat is onze missie. Wat betekent echte verandering in jouw leven?

Goede week en veel sterkte!

Langzaam op gang

Zondagmiddag! Vandaag is de laatste dag dat we sms’jes moeten sturen als we uitgaan. Als ik even reken…. 6 weken van gemiddeld 3 per dag, dan heb ik er toch meer dan 100 verstuurd. Gelukkig waren ze gratis 😊. Morgen worden de eerste maatregelen opgeheven. Bepaalde winkels gaan open, waaronder boekwinkels, garages voor de APK-keuring en kappers op afspraak. Ook sportkledingzaken horen erbij. De rest komt later aan de beurt. De Orthodoxe kerken mogen alleen open voor ‘private worship’, je mag er even in om een kaarsje te branden en te bidden. Een icoon kussen zal er nog niet bij zijn, lijkt me. De scholen mogen op 11 mei open voor de examenklassen. De basisscholen, kleuterscholen en peuterspeelzalen blijven dicht tot 1 juni in ieder geval. Er wordt net als in NL gekeken hoe het gaat. We moeten allemaal maskers gaan dragen als we in de buurt van andere mensen zijn, zoals in de supermarkt of het OV. Ik heb er welgeteld één liggen, dus ik ga morgen maar eens op jacht, ze worden voor grof geld verkocht. 9 euro per stuk of zo. De apotheken slaan er een slaatje uit. Maar je kunt ze ook van stof kopen, die kun je wassen, dan zijn ze 1 euro. Dat klinkt beter! Vandaag kun je al goed zien dat iedereen het gevoel heeft dat ‘de vrijheid herwonnen’ is. Veel meer mensen op straat, sommige cafés hebben al voorzichtig een tafeltje buitengezet, waar dus meteen mensen zitten. Ik heb zelf ook verder gewandeld dan de afgelopen 6 weken. Eens even proberen – echt een leuke ervaring. De politie hield het ook een beetje voor gezien. Ik zag één groepje staan – natuurlijk niet voldoende afstand, zoals gewoonlijk, maar ik heb er deze keer geen aanmerkingen op gemaakt. 😊 Ze deden verder geen controles of zo. Het is ook moeilijk vol te houden. Al zullen we toch allemaal moeten leren leven met de anderhalve meter-samenleving. Dat was de oproep van de premier hier afgelopen woensdag. Net als overal trouwens. Blijf voorzichtig. Wanneer wij terug kunnen naar het centrum in Omonia is nog helemaal niet bekend. Het LdH is heel terughoudend, we mogen er niet komen. Dat is wel wat anders dan hun gebruikelijke presentie in de wereld in allerlei noodsituaties. Ik weet ook niet wat de reden eigenlijk is. Wel erg jammer. We zouden graag aan de slag gaan.

De mensen op straat weten niet zo goed wat ze kunnen verwachten. Ook zij moeten maskers hebben. We hadden vanochtend weer zo’n 30 klantjes. Dat is best veel. Degenen die nu in de opvang zitten, zullen zachtjesaan toch ook weer de straat op moeten. Geen idee hoe ze dat gaan aanpakken.

Mijn Engelse lessen verlopen steeds meer volgens een zeker model. Ik krijg er meer grip op. Het materiaal is zo mooi, je kunt er echt alle kanten mee op en alle niveaus zijn beschikbaar. Mijn groepjes krijgen het ook een beetje in de vingers. Ik stuur huiswerk via Viber en krijg de opdrachten zo ook weer terug. Er is er eentje die in ieder geval aan het werk wil: ‘Hello teacher, please send homework’. Als dat geen motivatie is…… Ik weet niet hoe ik het straks moet gaan inpassen, maar dat zien we dan wel weer.

En verder is mijn vriendin Shirley uit Noord-Ierland erg ziek. Ze heeft pleuritis, gen corona en ligt in het ziekenhuis. Ik ken haar vanaf het begin dat ik hier kwam en we zijn hele goede vriendinnen geworden. Gelukkig knapt ze wel op, de dokters zijn tevreden, maar het was echt even schrikken. En de vader van mijn vriendin Wilma is deze week overleden op zijn 100ste verjaardag. Wél aan corona. Er gebeurt veel in de wereld om ons heen. We weten niet wat de toekomst brengen zal. Corrie ten Boom zei: ‘ik ben niet bang om een onbekende toekomst te leggen in de handen van een bekende God’. Ik las dat citaat ergens en ik vond het mooi gezegd.

Goede week en veel sterkte!