Stil op straat

Zondagmiddag. Tijd om te schrijven. Het is stil in de buurt. Alleen vanaf de andere verdiepingen van mijn flat hoor ik wat gepraat. Boven mij woont een gezin met 3 tienerjongens en dié kunnen kabaal maken! Dat geeft wel wat leven in de brouwerij. Vanochtend ben ik weer de straat op gegaan. Met échte thee. Afgelopen vrijdag ben ik poolshoogte gaan nemen. Na een sms’je met nr. 4. Dat staat voor hulp geven aan iemand die in nood is. De andere nummers zijn o.a: 2 boodschappen doen en 6: wandelen. Ik ben nog niet gecontroleerd. Ik nam - om het mezelf niet al te moeilijk te maken- ijsthee mee en een verpakte croissant. Ik hoopte dat er nieuws zou zijn over wat er met ze gaat gebeuren. Maar helaas. Het plan was nl. dat het Rode Kruis vrijdagochtend op straat zou zijn om de situatie te inventariseren en hulp te verlenen. ‘Mijn’ mensen hadden niemand gezien. Wel komt er met enige regelmaat, om de 2 dagen of zo een organisatie langs die maaltijden uitdeelt. Mooi, daar ben ik blij om. De gemeente is nog steeds op zoek naar gebouwen om alle daklozen in te huisvesten. Wat dat moet worden weet ik ook niet, allemaal op een kluitje. Misschien is het wel beter dat ze buiten blijven, maar dan moet er wel zeep en handschoenen worden uitgedeeld. Misschien doe ik dat nog wel, als ik het krijgen kan. Vanochtend ging ik weer op stap. Een bakje hete thee doet mensen goed. Mercy ging mee om te helpen. Ze woont dichtbij, dus dat is erg praktisch. We willen allebei ‘iets’ doen. We kunnen niets, maar dit kan wel, onder de omstandigheden. Het is heel fijn om even contact met de mensen te hebben. Ik ken ze nu al een poosje en zij mij, dus ik vind het wel belangrijk om met ze mee te leven. Een aantal vroeg om een slaapzak. En laat ik die nou nog hebben. Ze zijn over van het bezoek van de groep uit Veen, in oktober en waren opgeslagen bij iemand thuis. Vandaag heeft hij ze bij mij bezorgd. Wie wat bewaart, heeft wat…… zo blij mee. Ik ben er meteen 3 weg gaan brengen na weer een sms’je gestuurd te hebben. Ik ben tenslotte een brave burger. Er zijn er al 4.4 miljoen verstuurd sinds het begin van de lock down las ik. Mochten we bij het LdH weer open gaan, dan moeten we wel een officieel papier hebben. Maar dat zal niet gauw gebeuren. Ik verwacht dat we de komende weken nog wel dicht moeten blijven. Een week in lock down voelt als een paar maanden…… 😊 In Griekenland zijn nu ruim 1000 zieken en 32 mensen overleden. Het lijkt erop dat de Griekse regering goede maatregelen heeft getroffen. Al weten we niet wat er nog komt. We geven het in de handen van Hem die de wereld draagt. Nog steeds en altijd!

Gelukkig hoef ik ondertussen niet stil te zitten. Ik ben gevraagd om online Engelse les te geven aan een groepje mensen uit een Afghaanse kerk. Daar ben ik afgelopen maandag mee begonnen. Op 3 dagen geef ik les van 4 – 6. Ik kan je zeggen dat het een heel nieuwe tak van sport is en een echte uitdaging. Ik heb uren nodig om me voor te bereiden. Ik gebruik materiaal van TEFL. Teaching English as a foreign language. Maar geweldig om te doen hoor! Na 2 uur tegen m’n scherm praten, waar ik die kleine schermpjes met de koppies van de studenten zie, heb ik geen stem meer over. Altijd mooi om iets nieuws te leren!

En morgen ben ik jarig. Het lijkt of het vorige week was, dat mijn schoonzussen voor de deur stonden toen ik 65 werd! Dat zal dit jaar niet gebeuren. Maar evengoed ben ik dankbaar voor een nieuw jaar!

Zo leven we naar Pasen toe. Nog nooit zo’n bijzondere Lijdenstijd/40 dagentijd meegemaakt. De vraag dringt zich op: hoe verhoudt het lijden van Christus zich in deze actualiteit tot het lijden van mensen? Is best wat over te zeggen…. En toch maar weer een van mijn favoriete liedteksten: ‘Leer mij o Heer Uw lijden recht betrachten… (is begrijpen en overwegen)’

Goede week!

Redenen

Vandaag is het maandag! Zo vreemd om nu pas te schrijven! Sinds vanochtend 6 uur is Griekenland in lock down. Dat was gisteravond wel even schrikken. We voelden het al aankomen en ja hoor facebook en whatsapp begonnen vol te stromen met mededelingen en de toespraak van de minister president die ons met een ernstig gezicht vertelde dat er veel Grieken waren die de regels van social distancing enz. goed naleefden maar…. Helaas er waren er veel te veel die dat niet deden. Daarom moest alles op slot. Ook hier werden grote groepen mensen veel te dicht op elkaar gesignaleerd. Mensen zaten op het strand, vertrokken naar hun ‘dorp’, waar ze natuurlijk ook het virus mee naar toe zouden kunnen nemen. Tot nu heeft Griekenland nog niet zoveel slachtoffers. Ik heb het idee dat de regering de zaak goed aanpakt. Er zijn hier veel minder patiënten dan in NL en ook minder overledenen. De kerken zijn hier ook dichtgegaan. De Grieks Orthodoxe Kerk heeft dat moeten accepteren, al was dat niet makkelijk. Zij zijn meestal degenen die de regels stellen. Het kwam zelfs zo ver dat een pope, een priester gearresteerd is omdat hij toch de kerk open gedaan had voor de gelovigen. Ongekend voor Griekenland. We mogen nu alleen nog naar buiten met een speciaal formulier, dat ik niet kan gebruiken omdat ik geen printer heb. Of met een sms’je dat je stuurt met je naam en adres en een nummer van de activiteit die je wilt ondernemen. Er zijn 6 redenen. Mijn eerste melding was vanochtend met nummer 6; een wandeling of de hond uitlaten. Bij gebrek aan een hond, deed ik het eerste en ging wandelen. Je krijgt meteen een antwoord sms en als je wordt aangehouden kun je dat laten zien met je paspoort, dat je altijd bij je moet hebben. Ik heb heerlijk rustig gewandeld. Er was niemand op Filopappou, een monument dat hier op loopafstand ligt. Het is er zo mooi nu het voorjaar wordt. Ik stuur er foto’s van. So wie so stuur ik deze keer vooral natuurfoto’s, want verder kan ik niet veel laten zien. Alles ligt stil. Organisaties zijn gesloten. Er wordt, naar men zegt, hier en daar nog gekookt voor de daklozen. Maar ik ga momenteel nog niet de straat op om het te zien. Kan nog komen. Er zit een reden bij het rijtje van 6, die zegt dat je naar iemand die behoefte heeft aan hulp mag gaan. Dus dat ga ik waarschijnlijk wel uitproberen. Na mijn wandeling stuurde ik een bericht met nr. 2 en zo kon ik naar de supermarkt. Hoe dat uiteindelijk uitpakt weet ik niet. Het systeem is nogal fraudegevoelig, lijkt me. Als ik achter elkaar door sms’jes stuur kan ik de hele dag op straat zijn. We gaan het zien. Er circuleren hier nu al grappige foto’s met uitgeputte honden, die door alle bewoners van een flat worden uitgelaten. ‘Ik ga nu niét meer naar buiten hoor, ik ben vandaag al 20 keer geweest’ 😊.

Ik zag net de persconferentie in NL. Ik vind het wel knap hoor hoe ze ermee omgaan. Zo weloverwogen. Hier gebeurt het meer met de botte bijl. Maar er zijn wel minder zieken hier en minder overledenen. Gelukkig maar, want het gezondheidssysteem hier kan niet zoveel hebben.

Net had ik bezoek van Ernest. Mijn Afrikaanse ‘kind’. Hij kwam hier eten, want hij had niks. Hij nam een risico en ik heb hem gewaarschuwd. Maar hij riskeerde het, want hij had honger. Ik doe ook z’n was, dus af en toe moet hij hierheen komen. Wat ervan terecht moet komen weet ik niet, want de mogelijkheden voor werk zijn nu helemaal verdwenen. Als hij dat niet vindt, staat hij binnenkort weer op straat. Dat geldt ook voor veel vluchtelingen. Wanhopig zijn ze. Waar moeten ze heen!

De hele wereld staat in brand. Het begrip ‘lijdensweken’ heeft nog nooit zoveel inhoud gehad als nu! God ontferm U!

Goede week!

Geef anderen ook een kans

Op deze 4e Lijdenszondag schrijf ik weer vanuit mijn optrekje in Athene. Rustig hier! Ook buiten op straat is het stil. Afgelopen week ging Athene steeds meer op slot. Scholen zijn al een week dicht. Vanaf midden deze week besloten ook de NGO’s gehoor te geven aan de oproepen van de Griekse minister van Volksgezondheid en de WHO. De ene na de andere maatregel kwam binnen. Zelfs een alert op al onze mobiele telefoons. Griekenland pakt de crisis flink aan. Alleen de supermarkten mogen nog open en de afhaalafdeling van de café’s en restaurants. Geen terrasjes meer waar de Grieken zo dol op zijn; Athene ziet er nu vreemd, een beetje surrealistisch uit. En natuurlijk moeten de apotheken doorgaan. Via een rond raampje in de deur word je te woord gestaan en worden je eventuele aankopen overhandigd. Ziet er bizar uit, kan ik je zeggen. Mijn ‘eigen’ apotheek heeft een ouderwetse deur, je moet gewoon buiten blijven wachten en een paar meter tussen jou en je voorganger open laten. O ja en in de supermarkt mogen niet meer dan 5 tot 10 klanten tegelijk naar binnen. Ook hier wordt wel wat gehamsterd, maar niet zoveel als ik het vergelijk met wat ik op het nieuws vanuit NL zie. Onze vertaler M. uit Syrië gaat daar heel doordacht mee om. Ik citeer hem, omdat ik het echt ontroerend vond: ‘Exactly this is why I only buy enough for a few days to give chance for other people to have also’. Hij heeft ook nauwelijks iets te besteden, maar toch, hij denkt niet alleen aan zichzelf…. Wat een bizarre wereld ineens. Ook onze kerk besloot de diensten af te gelasten en ons centrum in Piraeus is dicht. Het Leger des Heils centrum sloot donderdag zijn deuren. Heel verdrietig voor de groep die bij ons in een programma zitten, waarbij ze een voedselpakket krijgen. Zij zijn echt de armste groep en lijden hier het meest onder. We hebben iedereen geprobeerd te bellen. En natuurlijk kwam er toch iemand langs. Ze moest helaas zonder iets weggaan en huilde om haar gezin, dat ze nu niet te eten kan geven. Gelukkig kon ik haar later nog wat brengen, maaltijden van ons eetproject in Piraeus en wat extra levensmiddelen. Dankzij de steun van de achterban!

Nu hebben we dus allemaal gedwongen vakantie. Raar idee. Ik ben vanochtend nog wel de straat opgegaan met thee en croissantjes. Die zitten per stuk verpakt, de sandwiches maak ik zelf klaar en zijn dus minder hygiënisch. Maar het is wel erg lastig. Handschoenen aan en proberen niemand aan te raken. En kriebel aan je neus en waar moet je je theepot neerzetten enz. Het doet een beetje denken aan de verhalen over melaatsen, waar je het eten ergens in hun buurt neerzet. Ik voel me er ongemakkelijk bij. En nu blijk ik zelf ook al tot de risicogroep te behoren. Het moet niet gekker worden! Ik zag een aankondiging van een kerkdienst op internet, waarbij de 65+’ers verzocht werd thuis te blijven. Nou in veel kerken blijven er dan niet zoveel meer over haha. In mijn kerk in Piraeus in elk geval niet.

Net terug van een dienst in de Zweedse Lutherse Kerk. Ik maak, zoals ik op facebook al schreef sinds een week deel uit van het kerkkoor. Moeilijk hoor dat Zweeds! Mijn bijdrage was nog niet echt substantieel, zeg maar. We waren in totaal met 10 mensen, allemaal verspreid in de kerk. Het was toch mooi om zo bij elkaar te zijn. Daarna nog naar het Kerkhuis voor koffie. Zo leuk, je leert weer heel andere mensen kennen! Toen ik thuiskwam las ik een berichtje op facebook, waarin ons gevraagd werd om 9 uur op ons balkon te applaudisseren voor de artsen en de verpleegkundigen. Mijn buurvrouw sprak ik nu ook eens. Die van het andere blok. Een symbolisch gebaar zei ze. Maar toch een gebaar. Het geeft wel een band, vind ik. En zeer verdiend. Alle medische diensten hebben het momenteel zwaar te verduren.

Niemand weet wat de komende tijd brengen zal. Het lijden van de mensheid is groot. Goed om daar bij stil te staan nu we allemaal vaker thuis en meer op onszelf aangewezen zijn. Een gelegenheid om God te zoeken in Zijn woord en in gebed!

Goede week!

Laat de dag spoedig komen

En weer is het zondagavond op deze 3e Lijdenszondag. Ik ben net terug van de Evensong in de Anglicaanse Kerk. Wat kunnen die jongens en meisjes van de Scholum Cantorum toch mooi zingen! Ze zijn zich professioneel aan het ontwikkelen en hebben zelfs al een keer in het Megaro Mousikis gezongen. Het concertgebouw van Athene. Dat betekent wel iets. Ik was vanochtend ook al in deze kerk. Dat kwam zo. Ik ben momenteel zonder hulp op zondagmorgen om mijn theepotten en boterhammen te dragen. M., mijn Iraanse vriend is ziek geweest en hij is heel bang voor het virus, dus hij gaat niet mee. Ik kan het wel alleen ook, maar het is toch beter van niet. En wie stapte er gisteren in Connect binnen. Mijn Nigeriaanse kind Ernest! Heeft 4 maanden in de gevangenis gezeten. Opgepakt vanwege, ja wat was het ook weer…. Geen of verlopen papieren. In elk geval zou er een rechtszaak moeten komen. Maar die kwam niet en hij is vrijgelaten. Ik had nog wel contact met hem via een pastor die hem elke week bezocht. Ernest schreef mij, de pastor maakte een foto van de brief en stuurde die naar mij. Hoe dan ook, hij was er weer. Kwam z’n moeder opzoeken 😊. Hij heeft er twee; één in Afrika en één hier. We waren erg blij elkaar weer te zien. Ik vroeg hem meteen maar mee op de broodjesronde. Dat was prima: ‘anything mum’! Maar natuurlijk pakte dat weer anders uit. Hij is nl. dakloos en had tot 2 uur rondgelopen langs verschillende mensen om een slaapplaats te vinden. Dus versliep hij zich. Ik vroeg mezelf nog af of ik hem misschien in mijn huis had kunnen laten logeren. Maar dat gaat me toch iets te ver, eerlijk gezegd. Voordat dit verhaal hopeloos verzandt in onbelangrijke details; alles is goed gekomen en ik kwam precies op tijd langs de Anglicaanse kerk om de dienst bij te wonen. Daar zat ik naast een jonge man, die me aansprak aan het eind van de dienst en een Nederlander bleek te zijn. Altijd leuk om je eigen taal weer te spreken. Lodewijk uit Utrecht. Hij is een weekend in Athene voor zijn werk en had deze kerk gevonden. We dronken koffie na de kerk – zoals het hoort 😊- en hadden genoeg te praten over mijn missie hier en zijn leven en werken in Nederland. Hij is heel actief in zijn kerk daar. Wat zijn die onverwachte ontmoetingen toch altijd bijzonder. Zeker als je wat betreft je visie op leven en geloof op dezelfde lijn zit. Het deed me heel goed dat hij de moeite nam om naar mijn (natuuuurlijk) lange verhaal te luisteren. Ja, ik ken mezelf! Soms heb je van die kleine bemoedigingen nodig!

Verder stond deze week hier in het teken van het virus. Bij het LdH geven we zoveel mogelijk voorlichting over hygiëne en we maken ook veel vaker schoon. Ook wassen we vaker onze handen. We doen wat we kunnen en hopen dat het helpt om het virus buiten onze deuren te houden. Het andere grote probleem is de situatie van de vluchtelingen in het niemandsland tussen Turkije en Griekenland. Er komt geld van de EU hebben we gehoord om de nood een beetje te lenigen. Anderzijds heeft de Griekse regering de regelingen voor verblijf en cash ondersteuning ingekort tot 3 maanden. Was voorheen nog het dubbele. Er zijn wel wat integratieprogramma’s opgetuigd, maar lang niet genoeg om iedereen te helpen. We hopen en bidden dat er oplossingen mogen worden gevonden. In de podcast Eerst D!t, ging het afgelopen vrijdag over het onrecht dat het volk Israël in Egypte werd aangedaan. (Exodus 3 vers 7). Het laat God niet onberoerd. Dat lezen we in vers 8 van datzelfde hoofdstuk. Hij gaat er wat aan doen. De vraag die de spreker Jan Maarten Goedhart stelde: ‘Hoe kun je onrecht weerstaan?’ Die vraag stel ik mezelf en die zouden we ook elkaar moeten stellen. Ik citeer: ‘Laat de dag spoedig komen dat U definitief een einde maakt aan alle onrecht en onderdrukking in de wereld!’ Daar kan ik alleen maar ‘amen’ op zeggen!

Een goede week!

Goede maand

Kaló mina! Dat wensen de Grieken elkaar toe op de eerste van de nieuwe maand. Goede maand! Ik zeg het zelf nu ook als ik erom denk en ook kali efdomada, wat goede week betekent. Ik schreef al eerder dat de Grieken voor ongeveer alles wensen uitspreken. Als je die kent tel je mee, dan ben je een echte Ellinida, in mijn geval. Dat compliment krijg ik regelmatig. Grappig!! De komende tijd ziet er echter niet zo goed uit, eerlijk gezegd. De berichten in het nieuws zijn best eng. Met name door het nieuws uit Turkije en Syrië. Er staan duizenden migranten en/of vluchtelingen te wachten om ons werelddeel binnen te komen. De afgelopen weken waren er ook vreselijke rellen op Lesbos. De situatie gaat behoorlijk uit de hand lopen. En sinds donderdag circuleert dus het bericht dat Erdogan de grenzen openstelt voor vluchtelingen uit Idlib. Wat moeten we ervan zeggen. We leven in bizarre tijden. Ik moet denken aan het oude maar nog steeds geliefde gezang: ‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand’…… Dat is, wat mij betreft, geen doekje voor het bloeden. Ik hoop en bid dat ook voor al die mensen onderweg, die in zulke barre omstandigheden verkeren. God moge hen en ons allen genadig zijn! Ondertussen doen we wat we kunnen.

Ik kan elke week wel akelige verhalen vertellen over de mensen die ik ontmoet. Deze week een familie met een jongen van 9 die ernstig gehandicapt is geraakt vanwege koortsstuipen. Hij had 42 graden koorts. Door een aaneenschakeling van medische missers is hij nu totaal gehandicapt. Hij kan niet praten, niet lopen, zit in een rolstoel. Vreselijk! Ik vroeg de vader het verhaal te vertellen. Dat deed hij! Kostte hem een uur, denk ik. Zonder veel emotie te tonen vertelde hij ons wat er allemaal mis gegaan was. Je gelooft je oren niet. Ook onze vertaler kon het nauwelijks bevatten en had moeite het voor mij te vertalen. Ik was ook geschokt. Ik heb de ouders gevraagd om alles op papier te zetten met een tijdlijn, zodat ik het verhaal kan doorsturen. Ik heb gelukkig een goed contact bij de UNHCR, zodat ik zeker weet dat het verhaal aankomt. Of er nog iets aan te redden valt… ik weet het echt niet.

Ik woonde daar deze week ook weer een vergadering bij, We worden er bijgepraat over de situatie. Die is niet rooskleurig. Ze hebben natuurlijk geen macht om de Griekse regering tot stappen te dwingen. Die doet dan ook wat ze goeddunkt. En dat is niet bepaald in het voordeel van de vluchtelingen. Dat is een zorgelijke ontwikkeling. Iedereen heeft er zijn/haar eigen verhalen en we proberen er van elkaar te leren. Ik wil bijvoorbeeld aandacht voor het feit dat te weinig vluchtelingenkinderen naar school gaan. De Griekse scholen zijn verplicht ze op te nemen, maar daar schort het in de praktijk nogal aan. Er bleek iemand op de vergadering te zijn, die weet hoe je dat moet aanpakken. Daar leg je dan contact mee.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen. Bij het LdH hebben we ondanks alle ellende die binnenkomt heel gezellige momenten. We kiezen nu elke week een king/queen van de week. Lijkt misschien een beetje kinderachtig, maar iedereen geniet ervan. Het is een leuke manier om elkaar extra in het zonnetje te zetten. Dat is voor onze vrijwilligers die ook allemaal vluchteling zijn en dus te lijden hebben onder de situatie een welkome afleiding. Het bindt samen en dat is heel belangrijk.

Deze week begint de vastentijd. Morgen is het Kathara Devtera, Schone maandag! Dan wordt er geen vlees meer gegeten. Tenminste dat doen degenen die serieus vasthouden aan de oude gebruiken. Geldt lang niet meer voor iedereen. Sommigen vasten alleen in de Goede week. In elk geval begint de Paastijd. Morgen hebben we daarvoor een vrije dag. Veel mensen gaan de stad uit voor het lange weekend en het is dus lekker rustig in de stad.

Ik wens iedereen een goede week en een goede voorbereiding op Pasen!

Rode eieren en blauwe rook

Ook vanavond weer een stukje uit Athene. Ik was pas laat thuis vanmiddag. We waren met de ‘koritsia’ – de meisjes 😊 - van de kerk, uitgenodigd bij mevrouw Sofia, één van de oudste gemeenteleden, maar nog steeds heel actief. Haar Engels is uitstekend, al praten we meestal Grieks. Ze vertaalt bijvoorbeeld een dagboek uit het Engels in het Grieks en ze bezoekt andere oudere gemeenteleden. Ze had een heerlijke en enorme lunch voorbereid. We hebben er allemaal flink van gegeten en kregen nog wat mee voor thuis. Bij de Grieken staat de tafel altijd vol. Zoveel verschillende gerechten die wij echt niet allemaal bij één maaltijd zouden klaarmaken. We hebben er van genoten.

Vanochtend tijdens de ontbijtronde hoorde ik van één van de dakloze mannen, dat Irini, een jonge vrouw van 38, of misschien 39 , dat wist hij niet zeker, overleden is. Ik was er al bang voor, want ik had haar al een aantal dagen niet gezien. Ze werd steeds magerder en ging er zo slecht uitzien. Het kon echt niet lang meer duren. Nu is ze dus gegaan. Zij was de vriendin van Georgos, die een week of 6 geleden overleed. Ik heb even in mijn oude foto’s gezocht en vond er één van haar van vorig jaar rond Pasen. Ik deelde toen rode eieren uit, die hier symbool staan voor het bloed van Jezus. Het tikken van de eieren is een Paasgebruik. Ik plaats de foto bij dit blog. Het geeft steeds zo’n machteloos gevoel, als je dit hoort. Je weet heus wel, dat je het niet kunt voorkomen, maar altijd denk je toch nog ‘had ik iets anders kunnen doen, moeten doen…… zou ze dan nog leven?’ Nu moet ik het weer loslaten en me troosten met de gedachte dat God ervan afweet. Ik heb een klein beetje geholpen tijdens haar korte reis door dit leven en ik hoop echt dat het toch van betekenis is geweest. Moge zij rusten in vrede.

Afgelopen donderdag was het in Griekenland ‘Siknopempti’. Een gebruik waarmee de tijd voor Pasen wordt ingeluid. Overal zie je dan blauwe rookwolken hangen. Er is geen brand, er wordt overal vlees gebraden op de barbecue. Minna en ik gingen even naar de Jumbo en we zagen onderweg een heleboel rook. Omdat het haar eerste Pasen in Griekenland is, wilde ze even foto’s maken. We werden meteen uitgenodigd om een hapje mee te eten. Dit weekend is het carnaval. Hier en daar zijn optochten. In Moschato, waar Spiros en Marja woonden met hun kinderen, ging ik soms met hen mee naar de scholenoptocht, waar hun kinderen opzaten. Pasen is hét grote feest in Griekenland.

We hadden vanwege de staking deze week een extra vrije dag, ik schreef het vorige week al. Geen openbaar vervoer. Ze kunnen er wat van die Grieken. Je kunt gewoon geen kant op. Alleen de bussen die de stad uitgaan reden, heb ik later gehoord. Jammer dat ik dat niet geweten heb, maar ook weer niet zo erg, want ik heb heerlijk rond de deur gewandeld. Bij de Acropolis was het heerlijk rustig! Is echt fijn af en toe. Je hebt wel een beetje afleiding nodig, te midden van alle ellende die we elke dag aanhoren.

Elke woensdagmiddag bezoek ik, zoals jullie weten, een aantal ouderen in het bejaardenhuis; Chirokomeio Athinon. Dat is ook goed om te onthaasten. Ik zit eerst een uurtje bij een Amerikaanse dame, die hier al 4 jaar woont. Emma heet ze. Ze weet dat ze niet meer in haar eigen land woont, maar helemaal helder is het toch niet voor haar. Ze beschrijft allerlei dingen alsof ze hier om de hoek liggen. Ik hoor steeds dezelfde verhalen, maar dat geeft niks, ik kan haar nu zelf aanvullen, als ze weer eens een naam kwijt is. Deze keer had ik mijn laptop meegenomen en we hebben you tube-filmpjes gekeken van de dierentuin in Chicago waar ze 20 jaar vrijwilligerswerk gedaan heeft. Ze vond het prachtig. Na Emma breid ik mijn kennissenkring langzaam uit. Ik bezoek nu 3 andere mensen, Katharina, Stefanos en Foffie. Ze zijn allemaal eenzaam en blij met een beetje aandacht. Verder is het net als overal. Vroeger was alles beter en het eten is hier niks. Wat hebben jullie gegeten? Vis. O lekker. Nou lekker, het stonk. Houd je niet van vis dan? Jawel, maar niet die vis van hier. Eigenlijk zijn mensen overal wel zo’n beetje hetzelfde! Zal ik ook zo worden?

Goede week!