Samen bouwen

Alweer zondagavond. Het was hier een prachtige dag met zon en een paar wolken. En het waaide ook hier. Alhoewel… niet zoals in NL, voor zover ik het begrepen heb. Ik heb een lange wandeling gemaakt bij de zee. Dat is wel zo prachtig als daar de zon op schijnt. Het was een drukke week. Gisteren hadden we een erg leuke vrijwilligersavond in onze kerk. Ik had er al een hele tijd zin in om dat eens te organiseren. Nou dat is goed gelukt. Iedereen had wat te eten meegenomen. Dat werd een prachtige én heerlijke maaltijd. Omdat de meeste mensen op verschillende plekken werken; in de keuken in het inloopcentrum en ook nog op verschillende dagen, deden we een kennismakingsspel. Daarbij hoorden we van verschillende mensen een mooi getuigenis, waarin ze vertelden hoe God dit werk op hun hart gelegd had. We vierden ook de verjaardag van mevrouw Julia. Ze is zo dankbaar dat ze mee mag werken in deze kerk. Niemand had ooit aandacht voor haar verjaardag sinds het overlijden van haar man. Hier zongen we voor haar en we hadden een cadeautje gekocht. Zulke kleine dingen kunnen mensen zo goed doen. Zoals de dominee in Werkendam vanavond zei: Jezus ging wonen in een duister deel van het land. Zijn wij bereid het donker op te zoeken om mensen die daar verblijven een beetje licht te brengen? Deze dingen bouwen aan het saamhorigheidsgevoel. Dat is zó belangrijk in de kerk en op andere plekken waar we mogen werken en anderen dienen! We deden ook nog een spelletje met ballonnen en plastic bekertjes. Om de sfeer erin te houden zeg maar 😊. Dat zien jullie als de webmaster de foto’s plaatst die ik meestuur.

Deze week vertrok mijn goede vriendin Shirley weer. Jammer, maar zo gaat dat. We hebben echt genoten van onze weken samen hier. Erg fijn om de verhalen over wat je hier dagelijks meemaakt meteen te kunnen delen met iemand. Van de week was er weer zo’n akelige situatie. Ik geef de budgetclass zoals de trouwe lezers wel weten. Dat is deze keer moeilijker dan ooit. Tenminste 2 mensen in de groep hebben dus echt niets. Nul inkomen. Slapen bij een vriendin, of hebben wel een wooncontainer in een kamp, verder niets. De vader komt elke dag naar de stad omdat daar ergens koekjes weggegeven worden. Daar leeft het gezin van. En van een beetje geld dat wij ze vorige week gaven. Jullie begrijpen wel dat ik me uitermate ongemakkelijk voel als ik dan praat over gezonde leefgewoonten en goed voedsel enz. Dat maakt nl. deel uit van de cursus. Deze groep van 10 gezinnen krijgt nu elke week een voedselpakket, afhankelijk van de grootte van het gezin en dat gedurende 3 maanden. Voordat echter die bestellingen geregeld zijn, daar gaat ook heel wat aan vooraf. We zaten 10 dagen zonder internet. De bestellingen kunnen niet op de juiste dag bezorgd worden, vervolgens komen ze wel maar uren te laat, waardoor mensen heel lang moeten wachten. Dat zijn zo een paar van die remmende factoren, die het leven hier soms buitengewoon gecompliceerd maken. Maar gelukkig, afgelopen week is het weer gelukt. Ik wil maar zeggen, dan heb je wel behoefte om je verhaal te doen na afloop. Gelukkig hebben we bij het LdH een geweldig team, dat elkaar steunt door dik en dun, dat maakt het dragelijk. En natuurlijk is het voor de mensen die om hulp komen het ergst.

Dit ene gezin met 4 kinderen, waaronder een baby van 3 maanden, hebben we afgelopen week geïntroduceerd bij een paar andere organisaties, die eten koken en uitdelen. Zo hoop ik dat de vader, die erop uit moet, - de moeder is thuis met de baby, de komende weken een beetje lucht krijgt. Het is wat hoor, als je je kinderen niet te eten kunt geven. En dat in een West-Europees land in de 21e eeuw. Andere families zaten juist weer om kleding verlegen. Ook daar konden we ze mee op weg helpen. Zo wordt de budget les maatwerk, zullen we maar zeggen.

Morgen begint de nieuwe werkweek. Dinsdag hebben we een gedwongen vrije dag, er is een grote staking op komst die alles plat legt. Dat wordt lopen, of een taxi…. Voor mij het eerste waarschijnlijk. Zorgt altijd voor grote problemen en een enorme schadepost en bovendien helpt het geen zier! Maar ik begrijp ook wel de frustraties van de mensen hier. Het leven is ook voor veel Grieken niet gemakkelijk!

Een goede week!

Simpel bedankje

Zondagmiddag! De nieuwe week is weer begonnen. Vanochtend ontdekten we op onze ontbijtronde dat Rudi (mijn dakloze) er niet meer lag. De jongen van de nabij gelegen kiosk vertelde dat hij, of iemand anders toch weer de ambulance had gebeld en dat ze hem deze keer wel mee wilden nemen. Hij wist niet naar welk ziekenhuis. Nu kan ik hem niet meer traceren. Ik geef hem maar over aan God en hoop dat ik er misschien nog achter kom. Of dat hij terug komt. Verder hadden we vanochtend veel klantjes en dus te weinig brood. Helaas, je weet het nooit van tevoren.

Gisteren hadden we een heel leuk Connectdagje! We gingen naar het schoolmuseum, in Plaka, een bekende toeristische wijk hier vlakbij. Connect was nodig voor iets anders, dus ik moest iets verzinnen. Nou dat was ontzettend leuk! Voor de deelnemers een feest van herkenning. Voor mij een mooie en leerzame inkijk in het Griekse schoolsysteem. Inclusief een klaslokaal met de gebruikelijke ornamenten. Ik wilde er zelf al lang graag eens heen en nu was er een goede gelegenheid. We hebben er allemaal van genoten. We sloten af met een pita souvlaki, dat hoort er hier net zo bij als in NL een frietje met een frikandel. Ook voor Shirley was het erg leuk om mee te maken. En natuurlijk was ook Mercy van de partij. Zij helpt me in Connect!

Ik ontving vrijdag een appje, van Mohamed, onze vertaler, waarin hij me bedankte voor mijn bemoeienis met de 2 dames, die allebei aan kanker lijden. Ze zijn inmiddels in Athene gehuisvest. Een stuk dichterbij voor hun behandeling. Ik kreeg meteen daarna ook een berichtje van Kate, mijn connectie bij de UNHCR met dezelfde inhoud. Zo geweldig. Soms kun je echt iemand helpen. Op het appje waarin ik haar op mijn beurt weer bedankte voor de bemoeienis, kreeg ik de volgende reactie. Ik citeer: ‘Thank you my dear-I shared your message with the team that works on this (they have terrible jobs and rarely get any good feedback – just complaints – as there are not enough places) so very nice to be able to give them some happy feedback!’ Wat een simpel bedankje al niet kan doen. Ik moet me ook weer eens realiseren, wat een enorm zware taak die mensen hebben, die over de huisvesting gaan……. Er zijn nooit genoeg huizen dus dat is een onoplosbaar probleem. Een kleine bemoediging hier en daar doet zoveel meer dan alle klachten… we weten het en toch vervallen we zo makkelijk in de klaagmodus.

Ik plaatste dezer dagen een berichtje op facebook, omdat ik zulke wanhopige situaties tegenkom in mijn werk met vluchtelingen. Ik vroeg om babykleertjes voor nieuwe baby’s. Ik weet ook wel dat het beter zou zijn als die niet kwamen, maar nu ze in aantocht zijn of al gearriveerd, kun je ze toch moeilijk terugsturen. Over kinderen en wat daarbij komt kijken, hebben wij in onze westerse wereld heel andere ideeën dan de mensen uit de cultuur waaruit de vluchtelingen komen. Dus ik dacht ‘niet geschoten is altijd mis’. En ja hoor, werd meteen opgepikt, gedeeld, beantwoord, er wordt al volop verzameld, gevraagd waar het kan worden afgegeven enz. Een paar mensen kwamen in de benen, waaronder mijn nicht Kunie Vos en Frank Timmermans, die vorig jaar hier geweest is en de situatie nu goed kent. En daar gaat ie dan. We hopen op een mooi transport, niet ál te groot – want dat kan ik niet hanteren. Maar mogelijk ook met babymelkpoeder. Meer dan de helft goedkoper dan hier. Wat is het toch bijzonder dat mensen steeds bereid zijn om mee te denken en te helpen in situaties waarvan je echt niet weet wat je ermee aan moet! Het is moeilijk om zoveel nood te zien en geen houdbaar antwoord te hebben. Kijk voor meer info op www.hervormdveenhelpt.nl

Wij hebben geen antwoorden, maar God is er bij. Hij zal recht doen aan de armen en aan hen die geen helper hebben. Dat geloof ik ondanks alles. Moeilijk te zien, maar geloof is meer dan zien met menselijke ogen.

Goede week!

Dag met een gouden randje

Het is weer zondagavond. En al best laat… Dus maar snel aan het schrijven. Ben net terug van Rudi. Hij is ‘mijn’ dakloze, die hier vlakbij bivakkeert en die ik al heel lang ken. Ik schreef vorige week ook over hem. Hij was vanmorgen ineens heel ziek. Astma leek het wel. Ik heb hem nooit zo gezien. Ik schrok ervan. Ik was samen met Shirley. Ze is hier al vaak geweest en ze kent de mensen. Het is fijn om met haar op stap te gaan. We probeerden Rudi in een wat gemakkelijker positie te manoeuvreren, dat viel nog niet mee. Je moet ook even over jezelf heenstappen, want hij is – op z’n zachtst gezegd - niet bepaald fris. Hij vertelde dat de ambulance geweest was, maar dat ze hem niet wilden meenemen. Hij wil het zelf trouwens ook niet. Tja, dan kun je verder niet zoveel. Hij was altijd mijn vrolijkste en meest tevreden dakloze. Klaagt nooit, is altijd blij met wat aanspraak…. Net dus nog even gaan kijken. Hij lag nu en kon niet gaan zitten. Ik had wat soep mee genomen, maar dat kregen we er niet in. Een rietje gehaald in een nabij gelegen café, maar dat ging ook niet. Hem nu dus maar weer achtergelaten. Ook Irini, mijn andere ‘zorgenkind’, gaat achteruit. Vorige week was ik haar kwijt, maar ze is er weer. Alleen thee wil ze. En vooruit, een chocolade croissantje dan. Eigenlijk kan ze niet meer eten. Haar maag zit dicht zegt ze. Pff, wat een ellende. Over grenzen aan de hulpverlening gesproken. Ik ben daar met deze mensen wel beland. Het enige wat overblijft is een ambulance bellen. Andere opvang is er niet.

De week was weer gevuld met allerlei verhalen, meer en minder moeilijk. Erg naar was de situatie van een moeder en een dochter uit Syrië, die beide kanker hebben. Ze wonen op een uur reizen van Athene in een hotel van een hulporganisatie. Ze moeten elke 3 weken naar Athene reizen voor chemotherapie. Dat kost 10 euro enkele reis. Ze krijgen per maand 90 euro pp. Bovendien hebben ze een scala aan medicijnen nodig. Als ze dan in het ziekenhuis komen, is er geen vertaler beschikbaar, zodat de dokter de chemo niet kan geven. Dat durft hij niet aan zonder iemand om mee te praten. Onze vertaler Mohammed helpt hen zoveel mogelijk. Hij laat hen zelfs in zijn huis logeren. Dat is verboden. Als de organisatie die hem het huis geeft erachter komt, vliegt hij er zelf uit. ‘Maar wat kan ik doen’, zegt hij. Ik snap het. Je kunt die vrouwen niet zo aan hun lot overlaten. Bovendien zijn er nog 2 jongere kinderen. Nu dus maar weer in contact getreden met de UNHCR, de organisatie van de VN die alle hulp coördineert. Niet dat het zoveel helpt, maar ik ken er iemand en dat is hier heel belangrijk.

Ik zou willen dat ik wat vrolijker verhalen kon vertellen. Natuurlijk gebeuren er ook goede dingen. Als we iemand kunnen helpen aan kleine dingen, die een directe nood lenigen is dat fijn. Structurele oplossingen zijn er echter niet. Binnenkort starten we bij het LdH weer met het programma 5+2. Naar analogie van de 5 broden en de 2 vissen. Een voedselpakket voor degenen die echt in nood zitten en zelfs niet genoeg te eten hebben. Druppels op een gloeiende plaat, ik weet het, maar toch……

Woensdag kwam Shirley, mijn vriendin uit Noord-Ierland voor een paar weken. Is altijd heel gezellig. We hebben vrijdag meteen maar een vrije dag genomen en zijn naar Aegina geweest. Een eiland op een uur varen van Athene. Prachtig voorjaarsweer! Heerlijk gewandeld, koffie gedronken, weer gewandeld, op het strand gezeten, lekker vis gegeten….. Kortom een dag met een gouden randje. Is af en toe nodig voor het evenwicht. Morgen gaan we er weer voor. Met Gods hulp doen we wat we kunnen.

Goede week en goede maand! Καλή εβδομάδα και καλό μήνα!

Knap ingewikkeld

Daar ben ik weer. Tijd om te schrijven. Vanochtend ging ik alleen op pad met de broodjes en de thee, want M. mijn assistent is ziek. Geen nood, ik blijk het ook nog zonder hulp voor elkaar te krijgen. Geruststellend idee. 😊 Ik miste een vrouwtje dat anders altijd onder een stapel dekens en rommel verborgen ligt. Ze wordt zo mager dat ze bijna niet te vinden is. Nu was ze er dus echt niet en alle troep lag er wel, dus ik vraag me af of er iets gebeurd is. Waarschijnlijk kom ik dat niet te weten. Ook Rudi zag ik vanochtend. Hij is mijn ‘privé-dakloze’, vlakbij huis. Hij zat/lag al aan de wijn en keek erg glazig. Hij verkeert in een constante staat van dronkenschap. Maar hij had wel zin in een kopje thee en een boterham. Ik zie ook altijd een Engelsman, die natuurlijk heel blij is met vooral de thee. Elke keer wijs ik hem op de dienst in de Anglicaanse Kerk vlakbij waar hij slaapt. Deze keer vergat ik het en hij riep me na: ik ga straks naar de kerk hoor’…. Dat doet me dan weer goed, of het nu waar is of niet. Ergens langs de route bivakkeert een groep van een man of 5, soms 6, die altijd blij zijn me te zien. Ze vroegen zich af of ik geen huis kon huren waar zij dan allemaal kunnen slapen. Goed idee! Als ik huizen genoeg had kon ik er een heleboel huisvesten. Allemaal gasten die eigenlijk niemand wil. Ik heb het al eerder verteld. Uit Pakistan, Bangla Desh, Nepal, India enz. Onderaan de lijst, sterker nog helemaal niet op de lijst. Overgeleverd aan de straat. En dan vragen ze of je een huis voor ze weet, of in elk geval een plek om te slapen. Zo droevig maar je kunt ze dus echt NIET helpen.

In het centrum in Piraeus was het deze week druk met vrijwilligers. Op donderdag waren er zelfs 7. Dat is wel erg fijn. Alleen onze kapster is ziek, dat is lastig, want gratis haren knippen is een grote trekpleister. Ik mocht opnieuw de dagopening doen. Pavlos, de pastor, was een paar weken afwezig i.v.m. een kleine operatie. Ik had deze keer het begrip water als inleiding. We praatten een beetje over allerlei weetjes over water… En het leidde naar de geschiedenis van Jezus en de Samaritaanse vrouw en het gesprek over levend water. Ik ben zo dankbaar dat ik dit nu in het Grieks kan doen. En dat ze ook nog luisteren is helemaal geweldig!

In het centrum van het LdH gaat het goed. Ik kan niet anders zeggen. We kunnen onze plannen uitvoeren en we hebben zelfs nieuwe mensen gevonden om te vertalen. Daar zijn we zo blij mee. Het is niet altijd simpel. Wat zeg ik? Het is knap ingewikkeld én tijdrovend. Deze week hadden we een jongen uit Iran om te vertalen. Hij spreekt Farsi én Arabisch, omdat hij uit het zuiden van Iran komt, waar ook Arabisch wordt gesproken. Hij spreekt echter nauwelijks Engels. Dus hadden we weer iemand anders uit Iran, die ook Farsi spreekt én Engels. Het vertalen gaat dan van Arabisch naar Farsi, naar Engels, vervolgens terug naar Farsi en weer naar Arabisch. Volgen jullie het nog? Het Command (van het Leger) uit Italië kwam weer op bezoek en ze zijn echt onder de indruk van alles wat hier gebeurt en zeker bereid dit belangrijke werk, waar zoveel mensen gebruik van maken, te ondersteunen.

Willen jullie bidden voor al die vluchtelingen die niet gezien worden, die niemand wil helpen en die dus het afvalputje van de samenleving vormen. Dat we hen in elk geval iets van de liefde van God mogen laten zien.

Goede week!

Kwetsbaar

Zondagavond. Ik was van plan naar de kerkdienst te luisteren in NL. Maar ik kreeg net een berichtje door dat onze Arabische vertaler verhinderd is de komende week. Een sterfgeval in zijn familie. Dat betekent voor hem een heleboel verdriet en zorg. Maar ook voor ons is er ineens een heel lastige situatie. Ik heb het natuurlijk al vaak gezegd, maar als er gen vertaling is, staat alles stil. Het is gewoon onmogelijk om ons werk te doen. Juist vanaf morgen hebben we een heleboel nieuwe mensen die we gaan registreren en veel daarvan zijn Arabisch sprekend. Dat wordt een drama. Dus begonnen met een zoektocht. Facebook, whatsapp, persoonlijke berichtjes enz. Wie kan ons helpen, in elk geval deze week. Kost veel tijd en eigenlijk doe ik op zondagavond liever wat anders. Maar goed, morgen staat er om half 10 een lange rij mensen voor de deur en we kunnen ze niet eens vertellen waarom we ze niet kunnen helpen. Ik kan jullie verzekeren, dat is een heel machteloos, ongemakkelijk, frustrerend en bijna wanhopig moment. Al die mensen die zo dringend geholpen moeten worden en die toch al zo vaak worden teleurgesteld moeten we weer wegsturen. Je realiseert je weer eens hoe kwetsbaar het werk eigenlijk is en hoe moeilijk het is om mensen echt te helpen. Er kan maar zo weer iets tussen komen. Nog afgezien van het feit dat er nauwelijks echte hulp is. Geen woningen, geen werk, geen opvang voor noodgevallen, geen psychologische hulp geen….. nou ja noem het maar op. Je probeert van alles, maar de mensen raken teleurgesteld, want het is allemaal kruimelwerk. Lesje zus, cursus zo, training voor dit of voor dat……maar het zet geen zoden aan de dijk. De echte problemen worden niet opgelost. Dat kan ook niet alleen door Griekenland gedaan worden. Maar wie het dan wel moet doen…….. Kortom we hopen op betere tijden. En ik vraag opnieuw jullie gebed voor al die drama’s groot en klein die zich hier afspelen, in dit land waar het drama ooit werd uitgevonden. Intussen heb ik één succesje; een vertaler voor woensdag. 😊.

Sinds ik een middag in de week help als social worker in de Griekse organisatie Crossroads, word ik nog meer dan eerst overspoeld met heftige verhalen en onoplosbare problemen. Afgelopen dinsdag had ik 7 cliënten. Een urenlange zit met een aaneenschakeling van verhalen waarbij je je voortdurend afvraagt wat je er toch in vredesnaam mee aan moet. Ik moet oppassen dat dit niet een al te negatief verhaal wordt haha. Gelukkig gebeurt er soms ook iets goeds. Ik kwam via mijn apotheker in contact met een andere apotheek van de Grieks Orthodoxe kerk, waar ik mogelijk medicijnen zou kunnen krijgen voor een gereduceerde prij. Dat bleek in een straatje vlakbij Syntagma te zijn, het centrale plein van Athene. Een en al winkels met kerkelijke parafernalia, zoals dat zo netjes heet. Kleding voor de papa’s, lampen, iconen, kruizen, wat niet al. Ben nu al meer dan 4 jaar in Athene en dit had ik nog nooit gezien. Enfin, er was ook een apotheek van de kerk. En laat ik daar nu een alleraardigste dame aantreffen, die me heel vriendelijk te woord stond en me zomaar 3 dozen medicijnen overhandigde waarvoor ik niets hoefde te geven. Met allerlei adviezen en telefoonnummers voor als ik nog meer dingen zocht. Bijna te mooi om waar te zijn. Daar knap ik dan weer een beetje van op. Er zijn nog aardige mensen, die echt willen helpen.

Gelukkig kan ik dankzij goede gevers in NL én hier ook nog een beetje helpen als het wel wat kost. Een van de vrouwen die ik help heeft nu een nieuwe baan, maar geen geld om een metrokaart te kopen. Die sponsor ik nu voor 3 maanden. En in het centrum geven we bijvoorbeeld nog steeds babymelk uit die we van de groep uit Veen hebben gekregen. Alle kleine beetjes helpen toch weer….

Laten we bidden om Gods ontferming over al die hopeloze mensen hier in Athene en overal op de wereld. Jezus is uiteindelijk onze enige hoop. Daar houden we aan vast!

Goede week!

Hij kent ze

Zondagavond en dus tijd voor mijn blog. Deze week begon weer met onze straatronde. Samen met M. mijn Iraanse vriend gingen we weer langs bij onze klantjes. We zijn opnieuw iemand kwijt, die overleden blijkt te zijn aan kanker. Zijn vriendin, een doodzieke en vermoedelijk aan drugs verslaafde vrouw vertelde het ons. Hij werd 47 jaar. En ook Panagiottis is verdwenen van het straattoneel. Hij is een Griek die ik al ken vanaf het begin van mijn straatmissie. Hij is van mijn leeftijd en kan vanaf dit jaar zijn pensioen tegemoet zien. Net als ik, dus we hebben wel wat gemeenschappelijk. Dan heeft hij weer een mogelijkheid om in zijn huis te gaan wonen. Tot zolang bivakkeert hij op straat. We hadden het er vorige week nog over. Vanochtend bleek hij vertrokken. Dit werk is soms zo vluchtig. Zo zie je iemand weken of zelfs maanden elke week en zo ineens zijn ze weg. Hadden ze me weleens kunnen vertellen denk ik dan…. Maar ja je weet nooit wat de reden is. En je hebt ook niet altijd een telefoonnummer, dus ben je ze kwijt. Dat vind ik toch een lastig ding, moet ik zeggen. Gelukkig weten we dat God hen kent en dat Hij hen kan bereiken, ook zonder mij. Ik zeg altijd al dat ik volgende week terugkom, maar nu zeg ik er weer vaker bij: ‘als je hier niet meer bent, ga met God’.

Verder was mijn dag gevuld met de kerk en koffie, zoals gewoonlijk. Daarna maakte ik een lange wandeling, grotendeels langs de zee. Het was prachtig zonnig weer en vrijwel windstil. Dat is toch wel heerlijk in dit land. Ik geniet erg van zo’n rustige zondag.

Afgelopen week hebben we bij het Leger des Heils weer plannen gemaakt voor de komende maanden. We gaan weer een programma doen voor moeders die borstvoeding geven en een ander programma dat we 5 + 2 noemen. N.a.v. de 5 broden en 2 vissen uit het Evangelie. Heel erg arme families krijgen gedurende enkele maanden een voedselpakket. Er komen zoveel mensen bij ons die echt niets hebben. We hebben het al eerder gedaan en het voorzag echt in een behoefte. De laatste tijd waren we een beetje in de overlevingsmodus, maar nu gaan we weer van start. Dat wil zeggen als de fondsen beschikbaar komen. We zitten in Griekenland zie je…… banken hebben zo hun eigen aardigheden hier. Dan blazen we ook de budgetcursus weer nieuw leven in. Die wordt gekoppeld aan het voedselprogramma. De ervaring heeft geleerd dat mensen alleen komen als er iets te krijgen is. Waarschijnlijk ook wel logisch. De 5 + 2-groep is dus verplicht de budgetclass te volgen. Ik heb ‘m zelf samengesteld en ik denk dat hij best uniek is in Athene. Er worden lessen en workshops en cursussen gegeven van allerlei aard en snit, maar deze ben ik nog niet tegengekomen. Ik houd nog steeds van een beetje lesgeven, dus ik kijk er weer naar uit.

In Piraeus geef ik trouwens ook weer les in het centrum Ninemia. Engelse les, bedoeld voor onze doelgroep, maar die komt niet helaas. Wel zijn er nu 3 mensen van Latijns-Amerikaanse afkomst, die ook in onze kerk komen, die mijn lessen volgen. Zij kennen geen Engels, dus het is echt een beginnersklas.

Verder ben ik deze week weer naar het Chirokomeio geweest, het bejaardenhuis. De oudjes zijn niet zo verschillend van die in NL. Dolblij met een bezoekje en een beetje aandacht. Het is er vreselijk saai in mijn ogen, maar ik zie nog niet goed voor me hoe ik daar iets aan zou kunnen veranderen. De meeste mensen blijven op hun kamer. Mijn klantje Emma, de Amerikaanse praat nog honderduit. En Foffie, een Griekse dame, vindt het helemaal geweldig, dat ik een poosje bij haar kom zitten. Ik probeer me ook nuttig te maken in de keuken. Als er genoeg personeel is, hoeft dat niet, maar dan ga ik er een poosje bijzitten.

Zo begint het ‘gewone’ leven weer op gang te komen. Maar wat is gewoon…… Het is de kunst om in het gewone het bijzondere te zien. Een leerzame oefening voor ons allemaal.

Goede week!